Μελισσάνθη Ρεγκούκου: Χαίρομαι πολύ να έρχομαι σε επαφή με τον κόσμο που δαπάνησε χρόνο και χρήματα για να έρθει να μας δει

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Ανθρώπινες ιστορίες. Ιστορίες με πόνο και φως. Σκληρές, τρυφερές, απρόβλεπτες.  Προσωπικές ιστορίες που οδηγούν τους ήρωες στην κάθαρση. Η «Χριστουγεννιάτικη Ιστορία» έχει αγαπηθεί γι’ αυτούς ακριβώς τους λόγους. Γιατί είναι μια ιστορία η οποία από την πρώτη στιγμή που εκδόθηκε άγγιξε με ζεστασιά το κοινό και αγκαλιάστηκε με σεβασμό από αυτό. Έκανε τους πάντες να τη βάλουν στην ψυχή τους και να γίνουν κομμάτι δικό της. Μας έκανε να ταυτιστούμε μ’ αυτήν και να ζήσουμε τις ανατροπές της.

Περιμένοντας πρόσφατα στα παρασκήνια ενός θεάτρου για να χαιρετήσω τους ηθοποιούς μιας παράστασης, αντιλήφθηκα πλάι μου μια πανέμορφη νέα γυναίκα που έκανε έντονη την παρουσία της στο χώρο και που προσέδιδε άνεση, φιλικότητα και προσωπικότητα γύρω της.

Κοιτώντας το πρόσωπό της να αντανακλά φωτεινότητα και θέρμη και μια γεμάτη ενέργεια λάμψη, ένιωσα πως σίγουρα την ξέρω και υποψιάστηκα πως ασφαλώς θα είναι ηθοποιός. Είχα δίκιο. Ήταν ανάμεσα στις αγέρωχες κοπέλες που απάρτιζαν το Χορό της Ηλέκτρας του Σοφοκλή σε σκηνοθεσία Λίλυς Μελεμέ, ήταν η Ρηνούλα στον «Κοτζάμπαση του Καστρόπυργου», ήταν η Ζοζεφίνα Πάρις στον «Αντρειωμένο», κι άλλες πολλές λέξεις παλιομοδίτικες για μια ολοκληρωμένη στάσης ζωής. Σ’ εκείνη τη συνάντηση μιλήσαμε κατευθείαν με οικειότητα και κάπως έτσι ξεκίνησε αυτή η συνέντευξη με τη Μελισσάνθη Ρεγκούκου, που είμαι σίγουρη πως μια αξιοζήλευτη πορεία διαγράφεται μπροστά της.

Φέτος ερμηνεύει το πνεύμα του Παρελθόντος, από το οποίο ο Εμπενίζερ Σκρουτζ, ένας σκληρός, τσιγκούνης και μίζερος άνθρωπος, διδάσκεται πολλά, στην παράσταση «Χριστουγεννιάτικη Ιστορία» (πρωτότυπος τίτλος: A  Christmas Carol) που βασίζεται στη νουβέλα του Άγγλου συγγραφέα Καρόλου Ντίκενς.

Έπειτα από τη θερμή ανταπόκριση των θεατών για δύο σεζόν στο θέατρο Διάνα η πιο όμορφη Χριστουγεννιάτικη Ιστορία που γράφτηκε ποτέ ανεβαίνει και πάλι σε διασκευή / σκηνοθεσία / κοστούμια της Κωνσταντίνας Νικολαΐδη.

Το έργο «Μια Χριστουγεννιάτικη Ιστορία» του Τσαρλς Ντίκενς, για μικρούς και μεγάλους, ξαναπαρουσιάζεται από 23 Νοεμβρίου στο αμφιθέατρο του Christmas Factory.

Ένας 11μελής θίασος, γεμάτος ζωντάνια, μας ταξιδεύει μαγικά μέσα από πρωτότυπες χριστουγεννιάτικες μελωδίες και τραγούδια, χορογραφίες, video art, ατμοσφαιρικούς φωτισμούς και φυσικά τον υπέροχο λόγο του Ντίκενς, ενός από τους πιο σημαντικούς συγγραφείς όλων των εποχών.

