Cat Is Art

Από τη «γιούχα» στη Μαρίκα Μητσοτάκη τον Ιούλιο του 1990 ως τα αναμμένα «αλάρμ» στο «Thread» του 2019

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Του Παναγιώτη Μήλα

 

Παρασκευή, 20 Ιουλίου 1990. Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου: «Βάκχες», του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Γιώργου Θεοδοσιάδη. Αγαύη η Όλγα Τουρνάκη και Πενθέας ο Κώστας Καστανάς.

Πρωθυπουργός της Ελλάδας ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης [από τις 11 Απριλίου 1990], ο οποίος συνοδευόμενος από τη σύζυγό του πηγαίνει στην Επίδαυρο για να παρακολουθήσει την παράσταση του Εθνικού Θεάτρου.

 

Εικονογράφηση στην κριτική του Γιάννη Βαρβέρη. Στην εφημερίδα “Καθημερινή”, την Κυριακή 29 Ιουλίου 1990 το σκίτσο της Έλλης Σολομωνίδου – Μπαλάνου,

 

 

Επειδή η Μαρίκα Μητσοτάκη είχε χρόνιο, έντονο πρόβλημα και μεγάλη κινητική δυσχέρεια, το πρωθυπουργικό αυτοκίνητο έφθασε μέχρι εκεί που επιτρέπεται, σε μια απόσταση δηλαδή περίπου 150 μέτρων από το προσκήνιο.

Εκείνη την εποχή η λέξη ΑΜΕΑ ήταν άγνωστη. Τα άτομα με ειδικές ανάγκες ήταν σχεδόν πάντα κλειδωμένα στο πίσω δωμάτιο του σπιτιού. Όταν λοιπόν βλέπεις κάποιον να τολμά να βγει από το καβούκι του, αυτό σε ενοχλεί… Όταν βλέπεις κάποιον να προσπαθεί να ανατρέψει τις συνήθειες χρόνων, αρχίζεις να νιώθεις άβολα… Όταν δεν σέβεσαι τον πολιτικό σου αντίπαλο, δεν έχεις παρά να πετάξεις στον κάλαθο των αχρήστων όσα ίχνη πολιτισμού σου έχουν απομείνει και να γιουχάρεις με όλη τη δύναμη των πνευμόνων σου τη -με ειδικές ανάγκες- σύζυγο του πρωθυπουργού.

Αυτό λοιπόν έγινε εκείνη την Παρασκευή του 1990, όμως η Μαρίκα Μητσοτάκη προσπάθησε με επιμονή και φωνές να αγωνιστεί ώστε να αποκτήσουμε σε όλη την Ελλάδα ράμπες και διαβάσεις αναπήρων.

Προσπάθησε να αλλάξει η στάση μας απέναντι στους αναπήρους λόγω της μη προσβασιμότητας των ιδιωτικών και δημόσιων χώρων. Και μέχρις ενός σημείου το κατάφερε… Αν και πολεμήθηκε!

 

***

 

Η σκηνή πάνω στην οποία οι 18 χορευτές του Thread παρουσίασαν το πρόγραμμά τους.

 

 

Θυμήθηκα το παραπάνω περιστατικό το Σάββατο 24 Αυγούστου 2019, στον ίδιο χώρο, στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, όταν ο κόσμος συνέρρεε για να παρακολουθήσει την παράσταση «The Thread», τη διεθνή παραγωγή της πολιτιστικής εταιρείας «Λάβρυς».

***

Η παράσταση αυτή δεν ήταν στο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Αθηνών – Επιδαύρου 2019. Όμως η ομάδα ταξιθεσίας του Φεστιβάλ υπό την κυρία Βαρβάρα Τσιπλάκου και σε συνεργασία με τους εκπροσώπους της «Λάβρυς» ανέλαβε το δύσκολο [αυτή τη φορά] έργο να υποδεχθεί τους θεατές.

***

Δύσκολο έργο επειδή ένα μεγάλο ποσοστό των θεατών ερχόταν για πρώτη φορά στο θέατρο. Μάλιστα πολλοί, όπως τους άκουγα να συνομιλούν δίπλα μου, θεωρούσαν και ως παρέκκλιση από τις συνήθειές τους το να βρεθούν στην Επίδαυρο.

