Μαρία Δαμασιώτη: Στόχος μου να πετυχαίνω πράγματα που με κάνουν να νιώθω καλύτερη και όχι …καλύτερα

122

Του Παναγιώτη Μήλα

 

Τον Φεβρουάριο του 2018 στο Beton 7 είχα δει το έργο του Τζον Μπρίταιν «Rotterdam» σε σκηνοθεσία Μάριου Παναγιώτου. Έπαιζαν: Η Ραφίκα Σαουίς, η Κλεοπάτρα Μάρκου, ο Γιώργος Σύρμας και η Μαρία Δαμασιώτη.

Γράφοντας στο catisart για την παράσταση, είχα πει πως «η Μαρία Δαμασιώτη είναι ένα ακατέργαστο διαμαντάκι. Μια ενζενί που παρασύρει και λάμπει»…

Ωραία λοιπόν! Μπορεί στο ρόλο της Λέλανι να ήταν ένα «ακατέργαστο διαμαντάκι» αλλά μετά τι;

Μετά ακολούθησε η υποψηφιότητά της για «Ερμηνεία σε Γυναικείο Ρόλο», στα Queer Theatre Awards 2018 και η επιτυχία της απέναντι στο δύσκολο κοινό της Παιδικής Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου.

Στη συνέντευξη για το catisart διαπίστωσα ότι η Μαρία Δαμασιώτη «παρασύρει και λάμπει» και εκτός σκηνής.

-Παρασύρει, με τις γνώσεις, τις απόψεις, την τετράγωνη λογική που έχει και τον καταιγιστικό ρυθμό με τον οποίο δίνει τις απαντήσεις της.

-Λάμπει, με τον ρεαλισμό της, την οξυδέρκειά της, με την καθαρή ματιά που έχει απέναντι στη σημερινή πραγματικότητα και τέλος λάμπει με τη σταθερότητα που έχει στην πορεία και στις επιλογές των στόχων της.

 

***

 

 

 

Για όλα τα παραπάνω αξίζει να παρακολουθήσετε μαζί μας τη συνέντευξή της που ακολουθεί:

 

-Ας αρχίσουμε λοιπόν: Πότε είσαι πιο ευτυχισμένη;

 

* Πιο ευτυχισμένη είμαι σίγουρα όταν έχει ήλιο, ας ξεκινήσουμε με το πάρα πολύ απλό. Μάλλον όταν νιώθω καλά με τον εαυτό μου. Δεν έχει να κάνει ακριβώς με το να περνάμε καλά. Έχει να κάνει με το πότε κάνω πράγματα που λέω: «Α! ωραία! Μπράβο σου που το έκανες αυτό». Και πάμε παρακάτω τώρα: Όταν είμαι περιστοιχισμένη από ανθρώπους που αγαπώ και είναι καλά… Κυρίως όταν πετυχαίνω πράγματα που με κάνουν να νιώθω καλύτερη και όχι καλύτερα.

 

-Ποιος είναι ο μεγαλύτερός σου φόβος;

 

* Νομίζω ότι είναι να χάσω ανθρώπους από δίπλα μου που αγαπώ πολύ.

 

-Ποιο είναι το πιο αδύναμό σου σημείο;

 

* Έχω πολλά. Είμαι οξύθυμη και παρορμητική και αυτό, όπως καταλαβαίνετε, δημιουργεί ένα πρόβλημα. Αυτό είναι το αδύνατό μου σημείο. Επίσης είναι στιγμές που με πιάνει έλλειψη αυτοπεποίθησης όταν κάτι δεν έχω κάνει καλά. Αυτές είναι αδύναμες στιγμές που θα ήθελα να μην υπάρχουν καθόλου, αλλά μάλλον δεν γίνεται.

