Cat Is Art

Σοφία Παπουτσόγλου: Έχει ξεφτίσει και περάσει ανεπιστρεπτί η εποχή του θεάματος για το θέαμα

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Ανήκει στην κατηγορία των καλλιτεχνών που τολμούν και εύκολα υποκύπτουν στη μαγεία του… δύσκολου. Σου φαίνεται κατόρθωμα να ασχοληθείς με κάτι που σου φαντάζει δύσκολο; Όταν η θέληση είναι μεγάλη όμως, οι δυσκολίες δεν μπορεί να είναι μεγάλες. Και η Σοφία Παπουτσόγλου το αποδεικνύει. Όχι μόνο σκηνοθετεί το απαιτητικό έργο της Λούλας Αναγνωστάκη «Ουρανός Κατακόκκινος» αλλά το κάνει και μια τεράστια επιτυχία. Γιατί η νεανική της σοφία της υπαγορεύει το μυστικό πως “όλα τα πράγματα είναι δύσκολα, προτού γίνουν εύκολα”. Όταν η συνέχεια λοιπόν γίνεται ζόρικη, οι ζόρικοι σαν κι αυτή συνεχίζουν.

Ακαταπόνητη επί σκηνής μοιράζεται με το κοινό όλα εκείνα τα συναισθήματα, τις σκέψεις, τις απορίες, τις ενέργειες που κάνουν έναν ηθοποιό ακαταμάχητο. Με μια ποιητικότητα που αιχμαλωτίζει και με μια ευαισθησία που γοητεύει το θεατή.

Τι άνθρωποι είμαστε; Τι κρύβουμε μέσα μας; Πώς πέφτουμε τόσο εύκολα;

Ο “Ουρανός Κατακόκκινος”, ο συντριπτικός μονόλογος της Λούλας Αναγνωστάκη, παρουσιάζεται κάθε Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο και εκτάκτως την Κυριακή 9 Ιουνίου 2019 στο “Θησείον, Ένα Θέατρο για τις Τέχνες”, σε σκηνοθεσία και ερμηνεία της Σοφίας Παπουτσόγλου.

Η παράσταση παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο 2ο Φεστιβάλ Θεατρικού Μονολόγου τον Οκτώβριο 2018, στον Πολυχώρο ΕύΠολις Θέατρο στον Ν. Κόσμο, λαμβάνοντας τον 3ο έπαινο. Ακολούθησαν τέσσερις ακόμα παραστάσεις στο ίδιο θέατρο και μια παρουσίαση τον Απρίλιο του 2019 στο Σωφρονιστικό Κατάστημα Γυναικείων Φυλακών ΙΙ Κορυδαλλού, όπου και συγκλόνισε.

Πρωταγωνιστής πάντοτε ο Άλλος, αυτός που βρίσκεται και δεν βρίσκεται ανάμεσά μας. Πρόσωπα που ακροβατούν ευάλωτα ανάμεσα στην απουσία και στην παρουσία. Οι ηττημένοι του Εμφυλίου, οι κυνηγημένοι και οι απόκληροι του μετεμφυλιακού κράτους, οι παράνομοι, οι νέοι που ονειρεύονται να βρεθούν μακριά μα πάντοτε μένουν σε ένα παρόν εγκλωβισμένο.
Μια γυναίκα έγκλειστη στους ρόλους και στις κοινωνικές επιταγές μιας κοινωνίας αυστηρά αντρικής, πέρα από τον μέσο όρο, μακριά από τις κοινωνικές συμβάσεις, που δεν βολεύεται να είναι μέσος όρος και επαναστατεί.

Η Σοφία όταν θέλει κάτι πολύ δεν το σκέφτεται, όπως εξομολογείται στο catisart.gr. Λειτουργεί με το ένστικτο. Έτσι έπραξε και με αυτό το έργο. Παρόλο που πολλοί της έλεγαν πως η ηρωίδα έχει τρομερά βαθιά βιώματα και θα συναντήσει αντιξοότητες, δεν υπήρξε για αυτήν δεύτερη σκέψη. Το πρωταρχικό μέλημά της ήταν και είναι η αμεσότητα και η ειλικρίνεια απέναντι στο κοινό. Να περάσει -μέσω της δημιουργίας της- το μήνυμα της συγγραφέως. Κι έτσι προχώρησε, αυτή και οι ήρωές της. Και το στοίχημα κερδήθηκε πανηγυρικά.

