Cat Is Art

Σπύρος Περδίου: «Η Τέχνη δεν είναι τίποτα χωρίς το επόμενο βήμα, που είναι η Πράξη και η Ζωή»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Θα ήθελε να είχε η μέρα περισσότερες ώρες για να χωρέσουν όλα όσα αγαπά. Να παίζει κιθάρα και να τραγουδάει. Ν’ ακούει μουσική και να διαβάζει. Να ερωτεύεται και να στοχάζεται. Να παίζει σαν ηθοποιός. Να γράφει. Να φωτογραφίζει. Να κινηματογραφεί και να θαυμάζει. Να ζωγραφίζει και να επικοινωνεί. Να κάνει λογοπαίγνια και ταξίδια. Να παρακολουθεί συναδέλφους του να ερμηνεύουν. Να παίζει παιχνίδια σαν τον κύβο του Rubik. Να μαγειρεύει, να γυμνάζεται, να μαθαίνει καινούργια πράγματα. Να γελάει, να ποδηλατεί, να ονειρεύεται. Όταν όμως του μένει χρόνος από το θέατρο, γιατί είναι ο ήρωας Αγαμέμνονας και ο νήδυμος Ύπνος που κατοικεί στη δική του φανταστική πατρίδα, τη «Νήσο των Ονείρων». Ήσυχος θεός και πράος δαίμονας, που πλανιέται στη νύχτα ως ωραίος νέος, σπέρνοντας στη Γη γλυκά όνειρα, τριγυρίζοντας αθόρυβα στις στεριές και τις θάλασσες δείχνοντας στους ανθρώπους άλλοτε ευσπλαχνία κι άλλοτε σκληρότητα. Ίσως δεν είναι τυχαίο που στην «Ομήρου Ιλιάδα» (σκηνοθεσία Κάρμεν Ρουγγέρη), εκτός από αυτούς τους δύο ήρωες, υποδύεται και τον Ερμή που για τους αρχαίους Έλληνες ήταν ο θεός της ευγλωττίας και της επινόησης, ο εφευρέτης των γραμμάτων και των αριθμών. Ο Σπύρος Περδίου είναι καλλιτέχνης με κύρος και πυγμή, με ήθος και λόγο. Ηθοποιός, μουσικός, μαθηματικός, φωτογράφος. Κυρίως όμως είναι ένας θετικός και καλοπροαίρετος άνθρωπος, καλλιεργημένος, συμπονετικός, φιλικός, συνεργάσιμος, αλληλέγγυος, αλτρουιστής. Στους «Αλλοπαρμένους» (σκηνοθεσία Κοραή Δαμάτη), που με επιτυχία παίζεται στο «Θέατρο Κάτω από τη Γέφυρα», υποδύεται τον Αλσεμέρο, έναν έντιμο νέο άρχοντα, άπειρο στη ζωή και τον έρωτα. Όταν γνωρίζει μια πανέμορφη κοπέλα ευγενικής καταγωγής, την ερωτεύεται τρελά. Έρχεται όμως αντιμέτωπος με μια πραγματικότητα πέρα κι απ’ τους χειρότερούς του εφιάλτες. Με κάτι που δεν το χωράει το μυαλό του και που θα σας αποκαλυφθεί αν δείτε την παράσταση. Ο Σπύρος Περδίου, εκτός από υποκριτική, σπούδασε και την τέχνη των Μαθηματικών. Προφανώς όμως δεν υπήρξε ποτέ δίλημμα γι’ αυτόν, ασχέτως αν ο ίδιος δεν το γνώριζε εξαρχής. Ενώ λάτρευε και ακόμα λατρεύει τα Μαθηματικά και τις Θετικές Επιστήμες, κόχλαζε ανέκαθεν μέσα του μια περίσσια ευαισθησία η οποία ζητούσε εκτόνωση. Λίγα τα περιθώρια για οτιδήποτε εκτός της Τέχνης. Πόσο θαυμαστός είναι ο χρόνος, αλήθεια, και πόσο θαυμαστά είναι τα πλάσματα του κόσμου! Ο χρόνος μεταμορφώνεται, και εμείς αλλάζουμε. Προχωρά και μας θέτει σε κίνηση. Αποκαλύπτει το πρόσωπό του και μας γεμίζει ταραχή και ευφροσύνη. Γνώρισα τον Σπύρο πρόσφατα, όταν παρακολούθησα την «Ιλιάδα». Αρχικά με εντυπωσίασε ως ηθοποιός, κατόπιν τον εκτίμησα ως άνθρωπο. Πολυσύνθετος, με ιδιαίτερη αίσθηση του χιούμορ, με γνώση, ευαισθησία, εξυπνάδα και ενσυναίσθηση. Σε συγκλονίζει με τον τρόπο του καλλιτέχνη. Είναι ενθουσιώδης, εργατικός, αφοσιωμένος, ταλαντούχος και κυρίως ξέρει πώς να χειρίζεται όλα αυτά τα βεγγαλικά που έχει μέσα στο μυαλό του…

Διαβάστε τη συνέντευξη.

Τα πορτρέτα είναι αυτο-φωτογραφίσεις του Σπύρου Περδίου.

* Γεννήθηκα στην Τρίπολη. Η καταγωγή και των δύο γονιών μου είναι από εκεί. Είναι ένα μέρος το οποίο ποτέ δεν συμπάθησα. Θες ο παρεμβατισμός της κλειστής κοινωνίας, θες οι λιγοστές διέξοδοι (ειδικά τις εποχές που ήμουν παιδί και έφηβος), θες αυτό το κλειστό τοπίο με τα βουνά γύρω γύρω που με έπνιγε κι έτσι απ’ όταν θυμάμαι τον εαυτό μου ήθελα να φύγω. Παρ’ όλα αυτά, είχα το προνόμιο να έχω μια παιδική ηλικία με παιχνίδια σε αλάνες, γυρνώντας όλη τη μέρα στους δρόμους με ένα ποδήλατο ή μια μπάλα, πολύ κοντά στη φύση (ακόμα και όταν έκανα προπονήσεις αυτές γίνονταν -ένα μεγάλο μέρος τους- μέσα σε ένα δασάκι στις παρυφές της πόλης…) και, κυρίως, ελεύθερος, μιας και οι γονείς τότε είχαν πολύ λιγότερους φόβους και ανησυχίες για τα παιδιά τους απ’ ό, τι τώρα. Μεγάλωσα σε μια οικογένεια μέσης οικονομικής κατάστασης, χωρίς όμως να μου λείψει τίποτα (βέβαια, διαμόρφωνα ανάλογα και τις απαιτήσεις μου – συνήθεια/ανάγκη που μου έχει μείνει μέχρι και σήμερα). Κάναμε πολλές μετακομίσεις, για διάφορους λόγους, οι οποίες μάλλον είναι αυτές που με εμποδίζουν ακόμα και τώρα να θεωρήσω εύκολα έναν χώρο «σπίτι μου»…
Επειδή από μικρός αμφισβητούσα αυτά που θεωρούνταν σαν αυταπόδεικτα (συγγενικές σχέσεις, «αυτονόητες» υποχρεώσεις κ.τλ.), ήταν επόμενο να είναι τεταμένες οι σχέσεις με την οικογένειά μου. Όντας μοναχοπαίδι, δεν μπορώ να πω ότι ήμουν αυτό ακριβώς που περίμεναν από μένα οι γονείς μου… Κι έτσι υπήρχαν μεγάλες τριβές.