 

 

 

 

-Τι σε ενοχλεί πιο πολύ;

 

* Με ενοχλεί πάρα πολύ ή αδικία. Με ενοχλεί τρομερά η αγένεια. Αν αυτό το έκανα εικόνα θα ήταν η στιγμή που κάποιος μου γυρίζει την πλάτη. Αγένεια, αδιαφορία, αναισθησία, αδικία, με πληγώνουν.

 

-Ποιο είναι το πλεονέκτημά σου;

 

* Το ότι δουλεύω πολύ και πρακτικά αλλά και σκέφτομαι πάντα πώς μπορώ να βελτιώσω πράγματα σε μένα. Ακόμη αυτό που εγώ χαίρομαι πιο πολύ είναι ότι, μπορώ να συναναστρέφομαι με ανθρώπους και μπορώ να είμαι εκεί γι’ αυτούς.

 

-Υπάρχει κάτι στην εμφάνισή σου που το αντιπαθείς;

 

* Τώρα όχι. Κάποτε όμως αντιπαθούσα τα δόντια μου γιατί είναι στραβά. Τα αντιπαθούν και πάρα πολλοί στο χώρο, αλλά …δεν πειράζει. Αποφάσισα ότι τα αγαπώ, μου αρέσουν και θα πορευτώ ακριβώς έτσι όπως είμαι.

 

-Αν γυριζόταν μια ταινία για σένα, για τη ζωή σου, ποια θα ήθελες να σε ενσαρκώσει;

 

* Όμορφο όνειρο! Θα ήθελα κάποια φίλη μου ηθοποιό που να με ξέρει πάρα πολύ καλά και πιστεύω ότι θα με έκανε καλά. Αυτή είναι η Μαίρη Μηνά. Σίγουρα με ξέρει πολύ καλά και καταλαβαινόμαστε. Από ξένες ηθοποιούς θα ήθελα πολύ να με κάνει η Έμα Στόουν γιατί έχει μια τρέλα. Έτσι πιστεύω ότι θα μπορούσε να πιάσει μοναδικά κάποιες δικές μου στιγμές

 

-Τι περιμένεις στη ζωή σου τα επόμενα χρόνια;

 

* Θα ήθελα η δουλειά ν’ αποκτήσει μια σταθερότητα. Η αλήθεια είναι ότι είμαι πάρα πολύ τυχερή μέχρι σήμερα και δεν έχω υπάρξει μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς δουλειά, αλλά υπάρχει πάντα η αμφιβολία: Αχ! Όταν θα τελειώσει αυτή η δουλειά θα έχω μετά; Συμπτωματικά έχω, αλλά θα ήθελα να είναι κάτι που να ξέρω. Δηλαδή να είμαι λίγο κάπως πιο ήσυχη και πιο καλά.

 

 

 

 

 

-Στο εξωτερικό οι συνάδελφοί σας εκεί έχουν περίπου το ίδιο άγχος στην αναζήτηση δουλειάς;

 

* Να σας πω, η αλήθεια είναι ότι μόνο στη Ρωσία έχω συναναστραφεί ηθοποιούς που τότε ήταν φοιτητές στη Ρωσική Ακαδημία Θεατρικών Τεχνών Gitis. Κι εκείνοι έχουν την ίδια αγωνία. Νομίζω ότι σε κάθε γωνιά του κόσμου όλοι έχουν. Απλά τα μεγέθη νομίζω ότι αλλάζουν. Εντάξει δεν είμαστε στο West End αλλά αναλογικά τα προβλήματα είναι περίπου ίδια…

 

-Εκτός επαγγέλματος τι άλλο θα σου άρεσε;

 

* Θα ήθελα να είμαι με τους ανθρώπους που είμαι και τώρα, ίσως και με περισσότερους. Θα ήθελα να έχω κάνει πράγματα. Να εκπληρωθούν οι στόχοι τους οποίους έχω βάλει. Θα ήθελα να έχω κάνει πολλά περισσότερα ταξίδια απ’ όσα έχω κάνει μέχρι τώρα. Είναι το… θέμα μου. Μου αρέσουν πολύ. Θα ήθελα πάρα πολύ να έχω κάνει ταινία. Ο κινηματογράφος είναι η μεγάλη μου αγάπη και από πίσω από τις κάμερες και από μπρος, τον αγαπώ πολύ και γι’ αυτό βλέπω τα πάντα. Τέλος – αλλά αυτό είναι πολύ άσχετο – θα ήθελα να έχω βρει τη δύναμη να έχω ένα σκυλάκι ξανά.

