Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου
Τα μέλη της Θεατρικής Ομάδας «Los Nadies» μιλούν στο Catisart για το έργο τους «Έρημος Ατακάμα» που θα παρουσιάσουν στο Off Off Athens Theatre Festival 2026.
Πρόκειται για την 13η από τις 23 Θεατρικές Ομάδες που μετέχουν φέτος στο Φεστιβάλ που διοργανώνει το Θέατρο Επί Κολωνώ.
Το έργο της Ομάδας μπορούμε να το δούμε την Κυριακή 7 Ιουνίου στις 20:15 και την Τρίτη 9 Ιουνίου στις 22:00.
Με τα μέλη της Ομάδας είχα μια ενδιαφέρουσα συζήτηση για το έργο τους που έχει ως τόπο δράσης την έρημο Ατακάμα, στη Βόρεια Χιλή. Μια περιοχή η οποία είναι η πιο ξηρή του πλανήτη. Σε αυτή πέρασαν 400 χρόνια μέχρι να βρέξει.
Το έργο πραγματεύεται ιστορίες εξαφανισμένων ανθρώπων που σε συνθήκες απόλυτης ερημιάς βίωσαν τη δικτατορία του Πινοσέτ στις αρχές της δεκαετίας του 1970.
Ας παρακολουθήσουμε όμως την κουβέντα μας:
***
Το όνομα της ομάδας σας πώς προέκυψε;
*Los Nadies. Είναι ισπανικό και σημαίνει «Οι Κανείς». Το όνομα προέκυψε παράλληλα με την έρευνά μας πάνω στην Έρημο Ατακάμα και τις ιστορίες ανθρώπων που μοιάζουν αόρατοι, ξεχασμένοι ή στο περιθώριο. Ψάχνοντας κάτι που να κουβαλά τη σκληρότητα αλλά και την ποίηση αυτού του ταξιδιού, καταλήξαμε εκεί. Μας άγγιξε γιατί συμπυκνώνει μια αίσθηση κοινής ανθρώπινης εμπειρίας, μοναξιάς αλλά και ανάγκης για ορατότητα και σύνδεση.
Από πού ξεκίνησε η ιδέα της ομάδας;
*Είμαστε τρεις ηθοποιοί που γνωριζόμαστε από τη Θεσσαλονίκη και βρεθήκαμε στην Αθήνα πριν από δύο χρόνια. Από την αρχή υπήρχε μια κοινή ανάγκη να συναντηθούμε δημιουργικά, να ερευνήσουμε και να χτίσουμε κάτι δικό μας από την αρχή. Η ομάδα γεννήθηκε μέσα από την επιθυμία μας να μοιραστούμε εμπειρίες, ερωτήματα και καλλιτεχνικές αναζητήσεις και να δημιουργήσουμε μια παράσταση συλλογικά, με ισότιμη συμμετοχή όλων.
Τι είναι αυτό που σας ενώνει;
*Είμαστε millennials. Ενηλικιωθήκαμε μέσα στην οικονομική κρίση. Μας συνδέουν κοινά βιώματα, εμπειρίες και προβληματισμοί. Έχουμε παρόμοιες αγωνίες όχι μόνο γύρω από το θέατρο και την τέχνη, αλλά και γύρω από τον τρόπο που υπάρχουμε και κινούμαστε σήμερα μέσα στον κόσμο. Υπάρχει μια κοινή ανάγκη για επικοινωνία, αναζήτηση και έκφραση, καθώς και η επιθυμία να δημιουργούμε έργα που να συνομιλούν ουσιαστικά με όσα μας απασχολούν.
Γιατί επιλέξατε να συμμετάσχετε στο Off-Off 2026;
*Το Off-Off μάς φάνηκε ένας χώρος ανοιχτός σε νέες ομάδες και νέες φωνές, όπου η έρευνα και ο πειραματισμός μπορούν πραγματικά να βρουν χώρο έκφρασης. Θέλαμε να επικοινωνήσουμε τη δουλειά και την έρευνά μας σε περισσότερο κόσμο, να δοκιμάσουμε την παράσταση μπροστά σε κοινό και να έρθουμε σε διάλογο με άλλους δημιουργούς και θεατές. Για εμάς είναι μια σημαντική ευκαιρία συνάντησης, ανταλλαγής και εξέλιξης.
Η παράστασή σας τι πραγματεύεται;
*Με φόντο την έρημο Ατακάμα στη Χιλή — έναν τόπο όπου συνυπάρχουν ιστορίες εξαφανισμένων ανθρώπων, μνήμες, οικολογική καταστροφή και η εύθραυστη ελπίδα της ζωής ακόμη και σε συνθήκες απόλυτης ερημιάς — φέρνουμε στο φως αφηγήσεις ανθρώπων που βίωσαν τη δικτατορία του Πινοσέτ στις αρχές της δεκαετίας του 1970.