Με τι καλλιτεχνικά ερεθίσματα μεγάλωσες;

* Στο σπίτι μου δεν υπήρχαν βιβλία. Μόνο μια εγκυκλοπαίδεια, η «Δομή», η οποία αγοράστηκε όταν πήγα σχολείο. Θυμάμαι να ψάχνω μέσα σ’ αυτήν τυχαία λήμματα και να γνωρίζω τον κόσμο μέσα από το πρώιμο εκείνο «google»… Ευτύχημα ήταν ότι υπήρχε και ένας τόμος, η «Πινακοθήκη», μέσα στον οποίον υπήρχαν ζωγραφικά έργα που κάλυπταν ενδεικτικά όλη την καταγεγραμμένη τέχνη από τοιχογραφίες σπηλαίων μέχρι σύγχρονους (τότε) ζωγράφους. Πέρασα πολλές ώρες κολλημένος μπροστά στις ζωγραφιές τού ταβανιού της Καπέλα Σιξτίνα και ακόμα πιο πολλές μπροστά στους Πειρασμούς του Αγίου Αντωνίου του Νταλί… Αργότερα ήρθε ο Ιούλιος Βερν, ο Έριχ φον Ντένικεν, η ελληνική μυθολογία, η Άγκαθα Κρίστι και λίγο αργότερα ο Καμύ, ο Βιαν, ο Σαρτρ, ο Μπουκόφσκι…

Μουσική άκουγες;

* Στο πατρικό μου δεν υπήρχε οποιαδήποτε συσκευή παραγωγής ήχου. Το πρώτο μου κασετόφωνο το απέκτησα στο γυμνάσιο. Μετά μπήκα με τα μπούνια στη μουσική – μια πολύ μεγάλη μου αγάπη μέχρι και σήμερα. Να σκεφτείς ότι είχα 400 βινύλια πριν ακόμα πάρω πικάπ. Πριν το αφήσω για να στραφώ τα ψηφιακά μέσα, είχα φτάσει στους 1.200 δίσκους.
Ο πατέρας μου, όμως, παίζει ακορντεόν. Έτσι άκουγα συχνά ζωντανή μουσική από μικρός. Ενδιαφέρθηκα και εγώ να ασχοληθώ και ξεκίνησα με μια μελόντικα ή πειραματιζόμενος πάνω στο ακορντεόν. Αργότερα, σαν φοιτητής, αποφάσισα να μάθω κιθάρα, φλογέρα και ντραμς…

Είχες σκεφτεί ποτέ ότι θα γίνεις ηθοποιός;

* Δεν είχα ποτέ φανταστεί ότι θα γινόμουν κάποτε ηθοποιός. Για την ακρίβεια δεν περνούσε καν η σκέψη από το μυαλό μου για να την αποκλείσω. Εγώ ήθελα «όταν μεγαλώσω» να γίνω αστροφυσικός.

Ποια ήταν η πρώτη παράσταση που παρακολούθησες στη ζωή σου και ποια η πρώτη στην οποία έπαιξες;

* Δεν μπορώ να θυμηθώ ποια ήταν η πρώτη παράσταση που είδα. Το πρώτο έργο στο οποίο συμμετείχα ήταν το «Θάψτε τους νεκρούς» με τη Θεατρική Ομάδα του Πανεπιστημίου Κρήτης.

Ποιους από τους δασκάλους σου θυμάσαι με ευγνωμοσύνη για τη διδασκαλία τους και τις συμβουλές τους;

* Αγαπημένη μου δασκάλα στη σχολή του Εθνικού ήταν η Τιτίκα Νικηφοράκη. Ένιωθα απελευθερωμένος στο μάθημά της. Αλλά και η Ελένη Χατζηαργύρη με πότισε με το ήθος της, η Λυδία Κονιόρδου με τη μεθοδική προσέγγισή της, ο Κώστας Κοκκάκης με την εργατικότητα και την ακεραιότητά του, ο Ντίνος Δημόπουλος με την αγάπη του για την ηθοποιία και τους ηθοποιούς.

Μόνο οι δάσκαλοι στη Δραματική Σχολή ήταν;

* Όχι. Δεν ήταν μόνο οι δάσκαλοι στη σχολή. Ο Κώστας Νίτσος μού έδειξε ότι όταν αγαπάς κάτι, αξίζει να κάνεις τα πάντα γι’ αυτό. Επίσης, όλοι σκηνοθέτες με τους οποίους δούλεψα, ο καθένας με τον τρόπο του μού έδειξαν έναν δρόμο. Δικιά μου δουλειά ήταν (και ακόμα είναι) η σύνθεση αυτών των δρόμων. Επειδή το να είσαι ηθοποιός ίσως είναι η πιο σύνθετη και απαιτητική «δουλειά» για την οποία χρειάζονται εφόδια απ’ όπου κι αν αυτά προέρχονται, δασκάλους μου θεωρώ και όλους αυτούς που βρέθηκαν στη ζωή μου, είτε με τη φυσική τους παρουσία, είτε μέσα από το έργο τους: συγγενείς, φίλοι, σύντροφοι, συνεργάτες, ποιητές, συγγραφείς, ζωγράφοι, καλλιτέχνες, επιστήμονες και διανοούμενοι που με μπόλιασαν με τη σκέψη και την ευαισθησία τους. Όλοι αυτοί κυκλοφορούν μέσα μου. Ωστόσο, ο μεγαλύτερος δάσκαλος είναι η ίδια η Πραγματικότητα. Η Φύση. Ο εαυτός μου. Οι ανάγκες μου και οι ελλείψεις μου.

Εκτός των άλλων σπούδασες και Μαθηματικά. Να υποθέσω ότι το θέατρο σε «έκλεψε» από την επιστήμη;

* Μάλλον δεν υπήρχε δίλημμα εξαρχής, ασχέτως αν εγώ δεν το γνώριζα. Ενώ λάτρευα και ακόμα λατρεύω τα Μαθηματικά και τις Θετικές Επιστήμες, κόχλαζε ανέκαθεν μέσα μου μια περίσσια ευαισθησία η οποία ήθελε να εκτονωθεί. Λίγα τα περιθώρια σε οτιδήποτε εκτός της Τέχνης. Μεγάλη δε η ελευθερία μέσα σ’ αυτήν. Ακόμα, όμως, συνεχίζω να ασχολούμαι, έστω και λιγότερο, με επιστημονικά θέματα και να τα μελετώ.

Ποια είναι η σχέση των Μαθηματικών με την τέχνη;

* Δεν υπάρχει τομέας της ζωής μας που να μην έχει σχέση με τα Μαθηματικά! Όσο και να θες να ξεφύγεις δεν το μπορείς. Μού αρέσει που, εξαιτίας των σπουδών μου, μπορώ να διακρίνω πιο καθαρά τη χρήση των Μαθηματικών μέσα στην καθημερινότητά μας. Ο ρυθμός, το μέγεθος, η διάκριση, η σύγκριση, η Λογική, ο χώρος ανήκουν στο οπλοστάσιο κάθε ανθρώπινης λειτουργίας, άρα και της Τέχνης. Δεν κάνουμε χωρίς αυτά.
Είναι δύσκολο (έως και ανέφικτο) να θέσεις όρια στην Τέχνη. Η όσμωση που συμβαίνει μεταξύ των επιπέδων και των ποιοτήτων κατά τη διάρκεια της σύλληψης και της παραγωγής κάποιου καλλιτεχνικού έργου δεν αφήνει περιθώρια για διαχωρισμούς.
Πρόσφατα παρακολούθησα μια διάλεξη του Μάνου Δανέζη, στην οποία έφερε ένα παράδειγμα για τη σχέση Τέχνης και Επιστήμης: παρομοίασε τον δρόμο για την Αλήθεια με ένα βουνό. Επιστήμονες και καλλιτέχνες ξεκινούν από τους πρόποδες για να κατακτήσουν την κορυφή ο καθένας βαδίζοντας σε διαφορετικό μονοπάτι. Κάτω, χαμηλά απέχει ο ένας από τον άλλον. Όσο όμως πλησιάζουν προς τον στόχο τους, πλησιάζουν και μεταξύ τους. Μπορεί ακόμα και να ακουμπήσουν, αν και αναπόφευκτα συνεχίζουν ο καθένας στο δικό του μονοπάτι. Ο στόχος όμως είναι κοινός.

Θέλεις να μας μιλήσεις για τους «Αλλοπαρμένους» των Μίντλετον και Ρόουλεϋ, το έργο που παρουσιάζεται στο «Θέατρο Κάτω από τη Γέφυρα», και στο οποίο παίζεις;

* Οι «Αλλοπαρμένοι» είναι ένα σύνθετο έργο. Οι δύο παράλληλες ιστορίες που περιγράφει, με την πρώτη ματιά μοιάζουν απλές. Η μελέτη όμως αναδεικνύει πολλές στρώσεις κάτω από το προφανές. Οι χαρακτήρες μοιάζουν να έχουν βγει από το αρχαίο δράμα, έχοντας όμως τη συγγραφική φινέτσα της ελισαβετιανής εποχής. Ο Rowley αναλαμβάνει συγγραφικά τις εξωφρενικές σκηνές του ασύλου και ο Middleton τον κόσμο των ευγενών. Αυτή η ένωση, αντιστικτική και αλληλοσυμπληρούμενη, οδηγεί σε μια κορύφωση και την τελική διαπίστωση τού αναπόδραστου των αδυναμιών της ανθρώπινης φύσης. Αν και γραμμένο το 1622, αγγίζει το σύγχρονο κοινό επειδή ασχολείται με θέματα και ζητήματα που δεν έχουμε ακόμα ξεπεράσει, όσο κι αν έχουν αλλάξει οι συνθήκες… Στα νερά των «Αλλοπαρμένων» έχω τη χαρά να συνταξιδεύω, παρέα με άξιους, παλιούς αλλά και νεότερους, συναδέλφους και συνεργάτες.