 

-Είχες;

 

* Είχα ναι και τον έχασα δυστυχώς.

 

-Ήταν μεγάλος;

 

* Δεν ήταν πολύ μεγάλος, ήταν 9,5 χρόνων αλλά ήταν Λαμπραντόρ και τα Λαμπραντόρ έχουν μια ευαισθησία στον καρκίνο. Τον είχα δέκα χρόνια στη ζωή μου και ακόμα δεν έχω το κουράγιο.

 

 

 

 

 

-Τι χρωστάς στους γονείς σου;

 

* Τα πάντα.

 

-Μοναχοπαίδι είσαι;

 

* Όχι, έχω και μια μικρή αδερφή. Ήμουν από τα πολύ τυχερά παιδιά που οι γονείς τους ήταν πολύ αγαπημένοι. Όμως τον έχω χάσει τον μπαμπά μου. Μέχρι τελευταία στιγμή ήταν πολύ αγαπημένοι, κρατιόντουσαν χέρι χέρι, εύρισκα ραβασάκια στο σπίτι παντού με τρυφερά μηνύματα. Ένα πράγμα που έμαθα από αυτή τη σχέση είναι ότι υπάρχει μια μεγάλη ιδέα για την αγάπη και για τον έρωτα, όλα όσα έχει γράψει ο Σαίξπηρ, ο Σοφοκλής και άλλοι μεγάλοι υπάρχουν και στην καθημερινότητά μας. Τα SMS και το Instagram δεν έχουν σχέση με την πραγματική μας ζωή.

Από τους γονείς μου λοιπόν έμαθα ότι αυτή η μεγάλη ιδέα υπάρχει. Αυτή ψάχνω και εγώ, αυτή θέλω κάποια στιγμή να έχω στη ζωή μου. Έχω εισπράξει πολλή αγάπη. Αυτό από τη μια με έχει κάνει αυτή που είμαι έτσι ώστε να μπορώ να αγαπάω, να συναναστρέφομαι και να είμαι κοινωνική. Από την άλλη οι απαιτήσεις μου είναι λίγο υψηλές, οπότε και αυτό καμιά φορά με δυσκολεύει, αλλά τελικά θεωρώ δώρο αυτό που μου πρόσφεραν οι δικοί μου. Τους χρωστάω το ότι σπούδασα θέατρο, γιατί αυτό που μου λέγανε πάντα ήταν: «Μην κοιτάξεις ποτέ τι δουλειά θα κάνεις. Να μη σε απασχολεί. Κανένας άλλωστε δεν σπουδάζει αυτό που κάνει τελικά. Αυτό που έχει σημασία είναι το να αφοσιωθείς σε αυτό που θα κατασταλάξεις». Έτσι προχώρησα σε δύο δρόμους: Ο ένας του Θεάτρου και ο άλλος των αριθμών. Σπούδασα στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο της Αθήνας και τώρα παίρνω το πτυχίο Στατιστικής. Σε μια περίεργη καμπή της ζωής μου προσπάθησα να περπατήσω παράλληλα και στους δύο δρόμους. Όμως η Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών απαιτούσε όλη μου την ενέργεια και όλη μου την αφοσίωση. Όταν τελείωσα τη Σχολή, συνέχισα στο Πανεπιστήμιο και σε λίγο θα είμαι πτυχιούχος μιας και σπούδασα ένα αντικείμενο το οποίο μ’ αρέσει πολύ.

