Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου
Ζωντανή, χαρούμενη, αποφασιστική και επιμελής, αποτελεί πρότυπο για τη νέα γενιά του θεάτρου. Ξεκίνησε την καριέρα της από πάθος και μέσα από χρόνια μελέτης και αφοσίωσης, έγινε μια εξέχουσα προσωπικότητα στον τομέα της.
Η Μαριέλα Δουμπού μιλάει στο Catisart για την πορεία της στο θέατρο και την επιτυχημένη παράσταση «Linda» της Penelope Skinner, που παίζεται στο θέατρο Επί Κολωνώ σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη και στην οποία συμμετέχει για δεύτερη χρονιά.
Η συνέντευξή της είναι ένα μάθημα αξιοπρέπειας και ελευθερίας λόγου, μια ουσιαστική υπενθύμιση ότι το ατομικό θάρρος μπορεί να ραγίσει τα πιο βίαια συστήματα.
«Συνέχεια μαθαίνουμε και προσπαθούμε να εξελισσόμαστε για να γινόμαστε καλύτεροι. Ο χαρακτήρας είναι πολύ πιο σημαντικός. Έχουμε δει φοβερούς ηθοποιούς να έχουν υπάρξει τρομερά κακοποιητικοί. Για εμένα ο σεβασμός είναι το βασικότερο θεμέλιο σε όλες τις σχέσεις» μου λέει.
«Είμαι παιδί της μαγείας», επισημαίνει. «Ο Χάρι Πότερ ήταν η πρώτη ταινία που είδα στον κινηματογράφο, άρα θα πω πως το παρεάκι του Χάρι Πότερ ήταν αυτό που με μάγεψε και το ήθελα και για δικό μου». Γι’ αυτό πάνω της κάθε λεπτομέρεια κρύβει αληθινή μαγεία.
Εκφράζεται. Βρίσκει χώρο για την ίδια. Συγκεντρώνεται. Προτείνει. Νιώθει. Συμμετέχει. Γιατί αυτό σημαίνει τέχνη για αυτήν.
Η Μαριέλα αποδέχεται τον εαυτό της και διεκδικεί τα όριά της. Εστιάζει, αποκτά επίγνωση και συνδέεται με τα συναισθήματά της. Δρα, παίρνει πρωτοβουλίες και γίνεται ενεργό κομμάτι του περιβάλλοντός της.
Η μέρα της ξεκινάει και κλείνει με …ουίσκι! Με ουίσκι; ρωτάτε. Κι όμως είναι αλήθεια.
Από τα χρόνια της στην τέχνη κέρδισε φίλους και ελευθερία. Παρακολουθώντας την να μιλά καταλαβαίνω πως μπορεί να μην έχει την πολυπλοκότητα της ηρωίδας της Penelope Skinner την οποία υποδύεται, αλλά έχει κάτι από το DNA της, στον ρυθμό και την ένταση, στην πικρή της καρδιά, ακόμη και στην επιλογή της μουσικής όταν μου εξηγεί ότι το soundtrack της ζωής της είναι το «Stock» και είναι από τους AnnenMayKantereit.
Ο Όσκαρ Γουάιλντ θεωρούσε το θέατρο τον πιο άμεσο τρόπο για να μοιραστεί κανείς την αίσθηση της ανθρώπινης εμπειρίας. «Tο θέατρο είναι η ζωή», λέει με χάρη η Μαριέλα Δούμπου. Οι σχέσεις που συνάπτουμε και τα συναισθήματα που βιώνουμε. Οι ιστορίες που ζούμε ή φανταζόμαστε και τις αφηγούμαστε με διαφορετικούς τρόπους», συμπληρώνει λίγο πριν μου αποκαλύψει πως επιθυμεί να αναμετρηθεί με τη μορφή του Μαξίμ από την «Πλαστελίνη» του Vassily Sigarev, καταθέτοντας μια βαθιά προσωπική επιθυμία για το έργο όπου η σιωπή λειτουργεί ως ισχυρό συναισθηματικό εργαλείο.
***
Μαριέλα, πού γεννήθηκες, πού μεγάλωσες και τι δεν ξεχνάς από τα παιδικά σου χρόνια;
*Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Κέρκυρα από την οποία έφυγα στα 18 για να σπουδάσω στο Πανεπιστήμιο. Η μουσικότητα είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την παιδική μου ηλικία.