«Είναι πολύ σημαντικό από τα πρώτα κιόλας χρόνια της ζωής του το παιδί να έρχεται σε επαφή με τις εικόνες, την κοινωνικοποίηση και τα ερεθίσματα που προσφέρει το θέατρο. Τα παιδιά είναι οι μελλοντικοί ενήλικες θεατές και οφείλουμε να τα σεβόμαστε και να τους προσφέρουμε όμορφα κι ενδιαφέροντα θεάματα», τονίζει η Μελισσάνθη Ρεγκούκου στο catisart.gr.

Έχεις πρόβλημα να έρχονται οι θεατές να σου μιλάνε μετά την παράσταση ή όταν σε πετυχαίνουν στον δρόμο; – τη ρωτώ. «Κάθε άλλο! Το αποζητώ κιόλας», απαντά φιλικά. «Μου δίνει τεράστια χαρά να μοιράζονται τις εντυπώσεις τους μετά την παράσταση, ιδίως οι μικροί μας θεατές που, κάποιες φορές μας αφοπλίζουν με όσα μας λένε. Χαίρομαι πολύ να έρχομαι σε επαφή με τον κόσμο που δαπάνησε χρόνο και χρήματα για να έρθει να μας δει. Είναι κι αυτό κομμάτι της διαδικασίας», προσθέτει.

Μελισσάνθη, πού γεννήθηκες και ποια είναι η καταγωγή σου;

*Γεννήθηκα στην Αθήνα. Η καταγωγή της μαμάς μου είναι από τη Λιβαδειά και του μπαμπά μου από την Κάρυστο.

Τι δεν ξεχνάς από τα παιδικά σου χρόνια;

*Τα ξέγνοιαστα καλοκαίρια στο Νημποριό στη νότια Εύβοια, τα θεατρικά φεστιβάλ στον δήμο μου, την Αγία Παρασκευή και το ατελείωτο παιχνίδι με τους φίλους μου.

Πώς ήταν τα χρόνια της εφηβείας σου;

*Γενικά ήμουν ένα ήρεμο και συγκροτημένο παιδί. Έχοντας αποφασίσει από πολύ μικρή πως θέλω να γίνω ηθοποιός, με θυμάμαι να μη λείπω από τις γιορτές του σχολείου και από τις θεατρικές παραστάσεις που κάναμε. Περνούσα πολύ όμορφα με τις παρέες μου, βίωσα πολύ όμορφες σχέσεις και γενικά, ήταν μια πολύ ωραία περίοδος.

Πώς και πότε μπήκε το θέατρο στη ζωή σου;

*Έκανα την πρώτη μου παράσταση στο νηπιαγωγείο. Φυσικά, δεν ήξερα να διαβάζω, αλλά η δασκάλα μου, η κ. Γεωργία, είχε διακρίνει τη μεγάλη μου αγάπη γι’ αυτό και μου ανέθεσε έναν ρόλο μιας δημοσιογράφου με πολλά λόγια. Θυμάμαι να καθόμαστε με τις ώρες με τη μαμά μου και να με βοηθάει να τα μάθω. Όταν τελικά έγινε η παράσταση και είπα τα πρώτα λόγια αντικρίζοντας το κοινό, σκέφτηκα: «Εδώ είμαι. Αυτό είναι που θέλω να κάνω στη ζωή μου». Από τότε, πολύ μεθοδικά, το ακολούθησα με πίστη και πολλή αγάπη, σπούδασα στη Δραματική Σχολή του Γιώργου Αρμένη και στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.

Τι σημαίνει για εσένα το θέατρο για παιδιά;

*Για μένα, είναι ιδιαίτερα σημαντικό το θέατρο για παιδιά. Έρχονται πρώτη φορά σε επαφή με αυτήν την υπέροχη μορφή τέχνης και εκπαιδεύονται στο πώς να παρακολουθήσουν μια παράσταση, τι μπορούν να αποκομίσουν από αυτήν και τι συναισθήματα τους δημιουργεί. Συμβάλλει κατά πολύ στον ψυχισμό τους και στις εμπειρίες που θα έχουν μεγαλώνοντας.