 

 

 

 

-Έχω την εντύπωση ότι η Δραματική Σχολή του Ωδείου είναι μια από τις κορυφαίες της χώρας.

 

* Αυτό που μπορώ να σας πω είναι ότι αυτό που είναι το Ωδείο σήμερα είναι το αποτέλεσμα μιας επίπονης και πολύχρονης προσπάθειας που έκανε ο κ. Κωνσταντίνος Αρβανιτάκης. Κατόρθωσε έτσι – με τη συμπαράσταση των καθηγητών – να φτιάξει μια Σχολή που όλα τα παιδιά να θέλουν να σπουδάσουν σ’ αυτήν. Κυρίως αυτό που εκτίμησα στις σπουδές μου στο Ωδείο είναι ότι εκεί είχαν στόχο πιο πολύ να μας κάνουν να νιώθουμε ως ομάδα, να προσπαθούμε ν’ ακούμε ο ένας τον άλλον, να μην είμαστε μόνοι μας στη σκηνή, να είμαστε πάντα μαζί, να είμαστε πάντα υποστηρικτικοί σε ό,τι προτείνει ο άλλος επί σκηνής. Αυτό είναι τρομερό κέρδος. Για μένα νομίζω ότι αυτό είναι και το νόημα τελικά αυτού που κάνουμε, αλλιώς δεν θα ήταν τίποτα άλλα παρά ένα show. Φυσικά πρέπει να πω ότι αρχηγό αυτής της μοναδικής ομάδας είχαμε τον φανταστικό Αργύρη Ξάφη και όσο κι αν φαίνεται αδιανόητο εξακολουθούμε να τον έχουμε…

 

-Αλήθεια, ποιες λέξεις ή φράσεις χρησιμοποιείς πιο συχνά;

 

* «Φανταστικό», το χρησιμοποιώ συνέχεια. Και αυτή τη λέξη και τη λέξη «αδιανόητο» τις χρησιμοποιώ συχνά μεν αλλά μόνο αν ταιριάζουν απόλυτα με το θέμα και με το πρόσωπο. Ακόμη χρησιμοποιώ πάντα τη φράση «η ζωή είναι ωραία», γιατί έχουμε μια τάση να εγκαταλείπουμε και να αφήνουμε τον εαυτό μας σε μια μαυρίλα και σε μια απαισιοδοξία. Είχε πει ένας καθηγητής μου κάτι πάρα πολύ σωστό: «Νομίζω ότι αν κάποιος σε δέκα χρόνια πει ποια είναι η εποχή που ζούμε, θα τη χαρακτηρίσει η εποχή του κυνισμού μάλλον». Οπότε εγώ στη σημερινή περίοδο, τη χρονική και την κοινωνική, λέω πως «η ζωή είναι ωραία», γιατί ξέρω φυσικά ότι τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα, αλλά άμα χάσουμε και την ελπίδα μας και τη χαρά μας εντάξει θα καταστραφούμε. Γι’ αυτό δεν πρέπει να εγκαταλείπουμε ποτέ κάτι, για τίποτα και για κανέναν.

 

 

 

 

-Τι θέλεις να ξεχάσεις για πάντα;

 

* Μάλλον θα έπρεπε να απαντήσω ότι δεν θα ήθελα να ξεχάσω τίποτα και ότι όλα θα ήθελα να τα θυμάμαι, γιατί όλα είναι ένα μάθημα για τη ζωή. Θέλω να ξεχάσω στιγμές της ζωής μου που έχω νιώσει ντροπή για πράγματα που έχω κάνει, τα οποία δεν είναι πολλά και είναι πάρα πολύ μικρά, αλλά ό,τι με έχει κάνει να ντραπώ θέλω να το ξεχάσω και να πω: «Αυτό που έκανες είναι για να ντρέπεσαι». Αυτά θέλω να τα ξεχάσω.

