Σύμφωνα με τον έγκριτο ιστορικό Sir Steven Runciman, το Βυζάντιο είχε:
• σώμα ρωμαϊκό,
• νου ελληνικό,
• και ψυχή χριστιανική και ανατολίτικη.
Το επίσημο όνομα του κράτους μέχρι την Άλωση ήταν «Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία». Οι Βυζαντινοί θεωρούσαν τους εαυτούς τους συνεχιστές της αρχαίας Ρώμης και δεν εγκατέλειψαν ποτέ την ιδέα της οικουμενικής αυτοκρατορίας. Ποιοι όμως ήταν οι περίφημοι «Ρωμαίοι» του Βυζαντίου; Σίγουρα δεν εννοούσαν τους κατοίκους της Ιταλίας ή της Ρώμης, τους οποίους αποκαλούσαν Λατίνους. Η ίδια η βυζαντινή γραμματεία μάς δίνει την απάντηση: Η Άννα Κομνηνή αποκαλεί το κράτος «Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία», όμως όταν αναφέρεται στις πόλεις της Μικράς Ασίας τις ονομάζει «Ελληνίδες πόλεις», ενώ τους ανθρώπους τούς χωρίζει σε «Έλληνες» και «βαρβάρους». Ο αυτοκράτορας Ιωάννης Γ’ Βατάτζης, σε επιστολή του προς τον πάπα Γρηγόριο Θ’, υπογράφει ως «αυτοκράτωρ Ρωμαίων», αλλά ταυτόχρονα μιλά με υπερηφάνεια για την ελληνική καταγωγή των αυτοκρατόρων και για την ελληνική σοφία που κυριαρχεί στην αυτοκρατορία. Ακόμη πιο ξεκάθαρος είναι ο Γεώργιος Γεμιστός Πλήθων τον 15ο αιώνα: «Ἕλληνές ἐσμεν τὸ γένος, ὡς ἥ τε φωνὴ καὶ ἡ πάτριος παιδεία μαρτυρεῖ». Οι όροι «Βυζάντιο» και «Βυζαντινοί» είναι μεταγενέστεροι. Ωστόσο οι ίδιοι οι κάτοικοι της Κωνσταντινούπολης δεν ξέχασαν ποτέ ότι η πόλη τους ήταν χτισμένη πάνω στο αρχαίο Βυζάντιο. Τελικά, μήπως πρέπει να σταματήσουμε να ρωτάμε πόσο Έλληνες ήταν οι Βυζαντινοί και να αναρωτηθούμε πόσο Βυζαντινοί είμαστε εμείς σήμερα;
Ο Θεόφιλος κυβέρνησε από το 829 έως το 842 μ.Χ., μια περίοδο που σημαδεύτηκε από πολιτισμική άνθιση και συγκρούσεις με τους Άραβες. Η σκηνή υπογραμμίζει την ιεραρχία και την πολυτέλεια της βυζαντινής αυλής, συχνά χρησιμοποιούμενη για να εντυπωσιάσει ξένους πρεσβευτές.
Το χειρόγραφο φυλάσσεται σήμερα στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Μαδρίτης.