Στη συνέντευξη που ακολουθεί μάς μιλά για το θέατρο και την υποκριτική, για τα σχέδια και τα όνειρά της αλλά και για τη συγκλονιστική εμπειρία που έζησε όταν η παράσταση παίχτηκε στο Σωφρονιστικό Κατάστημα Γυναικείων Φυλακών ΙΙ Κορυδαλλού. Όπως μας αποκαλύπτει, ακόμη αναρωτιέται ποιος πήρε περισσότερα από αυτήν την καθηλωτική εμπειρία… Αυτή ή οι γυναίκες κρατούμενες; Κρύβουμε πολλά οι άνθρωποι, μου λέει σκεπτική και συγκινημένη, “αλήθειες για να μην πληγώσουμε, μην πληγωθούμε, μην εκτεθούμε. Το χειρότερο είναι ότι κρυβόμαστε από τον ίδιο μας τον εαυτό. Αυτόν εξαπατούμε”.

Καλή επιτυχία στη σταδιοδρομία σου, Σοφία! Την αξίζεις και την κατακτάς μέρα με τη μέρα!

 

 

* Γεννήθηκα στην Αθήνα και μεγάλωσα στον Πειραιά. Ξεκάθαρα παιδί της πόλης και άρρηκτα δεμένη με τις όμορφες γωνιές της, σπάνια την αποχωρίζομαι.

Ποιες είναι οι πιο αγαπημένες αναμνήσεις σου από την παιδική σου ηλικία;

* Τα καλοκαίρια και οι γιορτές με όλα τα ξαδέρφια μου, έχω πολύ ζεστές αναμνήσεις. Απ’ το σχολείο λατρεύω την περίοδο απ’ το δημοτικό ως και το γυμνάσιο. Υπήρχε μια ομορφιά σ’ εκείνη την αθωότητα…

Πότε και γιατί επέλεξες να γίνεις ηθοποιός;

* Ήθελα να γίνω ψυχολόγος, όμως ενδόμυχα πάντα φλέρταρα με το θέατρο. Από τις παραστάσεις που παρακολουθούσα, ως και σ’ αυτές τις οποίες συμμετείχα, αργότερα, ερασιτεχνικά. Όταν βρισκόμουν μέσα στο θέατρο, ένιωθα πως μόνο εκεί ανήκω. Οτιδήποτε άλλο, με έκανε να πλήττω αφόρητα και πάντα να φεύγω. Καταλυτικό ρόλο έπαιξε η παράσταση – μονόλογος «Είμαι ένας άλλος» του Arthur Rimbaud με τον Γιάννη Στάνκογλου, στο θέατρο Αθηνών. Όταν βγήκα απ’ το θέατρο η απόφαση είχε παρθεί.

 

 

Τι σε συγκίνησε στο έργο «Ουρανός Κατακόκκινος» και αποφάσισες να το παρουσιάσεις;

* Ήρθα σε επαφή με το “Ο Ουρανός Κατακόκκινος”, όταν πριν από δύο χρόνια άκουσα τη Λούλα Αναγνωστάκη στην ομώνυμη ηχογράφηση. Θυμάμαι πως όταν τελείωσε, ένιωθα λες και είχα δεχτεί γροθιά στο στομάχι. Με συγκλόνισε η διαδρομή των ηρώων της, η αφέλεια και η ανάγκη του Γιάννη της να ενηλικιωθεί και ν’ αποδείξει ποιος είναι, μέσα από μια παιδικότητα. Η τόλμη και ο δυναμισμός της Σοφίας Αποστόλου, της κεντρικής ηρωίδας, να αποποιηθεί την αστική της τάξη ως και αυτήν την ίδια, προκειμένου να μείνει δίπλα στον γιο της με όποιο τίμημα μέσα από μια γενναιότητα και αντισυμβατικότητα, που δύσκολα συναντά κανείς. Οι σχέσεις των ηρώων στο έργο αυτό είναι γεμάτες αντιφάσεις, σου αφήνουν μια αίσθηση σεβασμού απέναντί τους. Είναι παγιδευμένοι σε αδιέξοδα κι όμως επιβιώνουν.