 

-Και τι δεν θα ξεχάσεις ποτέ;

 

* Τον μπαμπά μου.

 

***

 

 

Με τον μπαμπά σου μεγάλωσες εδώ, στα Βριλήσσια. Εδώ που είμαστε τώρα και κάνουμε αυτή τη συζήτηση και τη φωτογράφηση για το catisart. Το σημείο αυτό είναι η ψηλότερη περιοχή του δήμου και το καλοκαίρι – και σε αυτή την τοποθεσία, στο πυροφυλάκιο – υπάρχουν βάρδιες για πυρασφάλεια σε όλη τη διάρκεια της ημέρας…

 

***

 

Τώρα μετά το απαραίτητο διάλειμμα, συνεχίζουμε με το δεύτερο μέρος των ερωτήσεων που είναι 7+1 ρήματα τα οποία έχουν ως πρώτο συνθετικό τους το «συν»…

 

ΣΥΝΔΕΩ…

 

* Η ζωή μου συνδέεται με το Πήλιο, το Αίγιο και την Ικαρία. Μπορεί οι παππούδες, οι γονείς κι εμείς τα παιδιά να μεγαλώσαμε στην Αθήνα όμως κάπου στο μυαλό μου νιώθω μια περηφάνια για την καταγωγή μου. Καταρχάς με τη γιαγιά μου τη Μαρία μου λένε ότι φέρουμε ακριβώς την ίδια ενέργεια, έχουμε ακριβώς την ίδια αύρα και έχω πάρει και το όνομά της και τη συμπεριφορά της. Ο παππούς ήταν μαθηματικός και φιλόσοφος και κάπως προσπαθώ από αυτό τον άνθρωπο, να φανταστώ, να εισπράξω, κυρίως από τις αφηγήσεις της μητέρας μου. Είμαστε τρεις γενιές μαθηματικών: Ο παππούς, η μαμά ο – φυσικός – μπαμπάς και εγώ – και – στατιστικολόγος. Έρχομαι από μια πολύ …λογική οικογένεια. Αυτό μου έχει κάνει τρομερό καλό στη δουλειά μου βέβαια. Δεν χάνομαι σε αναλύσεις και σε πολλές θεωρίες. Μπορώ να απλουστεύω τα πράγματα και μπορώ να έχω μια λογική συνέχεια κυρίως στη συνεργασία, όχι μόνο επί σκηνής, αλλά και στην επικοινωνία πιο πολύ. Από τη γιαγιά προσπαθώ – κάπως – να αξιοποιήσω την ενέργεια και την αύρα, ενώ από τον παππού το πνεύμα. Τους άλλους δύο παππούδες μου τους έχω γνωρίσει: Η γιαγιά μου ζει και την αγαπάω πάρα πολύ, πάω και τη βλέπω συνέχεια και είναι ο άνθρωπος που μου έχει μάθει τη φροντίδα, την τρυφερότητα, την αγάπη, την αγκαλιά. Ο άλλος παππούς μάλλον είναι το πρότυπο του άντρα που θέλω στη ζωή μου.

 

 

 

ΣΥΝΑΝΤΩ…

 

* Ο άνθρωπος που συνάντησα και η αλήθεια είναι ότι για πάντα θα θεωρώ ότι είναι ο Δάσκαλος, είναι ο Αργύρης Ξάφης. Του χρωστάω τα πάντα. Νομίζω ότι μπορεί να ακούγεται βαρύ, αλλά εγώ πιστεύω με τον τρόπο που «έχτιζε» το μάθημα, με τον ίδιο τρόπο «έχτιζε» και τις ζωές μας. Είναι αυτός που με έκανε ηθοποιό. Νομίζω ότι εάν δεν ήταν ο Αργύρης δεν ξέρω πού θα ήμουν τώρα.

