Μαρίνα Κανελλοπούλου: Απάντηση στον φόβο με μαζική αλληλεγγύη…

Με αφορμή αυτή τη δύσκολη – από κάθε άποψη – χρονιά, το Catisart.gr δίνει τον λόγο σε καλλιτέχνες που μιλούν για όσα έχασαν, για όσα κέρδισαν και για όσα περιμένουν.
Μας μιλούν για θέματα που τους ενόχλησαν ή τους συγκίνησαν, για γεγονότα που τους πίκραναν, τους εξόργισαν ή τους έδωσαν χαρά.
Εκμυστηρεύονται τις απογοητεύσεις ή τις ελπίδες τους και τέλος εκθέτουν διαφωνίες, σκέψεις, ιδέες και προτάσεις…

***

Γράφει η Μαρίνα Κανελλοπούλου

ΕΧΑΣΑ. Το ρήμα «χάνω» προέρχεται ετυμολογικά από τη λέξη «χάος». Αν μια λέξη θα μπορούσε να χαρακτηρίσει την κατάσταση που βιώσαμε και συνεχίζουμε να βιώνουμε από την πανδημία του κορονοϊού είναι η λέξη «χάος».

Αισθάνομαι ότι η ζωή μας μπήκε όλο αυτό το διάστημα σε «pause». Χάσαμε όλοι – και μαζί με όλους και εγώ – τις σταθερές μας, τις καθημερινές μας συνήθειες, τα δεδομένα μας.
Προσωπικά, αναθεώρησα επίσης τον τρόπο που βλέπω τους ανθρώπους, γιατί έχασα φίλους πολλών ετών – κάπως σοβαρή απώλεια για μένα, αλλά μάλλον οι έκρυθμες καταστάσεις αναδεικνύουν τις προβληματικές σχέσεις.

***

ΚΕΡΔΙΣΑ. Επειδή όμως μια από τις σημασίες της λέξης «τέλος» είναι και «σκοπός», θεωρώ ότι σκοπός του να χάσω όλα τα παραπάνω ήταν για να κερδίσω. Κέρδισα έναν καινούργιο άνθρωπο στη ζωή μου που μπορώ να χαρακτηρίσω φίλο ζωής και είναι για μένα το σημαντικότερο δώρο του 2020.
Κέρδισα την πλήρη σωματική μου υγεία μετά από μια σειρά μικροεπεμβάσεων που εδώ και χρόνια ανέβαλα, αλλά έκαναν τη ζωή μου καλύτερη.
Κέρδισα την γνώση ότι προτεραιότητα όλων των «δουλειών» που μπορεί να έχουμε είναι η ψυχική μας υγεία και ηρεμία.
Κέρδισα τον χρόνο να ασχοληθώ πιο πολύ με τον εαυτό μου.

Σε παγκόσμιο επίπεδο, θεωρώ πως η γη κέρδισε την «υγεία» της, μιας και έκλεισε μεγάλο τμήμα της τρύπας του όζοντος εξαιτίας της «ησυχίας» που προκάλεσε η παγκόσμια καραντίνα.
Οι πολίτες κέρδισαν την γνώση ότι η μαζική αλληλεγγύη είναι ο τρόπος να νικήσουμε τον φόβο και κάθε είδους κακοποίηση.
Ο Άντον Τσέχωφ λέει κάπου: «Ας μάθουμε να δεχόμαστε ότι έρχεται καιρός που τα δέντρα είναι γυμνά και να προσδοκούμε την εποχή που θα δρέψουμε τους καρπούς».

*

ΠΕΡΙΜΕΝΩ. Με τη λογική λοιπόν αυτή ότι «μετά την πτώση έρχεται η πτήση», μετά από την περίοδο αυτής της αναγκαστικής «αγρανάπαυσης», περιμένω από την νέα χρόνια να γίνουν πράξη – με πολλή δουλειά από μέρους μου – αυτά που ιεράρχησα ως «θέλω» μου αυτό το διάστημα.

Περιμένω το μαρτύριο του κορονοϊού να τελειώσει οριστικά και να μην μας καθυστερήσει ξανά τη ζωή μας. Περιμένω να ταξιδέψω φέτος στα 3 μέρη που έχω γράψει πρώτα στη λίστα μου και που ανέβαλα πέρσι. Μιας και το παρελθόν είναι πολύτιμο αρκεί να το αντιμετωπίζεις ως τέτοιο, στο σύνολό της η κοινωνία περιμένω να είναι πιο ελεύθερη, με μεγαλύτερο σεβασμό και πιο γενναία σε αποφάσεις για την προστασία των ανθρώπων και των ζώων. Ας γίνουν πάλι οι αγκαλιές, μεταφορικά και κυριολεκτικά, τμήμα της καθημερινότητάς μας. Είναι απαραίτητες για την ανάπτυξή μας.