Υπήρξε σκηνή με κάποιον που μπήκε με άνεση από το προσκήνιο και κατευθύνθηκε στην ορχήστρα που ήταν σκεπασμένη με ειδικό υλικό κατάλληλο για τους χορευτές που θα πρωταγωνιστούσαν. Ο κύριος λοιπόν αυτός περπάτησε, σταμάτησε στο κέντρο, σήκωσε το χέρι και μιλώντας στο τηλέφωνο χαλαρά και χωρίς βιασύνη…αναζητούσε την παρέα του στις κερκίδες. Ευγενικά τον απομάκρυναν – κάπως δύσκολα – και στη συνέχεια ήρθαν οι βοηθοί σκηνής για να καθαρίσουν από τα… χώματα που αν έμεναν θα δημιουργούσαν πρόβλημα στους χορευτές.

Η παραπάνω σκηνή επαναλήφθηκε πολλές φορές, στον χώρο της ορχήστρας, όπου οι περισσότεροι τη θεωρούσαν ως σύντομο δρόμο για να περάσουν στην απέναντι πλευρά… Επίσης περιστατικό που θύμιζε αυτό που συνέβη τον Ιούλιο του 1990, έγινε και τώρα με τη διαφορά ότι δεν ήρθε ένα, αλλά δύο αυτοκίνητα [ίσως και τρία] που όμως δεν έφθασαν σε απόσταση 150 μέτρων όπως τότε αλλά σε απόσταση μόλις 50 μέτρων από το προσκήνιο και στη συνέχεια πήγαν λίγο πιο πίσω, στα πρώτα δέντρα.

 

***

 

Και το κεντρικό παρκέ και ο πέριξ αυτού χώρος έγιναν χώρος διέλευσης κάποιων θεατών.

 

Όλο αυτό το πλήθος των θεατών – με τη συνοδεία τους – αποτελούσε έναν συμπαγή όγκο ο οποίος μόλις και μετά βίας άφηνε λίγο αέρα για να ανασάνουν και να μετακινηθούν τα άτομα με ειδικές ανάγκες τα οποία [επιτέλους] τώρα έρχονται για να παρακολουθήσουν τις παραστάσεις στο Αρχαίο Θέατρο [πλέον] άνευ φόβου…

***

Όλα καλά μέχρις εδώ. Πριν αρχίσει η παράσταση ακούμε τη φωνή του αξέχαστου ηθοποιού Χρήστου Σιμαρδάνη να δίνει τις συμβουλές προς τους θεατές: Όχι φωτογραφήσεις, όχι κινητά, όχι κάπνισμα κλπ. κλπ. Η αντίδραση ήταν σαν να τους έλεγε να κάνουν το αντίθετο. Μόλις έσβησαν τα φώτα και ακούσαμε τις πρώτες νότες, το κοίλον παρέμεινε φωτισμένο από τις δεκάδες οθόνες των κινητών αλλά και από τα …φλας.

Μια παραφωνία που δεν θα συνέβαινε ποτέ σε οποιαδήποτε άλλη παράσταση.

«Ευτυχώς» αυτός ο φωτισμός …βοήθησε κάποιους καθυστερημένους να βρουν τις θέσεις τους, ένα τέταρτο μετά την έναρξη, όταν εισήλθαν κανονικότατα από μπροστά για να καθίσουν στις θέσεις που τους περίμεναν στις πρώτες σειρές.

***

Και καλά όλα τα παραπάνω, πες ότι τα ανέχεσαι – που ασφαλώς δεν πρέπει – όμως τα «αλάρμ» του αυτοκινήτου που περίμενε, εκεί στα πρώτα δέντρα, για ποιο λόγο άναψαν – για αρκετό χρόνο – την ώρα της παράστασης;

Και καλά και τα «αλάρμ», πες ότι ο άνθρωπος δεν ήξερε, έπρεπε στη συνέχεια να κάνει και όπισθεν για να μας τυφλώσει με τα λευκά του φώτα;

Είπαμε όμως: Δεν είμαστε στο 1990. Είμαστε στο 2019…

***

Αυτά τα λίγα και πάλι με την υπενθύμιση ότι ήταν ανθρωπίνως αδύνατον για τις ταξιθέτριες – ταξιθέτες του Φεστιβάλ, αλλά και για τους εκπροσώπους της «Λάβρυς» να τιθασεύσουν αυτό το αγριεμένο πλήθος.