Στις συναντήσεις μου σημαντικό ρόλο έπαιξε και η Ιώ Βουλγαράκη η οποία και ως άνθρωπος και ως σκηνοθέτις έχει μια ιδιαίτερη ευαισθησία. Χάρηκα τρομερά που τη συνάντησα, που τη γνώρισα…

Άλλα δύο πρόσωπα πρωταγωνίστησαν στις συναντήσεις που είχα: Πρόκειται για τον μαθηματικό και συγγραφέα κ. Τίτο Μιχαηλίδη και για τον συγγραφέα κ. Απόστολο Δοξιάδη. Είμαστε σε μια ομάδα που λέγεται, «Θαλής και φίλοι». Εκεί αυτοί οι δύο άνθρωποι με κάνανε να θέλω να διψάω για γνώση, για να μάθω πράγματα.

 

ΣΥΝΘΕΤΩ…

 

* Η μικρή εμπειρία που έχω μου έχει δείξει, μέσα στη Σχολή αλλά και στις δουλειές που έχω κάνει μετά, ότι πάντα πρέπει να συνθέτω όλα τα εφόδια που έχω στη φαρέτρα μου. Η γνώση, το πάθος, η πίστη, η σκληρή δουλειά μόνο αν συνδυαστούν κατάλληλα θα φέρουν το ποθητό αποτέλεσμα. Με τη συνεχή εξάσκηση όλα αυτά γίνονται βίωμά μας και την ώρα της δουλειάς μετατρέπονται σε χρήσιμα εργαλεία.

 

 

 

ΣΥΝΥΠΟΓΡΑΦΩ…

 

* Αυτό είναι νομίζω το πιο σημαντικό και το πιο ελπιδοφόρο στο θέατρο. Είναι η στιγμή που νέοι άνθρωποι μαζευόμαστε και λέμε: «Ωραία, τώρα θα δημιουργήσουμε και θα συνυπογράψουμε κάτι μαζί». Κάπως υπάρχει κρυμμένη η ανάγκη της συλλογικής δουλειάς και της δημιουργίας από νέους ανθρώπους που κάτι θέλουν να πουν. Έτσι βλέπουμε έργα από τέτοιες ομάδες όπως είναι οι – φίλοι μου – οι «4Frontal» και οι «C. for Circus». Είναι η Ειρήνη Μακρή, ο Παναγιώτης Γαβρέλας, ο Σπύρος Χατζηαγγελάκης, οι οποίοι πηγαίνουν πολύ καλά. Θέλουμε και εμείς βέβαια σαν ομάδα να κάνουμε κάτι. Είχαμε κάνει κάτι στο παρελθόν, θέλουμε να ξανακάνουμε κάτι μαζί οι απόφοιτοι του έτους μου… Κοιτάξτε, νομίζω ότι αυτό είναι το πιο ωραίο πράγμα, το πιο ελπιδοφόρο ότι όντως κάτι θέλουμε να πούμε όλοι μαζί σαν ομάδες πια και όχι ατομικά και αυτό είναι πολύ ωραίο.

 

ΣΥΝΙΣΤΩ…

 

* Αν μπορώ να δώσω μια συμβουλή αυτή θα είναι πως όλοι ό,τι κάνουν και ό,τι αποφασίζουν πρέπει να το θέλουν πάρα …πάρα …πολύ και να μην κάνουν εκπτώσεις. Είναι τόσες πια οι δυσκολίες και τόσα τα εμπόδια που έρχονται στο δρόμο μας που αν δεν πιστεύεις σε κάτι πάρα πολύ δεν είναι καθόλου δύσκολο στην πρώτη αναποδιά να τα παρατήσεις. Αξίζει λοιπόν αυτό που έχεις στο μυαλό σου να το θέλεις πολύ και μόνον έτσι θα το κάνεις σωστά. Μόνον έτσι θα μπορέσεις να ξεπεράσεις οποιοδήποτε απρόβλεπτο.