Τι χαρακτήρας είναι η “Σοφία Αποστόλου” που υποδύεσαι;

* Η Σοφία Αποστόλου είναι μια αστή, που παντρεύτηκε κομμουνιστή. Όταν ο άσχημος, ατάλαντος και ανεπάγγελτος γιος της, έπειτα από ένα ανόητο παράπτωμα καταλήγει στον Κορυδαλλό η ίδια εγκαταλείπει όλη τη μέχρι τώρα ζωή της και μετακομίζει απέναντι από τις φυλακές. Δηλώνει ότι είναι με το μέρος του γιου της, όπως και όποιος κι αν είναι και νιώθει δοξασμένη και υπερήφανη. Ξεχωρίζει. Είναι αντισυμβατική και τολμηρή. Μια γυναίκα, σύζυγος και μητέρα, ευαίσθητη με όλες τις αντιφάσεις της που δεν αναζητά τη συμπάθεια του θεατή, στέκεται στο ύψος της και αυτοσαρκάζεται για τις ωραίες μέρες και τα όνειρα, που βλέπει να γκρεμίζονται. Δεν υπάρχει ίχνος μιζέριας ή θλίψης. Όλο το κείμενο διατρέχει η έννοια της υπερηφάνειας και της επανάστασης. Διατηρεί τον αυτοσεβασμό και την ποιότητά της μέχρι τέλους κι αυτό, μόνο να το θαυμάσει μπορεί κάποιος.

 

 

Ποια θέματα πραγματεύεται ο “Ουρανός Κατακόκκινος” που να απασχολούν και το σημερινό κοινό;

* Θέματα της ίδιας περιόδου στη χώρα μας μέσα από τους ήρωές του. Η Σοφία Αποστόλου, ο Χρηστάκης, ο γιος τους Γιάννης, ο Νέστωρ, η Τάνια όλοι ήρωες με τραυματικές μνήμες και προδομένα όνειρα, που βλέπουν και ζουν την κατάρρευση του κοινωνικού περίγυρου, μέσα από την κατάρρευση του ενός. Ο ένας επαναστατεί παρά τις απώλειες. Το ίδιο δε συμβαίνει και σήμερα; Σε κάθε εποχή;

Ποια ερωτήματα γεννήθηκαν κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας της παράστασης;

* Κατά κάποιον μαγικό τρόπο, όταν θέλω κάτι πολύ δεν το σκέφτομαι. Λειτουργώ με το ένστικτο. Έτσι έκανα και από την αρχή με αυτό το έργο. Παρόλο που πολλοί, μου έλεγαν πως η ηρωίδα έχει τρομερά βαθιά βιώματα και υπάρχει ιδιαίτερη δυσκολία, δεν υπήρξε δεύτερη σκέψη. Μόνο ερωτήματα σκηνικής απόδοσης, πρακτικά με απασχόλησαν που όμως μού εμφανίστηκαν κατά τη διαδικασία επί σκηνής, έπειτα από πολύωρες μεταμεσονύχτιες πρόβες. Το κύριο μέλημά μου ήταν και είναι η αμεσότητα και η ειλικρίνεια απέναντι στο κοινό. Να περάσει το μήνυμα της συγγραφέως.

 

 

Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση που είχες να αντιμετωπίσεις με την παράσταση αυτή;

* Πρόκληση είναι να σ’ αγγίζει τόσο βαθιά ένα έργο, ώστε να μη βλέπεις πουθενά εμπόδιο και να προχωράς. Η μελέτη του κειμένου, το να το αφήσω να αναπνεύσει μέσα από μένα ως ηθοποιός και ταυτόχρονα, να λειτουργήσει. Αυτό νομίζω είναι πρόκληση. Χωρίς προηγούμενη εμπειρία, να τολμήσω να βγω και να πω αυτό είναι το έργο, έτσι αντιλαμβάνομαι εγώ την ηρωίδα και τα υπόλοιπα πρόσωπα, αυτή είναι η αλήθεια τους, μέσα από τη Σοφία. Μέσα από μένα. Ήμουν μόνη. Εγώ και οι ήρωές μου.