Ποιος είναι ο ρόλος που υποδύεσαι;

* Ο Αλσεμέρο είναι ένας νέος άρχοντας, αμάθητος από τη ζωή, τουλάχιστον στα ερωτικά. Γνωρίζει μια πανέμορφη κοπέλα ευγενικής καταγωγής, και την ερωτεύεται τρελά. Έρχεται όμως αντιμέτωπος με μια πραγματικότητα πέρα κι απ’ τους χειρότερούς του εφιάλτες. Με κάτι που δεν το χωράει το μυαλό του… Είναι ένας ρόλος – πρόκληση. Τελειώνει το έργο τελείως διαφορετικός απ’ ό, τι άρχισε. Αυτή του η πορεία με μάγεψε από την πρώτη στιγμή που διάβασα το κείμενο.

Τι έχεις να πεις για τον Κοραή Δαμάτη, τον σκηνοθέτη σας;

* Είναι η πρώτη φορά που δουλεύω με τον Κοραή. Ευτυχής συγκυρία! Μαζί του η πρόβα ήταν μια απολαυστική εμπειρία. Ένα θελκτικό ταξίδι. Είναι ένας άνθρωπος με χιούμορ, γνώση, ευαισθησία, εξυπνάδα. Ξέρει να οδηγεί τους ηθοποιούς του, είναι αυτό που λέμε Δάσκαλος και είναι τύχη για όποιον συνάδελφο βρεθεί κάτω από τη σκηνοθετική του μπαγκέτα. Πολύ καλός συνεργάτης και καλλιτέχνης με πολυεπίπεδη ματιά και όραμα.

Παίζεις στην «Ομήρου Ιλιάδα», μια από τις πιο σημαντικότερες αθηναϊκές παραστάσεις για πολύ νέο κοινό. Τι έχεις να πεις για αυτό το είδος θεάτρου, πόσο αλλιώτικο είναι ή θα έπρεπε να είναι;

* Η «Ομήρου Ιλιάδα» παρουσιάζεται στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης σε σκηνοθεσία της Κάρμεν Ρουγγέρη. Αυτός είναι ο έκτος συνεχής χρόνος συνεργασίας μας! Για την ακρίβεια δεν έχω παίξει σε παιδική παράσταση που να έχει σκηνοθετήσει άλλος πέρα από την Κάρμεν. Και εδώ στάθηκα προνομιούχος. Η Κάρμεν αντιμετωπίζει τους ηθοποιούς της με αγάπη και τα έργα της με την ίδια σοβαρότητα με την οποία θα αντιμετώπιζε οποιοδήποτε έργο για ενήλικο κοινό. Στην ουσία του, το παιδικό θέατρο δεν είναι (ή δεν θα έπρεπε να είναι) διαφορετικό από οποιοδήποτε άλλο είδος θεάτρου. Είναι η προσπάθεια του ηθοποιού να πλησιάσει, με όσα μέσα διαθέτει, κάποιον (ή κάποιους) ρόλους, ώστε να καταφέρει να συμβάλει επιτυχώς στη δημιουργία της ψευδαίσθησης μιας πραγματικότητας, για να καταφέρει να «αγγίξει» τον θεατή. Για να το πάω και λίγο πιο πέρα, είναι η συνεχής προσπάθεια του ηθοποιού να είναι παρών και να τραβήξει σ’ αυτό το -όχι αυτονόητο- ταξίδι και τους θεατές του. Η προσπάθεια αυτή θα είναι ίδια σε όποια σκηνή και να τον βάλεις, όποιο έργο και να του δώσεις να παίξει.

Πρέπει να αντιμετωπίζουμε τα παιδιά ως ίσους;

* Τα παιδιά δεν είναι «ίσοι» με μας. Είναι άνθρωποι που αξίζουν τον σεβασμό και την προσοχή μας, αλλά είναι άδικο να τα αντιμετωπίζουμε σαν ίσους. Έχουν άλλες ανάγκες, άλλες αντοχές, άλλο ταξίδι να διανύσουν. Κι αυτό που χρειάζονται από μας τους μεγαλύτερους είναι αγάπη. Τότε όλα θα γίνουν πιο εύκολα και, ίσως, ο αυριανός κόσμος να είναι καλύτερος από τον τωρινό μας.

Ειδικότερα τι θα ήθελες να πεις για την παράσταση «Ομήρου Ιλιάδα»;

* Η «Ιλιάδα» είναι μια παράσταση με δράση, τραγούδια, μάχες, χιούμορ, ευαισθησία, δοσμένη με σεβασμό για τον θεατή, από μία εξαιρετική διανομή. Δεν είναι τυχαίο ότι την παρακολουθούν με ενδιαφέρον ακόμα και ενήλικες. Είναι φτιαγμένη με μεγάλη προσοχή, ώστε να είναι όσο το δυνατόν πιο πιστή στο έπος του Ομήρου. Είναι η ιδανική απόδοση για να έχει το παιδί-θεατής την αίσθηση τού τι συνέβη σ’ αυτόν τον πόλεμο. Έτσι θα μάθει κάτι παραπάνω, ή θα ξεκαθαρίσει μέσα του θαμπά σημεία από τη μελέτη του έπους στο σχολείο του.

Ποιους ρόλους παίζεις στην «Ιλιάδα»;

* Οι ρόλοι που παίζω εγώ (ο κάθε ηθοποιός -αναγκαστικά- παίζει πολλούς ρόλους) είναι ο Αγαμέμνονας, ο Ερμής και ο Ύπνος. Εδώ η πρόκληση είναι στο να διαφοροποιήσω τόσο διαφορετικούς μεταξύ τους ήρωες…

Για την Κάρμεν Ρουγγέρη τι θα ήθελες να πεις;

* Η Κάρμεν Ρουγγέρη έχει γράψει και σκηνοθετήσει την «Ιλιάδα». Έπειτα από τόσα χρόνια συνεργασίας, τη θεωρώ οικογένεια. Όλοι ξέρουν πόσο άξια και ταλαντούχα είναι και πόσο αστείρευτη είναι η ενέργειά της. Μακάρι να μπορούσαν να δουν και την αγάπη που δίνει (και) στους ηθοποιούς της.

Τι θα πρότεινες να διδάσκεται στο σχολείο του μέλλοντος;

* Συναισθηματική νοημοσύνη. Κοινωνικές δεξιότητες. Σωματική άσκηση. Η καλλιέργεια της αγάπης, προς τον εαυτό μας πρώτα και ύστερα προς τους άλλους. Διαλογισμός. Αυτογνωσία. Η αξία της ελευθερίας και της ελεύθερης σκέψης. Περιβαλλοντολογική ευαισθησία. Φιλοζωισμός. Τρόποι καλλιτεχνικής έκφρασης. Τέλος, επιστημονική γνώση, πάντα σε σύνδεση με την πραγματικότητα και τις επιπτώσεις των αντίστοιχων τεχνολογικών «επιτευγμάτων».