 

ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΜΑΙ…

 

* Φέτος ήμουν στο Εθνικό Θέατρο, στη Σκηνή για παιδιά με το έργο «Τραμπάλα». Ήταν μια πάρα πολύ ωραία εμπειρία. Με τη Σοφία Πάσχου, τον Χουάν Αγιάλα και τον Άλκη Μπακογιάννη. Δουλέψαμε πολύ αποτελεσματικά. Συνεργαστήκαμε με επιτυχία, είχαμε ωραία συνεννόηση και τελικά φτιάξαμε κάτι καλό για ένα κοινό πολύ δύσκολο και απαιτητικό. Πρώτη φορά ήρθα σε επαφή με παιδιά. Ήταν μικρά από 2 μέχρι 6 ετών. Στο παλιό «Σινεάκ» κάτω από το Θέατρο «Ρεξ».

Είχαμε ένα εξαιρετικό κείμενο. Νιώσαμε πολύ καλά μέσα σε αυτό γιατί και εμείς είχαμε την ανάγκη να παίξουμε σαν παιδιά. Όσα μας έλεγαν τα παιδιά αυτά ήταν τα πιο ωραία λόγια και αυτό που αποκομίσαμε ήταν θησαυρός. Πριν ξεκινήσουμε δεν ξέραμε αν θα υπάρχει «παιχνίδι» και στην πλατεία του θεάτρου. Υπήρχαν σκηνές τις οποίες δεν μπορούσαμε να συνεχίσουμε εξαιτίας της έντονης αλλά δημιουργικής συμμετοχής των παιδιών. Ήταν φοβερή εμπειρία. Ήταν κάτι πολύ πρωτόγνωρο για μένα.

 

 

 

ΣΥΝΕΧΙΖΩ…

 

* Για μια δράση του Εθνικού Θεάτρου συνεργάζομαι τώρα με ανθρώπους οι οποίοι είναι κωφοί. Είναι το Θέατρο Κωφών Ελλάδος που παρουσιάζει το έργο Zooberry. Ύστερα από ένα σημείο συνεννοείσαι χωρίς να υπάρχουν οι βασικοί κανόνες της επικοινωνίας. Μιλάω μεν αλλά τελικά συνεννοείσαι με έναν άλλο τρόπο. Ξεχνάς ότι δεν μιλάς ακριβώς την ίδια γλώσσα όμως εν τέλει και με τη νοηματική βρίσκουμε σημεία επαφής αφού και αυτή δεν παύει να είναι μια γλώσσα.

 

ΣΥΝΥΠΑΡΧΩ…

 

* Με τα ζώα έχω μια πάρα πολύ καλή σχέση. Επανέρχομαι λοιπόν στον σκυλάκο με τον οποίο συνυπήρξα 10 χρόνια. Ήταν ο «Θαλής, ο Βριλήσσιος», ένα μεγάλο Λαμπραντόρ το οποίο δεν μπορούσα να το κουμαντάρω στις βόλτες που κάναμε. Ο «Θαλής» αναγνώριζε εμένα ως …μαμά του. Ήταν κάτι που ήθελα πολύ. Τον είχα αναλάβει σχεδόν αποκλειστικά. Η αγάπη που παίρνεις από αυτά τα πλάσματα είναι κάτι το οποίο δεν περιγράφεται. Είναι τρομερό… Μπορεί να γυρνούσα εκνευρισμένη ή στενοχωρημένη και ο Θαλής με τρόπο μαγικό απορροφούσε όλη την αρνητική ενέργεια που με περιέβαλε. Με τη χαρά και την αθωότητά του βελτίωσε και τον δικό μου χαρακτήρα. Εξαιτίας του Θαλή έγινα περισσότερο δοτική προς όλους. Κυριολεκτικά με έκανε άλλον άνθρωπο…

 

 

 

 