Φέτος παίζεις στην παράσταση «Χριστουγεννιάτικη Ιστορία» (πρωτότυπος τίτλος: A  Christmas Carol) που βασίζεται στη νουβέλα του Άγγλου συγγραφέα Καρόλου Ντίκενς. Θα ήθελες να μας πεις δυο λόγια για το αγαπημένο αυτό έργο και το ρόλο που ερμηνεύεις στην παράσταση;

*Το έργο αυτό επικεντρώνεται στον Εμπενίζερ Σκρουτζ, έναν σκληρό, τσιγκούνη και μίζερο άνθρωπο, τον οποίο βλέπουμε κατά τη διάρκεια του έργου να αλλάζει, σε έναν άνθρωπο που απολαμβάνει τη χαρά, νοιάζεται για τους άλλους και βοηθάει τους συνανθρώπους τους.

Αυτή η τόσο σημαντική αλλαγή, γίνεται έπειτα από ένα όραμα που βλέπει, του πρώην συνεργάτη και φίλου του Μάρλεϊ. Τον αντικρίζει σιδηροδέσμιο, από τις αλυσίδες που ο ίδιος είχε βάλει στον εαυτό του και τον παροτρύνει να μη βάλει κι ο ίδιος ο Σκρουτζ ακόμη περισσότερες, όσο είναι εν ζωή. Του αναφέρει λοιπόν ότι θα τον επισκεφτούν τρία πνεύματα. Του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος.

Εγώ ερμηνεύω το πνεύμα του Παρελθόντος, από το οποίο διδάσκεται πολλά. Του φέρνει μνήμες από την παιδική του ηλικία,  την πρώτη του εργασία και πόσο χαρούμενος -παρότι φτωχός- υπήρξε. Ήδη σε αυτό το σημείο του έργου, βλέπουμε και τις πρώτες αλλαγές στη συμπεριφορά του, καθώς για πρώτη φορά βιώνει το αίσθημα της ευγνωμοσύνης. Τέλος, το Πνεύμα τού εμφανίζει την πρώην γυναίκα του Μπελ, η οποία είναι εκείνη που του δείχνει πόσο έχει αλλάξει ως προσωπικότητα και ότι το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι το κέρδος. Τον βλέπουμε ήδη, να αρχίζει να μετανιώνει για ορισμένα πράγματα που είπε κι έκανε, πράγμα που εξάπτει πολύ το ενδιαφέρον για τη συνέχεια.

Τη «Χριστουγεννιάτικη Ιστορία» διατρέχουν θέματα, που έχουν κομβική σημασία στο έργο του Ντίκενς: η κοινωνική αδικία και η συνακόλουθη φτώχεια, δύο από τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά της βικτωριανής Αγγλίας, που βίωνε τον άκρατο καπιταλισμό της Βιομηχανικής Επανάστασης. Τα θέματα αυτά και έννοιες όπως ο ρατσισμός και η προκατάληψη κυριαρχούν και στην εποχή μας. Πώς τα αντιλαμβάνονται τα ίδια τα παιδιά;

*Πιστεύω ότι τα αναγνωρίζουν σε ένα πρώτο επίπεδο, καθώς τα βλέπουν καθημερινά στο σχολείο και στην κοινωνία. Λένε ότι τα παιδιά είναι οι πιο αυστηροί κριτές, πράγμα που το πιστεύω ακράδαντα. Ορισμένα, δεν αποδέχονται τη διαφορετικότητα, εξ ου και τα τόσο συχνά φαινόμενα βίας που βλέπουμε καθημερινά. Επομένως, τόσο τον ρατσισμό όσο και την προκατάληψη, τα αντιλαμβάνονται ως φαινόμενα που μαστίζουν την καθημερινότητά τους και καλούνται να πάρουν θέση γι’ αυτά. Ακριβώς εδώ, έρχεται η οικογένεια να τους δείξει, πώς ακριβώς θα πρέπει να στέκονται απέναντι στη διαφορετικότητα και να την αποδέχονται ως φυσιολογική. Κάποιοι γονείς το κάνουν, κάποιοι άλλοι όχι. Φυσικά σε αυτό συμβάλλουν και οι δάσκαλοι που αποτελούν μια μικρότερη κοινωνία.