Απ’ ό, τι γνωρίζω, ασχολείσαι σοβαρά με την τέχνη της φωτογραφίας. Φωτογραφίζεις τη φύση και τους ανθρώπους ή τα οράματά σου;

* Η φωτογραφία είναι το δεύτερο επάγγελμά μου! Η φύση και η άνθρωποι είναι ακριβώς τα ίδια τα οράματά μου. Είναι η δική μου (περιορισμένη – αλλά αυτό είναι μια άλλη, μεγάλη κουβέντα…) αντίληψη για το τι βρίσκεται απέναντί μου. Τη στιγμή που γεννιέται μέσα μου η επιθυμία να τραβήξω μια φωτογραφία, τη στιγμή που το κάνω, αλλά και τη στιγμή, αργότερα, που την επεξεργάζομαι, δεν μπορώ να ξεχωρίσω μέσα μου την ανάγκη μου από το θέμα που φωτογραφίζω. Δεν μπορώ να ασχοληθώ (πέρα από τη γεωμετρία της σύνθεσης – κι αυτό όχι πάντα: υπάρχουν φορές που συνειδητά υποσκάπτω τους κανόνες…) με το «λογικό» της διαδικασίας. Κινητήριος δύναμη είναι η παρόρμησή μου (η οποία ενοποιεί) και όχι ο εγκέφαλός μου (βασικό… χόμπι του οποίου είναι ο διαχωρισμός των πραγμάτων).

Η φωτογραφία παρουσιάζει την αλήθεια;

Εξαιρετική ερώτηση! Εδώ ακουμπάμε ένα μεγάλο ζήτημα: τι είναι Αλήθεια. Πιστεύω ότι η Αλήθεια είναι υποκειμενική. Εξ απαλών ονύχων ήμουν εναντίον των θεσφάτων -αργότερα δε όταν γνωρίστηκα με τη Σύγχρονη Επιστήμη, είδα ότι και εκεί η έννοια της Αλήθειας, ή -σωστότερα- η έννοια τού Συμβάντος περιλαμβάνει αναπόδραστα και τον Παρατηρητή.

Εσύ παρατηρείς;

* Όταν φωτογραφίζω, αυτό κάνω. Παρατηρώ. Στην ουσία επιλέγω. Επιλέγω την Αλήθεια μου. Διαμορφώνω την Αλήθεια μου. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ακόμα και μια μικρή αλλαγή στη γωνία θέασης μπορεί να αλλάξει την ερμηνεία που υποβάλλει το αποτέλεσμα… Αυτό κάνει και ο κάθε καλλιτέχνης σε κάθε δημιούργημά του. Προτείνει και, αν αυτή η πρόταση είναι αρκετά ισχυρή και ελκυστική, παρασέρνει στο όραμά του, στην Αλήθεια του και τους αποδέκτες της τέχνης του (θεατές, ακροατές, αναγνώστες). Η φωτογραφία, η κάθε φωτογραφία παρουσιάζει την Αλήθεια μου εκείνης της στιγμής που δημιουργήθηκε. Όμως η στιγμή περνάει. Ανεπιστρεπτί. Γι’ αυτό η Τέχνη δεν νοείται έξω από τη συνεχή πάλη/εναγκαλισμό (διαλέγεις και παίρνεις…) με τον Χρόνο. Είναι το κυνήγι της ουσιαστικής ύπαρξης. Αν αυτό αγγίζει και κάποιον άλλον, τότε πετυχαίνουμε και την Επαφή. Όχι για να πείσουμε τον άλλον για την Αλήθεια μας, αλλά για να ενεργοποιήσουμε με το παράδειγμά μας τη δική του Παρουσία-στο-Τώρα!
Η ίδια η Αλήθεια είναι συνάρτηση χρόνου! Μεταβάλλεται κι εμείς πρέπει να είμαστε αρκούντως ευέλικτοι για να την ακολουθήσουμε.

Η συνύπαρξη στη ζωή είναι εύκολη;

* Καθόλου! Κανείς δεν μας είπε πώς γίνεται. Κανείς δεν θα μπορούσε, άλλωστε. Αντιθέτως, έχουμε ποτιστεί με στρεβλές ιδέες για το πώς θα πρέπει να είναι οι σχέσεις των ανθρώπων. Ένας (αυτο)επαναπρογραμματισμός θα βοηθούσε πολύ… Η συνύπαρξη είναι ένα «μέγεθος» δυναμικό. Αλλάζει καθώς τα πάντα αλλάζουν: εμείς, το πλαίσιο, ο χρόνος που κυλάει. Ο καθένας μας είναι φορτωμένος με τα δικά του βαρίδια και, όχι μόνο ασχολείται μ’ αυτά, αλλά βλέπει μέσα απ’ αυτό το φίλτρο ό, τι συμβαίνει γύρω του κι έτσι τα πράγματα δυσκολεύουν. Συνύπαρξη από συνύπαρξη διαφέρει και τα πάντα εξαρτώνται από τι ζητάμε απ’ αυτήν… Γενικά, η σύμπτωση δύο (ή περισσότερων) ανθρώπων είναι μια ευτυχής στιγμή που δεν συμβαίνει συχνά. Τότε είναι εύκολο. Το θέμα είναι πώς διαχειριζόμαστε τις υπόλοιπες -όχι και τόσο αρμονικές- στιγμές της συνύπαρξής μας…

Θεωρείς αναγκαίο ή όχι να συνδέουμε σήμερα το θέατρο με την ακραία πραγματικότητα πού βιώνουμε καθημερινά;

* Αν ζεις σ’ αυτόν τον κόσμο, δεν είναι δυνατόν να μη σε απασχολεί το τι συμβαίνει γύρω σου! Αν σε απασχολεί και θες να το επικοινωνήσεις, θα το κάνεις είτε παίζεις Αναγνωστάκη, είτε παίζεις Κολτέζ, είτε παίζεις Μπρεχτ. Βασικό προαπαιτούμενο είναι να υπάρχει η ελευθερία της έκφρασης. Χωρίς ταμπού και κοντόφθαλμες φοβίες. Βέβαια, το θέατρο είναι συνήθως πιο ισχυρό όταν τα μηνύματά του ΔΕΝ είναι άμεσα. Η μεταφορά, η αλληγορία, η παραβολή ήταν ανέκαθεν τα πιο πειστικά μέσα κατάθεσης μιας άποψης ή γνώμης. (Δεν έχουμε παρά να μελετήσουμε τις μεθόδους της άλλης πλευράς, αυτής που συνήθως ονομάζουμε «Σύστημα»…).

Τι θεωρείς επικίνδυνο για έναν ηθοποιό με ταλέντο;

* Ακριβώς ό, τι είναι επικίνδυνο για έναν οποιονδήποτε ηθοποιό. Αν και το «επικίνδυνο» είναι συχνά το έναυσμα για εσωτερική δουλειά και προχώρημα. Συνήθως παρουσιάζεται μπροστά μας η κακοτοπιά όταν έχουμε να πάρουμε ένα μάθημα απ’ αυτήν. Αν εκλάβουμε το «επικίνδυνο» σαν «δώρο», θα μπορέσουμε να κερδίσουμε το μέγιστο απ’ αυτό.

Από την πολυετή πείρα σου, γνωρίζεις αν υπάρχει «κοινό με ταλέντο»;

* Δεν γνωρίζω να απαντήσω. Εφόσον ένα έργο (οποιοδήποτε καλλιτεχνικό έργο) δίνεται στο κοινό, είναι και εκτεθειμένο άνευ όρων στην κριτική του. Όταν κάτι που κάνουμε δεν μπορεί να αγγίξει τους θεατές μας, είναι υπεραπλούστευση να ρίχνουμε σ’ αυτούς το φταίξιμο. Όπως υπεραπλούστευση είναι και το να κολακεύουμε ένα κοινό μόνο και μόνο επειδή εκφράστηκε θετικά για το έργο μας. Και στις δύο περιπτώσεις πρέπει να παραδεχτούμε ότι είναι μια απλή συγκυρία και να συνεχίσουμε από μηδενική βάση την προσπάθεια να είμαστε Παρόντες. Καλό θα ήταν να μην παίρνουμε και πολύ στα σοβαρά τον εαυτό μας!

Η τέχνη είναι και καταφύγιο για τον άνθρωπο;

* Ακριβώς επειδή δεν ζούμε τη ζωή μας στο μέγιστο. Ακριβώς γι’ αυτό! Έχω πάντα στο μυαλό μου αυτήν την «αναπηρία» μας σαν δεδομένη… Αν κάθε στιγμή γευόμασταν αυτό που μας συμβαίνει, χωρίς προκαταλήψεις και χωρίς φόβους, τότε η τέχνη θα ήταν απλώς μια πολυτέλεια και όχι, όπως είναι τώρα, μια αναγκαιότητα. Πέρα απ’ αυτήν τη διαπίστωση, το απελευθερωτικό συναίσθημα που μας δίνει η τέχνη, λειτουργεί όχι μόνο για τον αποδέκτη της, αλλά και για τον δημιουργό της. Και οι δύο, και ο θεατής και ο καλλιτέχνης, βρίσκουν εκεί το ψήγμα από τη θύμηση εκείνης της πρωταρχικής Ενότητας, το οποίο χρειάζονται για να πάρουν κουράγιο και να αντιμετωπίσουν τη ζωή-που-δεν-θέλουν-να-ζήσουν. Η Τέχνη, όμως, δεν είναι τίποτα χωρίς το επόμενο βήμα, που είναι η Πράξη και η Ζωή στο σύνολό της.

