Οι Παπακωνσταντίνου για τον Διονύση Σαββόπουλο

-Εγώ έχω υποστεί συνέπειες από τη συνεργασία με τον Σαββόπουλο. Το μεγάλο κομμάτι που είναι αριστερά και άκρα αριστερά τον θεωρούν σχεδόν προδότη τον Σαββόπουλο. Λένε ότι είναι ανακόλουθος ανάμεσα στο έργο του και στη ζωή του. Εγώ δεν βλέπω καμία ανακολουθία. Κάθε φορά αυτό που ήταν στη ζωή το έβγαζε στα τραγούδια. Δεν βλέπω καμία αντίφαση. Προσέγγισε τον συντηρητικό χώρο, έβγαλε το “Κούρεμα”. Είναι θαρραλέος δημιουργός, δεν τα κρύβει για να κολακεύσει τον κόσμο. Η ανακολουθία λοιπόν ισχύει σε πολλούς άλλους. Στον Σαββόπουλο δεν ισχύει. Και ο Ντίλαν κάποια στιγμή στράφηκε στο Χριστιανισμό και το είπε: Δεν θέλω να είμαι προφήτης της γενιάς μου. Κι ο Σαββόπουλος το πήρε πάνω του αυτό, ίσως χωρίς να το ήθελε. Αυτό που μου είχε πει εμένα είναι ότι ήθελε να ενώσει τα δυο μεγάλα κομμάτια αριστερά και δεξιά που δεν είχαν κλείσει λόγω του Εμφυλίου.

-Σα δημιουργός για μένα, υποκειμενικό είναι, ο Σαββόπουλος είναι πιο ολοκληρωμένος από Θεοδωράκη και Χατζιδάκι γιατί γράφει και τη μουσική, γράφει και το στίχο. Επίσης, τα περισσότερα από τα κομμάτια του Σαββόπουλου είναι ένα κι ένα με τη δικιά του ατμόσφαιρα που δεν μοιάζει με τα άλλα. Κι είναι ξεχωριστό αυτό για ένα δημιουργό ενώ οι άλλοι έχουν κάνει και υποδεέστερα πράγματα. Εμένα με άγγιξε ο Σαββόπουλος. Στιχουργικά μου άνοιξε καινούργιους ορίζοντες. Ανταποκρίνονταν στις ανάγκες που είχα εγώ όταν ήμουν έφηβος. Η πιο σπουδαία συναυλία που έχω δει μέχρι τώρα και από Έλληνες και από ξένους ήταν οι “Αχαρνής”. Δεν θα το ξεχάσω αυτό ποτέ!.

«Με τον θάνατο του Διονύση Σαββόπουλου χάθηκε ένα από τα τελευταία δάχτυλα του χεριού του πολιτισμού μας. Το έργο του όμως παραμένει ζωντανό και θα αντέξει στους αιώνες. Ήταν τόσο παρατηρητικός και διορατικός απέναντι σε όσα συνέβαιναν λες και ήξερε τι θα γινόταν κάθε βράδυ. Νιώθω βαθιά ευγνωμοσύνη που συνεργαστήκαμε στη σκηνή».

Μπράβο και στους δύο Παπακωνσταντίνου! Τελικά για άλλη μια φορά οι οπαδοί αριστεριστές είναι βασιλικότεροι του βασιλέως. Ένα πολύ μεγάλο πλήθος καλλιτεχνών της αριστεράς (με αναγνωρισμένο έργο) εκδήλωσε με εντιμότητα τον θαυμασμό του στον Διονύση και στο έργο του. Οι άσημοι οπαδοί τους που δεν θα τους θυμάται κανείς για τίποτα μετά θάνατον, συνεχίζουν και βγάζουν φθόνο και χολή.