Ποια είναι τα μελλοντικά σου πλάνα;

*Θα ήθελα πολύ να συνεχίσω να κάνω αυτό που αγαπώ. Να συνεργάζομαι με ανθρώπους που εκτιμώ και σέβομαι τη δουλειά τους, όπως επίσης να εξερευνήσω περισσότερο τον κόσμο του σινεμά και της τηλεόρασης, που με γοητεύουν εξίσου με το θέατρο.

Από την εποχή που ήσουν παιδί μέχρι σήμερα πόσο έχει αλλάξει το θέατρο για παιδιά;

*Νομίζω ότι κάθε χρόνο ανεβαίνουν όλο και περισσότερες παιδικές παραστάσεις και χαίρομαι πολύ γι’ αυτό. Υπάρχει μια μεγάλη γκάμα θεαμάτων που μπορούν να παρακολουθήσουν τα παιδιά. Μου κάνει ιδιαίτερα θετική εντύπωση, ότι πλέον ανεβαίνουν και παραστάσεις για βρέφη κάτι που νομίζω δεν υπήρχε παλαιότερα.

Είναι πολύ σημαντικό από τα πρώτα κιόλας χρόνια της ζωής του το παιδί να έρχεται σε επαφή με τις εικόνες, την κοινωνικοποίηση και τα ερεθίσματα που προσφέρει το θέατρο. Τα παιδιά είναι οι μελλοντικοί ενήλικες θεατές και οφείλουμε να τα σεβόμαστε και να τους προσφέρουμε όμορφα κι ενδιαφέροντα θεάματα.

Είσαι ανοιχτή στις αλλαγές;

*Η αλήθεια είναι ότι περνάω από διάφορα στάδια όταν συμβεί μια αλλαγή στη ζωή μου. Στην αρχή, νιώθω να διαταράσσεται η καθημερινότητά μου. Μπορεί δηλαδή αρχικά να ταραχτώ και να αγχωθώ, αλλά ύστερα μπαίνει μπροστά η λογική και προσαρμόζομαι στη νέα κατάσταση.

Με τα χρόνια προσπαθώ να μειώσω το χρόνο του άγχους και να περάσω πιο γρήγορα στον τρόπο αντιμετώπισης αυτής της αλλαγής.

Ποιο είναι το συναίσθημα όταν μία παράσταση ρίχνει αυλαία;

*Πάντα νιώθω πολύ περίεργα. Γιατί δενόμαστε πολύ με τον θίασο και έχουμε μπει σε μια ρώτα, η οποία θα σταματήσει την επόμενη μέρα. Έπειτα έρχεται η αγωνία για τα επόμενα αλλά και μια γλυκιά νοσταλγία για όσα ζήσαμε.

Συμβαίνει να εμπλέκεσαι συναισθηματικά στις δουλειές που συμμετέχεις;

*Ναι, εμπλέκομαι αρκετά και με τους ανθρώπους και με τους ρόλους. Αυτό δεν μου βγαίνει σε καλό ορισμένες φορές, γιατί έχει ως αποτέλεσμα να παίρνω ορισμένα πράγματα πολύ στα σοβαρά και να δίνω την ίδια σημασία σε όλα. Πράγμα που, κάποιες φορές δεν με αφήνει να απολαύσω τη διαδικασία. Επομένως, όποτε μπορώ και το εντοπίζω, προσπαθώ να το καταπολεμώ και να επικεντρώνομαι στο τώρα.

Έχεις πρόβλημα να έρχονται οι θεατές να σου μιλάνε μετά την παράσταση ή όταν σε πετυχαίνουν στον δρόμο;

*Κάθε άλλο! Το αποζητώ κιόλας! Μου δίνει τεράστια χαρά να μοιράζονται τις εντυπώσεις τους μετά την παράσταση, ιδίως οι μικροί μας θεατές που, κάποιες φορές μας αφοπλίζουν με όσα μας λένε. Χαίρομαι πολύ να έρχομαι σε επαφή με τον κόσμο που δαπάνησε χρόνο και χρήματα για να έρθει να μας δει. Είναι κι αυτό κομμάτι της διαδικασίας.