Η παράσταση παρουσιάστηκε στο Σωφρονιστικό Κατάστημα Γυναικείων Φυλακών ΙΙ Κορυδαλλού. Ποια ήταν η αποδοχή της;

* Περνώντας την πόρτα των ομώνυμων Φυλακών Κορυδαλλού ήμουν αποφασισμένη να μη χάσω ούτε στιγμή, σωματικά και ψυχικά. Εισέβαλα στον χώρο τους, υπό μια έννοια και αυτές οι γυναίκες ήρθαν να ακούσουν τη Σοφία Αποστόλου, με ελεύθερη βούληση. Πρόκειται για γυναίκες υπόδικες, ένα κοινό καθόλου συνηθισμένο λόγω της ιδιαιτερότητας του εγκλεισμού τους, αλλά και της μεταξύ τους διαφορετικότητας σε μορφωτικό και πολιτισμικό επίπεδο. Το κλίμα από τα πρώτα κιόλας δευτερόλεπτα ήταν ιδιαίτερα φορτισμένο και ως το τέλος οι αντιδράσεις ήταν ποικίλες. Έκλαιγαν, μουρμούριζαν σε σημεία, κάποιες αποχώρησαν από την αίθουσα γιατί δεν άντεξαν. Όμως, στο δεύτερο μέρος στην αναφορά – δήλωση της ηρωίδας στον γιο της επικράτησε απόλυτη σιγή, κάτι που με ξάφνιασε. Αυτό που χαράχτηκε μέσα μου είναι ο φόβος της απόρριψης των γυναικών αυτών και η ανάγκη για μια πραγματική αγκαλιά. Μια αίσθηση, που πάντα θα κρατάω είναι μια απ’ αυτές τις γυναίκες να κλαίει, να μ’ έχει αγκαλιά και να ψελλίζει: Μας έδωσες τεράστια ελπίδα, ένα μεγάλο μήνυμα. Σ’ ευχαριστούμε πολύ. Ακόμη αναρωτιέμαι ποιος πήρε περισσότερα από αυτήν τη συγκλονιστική εμπειρία… Εγώ ή εκείνες;

 

 

Τι κρύβουμε τελικά οι άνθρωποι;

* Τα πάντα; Όλα όσα είμαστε; Όλα όσα θέλουμε να πούμε και δεν τολμάμε να πούμε. Ψέματα για όσα θέλουμε, όσα νιώθουμε μόνο και μόνο για να είμαστε αρεστοί, αλήθειες για να μην πληγώσουμε, μην πληγωθούμε, μην εκτεθούμε. Το χειρότερο είναι ότι κρυβόμαστε από τον ίδιο μας τον εαυτό. Αυτόν εξαπατούμε.

Ο σημερινός καλλιτέχνης έχει χρέος να είναι πολιτικοποιημένος, κατά τη γνώμη σου;

* Σήμερα, δυστυχώς η έννοια της πολιτικοποίησης ταυτίζεται με αυτήν της κομματικοποίησης. Ενώ η υγιής πολιτικοποίηση είναι κάτι θετικό, όλο και ένα μεγάλο ποσοστό πολιτών δείχνει την πλήρη απαξίωσή του στην πολιτική και απομακρύνεται. Από την άλλη, μια μερίδα εξακολουθεί να φανατίζεται με τα χρώματα των κομμάτων. Φυσικά και οφείλει όχι μόνο ο καλλιτέχνης, αλλά όλοι να ενδιαφερόμαστε για τα κοινά, να ενημερωνόμαστε και να προβληματιζόμαστε για όσα συμβαίνουν στη χώρα μας και να συμμετέχουμε ενεργά στην πολιτική ζωή του τόπου με την ψήφο μας.