Για ποιο πράγμα που έχεις κατορθώσει ως τώρα αισθάνεσαι υπερήφανος;

* Που πρόλαβα και έδωσα όση αγάπη μπορούσα στη μητέρα μου τον τελευταίο καιρό, πριν αυτή πεθάνει.

Ποιους «ήρωες» θα ήθελες να υποδυθείς;

* Δεν έχω κάτι στο μυαλό μου. Γενικότερα, καλώς ή κακώς, δεν κάνω σχέδια για το μέλλον.

Τι απεχθάνεσαι και τι σε συγκινεί;

* Κυρίως απεχθάνομαι στους άλλους συμπεριφορές τις οποίες φοβάμαι ότι τις έχω κι εγώ και δεν μπορώ, αν και θα ‘θελα, να τις ξεπεράσω. Έτσι, κάθε φορά, η απέχθεια γίνεται έναυσμα ενδοσκόπησης… Με συγκινεί η αγάπη και το δόσιμο των ανθρώπων. Με συγκινεί το μοναδικό και ανεπανάληπτο ταξίδι του καθενός από μας μέσα στη ζωή. Με συγκινεί η κοινή μοίρα όλων μας απέναντι στον θάνατο.

Τι εκτιμάς περισσότερο;

* Την ελευθερία.

Με τι διασκεδάζεις;

* Α, είμαι πολυσχιδής. Θα ήθελα να είχε η μέρα πολύ περισσότερες ώρες για να χωρέσουν όλα. Μ’ αρέσει η μουσική, είτε να την ακούω, είτε να παίζω κιθάρα και να τραγουδάω. Μ’ αρέσει να διαβάζω. Μ’ αρέσει να ερωτεύομαι. Μ’ αρέσει να παίζω σαν ηθοποιός. Μ’ αρέσει να γράφω. Μ’ αρέσει να φωτογραφίζω. Μ’ αρέσει να κινηματογραφώ. Μ’ αρέσει να χαζεύω. Μ’ αρέσει να ζωγραφίζω. Μ’ αρέσει να επικοινωνώ. Μ’ αρέσει να κάνω λογοπαίγνια. Μ’ αρέσει να ταξιδεύω. Μ’ αρέσει να παρακολουθώ συναδέλφους να παίζουν. Μ’ αρέσει να παίζω παιχνίδια. Μ’ αρέσει να λύνω προβλήματα, (είτε αυτό είναι ένα ζήτημα στο pc μου, είτε ο κύβος του Rubik). Μ’ αρέσει να τρώω όταν πεινάω. Μ’ αρέσει να είμαι σε επαφή με τη φύση. Μ’ αρέσει να γυμνάζομαι. Μ’ αρέσει να μαθαίνω καινούργια πράγματα. Μ’ αρέσει να γελάω. Μ’ αρέσει να ποδηλατώ. Μ’ αρέσει να ονειρεύομαι.

Τι σε έχει κάνει (κάποτε) να… ντραπείς;

* Ντρέπομαι ακόμα, άρα δεν μπορώ να πω…

Ποιους θαυμάζεις στη λογοτεχνία, στη ζωγραφική, στον κινηματογράφο αλλά και στο θέατρο;

* Όλους αυτούς που ακολούθησαν το όραμά τους, που είχαν το θάρρος και την επιμονή να συνεχίσουν να παράγουν Έργο, ακόμα κι όταν οι συνθήκες ήταν δύσκολες. Αυτούς που κέρδισαν την αθανασία, όχι μέσα από τη φήμη και τη δόξα, αλλά μέσα από το κέρδισμα τού εαυτού τους.

Ποια εικόνα αντιπροσωπεύει την ευτυχία για σένα;

* Δύσκολη ερώτηση. Το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό ήταν η εικόνα τού Κενού. Τού απόλυτου Κενού. Ε λοιπόν, θα μείνω σ’ αυτήν την απάντηση. Σίγουρα όμως η εικόνα αυτή θα αλλάξει. Πάντα αλλάζει. Κι αυτό είναι το παρήγορο. Γιατί η ευτυχία δεν είναι μία…

Τι θα ήθελες να πεις για το catisart.gr;

* Διαδικτυακή όαση! Εύχομαι να συνεχίσει να μας τέρπει και να μας πληροφορεί για πολύ καιρό ακόμα…

Αγαπάς τα ζώα; Ποια είναι η σχέση σου μαζί τους;

* Θαυμάζω και ταυτόχρονα φθονώ τα ζώα για την ποιότητα της ύπαρξής τους. Οι άνθρωποι είμαστε σε πολλά υποδεέστεροι. Ας το πάρουμε απόφαση: είμαστε, ζώα και άνθρωποι, συνταξιδιώτες. Καλύτερα να το χαρούμε αυτό το ταξίδι…

Έχεις κατοικίδιο;

* Συζώ με ένα μικρό (και σε μέγεθος και σε ηλικία) σκυλάκι, τη Μάγια.

Ευχαριστώ πολύ, Σπύρο!

* Εγώ ευχαριστώ! Πέρασα όμορφα!

Οι παραστάσεις στις οποίες παίζει ο Σπύρος Περδίου:

* «Οι αλλοπαρμένοι»
Των Thomas Middleton, William Rowley
Σκηνοθεσία: Κοραής Δαμάτης
Βοηθός σκηνοθέτης: Κωνσταντίνα Σαραντοπούλου
Σκηνικά – κοστούμια: Άννα Μαχαιριανάκη
Κατασκευή μασκών: Ελένη Σουμή
Παίζουν αλφαβητικά:
Ελένη Δαφνή, Οδυσσέας Κιόσογλου, Κώστας Κλάδης, Πασχάλης Μερμιγκάκης, Σπύρος Περδίου, Κώστας Τζαφέρης, Πέτρος Τσαπαλιάρης, Κατερίνα Τσεβά, Γιώργος Χαλεπλής

Νέα Τάξη Πραγμάτων
1600 – Εικοστός αιώνας
Κοινωνικές αναταραχές, εξαθλίωση αγροτικών πληθυσμών, αστυφιλία, εκατοντάδες άνθρωποι απελπισμένοι και πεινασμένοι συσσωρεύονται στα αστικά κέντρα, οι επιστήμες και η θεολογία εξελίσσονται απ’ τη μια αλματωδώς, αλλά απ’ την άλλη συμπορεύονται άρρηκτα με τον αποκρυφισμό και τον παγανισμό. Όλο και περισσότερα ερωτήματα απασχολούν τον άνθρωπο. Η σχέση του με τα γύρω του, η επίδραση του Θεού και του Σατανά στην συμπεριφορά του. Αυτές οι συνθήκες μοιραία αντανακλώνται και στο θέατρο. Όλο και περισσότεροι ήρωες θεατρικών έργων επαναστατούν, αρνούνται να αποδεχτούν τη θέση τους στην κοινωνία, ή την υποχρέωσή τους να παραμείνουν στην κοινωνική θέση που τους δόθηκε με τη γέννησή τους. Θυγατέρες αρνούνται να υποταχθούν στη θέληση του πατέρα τους, υπηρέτες αρνούνται να υποταχθούν στη θέληση του αφέντη τους, καθημερινοί άνθρωποι αρνούνται να υποταχθούν στα δεδομένα της Εκκλησίας. Ο πολυγραφότατος, αντιμοναρχικός Μίντλετον θεωρείται ένας συγγραφέας ισάξιος του Σαίξπηρ με τη διαφορά ότι είναι απίστευτα σύγχρονος, νιώθεις ότι γράφει για τον δικό σου κόσμο, για το σήμερα! Η πλοκή του έργου «Οι Αλλοπαρμένοι» εκτυλίσσεται σε δύο παράλληλα επίπεδα: το πρώτο στην αυλή των αριστοκρατών όπου η βία και ο ερωτισμός οδηγούν μια γυναίκα στην καταστροφή και την αυτοκαταστροφή, και το δεύτερο σε ένα άσυλο φρενοβλαβών, στο οποίο δέχονται να εγκλειστούν δηλώνοντας «τρελοί» διάφοροι νέοι της ίδιας πόλης, στην προσπάθειά τους να αποκτήσουν την εύνοια της πανέμορφης συζύγου του ηλικιωμένου διευθυντή. Ο συνδυασμός των δύο στοιχείων, τραγικού και γκροτέσκο, η υποβλητική ατμόσφαιρα και οι καταιγιστικοί ρυθμοί υπογραμμίζουν τη σύγκρουση και τις διαφορές των δύο κόσμων, των γνωστικών και των τρελών, των αρχόντων και των παρακατιανών, των θυμάτων και των θυτών. Ο Μίντλετον, μαζί με τον συνεργάτη του Ρόουλεϋ, μέσα απ’ την κινηματογραφική σχεδόν ταχύτητα της υπόθεσης των «Αλλοπαρμένων», σαρκάζουν την απολυταρχία, τον πουριτανισμό, τη θρησκοληψία και τις μεταφυσικές φοβίες.
Κάθε Σάββατο στις 21:00
Θέατρο κάτω από την γέφυρα
Aκριβώς κάτω από τη γέφυρα της λεωφόρου Βεΐκου.
Τηλ. 210-4816200