Όταν είσαι στη σκηνή, βλέπεις, παρατηρείς τι συμβαίνει στο κοινό;

*Προσπαθώ να μένω συγκεντρωμένη σε αυτό που έχω να κάνω. Δεν σας κρύβω βέβαια πως κάποιες φορές – ευτυχώς όχι πάντα – μου αποσπάται η προσοχή όταν ακούω τα παιδιά από κάτω να τρώνε, για παράδειγμα, κατά τη διάρκεια της παράστασης. Με λυπεί πολύ που συνδυάζουν το θέαμα με το φαγητό και που τελικά δεν απολαμβάνουν τίποτα από τα δύο. Είναι κι αυτό ένα θέμα εκπαίδευσης του «πώς παρακολουθώ μια παράσταση».

Αυτό που απολαμβάνω πολύ, είναι όταν συνεπαίρνει τα παιδιά αυτό που γίνεται πάνω στη σκηνή και μπορεί να υπάρχουν αυθόρμητα σχόλια, τα οποία χαίρομαι πολύ να ακούω, γιατί αυτό σημαίνει πως το παιδί συμμετέχει ενεργά σε αυτό που γίνεται. Σίγουρα λοιπόν, υπάρχει μια αίσθηση, δεν είμαστε μηχανές ούτε είναι σωστό να κλεινόμαστε στον μικρόκοσμό μας, αλλά αυτό φυσικά, δεν θα πρέπει να επηρεάσει τη δουλειά μας εκείνη τη στιγμή.

Έχεις θέμα με την απόρριψη;

*Παλιότερα είχα έντονο θέμα, ναι. Όσο περνούν όμως τα χρόνια και η «απόρριψη» γίνεται μέρος της καθημερινότητας, το βιώνω ως μέρος της διαδικασίας. Αυτό που προσπαθώ να υπενθυμίζω στον εαυτό μου είναι ότι, όποτε με απορρίπτουν το κάνουν για πολύ συγκεκριμένους λόγους, που κάποιες φορές, δεν περνάνε από τον έλεγχό μου και ότι δεν με απορρίπτουν ως προσωπικότητα και ύπαρξη. Αυτή η σκέψη με καθησυχάζει πολύ και μου δίνει δύναμη να συνεχίσω να παλεύω και να κάνω αυτό που αγαπώ.

Για ποιο λόγο θα έλεγες «μπράβο» στον εαυτό σου;

*Για τον τρόπο που αντιμετωπίζω ορισμένες – δύσκολες για μένα – καταστάσεις, για το θάρρος που έχω σε κάποιες περιπτώσεις και που προσπαθώ να διατηρώ την αισιοδοξία μου και τη θετική μου ενέργεια στα πράγματα.

Πώς πιστεύεις ότι θα σε περιέγραφε ένας δικός σου άνθρωπος;

*Θα έλεγε ότι είμαι ένας ευγενικός άνθρωπος που ενδιαφέρεται για τους άλλους και πετυχαίνει ό,τι βάλει στόχο.

Έχεις κάποιο άλλο ταλέντο πέρα από την υποκριτική;

*Μου αρέσει πολύ ο χορός. Κάνω από πολύ μικρή ηλικία, έχω περάσει από πολλά είδη και είναι κάτι που το συνεχίζω μέχρι και σήμερα.

Πες μου κάτι που σε ενθουσίασε πρόσφατα.

*Παρακολούθησα μια παράσταση και ενθουσιάστηκα από την παρουσία του Χορού. Θαύμασα πολύ την ενέργεια και την πειθαρχία που είχε.

Με τον ανταγωνισμό πώς τα πας;

*Στη δουλειά μας τον συναντάμε συχνά. Ιδιαίτερα οι γυναίκες ηθοποιοί που είμαστε πολύ περισσότερες από τους άντρες. Προσπαθώ να μη με επηρεάζει και να σκέφτομαι ότι είμαι μια ξεχωριστή προσωπικότητα και οι λόγοι που θα επιλεγώ ή όχι σε κάποια δουλειά, έχει να κάνει ακριβώς με αυτό: την ιδιαιτερότητα και τη μοναδικότητά μου.

Τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος στην κοινωνία μας σήμερα;

*Για μένα, σημαίνει να παλεύεις καθημερινά για να αντιμετωπίσεις τις δυσκολίες, να διεκδικείς τα αυτονόητα και να έχει κανείς το σθένος να δέχεται την κάθε μέρα όπως έρχεται. Όλα αυτά, υπό το πρίσμα του θάρρους και της θετικής αντιμετώπισης των πραγμάτων.