 

 

Το κοινό είναι παρτενέρ ή αντίπαλος;

* Προσωπικά δεν βλέπω ποτέ τον θεατή ως αντίπαλο. Πάντα είναι παρτενέρ. Πάντα παίζω γι’ αυτόν και με αυτόν. Το στοίχημα του ηθοποιού είναι να τού περάσει την ενέργειά του, να σπάσει το διάφανο τοίχο που υπάρχει μεταξύ του ιδίου και του κοινού του.

Ποια είναι, κατά τη γνώμη σου, η ψυχολογική λειτουργία του θεάτρου;

* Έχω ακούσει πολλές φορές, ότι το θέατρο λειτουργεί και ως ψυχανάλυση. Διαφωνώ με αυτό. Όταν ασχολείσαι με αυτό σίγουρα, ερευνάς και φτάνεις σε πολύ βαθιές πτυχές του εαυτού σου, αυτό όμως δεν έχει να κάνει με την ψυχολογία όπως τη γνωρίζουμε. Από την πλευρά του θεατή, νομίζω ότι λειτουργεί υπό αυτήν την έννοια διότι φεύγοντας από μια παράσταση θα προβληματιστεί, θα σκεφτεί, ίσως και να ταυτιστεί σε σημεία, θα πάρει ένα μήνυμα.

 

 

Το νεανικό κοινό το απασχολεί η ποιότητα στην τέχνη;

* Θέλω να πιστεύω πως σήμερα, ναι. Έχει ξεφτίσει και περάσει ανεπιστρεπτί η εποχή του θεάματος για το θέαμα. Αν υπάρχει έστω και το παραμικρό ψήγμα κάτι μη ποιοτικού, κάποια στιγμή ο κόσμος το αντιλαμβάνεται και το αποστρέφεται. Ζούμε σε μια εποχή που αποζητά αλήθεια όποια κι αν είναι αυτή, χωρίς στολίδια και στόμφο.

Νιώθεις ασφάλεια στο θέατρο;

* Νιώθω ασφάλεια μόνο όταν υπάρχει πλαίσιο. Όταν υπάρχει πλαίσιο, μόνο τότε μπορείς να λειτουργήσεις ελεύθερα και με ασφάλεια. Ακούγεται οξύμωρο, αλλά μόνο τότε είσαι προστατευμένος. Επιδιώκω αυτήν την ασφάλεια, όσο περνά από το χέρι μου και αναλαμβάνω πάντα την ατομική μου ευθύνη – και όχι μόνο. Χωρίς πλαίσιο, ελλοχεύουν τεράστιοι κίνδυνοι.

 

 

Έχεις κάνει φίλους από τη Δραματική Σχολή;

* Η έννοια Φίλος είναι βαρυσήμαντη. Και υπό αυτήν την έννοια έχω κάνει έναν με δύο. Οι υπόλοιποι ανήκουν στην κατηγορία Γνωστοί. Θα ήταν αφύσικο, άλλωστε να “δέσεις” με όλους σ’ ένα κοινωνικό σύνολο με τόση διαφορετικότητα. Επιπλέον, ο χώρος πρώιμα επιβεβαιώνει πως όσο συλλογικό απαιτεί να είναι το θέατρο, άλλο τόσο ανταγωνιστικό γίνεται.

Ποιες ηρωίδες θα ήθελες να υποδυθείς;

* Εύχομαι να πειραματιστώ και να υποδυθώ πολλές ηρωίδες και κόντρα ρόλους. Θα αναφέρω χαρακτηριστικά τη Στέλλα από το τη Στέλλα με τα Κόκκινα Γάντια του Ι. Καμπανέλλη, την Μπλανς Ντιμπουά στο Λεωφορείον ο Πόθος του Τ. Ουίλιαμς, τη Γουίνι στο Ευτυχισμένες Μέρες του Μπέκετ, τη Μαρία στο Ο Φονιάς του Μ. Ευθυμιάδη, τη Σόνια στο Έγκλημα και Τιμωρία του Ντοστογιέφσκι, ρόλους σε εναλλαγή στο Ρομπέρτο Τσούκο του Κολτές, Σαίξπηρ, Ευριπίδη, Ρίτσο δεν μπορώ να επιλέξω, πάντως σίγουρα θα ήθελα να κάνω όσο το δυνατόν περισσότερες και ποιοτικές δουλειές.