Πώς ξεκίνησες με το θέατρο; Ποια υπήρξαν τα πρώτα ερεθίσματα και οι αφορμές;
*Από μικρή πήγαινα χορούς, μουσική και θεατρικό παιχνίδι. Επομένως, υπήρχε στην καθημερινότητά μου και μεγαλώνοντας το αποζητούσα όλο και περισσότερο. Έτσι, πήγαινα σε πιο πολλές θεατρικές ομάδες και σεμινάρια.
Σήμερα βάζεις πρώτα τη ζωή σου ή την καριέρα σου;
*Για να μπορώ να έχω μια «καριέρα» πρέπει να είμαι καλά στη ζωή μου. Η ηρεμία και η σταθερά είναι απαραίτητες ώστε να μπορώ να αποδίδω στη δουλειά μου.
Ο χαρακτήρας ή το ταλέντο καθορίζουν τον ηθοποιό;
*Σίγουρα το ταλέντο είναι σημαντικό, ωστόσο με πολλή δουλειά αυτό ανατρέπεται. Άλλωστε, συνέχεια μαθαίνουμε και προσπαθούμε να εξελισσόμαστε για να γινόμαστε καλύτεροι. Ο χαρακτήρας είναι πολύ πιο σημαντικός. Έχουμε δει φοβερούς ηθοποιούς να έχουν υπάρξει τρομερά κακοποιητικοί. Για εμένα ο σεβασμός είναι το βασικότερο θεμέλιο σε όλες τις σχέσεις. Πόσο μάλλον στη δουλειά μας. Αν δεν υπάρχει αυτό τότε το ταλέντο δεν με αφορά.
Είναι η τέχνη διαφυγή;
*Απολύτως. Σε κάθε της μορφή.
Περίγραψέ μου ένα 24ωρό σου.
*Ίσως ακουστεί περίεργα αλλά κάθε μου μέρα ξεκινάει και κλείνει με …ουίσκι!
Βόλτα και παιχνίδι με …ένα ουίσκι στο χέρι.
Τη σκυλίτσα μου, τη λέω «Ουίσκι». Η μέρα μου έχει σίγουρα μουσική στο σπίτι όλη την ώρα. Έχει γυμναστική, έχει όμορφες μυρωδιές από κάποιο φαγητό ή γλυκό που θα φτιάξω. Έχει μάθημα κεραμεικής ή κατασκευή κεριών. Έχει ίσως κάποιο διάλειμμα για σειρά ή ταινία και κάθε βράδυ παράσταση. Και κάπου εκεί αργά τη νύχτα συνάντηση με τα φιλαράκια μου.
Ποια είναι η δυνατότερη παιδική σου ανάμνηση;
*Αν πω δυνατότερη θα αδικήσω τις υπόλοιπες οπότε θα πω μια που μου έρχεται πρώτη στο μυαλό. Κάθε Χριστούγεννα πηγαίναμε με τους γονείς μας διακοπές. Αυτή τη χρονιά θα πηγαίναμε μαζί με τους φίλους μας και τα παιδιά τους και ανυπομονούσαμε τόσο να πάμε παρέα στα χιόνια. Το βράδυ είναι όλα φορτωμένα στο αμάξι έτοιμα για να ταξιδέψουμε και περιμένουμε με ανυπομονησία να περάσουν οι ώρες ώστε να ξεκινήσει το ταξίδι μας. Έρχεται το πρωί και ξυπνάμε όλοι άρρωστοι. Κάναμε τα πιο απρόσμενα όμορφα -άρρωστα Χριστούγεννα οι τέσσερις μας μέσα στο σπίτι.
Πρώτοι ηθοποιοί που αγάπησες;
*Είμαι παιδί της μαγείας. Ο Χάρι Πότερ ήταν η πρώτη ταινία που είδα στον κινηματογράφο, άρα θα πω πως το παρεάκι του Χάρι Πότερ ήταν αυτό που με μάγεψε και το ήθελα και για δικό μου.
Ποια ήταν η πρώτη επαγγελματική σου δουλειά;
*Ήμουν τριτοετής στο Θέατρο Τέχνης όταν με πήρε ο Δημήτρης Δεγαΐτης να παίξω στη Φρυνίχου στον «Ρομπέν των δασών».