Τι σημαίνει να είσαι γυναίκα σήμερα;

*Δυστυχώς, υπάρχουν περιπτώσεις ακόμα που, εν έτει 2024 η γυναίκα δεν αντιμετωπίζεται ισότιμα με τους άντρες. Αυτό μπορεί να το διαπιστώσει κάποιος, τόσο από τους μισθούς σε κάποια επαγγέλματα και ηγετικές θέσεις, όσο και από το πιο απλό, να εξυπηρετηθεί στο τηλέφωνο. Δεν μιλάμε βέβαια για τις γυναικοκτονίες και το πόσο εκτεθειμένες είμαστε σε διάφορους κινδύνους όταν βγαίνουμε έξω. Επομένως, σημαίνει ότι, σε ορισμένες περιπτώσεις, χρειάζεται να καταβάλλουμε μεγαλύτερη προσπάθεια για να υπάρξουμε και να επιβιώσουμε σε μια κατάσταση. Από την άλλη μεριά, αυτό μας δίνει και την ευκαιρία να αναπτύξουμε πτυχές του χαρακτήρα μας, όπως το θάρρος και την προσαρμοστικότητά μας.

Ποια σκέψη σε συνοδεύει τις περισσότερες ώρες της ημέρας;

*Το πώς θα κάνω τους γύρω μου χαρούμενους, η πρόοδος στη δουλειά μου και να κοιτάζω να περνάω όμορφα όπου κι αν βρίσκομαι.

Τι σε απογοητεύει και τι σου δίνει χαρά;

*Με απογοητεύει που βλέπω ορισμένους ανθρώπους να έχουν απίστευτο θυμό μέσα τους και να ξεσπάνε, κυρίως στο δρόμο. Επίσης, δεν μπορώ να δεχτώ την αδικία και με πόση απάθεια αντιμετωπίζεται. Μου δίνει χαρά, όταν βλέπω κάποιους που αποτελούν έμπνευση, να αντιμετωπίζουν τη ζωή με διαφορετική ματιά και την κάνουν πιο όμορφη.

Πώς ορίζεις την αγάπη;

*Για μένα είναι η ανιδιοτελής ανάγκη του ανθρώπου να συνυπάρχει με τα άλλα άτομα και μέσω αυτής να δημιουργεί όμορφες σχέσεις και να ζει τη ζωή που επιθυμεί.

Μια ευχή για το μέλλον…

*Να αποκτήσουμε μεγαλύτερη ενσυναίσθηση και συναισθηματική νοημοσύνη, ώστε να μπορέσουμε να συνυπάρξουμε πιο αρμονικά μεταξύ μας.

Σε ποιον τόπο θα επιθυμούσες να ζεις;

*Θα μπορούσα να ζήσω άνετα στη Ναύπακτο που αγαπώ πολύ ως προορισμό γιατί συνδυάζει τη θάλασσα, το υπέροχο κάστρο με την καταπληκτική θέα και την έχω συνδέσει με αγαπημένους μου ανθρώπους που έχουμε περάσει πολύ όμορφες στιγμές. Ίσως όμως όταν μεγαλώσω λίγο ακόμα… Όχι τόσο άμεσα…

Ποια είναι η σχέση σου με τα ζώα; Υπάρχει κάποιο κατοικίδιο με το οποίο μοιράζεσαι τη ζωή;

*Αγαπώ πολύ τα ζώα και λυπάμαι πολύ όταν τα βλέπω στριμωγμένα σε διαμερίσματα και αφημένα σε μπαλκόνια από δήθεν φιλόζωους που ενδιαφέρονται ελάχιστα γι’ αυτά. Δεν έχω κάποιο κατοικίδιο και αν ποτέ αποκτήσω, θα το κάνω πολύ συνειδητά και θα είμαι σίγουρη ότι μπορώ να του παρέχω την κατάλληλη φροντίδα και, φυσικά, όλη μου την αγάπη.

Ευχαριστώ πολύ, Μελισσάνθη!

*Κι εγώ ευχαριστώ πολύ για την όμορφη κουβέντα!