 

 

Τι άνθρωπος είσαι; Πώς θα χαρακτήριζες τον εαυτό σου;

* Είμαι πολλά. Ξεχωρίζω μάλλον για την εσωστρέφεια και τη μοναχικότητά μου. Είμαι χαμηλών τόνων και πολύ ντροπαλή. Αυτά αντισταθμίζονται με την καλή αίσθηση χιούμορ που με διακατέχει, τη γενναιοδωρία, την ευαισθησία και το ιδιαίτερα αναπτυγμένο αίσθημα της ενσυναίσθησης. Είμαι υπερήφανη, αξιόπιστη και δυναμική, με μια ευθύτητα που πολλές φορές κοστίζει. Δεν με πειράζει όμως. Όσοι με γνωρίζουν ή μπαίνουν σε αυτή τη διαδικασία, ξέρουν ότι είμαι αυθεντική και με αγαπούν για όλα αυτά ακριβώς.

Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σου;

* Θέατρο. Βρίσκομαι σε συζητήσεις για θέατρο την ερχόμενη σεζόν. Επιθυμία μου είναι να κάνω σωστά και επιλεκτικά πράγματα, γιατί αγαπώ και έχω τεράστιο ζήλο να υπηρετήσω ταπεινά αυτόν τον χώρο. Θα αναφερθώ σε αυτά τα σχέδια, όταν με το καλό ολοκληρωθούν.

 

 

Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σου συγγραφείς;

* Διαβάζω τα πάντα λόγω της δουλειάς μου. Έχω όμως ιδιαίτερο δεσμό, αν μη τι άλλο, με τη δραματουργία της Λούλας Αναγνωστάκη, τον Γιώργο Χειμωνά καθώς και τον γιο τους Θανάση Χειμωνά, ο οποίος υπηρετεί έναν δικό του τρόπο γραφής. Αγαπώ τον Μανόλη Αναγνωστάκη, τον Νίκο Καζαντζάκη, τον Δημήτρη Δημητριάδη, τον Γιάννη Ρίτσο, τον Ιάκωβο Καμπανέλλη, τον Μίλτο Σαχτούρη, τον Ευριπίδη, και από ξένους τον Ντοστογιέφσκι, τον Ίψεν, τον Μπέκετ, τον Σαίξπηρ, τον Μίλερ, τον Κορτές, τη Σάρα Κέιν. Θα αδικήσω πολλούς και δεν το θέλω. Διαβάζω πολύ και σταδιακά εμπλουτίζω τη βιβλιοθήκη μου με τα πάντα.

Ποιο βιβλίο διαβάζεις αυτή την εποχή;

* Αυτήν την εποχή έχω παραστάσεις για το “Ο Ουρανός Κατακόκκινος” στο θέατρο Θησείον και κάνω ασταμάτητα πρόβες για δουλειά, που θα ακολουθήσει. Όταν δουλεύω ήδη κάτι δεν μπαίνω στη διαδικασία να διαβάσω και κάτι άλλο σχετικό, παράλληλα.
Αυτό που αδιάλειπτα διαβάζω όταν έχω χρόνο το βράδυ, αυτήν την περίοδο είναι “Η Στοματογλωσσοπροσωπική Απραξία” του Γιώργου Χειμωνά.

 

 

Ποια είναι η σχέση σου με τα ζώα; Έχεις κατοικίδιο;

* Ως παιδί μεγάλωσα με κανίς, ένα πανέμορφο λευκό χνουδωτό σκυλάκι. Μεγάλος δεσμός. Αγαπώ πολύ τα σκυλιά, όμως κατοικίδιο δεν έχω. Εκτός του ότι έχω ελάχιστο χρόνο να τους παρέχω την απαιτούμενη φροντίδα και στοργή, δεν αντέχω στη σκέψη να τα έχω εγκλωβισμένα σ’ ένα διαμέρισμα. Πιστεύω πολύ στην ελευθερία ως έννοια για να φυλακίσω, ακόμη κι έναν τετράποδο φίλο…

 

 