* «Ομήρου Ιλιάδα»
Κάθε εικόνα, κάθε λέξη των στίχων της Ιλιάδας σε μαγεύει. Σε κάνει να θαυμάζεις τον κορυφαίο ποιητή της ανθρωπότητας, τον δικό μας, τον μοναδικό Όμηρο!

Λίγα λόγια για το έργο

Με το δεδομένο ότι ο ποιητής στην Ιλιάδα απομονώνει μόνο πενήντα μία μέρες από τον δέκατο χρόνο του Τρωικού Πολέμου, καλό είναι να γνωρίσουμε πρώτα στα παιδιά ποιοι είναι οι πρωταγωνιστές του έργου που θα δούμε.
Δηλαδή, ποια είναι η Ελένη, ποιος ο Πάρης, ο Αχιλλέας, ο Μενέλαος, ο Έκτορας, ο Αγαμέμνονας.
Ύστερα θα μάθουμε γιατί και πώς φτάσαμε στον Τρωικό Πόλεμο. Μετά θα περάσουμε στην Ιλιάδα, που αρχίζει με τον θυμό του Αχιλλέα, τη διαμάχη του με τον Αγαμέμνονα και την αποχώρησή του από τη μάχη.
Θα δούμε ακόμα τη συμμετοχή των θεών του Ολύμπου σ’ αυτή τη διαμάχη, τη σύγκρουση των Ελλήνων με τους Τρώες.
Τον θάνατο του Πάτροκλου και τη μονομαχία του Αχιλλέα με τον Έκτορα που καταλήγει στον χαμό του τελευταίου.
ΕΔΩ τελειώνει Η ΙΛΙΑΔΑ.
Όχι όμως και το έργο μας…
Εμείς συνεχίζουμε για να ολοκληρώσουμε τον Τρωικό Πόλεμο, μιλώντας για τον θάνατο του Αχιλλέα, τον Δούρειο Ίππο και την καταστροφή της Τροίας.
Όλα αυτά απόλυτα τεκμηριωμένα και μελετημένα μέσα από την αστείρευτη πηγή της μυθολογίας μας, δημιούργησαν την παράσταση που θα δείτε.

Συντελεστές

Κείμενο: Κάρμεν Ρουγγέρη
Σκηνοθεσία: Κάρμεν Ρουγγέρη, Χριστίνα Κουλουμπή
Σκηνικά-κοστούμια: Χριστίνα Κουλουμπή
Κίνηση – Χορογραφίες – φωτισμοί: Πέτρος Γάλλιας
Μουσική Σύνθεση – Ενορχήστρωση – Video Art: Αντώνης Δελαπόρτας
Στίχοι & Επιλογή τραγουδιών: Ανδρέας Κουλουμπής
Οπλομαχίες: Κωνσταντίνος Μπουμπούκης
Βοηθός Ενδυματολόγου: Έρρικα Αλαμάνου
Οργάνωση πρόβας: Δάφνη Μιλτιάδου, Χαρά Δήμα
Υπεύθυνη Γραφείου Παραγωγής: Αγγελική Μαντζουράνη
Artwork: Λουκάς Μελάς
Παίζουν και τραγουδούν οι ηθοποιοί:
Παπαδόπουλος Τάσος, Κουλουμπή Χριστίνα, Κιοσές Πέτρος, Μιχαλάκη Έλενα, Πανταζάρα Ίρις, Περδίου Σπύρος, Πολυκανδρίτου Δέσποινα, Τουμασάτος Γρηγόρης, Τσιδίμης Θανάσης, Βλάχος Γιώργος, Φαρμάκης Νεκτάριος, Σουριανός Σωτήρης

Κάθε Κυριακή, στις 11:30 και 15:30
Καθημερινά για σχολεία στις 10:00
Κυριακές για κοινό και ομαδικές κρατήσεις
στις 11:30 & 15:30
Κρατήσεις για σχολεία και συλλόγους:
Δευτέρα – Παρασκευή 08:30-14:30
Τηλ: 215 550 8270 & 210 34 18 579,
E-mail: karmeniliada@gmail.com
Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης,
Πειραιώς 206, ΤΚ 177 78 Ταύρος

Βιογραφικό

* Ο Σπύρος Περδίου γεννήθηκε στις 18/2/1970 στην Τρίπολη. Σπούδασε μαθηματικά στο Μαθηματικό Τμήμα τού Πανεπιστημίου Κρήτης. Από το 1992 μένει και εργάζεται στην Αθήνα.

