Cat Is Art

Τρία ποιήματα της Αλεχάντρα Πισαρνίκ

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Από την ποιητική συλλογή «Η τελευταία αθωότητα» (1956)

Η Ερωτευμένη

αυτή η θλιβερή μανία τού να ζεις
αυτή η μύχια φάρσα τού να ζεις
σε παρέσυρε Αλεχάντρα μην το αρνείσαι.

σήμερα κοιτάχτηκες στον καθρέφτη
και ήσουν θλιμμένη και μονάχη
το φως θορυβούσε ο αέρας κελαηδούσε
αλλά ο αγαπημένος σου δε γύρισε

θα στείλεις μηνύματα θα χαμογελάσεις
θα κυματίσεις τα χέρια σου έτσι θα γυρίσει
ο αγαπημένος σου ο τόσο αγαπημένος

ακούς την παράφωνη σειρήνα που στον έκλεψε
το καράβι με τ’ αφρισμένα γένια
εκεί όπου τα γέλια έσβησαν
αναπολείς την τελευταία αγκαλιά
μα δεν έχεις αγωνία
γέλα στο μαντίλι ξεκαρδίσου στα κλάματα
μόνο κλείσε τα παράθυρα του προσώπου σου
για να μην πουν μετά
ότι εκείνη η ερωτευμένη γυναίκα ήσουν εσύ

οι μέρες σού προκαλούνε τύψεις
οι νύχτες σε κατηγορούν
η ζωή σε πονά τόσο μα τόσο
απελπισμένη, προς τα πού πας;
απελπισμένη και τίποτα περισσότερο!

 

 

 

Νύχτα

Quoi, toujours? Entre moi sans
cesse et le Bonheur!
G. DE NERVAL

Ίσως τούτη η νύχτα να μην είναι νύχτα
ένας ήλιος ειδεχθής πρέπει να ’ναι, ή
κάτι άλλο, ή οτιδήποτε…
Τι ξέρω εγώ! Λείπουν λέξεις,
λείπει ειλικρίνεια, λείπει ποίηση,
όταν το αίμα δακρύζει και δακρύζει!

Θα μπορούσα να είμαι τόσο ευτυχισμένη αυτήν τη νύχτα!
Αν μονάχα μου δινόταν η ευκαιρία να ψηλαφίσω
τις σκιές, ν’ ακούσω βήματα,
να πω «καληνύχτα» σε οποιονδήποτε
βγάζει βόλτα το σκύλο του,
θα έλεγα άσπρο το φεγγάρι, θα το
κοιτούσα θα σκόνταφτα
πάνω σε πέτρες τυχαία, όπως συμβαίνει.

Αλλά υπάρχει κάτι που διαπερνά το δέρμα,
μια τυφλή οργή
που ρέει στις αρτηρίες μου.
Θέλω να φύγω! Κέρβερε της ψυχής μου
Άσε, άσε με να διαπεράσω το μειδίαμά σου!

Θα μπορούσα να είμαι τόσο ευτυχισμένη αυτήν τη νύχτα!
Ακόμη μένουν όνειρα ανεκπλήρωτα.
Και τόσα βιβλία! Και τόσα φώτα!
Και τα λίγα μου χρόνια! Γιατί όχι;
Ο θάνατος είναι μακριά. Δε με κοιτά.
Τόση ζωή Κύριε!
Για ποιο λόγο τόση ζωή

Από την ποιητική συλλογή «Οι χαμένες περιπέτειες» (1958)

 

 

 

Αόρατες Τέχνες

Εσύ που τραγουδάς όλους μου τους θανάτους.
Εσύ που τραγουδάς αυτό που δεν εμπιστεύεσαι
στ’ όνειρο του χρόνου,
περιέγραψέ μου την πηγή της αδειοσύνης,
μίλα μου λέξεις ντυμένες φέρετρα
που κατοικούν στην αθωότητά μου.

Με όλους μου τους θανάτους
δίνομαι στο θάνατό μου,
με παιδικές χουφτίτσες,
με μέθυσους πόθους
που δεν περπάτησαν κάτω από τον ήλιο,
και δεν υπάρχει μια πρωινή λέξη
που να δικαιώνει το θάνατο
και δεν υπάρχει ένας θεός, ανέκφραστος να πεθάνεις.

Alejandra Pizarnik, Ποιήματα, εκδ. Θράκα 2014 & 2016

Μετάφραση: Στάθης Ιντζές

***

Η Αλεχάντρα Πισαρνίκ ήταν κόρη μεταναστών από την Ανατολική Ευρώπη με εβραϊκή καταγωγή. Γεννήθηκε λίγο μετά την άφιξή τους στο Μπουένος Άιρες, στις 29 Απριλίου του 1936. Το πραγματικό της όνομα ήταν Φλόρα. Υπέγραψε το πρώτο της βιβλίο ως Φλόρα Αλεχάντρα Πισαρνίκ. Αξίζει να σημειωθεί ότι πολλοί συγγενείς της ήταν θύματα του ολοκαυτώματος, ενώ οι υπόλοιποι φυγαδεύτηκαν από την Ευρώπη. Ήταν κάτι που θα έπαιζε ρόλο στη διαμόρφωση του χαρακτήρα της ποιήτριας, ενώ μεγάλωνε. Σπούδασε Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Μπουένος Άιρες και ζωγραφική πλάι στον Χουάν Πλάνας. Έζησε στο Παρίσι μεταξύ 1960-1964 όπου εργάστηκε για το περιοδικό «Τετράδια». Μετέφρασε Αρτώ, Μισώ και Μπονφουά και δημοσίευσε ποιήματα και δοκίμια. Κατά την επιστροφή της στο Μπουένος Άιρες δημοσιεύει τέσσερις ποιητικές συλλογές. Το 1969 λαμβάνει την υποτροφία Γιούγκενχάιμ και το 1971 την υποτροφία Φουλμπράιτ. Στις 25 Σεπτεμβρίου του 1972, ενώ περνούσε ένα Σαββατοκύριακο μακριά από την ψυχιατρική κλινική της οποίας ήταν τρόφιμος, η Αλεχάντρα έβαλε τέλος στη ζωή της με υπερβολική δόση Σεκονάλ.

Εκτύπωση
eirini aivaliwtouΤρία ποιήματα της Αλεχάντρα Πισαρνίκ

Related Posts