Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 85 ετών ο σκηνοθέτης Νίκος Περέλης, ο οποίος είχε δημιουργήσει το 1996 την Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου και παρέμεινε στο τιμόνι της για μια πενταετία, φέρνοντας νέο αέρα στα εγχώρια θεατρικά δρώμενα.
Γεννημένος το 1940 στη Μυτιλήνη, σπούδασε θέατρο στη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, με δασκάλους τον Άγγελο Τερζάκη, τον Σωκράτη Καραντινό, τον Θάνο Κωτσόπουλο, τον Τάκη Μουζενίδη, τον Λυκούργο Καλλέργη, τον Στέλιο Βόκοβιτς, τον Αιμίλιο Χουρμούζιο.
Συνεργάστηκε με το Θέατρο Τέχνης του Κάρολου Κουν (1965) και δημιούργησε την ίδια χρονιά (με τον σκηνοθέτη Γιώργο Μιχαηλίδη) το Θέατρο Νέας Ιωνίας.
Το 1968 δημιούργησε με τον σκηνοθέτη Νίκο Παπαδάκη, τη θεατρική ομάδα «Κύκλος» (παρουσίαση του έργου του Ίρβιν Σω «Ένας πόλεμος πριν από πολλούς πολέμους», στο θέατρο Βεργή) και το 1970, σε θέατρο της Πλάκας, το έργο του Μρόζεκ «Στριπ-τηζ».
Και τα δύο θέατρα τα έκλεισε η Δικτατορία του Παπαδόπουλου.
Το 1971 έφυγε για το Κεμπέκ (πρωτεύουσα του Γαλλόφωνου Καναδά) όπου σπούδασε, δίδαξε και σκηνοθέτησε, σε συνεργασία με την αδερφή του Ρένα Περέλλη- Κοντογιάννη, τακτική καθηγήτρια θεατρολογίας στο Πανεπιστήμιο LAVAL.
Το 1975 -1976 δίδαξε θέατρο στο Conservatoire του Κεμπέκ.
Το 1973-1974 έκανε την πρώτη του επίσημη σκηνοθεσία στο θέατρο του Κονσερβατουάρ του Κεμπέκ, με τις «Τρωάδες» του Ευριπίδη, σε μετάφραση Σαρτρ, ενώ παράλληλα συνεργάστηκε στον ραδιοφωνικό σταθμό Radio Centreville (Μόντρεαλ) κάνοντας εκπομπές με Ποίηση, Θέατρο και πολιτικά σχόλια.
Την ίδια περίοδο οργάνωσε και σκηνοθέτησε αντιδικτατορική παράσταση με Έλληνες φοιτητές (Πανεπιστήμια McGill, Quebec) και με Καναδούς φοιτητές και βοήθησε στο στήσιμο ελληνοκαναδικού θεάτρου, στο γκέτο του ελληνισμού στο Montreal (το «Theatre Populaire de l’ Ave. du Park«).
Σε θέατρα του Κεμπέκ και σε Πανεπιστημιακούς θιάσους σκηνοθέτησε αρκετά έργα μεταξύ των οποίων ήταν η «Αντιγόνη» του Σοφοκλή και «Η ταφή του αφεντικού» του Ντάριο Φο.
Συνέχισε κάνοντας σπουδές σε ειδικά σεμινάρια πολλών χωρών.
Κατά τη διάρκεια της θεατρικής διαδρομής του σκηνοθέτησε περισσότερα από 150 έργα, κλασικά και σύγχρονα.
Πρόκειται για σημαντικές παραστάσεις αρχαίου δράματος, μεταξύ των οποίων οι «Ιππόλυτος», «Εκάβη», «Ιφιγένεια στην Ταυρίδα», «Τρωάδες – Εκάβη – Ιφιγένεια στην Αυλίδα», «Ηλέκτρα – Ορέστης». Ήταν παραστάσεις που ανέβηκαν στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, στο Ηρώδειο, στο Θέατρο Λυκαβηττού και φυσικά στο Εθνικό Θέατρο.
Μετά το τέλος της δικτατορίας επέστρεψε στην Ελλάδα και το 1977 τον κάλεσε ο Σπύρος Ευαγγελάτος στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος όπου σκηνοθέτησε τα έργα «Ο κύκλος με την κιμωλία» του Μπρεχτ, «Ο χορός του Λοχία Μάσγκρεηβ» του Τζων Άρντεν και «Οι παλαιστές» του Στρατή Καρρά.
Υπήρξε δάσκαλος στη Σχολή Κατσέλη (1981-82), στη Σχολή του ΚΘΒΕ (1990), στο Εργαστήρι της Πειραματικής του Εθνικού (1997-2000), στη Σχολή Βεάκη (1995-2011)
Από το 1980 κι έπειτα συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο, το κρατικό Άρμα Θέσπιδος, το Θέατρο Βεργή, τους «Δεσμούς» της Παπαθανασίου, με το Θέατρο Καισαριανής και άλλα Δημοτικά θέατρα.
Το 1983 δημιούργησε το «Θέατρο 3ης Σεπτεμβρίου», το πρώτο «Θέατρο Δωματίου» στην Αθήνα, το 1985 έγινε διευθυντής στο Δημοτικό Θέατρο Πάτρας και το 1988-90 είχε τη διεύθυνση του Δημοτικού Θεάτρου Ιωαννίνων ανεβάζοντας σημαντικά έργα μεταξύ των οποίων «Το ημέρωμα της στρίγκλας» του Σαίξπηρ, «Η Νόρα» του Ίψεν «Ο ήχος του όπλου» της Λούλας Αναγνωστάκη κ.α.
Μετά την αποχώρησή του από την Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, το 2003 δημιούργησε, με παλιούς συνεργάτες και με μαθητές του, την «Άλλη Σκηνή» και παρουσίασε σειρά παραστάσεων στα θέατρα και «Παραμυθίας» και «Εντροπία» αλλά και στο «Θέατρο της Ημέρας».