Ποιους καλλιτέχνες θα χαρακτήριζες πρότυπά σου;
*Ο Φοίβος Δεληβοριάς είναι ο παιδικός και μετεφηβικός μου έρωτας. Θεωρώ πως τα τραγούδια του είναι μελοποιημένα ποιήματα. Με ταξιδεύει σε τόσο ιδιαίτερα μέρη που δεν μπορώ παρά να αφήνομαι στη μουσική του. Θαυμάζω τη στάση του και κοινωνικοπολιτικά σε πολλά θέματα. Είναι σημαντικό ως καλλιτέχνης να παίρνεις θέση πολιτικά στην επικαιρότητα.
Όταν έχεις ελεύθερο χρόνο, πού πηγαίνεις;
*Θα ήθελα να πηγαίνω περισσότερα ταξίδια αν και ο προγραμματισμός είναι δύσκολος σε αυτό τον χώρο που εργάζομαι. Σίγουρα όμως πηγαίνω βόλτες με τους φίλους μου ή μαζευόμαστε για επιτραπέζια και ταινίες.
Ποια από τα χρόνια σου θεωρείς τα πιο ατίθασα;
*Δεν πέρασα τη στερεοτυπική εφηβεία που έχουμε οι περισσότεροι στο μυαλό μας. Θα έλεγα ίσως όταν τελείωσα τη σχολή. Γύρω στα 22.
Κάνω τέχνη σημαίνει…
*Εκφράζομαι. Βρίσκω χώρο για εμένα. Συγκεντρώνομαι. Προτείνω. Νιώθω. Συμμετέχω.
Ποιο είναι το μεγαλύτερό σου όνειρο;
*Να παίξω σε μια ταινία μεγάλου μήκους στην Ευρώπη.
Τι σε προσβάλει ως άνθρωπο;
*Η καταπάτηση των δικαιωμάτων μας. Των υπολοίπων συνανθρώπων μας δηλαδή και των ζώων. Υποφέρω με τους ανθρώπους που δεν σέβονται.
Η γνώμη των άλλων σε ενδιαφέρει;
*Θα ήθελα πολύ να πω όχι, αλλά δυστυχώς με ενδιαφέρει. Έχει γίνει εγγραφή στον σκληρό μου δίσκο και δύσκολα διαγράφεται.
Τι σε πληγώνει;
*Όταν νιώθω πως δεν με συμπεριλαμβάνουν. Είναι αρκετά που με πληγώνουν αλλά τελευταία το εντοπίζω πιο πολύ εκεί.
Μέχρι στιγμής τι κέρδισες από την τέχνη;
*Φίλους και ελευθερία.
Υπάρχει κάποιο ποίημα που έχεις διαβάσει και δεν ξεχνάς;
*«Ενός λεπτού σιγή» του Ντίνου Χριστιανόπουλου.
Ποιο βιβλίο διαβάζεις αυτό τον καιρό;
*«Τα σκυλιά του πολέμου», του Θοδωρή Χονδρόγιαννου.
Ποια είναι η ωραιότερη ημέρα της ζωής σου ως τώρα;
*Με τον καλό μου λέμε ότι από όταν γνωριστήκαμε ζούμε σε αυτή την ημέρα. Την πιο μεγάλη μέρα.
Παίζεις για δεύτερη χρονιά στο έργο «Linda» της Penelope Skinner, σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη. Το έργο της Skinner αφορά το γυναικείο ζήτημα;
*Αφορά πολλά ζητήματα που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες μεγαλώνοντας. Τα οποία έχουν να κάνουν με την οικογένεια, τη μητρότητα, τη θέση της γυναίκας και την ύπαρξή της γενικότερα.
Μπορείς να μας πεις λίγα λόγια για το χαρακτήρα που υποδύεσαι στην παράσταση;
*Υποδύομαι την Μπρίτζιτ, τη μικρή κόρη της Λίντα η οποία είναι στην εφηβεία, προσπαθεί να βρει το χώρο και τη θέση της στο σπίτι τους και θέλει να γίνει ηθοποιός. Με λίγο πιο ριζοσπαστικό τρόπο βέβαια καθώς θέλει να πει αντρικό μονόλογο και αδυνατεί να κατανοήσει γιατί παντού υπάρχουν θέσεις κυρίως για τους άνδρες. Ακόμα και στο θέατρο.
Πραγματικά, οι άνθρωποι μεγαλώνοντας μπορεί να γίνουν αόρατοι;
*Νομίζω πως δεν έχει να κάνει με την ηλικία αλλά με την παραίτηση. Φυσικά και οι εξωτερικές συνθήκες μπορεί να σε επηρεάζουν αλλά είναι στο χέρι σου να το προσπεράσεις και να το ξεπεράσεις.
