Μέχρι το τέλος τού κόσμου
Θα σε περιμένω,
όχι στο δικό μας παγκάκι που γράψαμε το πρώτο μας σ΄ αγαπώ,
ούτε στο όνειρο που περπατήσαμε μαζί, εκεί στη τσέπη του Θεού.
Θα σε περιμένω,
όχι γιατί ξέρω πως θα έρθεις
αλλά γιατί άφησες πίσω σου μια μικρή φλόγα
που δεν την έσβησε ούτε ο χρόνος ούτε η απουσία.
Μια φορά θυμάμαι μιλούσε το φως και εμείς σωπαίναμε.
Καθόμασταν εκεί στην άκρη της προκυμαίας,
η μέρα μίκραινε, τα όνειρα είχαν την μυρωδιά της υγρασίας
και εγώ σε κρατούσα σφιχτά, καθώς έφευγες…
όπως κρατάς μια λέξη, πριν ο Θεός σβήσει τα φώτα.
Κι αν όλα χαθούν, οι πόλεις, οι άνθρωποι, η θάλασσα,
εγώ θα ψιθυρίζω το όνομά σου,
σε μια γλώσσα που θα καταλαβαίνουν μονάχα οι άγγελοι.
Μέχρι το τέλος του κόσμου.
Μέχρι ο χρόνος να πάψει να σφυροκοπάει τις καρδιές μας
και απομείνει μονάχα η σιωπή.
Μέχρι να εμφανιστεί μια μικρή αθέατη ελπίδα
να φέγγει σαν φανάρι στο απέραντο Τίποτα.
Ίσως τότε καταλάβουμε πως δεν ήμασταν ποτέ μόνοι,
πως κάθε δάκρυ είχε έναν άγγελο που το φύλαγε,
κάθε σιωπή ένα θεό που την άκουγε
και κάθε λανθασμένη στιγμή,
ένα σύμπαν που την γιάτρευε με αστερόσκονη.
Μέχρι το τέλος του κόσμου θα σ’ αγαπώ,
όχι με την σιγουριά των ποιητών,
μα με την αγωνία ενός μικρού σπουργιτιού
που κοιμάται απροστάτευτο μέσα στη βροχή.
Έχω μια λέξη φυλαγμένη στην καρδιά μου
σαν σπίθα που αρνείται να γίνει στάχτη,
την κουβαλάω όπως ο πιστός το άγιο φως,
ο τρελός το τελευταίο του αφήγημα.
Θα φοράω αυτή τη λαχτάρα σαν φθαρμένο σακάκι,
μέχρι να σε ξαναβρώ,
μέχρι το τέλος του κόσμου.
*Ο Πρίαμος Ραμπότας γεννήθηκε στη Νιγρίτα το 1957, και ζει στη Θεσσαλονίκη από το1971. Είναι πτυχιούχος Τεχνολόγος Ηλεκτρολόγος Μηχανικός. Όσο θυμάται τον εαυτό του διαβάζει, γράφει, ταξιδεύει, φωτογραφίζει και παίζει κιθάρα.
Εργάστηκε σε διάφορες εταιρείες και τα τελευταία 24 χρόνια στην ΑΒΒ.
Συνταξιοδοτήθηκε το 2020 και είναι συγγραφέας των ποιητικών συλλογών,
Άνθρωπος θλίψεων (2021),
Ο γιος του μαραγκού (2022),
Ο γιος του ανθρώπου (2024)
Η κραυγή της πεταλούδας (υπό έκδοση)