 

Θερμό χειροκρότημα στο τέλος της παράστασης για τα 18 αγόρια και κορίτσια του “Thread”.

 

Τελευταίο χαρακτηριστικό στιγμιότυπο: Μετά το τέλος – και κατά την αποχώρηση των θεατών – ακούμε από τα μεγάφωνα την κυρία Βαρβάρα Τσιπλάκου να ζητά με τρόπο ευγενικό να χρησιμοποιούμε τις σκάλες και όχι τις κερκίδες κατά την έξοδο… Έλα όμως που όλοι βιάζονται να παραπατήσουν και να τσακίσουν τον αστράγαλό τους, παρά να περιμένουν στη σειρά για 2-3 λεπτά…

Αυτά τα ολίγα με αφορμή τα «αλάρμ» και το πανίσχυρο «Thread» που «ένωσε» το 1990 με το 2019.

 

***

 

Η κριτική για τις “Βάκχες” στην εφημερίδα “‘Εθνος” τη Δευτέρα 23 Ιουλίου 1990, από τη θεατρολόγο Δηώ Καγγελάρη.

 

 

Οι “Βάκχες” του 1990

 

Για την ιστορία να θυμηθούμε τους συντελεστές της παράστασης:

«Βάκχαι», του Ευριπίδη. Σε μετάφραση Παντελή Πρεβελάκη. Σκηνοθεσία: Γιώργος Θεοδοσιάδης. Σκηνικά – κοστούμια: Σάββας Χαρατσίδης. Συνθέτης: Χρήστος Λεοντής. Χορογράφος: Ντόρα Τσάτσου-Συμεωνίδου. Βοηθός σκηνοθέτη: Χρίστος Κόκκινος.

Διανομή: Διόνυσος η Μιράντα Ζαφειροπούλου, Τειρεσίας ο Ιάκωβος Ψαρράς. Κάδμος ο Γιάννης Κάσδαγλης. Πενθέας ο Κώστας Καστανάς. Δούλος ο Πέτρος Δαμουλής. Α’ Αγγελιοφόρος ο Κώστας Κοκκάκης. Β΄ Αγγελιοφόρος ο Γιώργος Παρτσαλάκης. Αγαύη η Όλγα Τουρνάκη.
Κορυφαίες: Νίτα Παγώνη, Στέλλα Παπαδημητρίου, Δήμητρα Τσέλιου, Πηνελόπη Σταυροπούλου, Φιλιώ Γκόντζου, Ελένη Παναγιώτου.
Χορός: Χριστίνα Βαρζοπούλου, Ελένη Τζώρτζη, Γιώτα Κουνδουράκη, Αθηνά Κεφαλά, Μαρίνα Ξένου, Μελίνα Παπανέστορα, Μάχη Γεωργίου, Λιάνα Παρούση, Ντίνα Ανδριοπούλου, Βίκυ Πρωτογεράκη, Βάνα Ζάκκα, Θέμις Μαρσέλλου, Ελισάβετ Γιαννοπούλου, Δωροθέα Στεριώτη, Όλγα Αλεξανδροπούλου, Κατερίνα Αλεξοπούλου, Ελευθερία Βιδάκη, Αγγελική Δημητρακοπούλου, Αμαλία Κυριαζίδου.
Φρουροί – Ακόλουθοι: Χρήστος Γιάνναρης, Μιχάλης Κοβανίδης, Σπύρος Πούλης, Σπύρος Σπαντίδας, Γιώργος Τζαβιος, Βασίλης Ψυχογιόπουλος, Μιχάλης Μινωτάκης.

-Παρασκευή 20 και Σάββατο 21 Ιουλίου 1990.

***

Τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη – εκτός από τη σύζυγό του – συνόδευαν εκείνη την Παρασκευή: Ο υπουργός Πολιτισμού Τζαννής Τζαννετάκης, ο υπουργός Επικρατείας Γιάννης Κεφαλογιάννης και ο υπουργός Άνευ Xαρτοφυλακίου Μίκης Θεοδωράκης.

 

***

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:

 

Εκτύπωση
Παναγιώτης ΜήλαςΑπό τη «γιούχα» στη Μαρίκα Μητσοτάκη τον Ιούλιο του 1990 ως τα αναμμένα «αλάρμ» στο «Thread» του 2019

Related Posts