-Θυμάμαι πως στην αρχή είπες ότι αυτό που σε ενοχλεί είναι η αδικία και ότι δεν μπορείς να σου γυρίζουν την πλάτη. Έχεις νιώσει ποτέ να σου γυρίζει η… γάτα την πλάτη;

 

* Το ένιωσα μια φορά και γι’ αυτό από τότε δεν είχα ποτέ γάτες. Μάλιστα πρόσφατα είχα πάει στο σπίτι της φίλης μου της Νέλλης να ταΐσω τη γάτα της. Είμαστε τρεις φίλες από το νηπιαγωγείο και έχουμε αναλάβει τη φροντίδα αυτής της γάτας. Μπήκα λοιπόν στο σπίτι κι εκείνη άρχισε να μου τρίβεται και να μου κάνει νάζια. Της βάζω φαγητό και νερό. Η Νέλλη μου είχε πει: «Θα κάτσεις και λίγο μαζί να της κάνεις παρέα μέχρι να φάει για να μην είναι μόνη της».
Κάθισα λοιπόν δίπλα της και όταν τέλειωσε – χαρούμενη εγώ – άπλωσα το χέρι μου για να τη χαϊδέψω.

Τότε η …τρυφερή γατούλα – που ήδη είχε πάρει αυτό που ήθελε – μου ρίχνει πρώτα μια δαγκωματιά στην παλάμη και στη συνέχεια με το χέρι της μου «κατεβάζει και μια νυχιά» στο πάνω μέρος της παλάμης… Κι εγώ με τη σειρά μου είπα όπως είπε και ο δικαστής Μπρακ στην «Έντα Γκάμπλερ»: «Αυτά τα πράγματα δεν γίνονται. Αυτά τα πράγματα δεν γίνονται»…

 

***

 

-Από το catisart πολλές ευχαριστίες για αυτή τη συζήτηση.

* Κι εγώ σας ευχαριστώ.

 

***

 

Θεάτρο Κωφών Ελλάδος

 

Η παράσταση Zooberry είναι βασισμένη στο μονόπρακτο «Αρκούδα» του Άντον Τσέχοφ. Αποτελεί μια συνεργασία κωφών και ακουόντων καλλιτεχνών με πικάντικο και ρηξικέλευθο χιούμορ έναντι στις υπερβολές του καιρού μας.

 

Η ομάδα του Θεάτρου Κωφών Ελλάδος μετά από ένα χειμώνα βαθιάς αναζήτησης πάνω στα έργα του Άντον Τσέχοφ, ξυπνά. Ωσάν την αρκούδα από το χειμέριο ύπνο της, και συνειδητά επιλέγει να εμβαθύνει, να φλερτάρει και να πραγματευτεί την έννοια της «αόρατης αναπηρίας».
Ο καθένας μας ξεχωριστά αλλά και όλοι μαζί, παρόλο που αντιμετωπίσαμε αρκετές δυσκολίες δεν αρκεστήκαμε να μείνουμε στη “φυλακή“ μας ούτε και σε ένα μνησίκακο σχόλιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ενωθήκαμε και απαντάμε με μια παράσταση και ένα χαμόγελο: «Θέλουμε ανοιχτό το Θέατρο»

Οι τελευταίες 4 παράστασεις

Παρασκευή 10 Μαΐου 2019 στις 9.15 μ.μ.

Σάββατο 11 Μαΐου 2019 στις 9.15 μ.μ.

και την Κυριακή 12 Μαΐου 2019 ΔΥΟ παραστάσεις: Η πρώτη στις 7.15 μ.μ. και η δεύτερη στις 9.15 μ.μ.

Διάρκεια: 65 λεπτά

Διεύθυνση:

Σαχτούρη 8-10, Πλατεία Κουμουνδούρου

Τηλέφωνο Επικοινωνίας: 6945-39.07.99

Για κρατήσεις μόνο με sms στο: 6942-80.77.74