Η υπόθεση του έργου

Η Σοφία Αποστόλου, γόνος μιας αστικής οικογένειας, καθηγήτρια γαλλικής στο Δημόσιο με ανώτερες σπουδές στη Φιλολογία, κάτοχος επίσης της αγγλικής και της ρωσικής, χήρα ενός ωραίου άντρα, αλλά κομμουνιστή, απολυθείσα λόγω αλκοολισμού, ζει πια απέναντι από τις φυλακές Κορυδαλλού όπου είναι έγκλειστος ο άσχημος και αφελής γιος της.
Ένας μονόλογος με τις σκέψεις μιας γυναίκας για τη ζωή, τις ελπίδες και τα όνειρα που διαψεύδονται μαζί με τις αξίες και τις ιδεολογίες της, με την ίδια να μπλέκεται μαζί με το παιδί της σε περίεργες «μπίζνες» εμπορίου κοριτσιών από χώρες του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού.

 

Η ταυτότητα της παράστασης

Ο Ουρανός Κατακόκκινος

της Λούλας Αναγνωστάκη

Μονόλογος

Διάρκεια: 50 λεπτά

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Σοφία Παπουτσόγλου

Ερμηνεία: Σοφία Παπουτσόγλου

Φωτογραφία αφίσας: Λίλια Αγάθου

Φωτογραφίες παράστασης: Ράνια Παπαδοπούλου

Φωτιστικός σχεδιασμός: Αλέξανδρος Πολιτάκης

Επικοινωνία/Δημόσιες σχέσεις: Ράνια Παπαδοπούλου

Οι συντελεστές ευχαριστούν θερμά τον Θανάση Χειμωνά για την εμπιστοσύνη, που τους έδειξε.

Ημέρες και ώρες παραστάσεων:

Τετάρτη, Πέμπτη, Σάββατο στις 21:15

και Παρασκευή 19:15

Έξτρα παράσταση: Κυριακή 9/6 στις 21:15

Πρεμιέρα: Τετάρτη 22 Μαΐου 2019 στις 21:15

Τιμές εισιτηρίων:

Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή: 10 ευρώ (κανονικό), 8 ευρώ (μειωμένο)

Σάββατο και Κυριακή: 12 ευρώ (κανονικό), 10 ευρώ (μειωμένο)

Προπώληση εισιτηρίων:

α) Τηλεφωνικά στο ταμείο του θεάτρου: 210 3255444

β) Μέσω του ticketservices.gr:
– Εκδοτήριο Ticket Services: Πανεπιστημίου 39 – Στοά Πεσμαζόγλου
– τηλεφωνικά στο 2107234567
– στο www.ticketservices.gr: https://www.ticketservices.gr/event/thiseion-o-ouranos-katakokkinos/?lang=el

PUBLIC
– στο tickets.public.gr: https://tickets.public.gr/event/thiseion-o-ouranos-katakokkinos/?lang=el
– σε όλα τα καταστήματα

«θησείον, ΕΝΑ ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ»

Τουρναβίτου 7, Ψυρρή

210 3255444

Πρόσβαση:
Ηλεκτρικός Σιδηρόδρομος, σταθμός: «Θησείο»
Μετρό Γραμμή 3, στάση: «Μοναστηράκι»

***

  • Διαβάστε επίσης:

Ο “Ουρανός Κατακόκκινος” της Λούλας Αναγνωστάκη σε σκηνοθεσία και ερμηνεία Σοφίας Παπουτσόγλου

Η γάτα Αγαύη της Λούλας Αναγνωστάκη

Αποχαιρετισμός στη Λούλα Αναγνωστάκη – Τρία κείμενα

Η Λούλα Αναγνωστάκη δεν είναι πια εδώ…

Ο Θανάσης Χειμωνάς με δύναμη για την Ευρωβουλή μάς μιλάει για Ακροδεξιά, Πρέσπες, Ρομά και Προσφυγικό

Γιώργος Χειμωνάς, «Ο Εχθρός του Ποιητή»

Εκτύπωση
Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΣοφία Παπουτσόγλου: Έχει ξεφτίσει και περάσει ανεπιστρεπτί η εποχή του θεάματος για το θέαμα

Related Posts