Με αφετηρία τα έργα «Space Invaders» της Νόνα Φερνάντες, «Οι Μέρες του Ουράνιου Τόξου» του Αντόνιο Σκαρμέτα και «Φοβάμαι, Ταυρομάχε» του Πέδρο Λεμεμπέλ, επιχειρούμε να «σκάψουμε» τη μνήμη και να αναμετρηθούμε με το τραύμα.
Και αναρωτιόμαστε: πρόκειται για μεμονωμένες ιστορίες που ανήκουν αποκλειστικά στη Χιλή ή για γεγονότα που, τελικά, αποκτούν παγκόσμια διάσταση;
Ποιοι είναι οι κύριοι λόγοι που θα προτείνατε στο κοινό, ώστε να παρακολουθήσει την παράστασή σας στο Φεστιβάλ;
*Λήθη θηλυκό, μόνο στον ενικό:
Η λησμονιά, το σβήσιμο από τη μνήμη, το να μη θυμάσαι πια, η κατάσταση κατά την οποία δεν σε θυμάται κανείς.
Ξεκινήσαμε την έρευνα για την παράσταση με ένα βασικό ερώτημα: γιατί οι άνθρωποι ξεχνάμε; Ποια είναι η λειτουργία της μνήμης και ποιος ο ρόλος της λήθης;
Σταδιακά, η διαδικασία μας οδήγησε στο αντίθετο σχεδόν συμπέρασμα: ότι η ανάγκη να θυμόμαστε είναι θεμελιώδης, σχεδόν πυρηνική. Η παράσταση αυτή γίνεται μια προσπάθεια να αναμετρηθούμε με τη λήθη — τη λησμονιά, το σβήσιμο από τη μνήμη, την κατάσταση όπου κάτι ή κάποιος παύει να ανακαλείται, μέχρι να χαθεί από το συλλογικό βλέμμα.
Όπως σημειώνει η συγγραφέας και ηθοποιός Νόνα Φερνάντες, «το παρελθόν είναι ένας χάρτης, ένας οδικός χάρτης για το μέλλον». Με αυτή τη σκέψη ως αφετηρία, η παράσταση εστιάζει στη μνήμη ως πράξη ευθύνης: μια διαδικασία που δεν αφορά μόνο το παρελθόν, αλλά προστατεύει και το μέλλον από την επανάληψη των χειρότερων.
Ποιο θεωρείτε το μεγαλύτερο πρόβλημα της εποχής μας;
*Μετά τα μνημόνια, την πανδημία και τις αλλεπάλληλες κρίσεις, θεωρούμε ότι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της εποχής μας είναι η διαρκής αναπαραγωγή και προβολή της βίας μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα.
Η βία αυτή δεν εμφανίζεται μόνο ως εικόνα, αλλά ως συνεχές ρεύμα πληροφορίας που συχνά δεν αφήνει χώρο για αντίδραση ή επεξεργασία.
Σταδιακά, οδηγεί στην κανονικοποίησή της, ενσωματώνοντάς τη στην καθημερινότητά μας με τρόπο σχεδόν ανεπαίσθητο.
Έτσι, δημιουργείται ένα αίσθημα αδυναμίας και αποσύνδεσης, όπου ο άνθρωπος παρακολουθεί αλλά δυσκολεύεται να αντισταθεί ή να επηρεάσει αυτό που βλέπει.
Έχει επηρεάσει η εποχή την παράστασή σας;
*Η παράστασή μας είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την εποχή της. Θα λέγαμε ότι η ίδια η εποχή δεν λειτουργεί απλώς ως φόντο, αλλά ως ενεργό υλικό της διαδικασίας μας: καθορίζει τα ερωτήματα, τις αγωνίες και τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζουμε τη μνήμη, τη βία και τη λήθη.
Το γεγονός ότι αυτές οι ιστορίες εκτυλίσσονται στη Χιλή, σε μια χώρα γεωγραφικά τόσο μακρινή από τη δική μας, δεν μειώνει τη σύνδεσή τους με το παρόν μας — αντίθετα, την ενισχύει. Γιατί, πέρα από τις προφανείς ιστορικές και κοινωνικές διαφορές, οι άνθρωποι συνεχίζουμε να ερχόμαστε αντιμέτωποι με κοινές μορφές φόβου, βίας, απώλειας και ανάγκης για μνήμη.
Τι συμβουλή θα δίνατε σε έναν καλλιτέχνη που ξεκινά τώρα το θέατρο;
*Να οπλιστεί με υπομονή κι επιμονή, και αν μπορεί να έχει ένα ακόμα πτυχίο, σίγουρα θα του φανεί χρήσιμο!
Θα θέλατε να δώσετε ένα μήνυμα στους θεατρόφιλους αναγνώστες του www.catisart.gr;
*Να στηρίζουν τις νέες καλλιτεχνικές ομάδες, γιατί μέσα από αυτές γεννιούνται νέες φωνές, νέες ματιές και τρόποι να δούμε τον κόσμο αλλιώς.