Θεατρικές Σπουδές
1993-1996 ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ
1991-1992 Σεμινάρια με το θεατρικό τμήμα Ν.Ε.Λ.Ε. Ηρακλείου
1992 Σεμινάριο με την Νίκη Τριανταφυλλίδη
1992-1993 Ένας χρόνος στη Δραματική Σχολή Αθηνών Θεοδοσιάδη
1992-1993 Εξάμηνη παρακολούθηση στο εργαστήρι τού Άκη Δαβή
1993-1995 Σεμινάρια με θέμα «η παρουσία τού ηθοποιού» (τρεις εξάμηνοι κύκλοι)
με τη θεατρική ομάδα Όμμα
1994 Σεμινάριο Αρχαίου Δράματος (Υποτροφία Εθνικού – Σαν Μινιάτο, Ιταλία)
1997 1ο Εργαστήρι Πειραματικής Σκηνής Εθνικού Θεάτρου
1998 Σεμινάριο αυτοσχεδιασμού με τον Phellim Mac Dermott
1998 Σεμινάριο με τον Pierre Pradinas (θέμα: «Μισάνθρωπος»)
1999 Σεμινάριο με τους Fern Smith και Paul Davies (Volcano Theatre)
Χορός – Κίνηση
1993-1994 Μαργαρίτα Παυλοπούλου
1996-1998 Μαίρη Τσούτη
1998 Μάγδα Γεροσίδερη
Μουσική – Τραγούδι
Φωνητική: Θάνος Πετράκης (1995-1997), Μαρίνα Κρίλοβιτς (1998),
Βέρα Στογιαννίδη (1999-2003)
Βυζαντινή Μουσική: Ωδείο Σίμωνα Καρά (1996-1997)
Θεωρία Μουσικής: Δημοτικό Ωδείο Ζωγράφου (1998)
Θέατρο – Ερασιτεχνικά
1991 «Θάψτε τούς νεκρούς» – Ίρβιν Σώου
Θεατρική Ομάδα Πανεπιστημίου Κρήτης / σκηνοθεσία: Μανόλης Πουλής
1991 «Ένας ταξιδιώτης» – Μωρίς Ντριόν (ταξιδιώτης)
Θεατρική Ομάδα Πανεπιστημίου Κρήτης / σκηνοθεσία: Μανόλης Πουλής
1992 «Ένα ευτυχές γεγονός» – Σλάβομιρ Μρόζεκ (νέος ενοικιαστής)
Καφεθέατρο Ηρακλείου / σκηνοθεσία: Γιώργος Αντωνάκης
1993 «Ματωμένος γάμος» – Φρ. Γκ. Λόρκα (μουσικός, ξυλοκόπος)
Θεατρική Ομάδα Τρίπολης / σκηνοθεσία: Γιώργος Μπινιάρης
Θέατρο – Επαγγελματικά
1994-1995 «Οι υποσχόμενοι» – παραστάσεις δρόμου
Θεατρική ομάδα Όμμα / σκηνοθεσία: Αντώνης Διαμαντής
1995 «Αχαρνής» – Αριστοφάνης (χορός)
Εθνικό Θέατρο [παρουσίαση και στη Φιλιππούπολη] /
σκηνοθεσία: Διαγόρας Χρονόπουλος
1995-1996 «Σονάτα τού σεληνόφωτος» – Γιάννης Ρίτσος (νέος)
Καλλιτεχνική Εταιρία «Μυθολογία» [παρουσίαση και στις Βρυξέλλες] /
σκηνοθεσία: Γιώργος Μπινιάρης
1996 «Στο όνομα της Ελένης» – συρραφή κειμένων
Καλλιτεχνική Εταιρία «Αργώ» [παρουσίαση και σε Κύπρο, Βρυξέλλες] /
σκηνοθεσία: Βασίλης Αναστασίου
1996 «Η κερένια κούκλα» – Κωνσταντίνος Χρηστομάνος (θεατρικό αναλόγιο)
Εταιρία θεάτρου και μιμικής «Αιωρία» / σκηνοθεσία: Κατερίνα Σαρροπούλου
1996-1997 «Λουκρητία Βοργία» – Βίκτωρ Ουγκώ (Ολοφέρνο)
Καλλιτεχνική Εταιρία «Αργώ» / σκηνοθεσία: Νίκος Χαραλάμπους
1997 «Τού νεκρού αδερφού» – παραδοσιακό
Πρώτο Εργαστήρι τής Πειραματικής Σκηνής τού Εθνικού Θεάτρου /
σκηνοθεσία: Σωτήρης Χατζάκης
1997 «Αντίο κορίτσι μου» – Χάμλις
Θίασος Κιμούλη / σκηνοθεσία: Γιώργος Κιμούλης
1998 «Βερενίκη» – Ρακίνας (Αρσάκης)
Θέατρο τού Λόγου / σκηνοθεσία: Βίκτωρ Αρδίττης
1998 «Βάτραχοι» – Αριστοφάνης (χορός)
Εθνικό Θέατρο [παρουσίαση και στην Κύπρο] / σκηνοθεσία: Κώστας Τσιάνος
1998 «Εμείς, οι άλλοι» – μονόπρακτα
Εθνικό Θέατρο / σκηνοθεσία: Βίκτωρ Αρδίττης
1999 «Κύριε Γκαίτε σοβαρευτείτε! Είστε πια 250 χρόνων» – κείμενα Γκαίτε
(Βέρθερος), Θέατρο Αμόρε / σκηνοθεσία: Ελευθερία Σαπουντζή
2000 «Ειρήνη» – Αριστοφάνης (χορός)
Εθνικό Θέατρο / σκηνοθεσία: Βασίλης Νικολαΐδης
2000-2001 «Υπηρέτης δύο αφεντάδων» – Γκολντόνι (Σίλβιο)
ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας / σκηνοθεσία: Θέμης Μουμουλίδης
2002 «Γλυκιά μου Ίρμα» – Αλεξάντρ Μπρεφφόρ (Φρεντ)
Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδας / σκηνοθεσία: Πέρης Μιχαηλίδης
2002 «Ηρακλής» – Ευριπίδης (χορός)
Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδας / σκηνοθεσία: Andrei Serban
2002-2003 «Η ωραία θυμωμένη» – Λένα Διβάνη (αγόρι)
το Τρένο στο Ρουφ / σκηνοθεσία: Τατιάνα Λύγαρη
2003 «Βάκχες» – Ευριπίδης (Διόνυσος Γ’, Δούλος, 1ος Άγγελος, 2ος Άγγελος)
«Θεατροκίνηση-Μέγαρο Μουσικής» [παρουσίαση και στην Κύπρο] /
σκηνοθεσία: Ισίδωρος Σιδέρης
2003-2004 «Η ωραία θυμωμένη» (δεύτερος χρόνος) – Λένα Διβάνη (αγόρι)
το Τρένο στο Ρουφ / σκηνοθεσία: Τατιάνα Λύγαρη
2004-2005 «Σπάσε τη Σιωπή» – Stephen Poliakoff (φρουρός 1)
το Τρένο στο Ρουφ / σκηνοθεσία: Τατιάνα Λύγαρη
2005-2006 «Σπάσε τη Σιωπή» (δεύτερος χρόνος) – Stephen Poliakoff (φρουρός 1)
το Τρένο στο Ρουφ / σκηνοθεσία: Τατιάνα Λύγαρη
2006 «Αντιγόνη» – Σοφοκλής (χορός)
Νέα Σκηνή / σκηνοθεσία: Λευτέρης Βογιατζής
2006-2007 «Πεντανόστιμη» – Λένα Διβάνη (Πολυκράτης)
το Τρένο στο Ρουφ / σκηνοθεσία: Τατιάνα Λύγαρη
2007-2008 «Πεντανόστιμη» (δεύτερος χρόνος) – Λένα Διβάνη (Πολυκράτης)
το Τρένο στο Ρουφ / σκηνοθεσία: Τατιάνα Λύγαρη
2008-2009 «Οι απάχηδες των Αθηνών» – Νίκος Χατζηαποστόλου (Κλέων, Μπάτλερ)
Εθνική Λυρική Σκηνή / σκηνοθεσία: Ισίδωρος Σιδέρης
2010 «Μην κρίνεις έναν άνθρωπο από την ουρά του» – deviced theatre
«Νοητή Γραμμή» / σκηνοθεσία: Όλγα Ποζέλη
2011 «Εκκλησιάζουσες» – Αριστοφάνης (Τυμπανιστής, Καλοπερασίδης, Φίλιππος ο Νέος)
Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού / σκηνοθεσία: Κάρμεν Ρουγγέρη
2011-2012 «Οι άθλοι τού Ηρακλή» – Κάρμεν Ρουγγέρη (Ερμής, Άτλαντας)
Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού / σκηνοθεσία: Κάρμεν Ρουγγέρη
2011-2012 «La Lupa» – Giovanni Verga (Νάννι)
«Πρόβα» / σκηνοθεσία: Σωτήρης Τσόγκας
2012 «Κάψ’ τα! / Μπας και καταλάβουν ότι υπάρχουμε» – Loudovic Pouzerate / Μαρτυρίες
(θεατρικό αναλόγιο)
«Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων» / σκηνοθεσία: Loudovic Pouzerate, Φωτεινή Μπάνου
2012-2013 «Η αργοναυτική εκστρατεία» – Κάρμεν Ρουγγέρη (Άργος, Ύλας, Γλαύκος)
Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού / σκηνοθεσία: Κάρμεν Ρουγγέρη
2012-2013 «Ποδήλατο στο χωριό» – Penelope Skinner (Τζον)
beton 7 / σκηνοθεσία: Πέρης Μιχαηλίδης
2013-2014 «Timeline Project» – Χριστίνα Σαμπανίκου (Κώστας Ντάκος)
Κινητήρας Studio / σκηνοθεσία: Βίκυ Αδάμου
2013-2014 «Περσέας και Ανδρομέδα» – Κάρμεν Ρουγγέρη (Πολυδέκτης, Ερμής, Ενυώ)
Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης / σκηνοθεσία: Κάρμεν Ρουγγέρη
2014 «12 παραμύθια και ο Τρύπιος Κουβάς» – Κάρμεν Ρουγγέρη (Γυμνός Αυτοκράτορας,
Βαρώνος Μινχάουζεν)
Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης / σκηνοθεσία: Κάρμεν Ρουγγέρη
2014 «Ιφιγένεια εν Ταύροις» – Ευριπίδης (Αγγελιοφόρος)
Thesis Production / σκηνοθεσία : Κερασία Σαμαρά
2014-2015 «Οδύσσεια» – Κάρμεν Ρουγγέρη (Αλκίνοος, μπαμπάς Λωτοφάγος, Αντίνοος, κ.α.)
Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης / σκηνοθεσία: Κάρμεν Ρουγγέρη
2015 «Το τραγούδι του νεκρού αδελφού» – Μίκης Θεοδωράκης (Ανδρέας)
Θέατρο Badminton / σκηνοθεσία: Θανάσης Παπαγεωργίου
2015-1016 «Ιλιάδα» – Κάρμεν Ρουγγέρη (Αγαμέμνονας, Ερμής, Ύπνος)
Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης / σκηνοθεσία: Κάρμεν Ρουγγέρη
2015-2016 «Οι Αλλοπαρμένοι» – Thomas Middleton και William Rowley (Αλσεμέρο)
Θέατρο Κάτω απ’ τη Γέφυρα / σκηνοθεσία: Κοραής Δαμάτης