Πιστεύεις ότι η «Linda» θα προσελκύσει και φέτος το θεατρόφιλο κοινό;
*Μακάρι. Είναι μια πολύ όμορφη δουλειά που κάθε μέρα έχει όλο και περισσότερη ζύμωση και αγάπη.
Παράλληλα είσαι σε πρόβες για το έργο «Offelia», που θα παιχτεί στο Θέατρο «Σημείο», από τις 3 Φεβρουαρίου. Πρόκειται για ένα παιχνίδι ανάμεσα στη ζωή και την αναπαράστασή της. Τελικά το θέατρο είναι μια μικρογραφία της ζωής;
*Το θέατρο είναι μια μικρογραφία της ζωής όπως και όλα τα άλλα επαγγέλματα φυσικά.
Ένας φίλος χθες μου είπε πως ο μόνος λόγος που αναφέρονται και ασχολούνται κυρίως με τους ηθοποιούς και το τι συμβαίνει στο επάγγελμά μας είναι επειδή αυτό από μόνο του έχει προβολή.
Ωστόσο, το θέατρο είναι η ζωή. Οι σχέσεις που συνάπτουμε και τα συναισθήματα που βιώνουμε. Οι ιστορίες που ζούμε ή φανταζόμαστε και τις αφηγούμαστε με διαφορετικούς τρόπους.
Ποιος είναι ο μεγαλύτερος μύθος που λέγεται για τους ηθοποιούς;
*Ότι το να παίζεις σε μια παράσταση δυο ώρες μέσα στη μέρα δεν είναι κανονική και δύσκολη δουλειά.
Ποια είναι η καλύτερη συμβουλή που σου έχει δώσει ποτέ κάποιος;
*Ό,τι είναι να ‘ρθει, θε να ‘ρθει, αλλιώς θα προσπεράσει.
Ποιος είναι ο δικός σου ορισμός της επιτυχίας;
*Να μπορώ να βιοπορίζομαι και να οραματίζομαι μέσω της τέχνης μου ελεύθερα μαζί με τους ανθρώπους που αγαπώ.
Υπάρχει κάποιο θεατρικό έργο που θα ήθελες να παίξεις;
*«Η πλαστελίνη». Είναι αντρικός ο ρόλος που θα ήθελα να υποδυθώ αλλά βλέπεις, έχω τα κοινά μου με την Μπρίτζιτ.
Ποιο τραγούδι θα μπορούσε να αποτελέσει το soundtrack της ζωής σου;
*Λέγεται «Stock» και είναι από τους AnnenMayKantereit.
Ποιο έργο τέχνης θα ήθελες να έχεις στην κατοχή σου;
*Τον Μινώταυρο του Picasso. Τον λατρεύω αυτό τον πίνακα.
Κλείνοντας αυτή τη συνέντευξη, ας μιλήσουμε για τους συντρόφους μας στη ζωή, τα ζώα. Μου είπες πιο πάνω ότι υπάρχει κάποιο κατοικίδιο στη ζωή σου…
*Φυσικά και υπάρχει. Είναι από τα πιο σημαντικά δώρα για εμάς αλλά και για εκείνα. Το δικό μου δώρο είναι η «Ουίσκι» το σκυλάκι μου που είμαστε μαζί σχεδόν έξι χρόνια.
Μαριέλα, σε ευχαριστώ πολύ!
*Κι εγώ ευχαριστώ για τη φιλοξενία.
***
Διαβάστε περισσότερα:
https://www.catisart.gr/linta-kritiki-eleni-skoti/
Την Μαριέλα μπορούμε να τη δούμε φέτος στο Θέατρο Επί Κολωνώ:
Η «LINDA» της Penelope Skinner από την Ομάδα Νάμα: Δείτε τις νέες φωτογραφίες
και στο θέατρο «Σημείο»
«Offelia». Η ωμή πραγματικότητα των παρασκηνίων στο θέατρο Σημείο
***
Διαβάστε εδώ το αγαπημένο ποίημα της Μαριέλας, το «Ενός λεπτού σιγή»
Ένα ποίημα του Ντίνου Χριστιανόπουλου από την συλλογή «Ανυπεράσπιστος καημός» (1960). Εκδόσεις «Διαγώνιος», Θεσσαλονίκη 1985, σελίδα 59.
***
Και ακούστε εδώ με ένα “κλικ” το αγαπημένο της τραγούδι, το «3.Stock» από τους AnnenMayKantereit.