Οι περισσότερες από αυτές τις ομάδες δημιουργούν χωρίς οικονομικό όφελος και συχνά με μεγάλο προσωπικό κόστος. Παρ’ όλα αυτά, συνεχίζουν να επιμένουν, να δοκιμάζουν και να παράγουν έργο που κρατά το θέατρο ζωντανό και ουσιαστικό.
Ποια θα είναι τα επόμενα καλλιτεχνικά σας βήματα;
*Θα θέλαμε να επικοινωνήσουμε την παράσταση όσο περισσότερο μπορούμε και για όσο μας το επιτρέπουν οι οικονομικές μας δυνατότητες, στηρίζοντας τη διαδρομή της σε όσο το δυνατόν περισσότερους χώρους και κοινά.
Παράλληλα, η επιθυμία μας είναι να συνεχίσουμε να δημιουργούμε και να μπορούμε να ζούμε αποκλειστικά από το θέατρο. Ωστόσο, οι σημερινές συνθήκες στην Ελλάδα δεν καθιστούν κάτι τέτοιο εύκολο, γεγονός που επηρεάζει αναπόφευκτα τον προγραμματισμό και τα επόμενα καλλιτεχνικά μας βήματα.
Από τη συζήτησή μας βγάζω το συμπέρασμα ότι αξίζει να δείτε τα σχέδιά σας να υλοποιούνται. Εύχομαι για τη συνέχεια τα καλύτερα.
*Σας ευχαριστούμε και σας περιμένουμε στην «Έρημο»…
***
***
Ομάδα 13η
Κυριακή 7 Ιουνίου στις 20:15 & Τρίτη 9 Ιουνίου στις 22:00
«Έρημος Ατακάμα»
Τρεις ηθοποιοί ξεκινούν ένα ταξίδι στην Έρημο Ατακάμα, αναζητώντας έναν τόπο και έναν λόγο για να συνεχίσουν να δημιουργούν. Η διαδρομή τους, πραγματική και φαντασιακή, μετατρέπεται σε σκηνική έρευνα για τη μνήμη, την Ιστορία και την αλήθεια. Μέσα από αφηγήσεις, σωματικές εμπειρίες και αποσπάσματα βιβλίων, η προσωπική ανάγκη για δημιουργία συναντά τη συλλογική τραυματική μνήμη της Χιλής. Η έρημος λειτουργεί ως τόπος σιωπής και αρχείο πολιτικής βίας και τραυμάτων, ενώ το έργο συνδέει ντοκουμέντο και μυθοπλασία, προτείνοντας τη δημιουργία ως πράξη αντίστασης στη λήθη.
Η ταυτότητα της παράστασης
«Έρημος Ατακάμα»
Θεατρική ομάδα: Los Nadies
Κείμενο: Η ομάδα
Δραματουργία: Η ομάδα
Σύνθεση Δραματουργίας: Άννα-Μαρία Ιακώβου, Ραφαηλία Γαβαλά
Σκηνοθεσία: Άννα-Μαρία Ιακώβου
Σκηνογραφία και ενδυματολογία: Ζενεβιέβ Αθανασοπούλου
Φωτισμοί: Αλέξανδρος Καλτζίδης
Μουσική: Χάρης Αναστασιάδης
Κίνηση: Αλέξανδρος Καλτζίδης
Βοηθός σκηνοθέτη: Αλέξανδρος Καλτζίδης
Σχεδιασμός αφίσας: bobinafilms
Φωτογραφίες: bobinafilms
Ερμηνεύουν: Στέφανος Μανουσαρίδης, Σοφία Νίνου, Μαριάνθη Ξυνταριανού-Τσιροπινά
Διάρκεια: 50 λεπτά
***
ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ
ΤΟ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ΣΑΣ ΕΔΩ ΜΕ ΕΝΑ “ΚΛΙΚ”
Διάρκεια Φεστιβάλ: Από 25 Μαΐου έως 23 Ιουνίου 2026
Τόπος: Κεντρική Σκηνή του Επί Κολωνώ (Ναυπλίου 12 & Λένορμαν 94, Κολωνός, Αθήνα)
Η διάρκεια κάθε παράστασης δεν υπερβαίνει τα 60 λεπτά
Εισιτήρια: Γενική είσοδος: 9€. Eισιτήριo ημέρας 2 παραστάσεων 15€
Κάρτα για 10 παραστάσεις: 50€
Ώρα έναρξης: Καθημερινά στις 20:15 για την πρώτη παράσταση και στις 22:00 για τη δεύτερη παράσταση.
Doors Open at: 19:00 Το μπαρ και η αυλή του θεάτρου είναι ανοιχτά καθημερινά από τις 19.00 ως αργά το βράδυ.