Χοροθέατρο

1997 «Επτά αγόρια στο Λαβύρινθο / Τροιζίνα / Ο μύθος της Φαίδρας, 2»
Χοροθέατρο «Ανάλια» [παρουσίαση και στην Ισπανία] /
χορογραφία-σκηνοθεσία: Μαίρη Τσούτη
Μουσικές Παραστάσεις
1994-1995 «Gaia» – ποίηση Νίκου Καρούζου, με τον μουσικό Γιώργο Μαγουλά
1997-1998 «Παρουσίαση» – Πειραματικό φωνητικό σύνολο «Αφρός» [παρουσίαση και
στην Κύπρο / μουσική διδασκαλία-διεύθυνση: Χρύσα Αποστολάτου
1998-1999 «Να μείνουν μόνο τα τραγούδια» – Μέδουσα – Σχήμα Δ. Γαλάνη-Κ. Μακεδόνα /
σκηνοθεσία: Θανάσης Παπαθανασίου, Μιχάλης Ρέππας
1999 «Άσκωπος α λώβα» – ποίηση Μίλτου Σαχτούρη,
με τον μουσικό Γιώργο Μαγουλά
1999 «Αναπαραστάσεις Ι-ΙΙΙ, Επίκυκλος» – Γιάννης Χρήστου,
Ελληνικό Συγκρότημα Σύγχρονης Μουσικής σε συνεργασία με την Ένωση
Ελλήνων Μουσουργών [διεθνής μουσική συνάντηση στους Δελφούς με θέμα:
«Μύθος, Μουσική και Δράμα»] / μουσική διεύθυνση: Θόδωρος Αντωνίου
1999-2000 «Να μείνουν μόνο τα τραγούδια (μέρος δεύτερο)» – Μέδουσα-
Σχήμα Δ. Γαλάνη-Κ. Μακεδόνα /
σκηνοθεσία: Θανάσης Παπαθανασίου, Μιχάλης Ρέππας
2004 «Χάρισμα, η Συμμετρία τής Αρμονίας» – το Τρένο στο Ρουφ /
σκηνοθεσία: Τατιάνα Λύγαρη
2004 «Τα ταξίδια τού έρωτα» – Γαλλικό Ινστιτούτο /
σκηνοθεσία: Romain Pompidou, Τατιάνα Λύγαρη
Κινηματογράφος
1996 «Black out» (μεγάλου μήκους) / σκηνοθεσία: Μενέλαος Καραμαγγιώλης
2001 «Ξύπνα αδερφέ μου» (μικρού μήκους) / σκηνοθεσία: Σταμάτης Διάκος
2004 «Καβοντορίτης» (fiction-ντοκιμαντέρ) / σκηνοθεσία: Γιάννης Φραγκουλάκης
2013 «Εργασιακός μεσαίωνας» (μικρού μήκους) / σκηνοθεσία : Στέφανος Κοσμίδης
2013 «Line» (μικρού μήκους) / σκηνοθεσία : Στέφανος Κοσμίδης
2015 «Dostojevsky» (μικρού μήκους) / σκηνοθεσία : Στέφανος Κοσμίδης
Τηλεόραση
1998 «Είμαστε στον αέρα» (guest) (MEGA CHANNEL) /
σκηνοθεσία: Νίκος Κουτελιδάκης
2009 «Εργαζόμενη γυναίκα (guest) (ANTENNA) / σκηνοθεσία: Νίκος Κρητικός
Internet
2011 «cin-cin» (Αλέξης) / σκηνοθεσία: Χάρης Μαυροφοράκης
2013 «Intruders» (Μικέ) / σκηνοθεσία: Στέφανος Κοσμίδης
Μεταγλώττιση – Σπικάζ
2007 «Ο φίλος μας, ο Τσάρλυ» (ΣΚΑΪ) / σκηνοθεσία: Ήβη Σοφιανού
2007-2008 «Η φίλη μας, η Ρόμπι» (ΣΚΑΪ) / σκηνοθεσία: Ήβη Σοφιανού
2008 «Σκίππυ» (ΣΚΑΪ) – «Νταντά πρώτων βοηθειών» (ΣΚΑΪ) /
σκηνοθεσία: Ήβη Σοφιανού
2008-2009 «Animal Kidding» (ΣΚΑΪ) / σκηνοθεσία: Ήβη Σοφιανού
2009 ταινίες: «Merlin» – «Alice in wonderland» – «Red Sneakers» – «Big and Hairy» –
«The Jetsons Meet the Flintstones» / σκηνοθεσία: Ήβη Σοφιανού
«Rockin’ with Judy Jetson» / σκηνοθεσία: Φαίδων Σοφιανός
σίριαλ: «The new adventures of Madeline» – «S-Club 7 in Miami» –
«Ace Lightning» – «Corduroy» – «Looney Tunes» / σκηνοθεσία: Ήβη Σοφιανού
«Επιθεωρητής Rex» (ΣΚΑΪ) / σκηνοθεσία: Φαίδων Σοφιανός
2010 «Επιθεωρητής Rex» (ΣΚΑΪ) – «The hardy boys» / σκηνοθεσία: Ήβη Σοφιανού
«Αν τ’ αγαπάς ξανάρχονται» – Βασιλική Νευροκοπλή (αφήγηση)
«Το βιβλίο που δεν ήθελε να διαβαστεί» – Βασιλική Κάργα (αφήγηση)
2011 «Ο Αλαντίν και οι Αμαζόνες» (μεγάλου μήκους) / σκηνοθεσία: Χάρης Περσίδης
«Το Πάσχα τού Πασχάλη» – Μαρία Ανδρικοπούλου (αφήγηση)
«The Wiggles» / σκηνοθεσία: Ήβη Σοφιανού
Συμμετοχή Σε Μουσικά CDs
1999 «Να μείνουν μόνο τα τραγούδια» (Mercury – Universal – Sony) / Δ. Γαλάνη –
Κ. Μακεδόνας (ζωντανή ηχογράφηση στην Μέδουσα)
2003 «Η ωραία θυμωμένη» (AXANA Arts Company) – μουσική: Μηνάς Αλεξιάδης /
από την ομώνυμη παράσταση στο Τρένο στο Ρουφ)
2008 «Χάρισμα, η Συμμετρία της Αρμονίας» (AXANA Arts Company) /
από την ομώνυμη παράσταση στο Τρένο στο Ρουφ)
Γενικές Σπουδές – Ειδικές Γνώσεις
• Σπουδές στο Μαθηματικό Τμήμα τού Πανεπιστημίου Κρήτης
• Παραγωγός σε ραδιοφωνικές εκπομπές (1991-1992)
• Φωτογραφία (online εκθέσεις: fb/spyros perdiou photography και www.taospy.deviantart.com)
• Μαθήματα Τάι-Τσι, aikido
• Κολύμβηση, μπάσκετ, τένις, πινγκ-πονγκ, στίβος
• Γνώση computer – internet
• Γνώση αγγλικής (πολύ καλά) και γαλλικής (μέτρια) γλώσσας
• Μουσικές γνώσεις κιθάρας, φλογέρας, κρουστών
• Δίπλωμα οδήγησης αυτοκινήτου / μηχανής μεγάλου κυβισμού

Εκτύπωση
diaxeiristisΣπύρος Περδίου: «Η Τέχνη δεν είναι τίποτα χωρίς το επόμενο βήμα, που είναι η Πράξη και η Ζωή»