Γράφει η θεατρολόγος Κατερίνα Δημητρακοπούλου
Υπ. Διδάκτωρ Τμ. Θεατρικών Σπουδών
«[…] μονάχα αίμα αθώου γιατρεύει το άδικο […] Θυσία είναι να βάζεις μαχαίρι σε αυτό που αγαπάς· να αγαπάς περισσότερο από αυτό που έμαθες για Αγάπη.[…]»
***
Ο Θανάσης Τριαρίδης έγραψε το διήγημα «Η Μουγγή Καμπάνα» μέσα σε εννέα μήνες από τον Σεπτέμβριο του 2001 έως τον Μάιο του 2002. Το βιβλίο εκδόθηκε το 2003 από τις «Εκδόσεις Πατάκη» και το 2010 επανεκδόθηκε από τις «Εκδόσεις Δήγμα» στη συλλογή «Τέσσερις ιστορίες δακρύων» μαζί με τα «Το τρυφερό μαχαίρι του Πέτρο Μπόλε», «Η παγωμένη καρδιά των ευτυχισμένων ανθρώπων» και «Το χαραγμένο σιτάρι».
Στο διήγημα το σκοτάδι έχει μία πρόσκαιρη νίκη απέναντι στο φως, όμως η άδολη αγάπη θα δείξει τον δρόμο της ελευθερίας.
Αυτό το σκοτεινό παραμύθι, αυτή η παραβολή που απαντάται στα χρόνια του μεσαίωνα «μάγεψε» τα μέλη της Ομάδας Rodez που το παρουσιάζουν στο «Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης».
Παραδομένα στη σαγήνη της αγάπης, της ελπίδας, προσπάθησαν να κάνουν την καμπάνα να ηχήσει μέσα στις καρδιές και τις ψυχές των ανθρώπων. Από το μακρινό Αλγέρι έως το χωριουδάκι στη Χαλκιδική που θα στεριώσει η καμπάνα, ο δρόμος είναι δύσκολος, με απρόσμενους κινδύνους και ο πιο απάλευτος εχθρός είναι ο ίδιος ο άνθρωπος με την απληστία και την κακία του.
Μόλις βρεθεί με λίγη εξουσία στα χέρια του κάθε ίχνος εντιμότητας, ήθους, ευσπλαχνίας χάνεται. Η δραματουργική επεξεργασία του διηγήματος θα εστιάσει στην ανθρώπινη φύση, στην αδυναμία της να κατανοήσει το ανώτερο και το ωραίο και θα αναδείξει την ασχήμια της και την υποκρισία της.
Η σκηνοθεσία των Μάριου Κρητικόπουλου και Πάνου Αποστολόπουλου θα δημιουργήσει ένα τελετουργικό μύησης στην καθαρότητα της ευγενικής ψυχής χωρίς περιττά τεχνάσματα, θα αφήσει να «μιλήσουν» τα μοιρολόγια και τα δημοτικά τραγούδια της ελληνικής παράδοσης απλά και λιτά.
Τέσσερις ηθοποιοί επί σκηνής, τρεις γυναίκες και ένας άντρας, Σόνια Καλαϊτζίδου, Ανθή Σαββάκη, Ηλέκτρα Σαρρή και Μάριος Κρητικόπουλος θα μεταμορφωθούν σε ένα σύμπλεγμα ήχων, φθόγγων, μουρμουρητών, θα αφηγούνται και θα κινούνται σαν ένας άνθρωπος, εξαιρετική η διδασκαλία του Νικόλα Χατζηβασιλειάδη που φρόντισε την κίνησή τους.
Η σκηνογραφία της Αλεξάνδρας-Αναστασίας Φτούλη αφαιρετική, σοφά «ντύνει» τον σκηνικό χώρο μόνο με τα απολύτως απαραίτητα, σκεπτικό που υιοθετεί και στα κοστούμια, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται αληθινές εικόνες και οι ηθοποιοί να αλλάζουν ρόλους με άνεση.
Η μουσική της Ηλέκτρας Σαρρή θα μας ταξιδέψει στον χρόνο, θα γίνει η «φωνή» της καμπάνας, θα είναι το πέμπτο μέλος που κινεί τα νήματα της δράσης.
Οι φωτισμοί του Δημήτρη Μπαλτά θα ενισχύσουν την κατανυκτική ατμόσφαιρα, που γρήγορα θα γίνει πνιγηρή και εφιαλτική για τους κατοίκους του χωριού καθώς προκάλεσαν την οργή του θεού με την υποκρισία τους.
Ένα ερμηνευτικό επίτευγμα από νέα ταλαντούχα παιδιά που μιλούν με κατάθεση ψυχής για τα κακώς κείμενα της σύγχρονης κοινωνίας. Η πανδημία που βιώσαμε, δυστυχώς, έφερε στο φως όλη την ασχήμια της ανθρώπινης ύπαρξης. Η εξουσία στα χέρια των αδηφάγων, ο ρατσισμός σε όλες του τις μορφές, ο εκφοβισμός, η αδικία, η απανθρωπία είναι πληγές που ίσως κάνουν τις «καμπάνες» του κόσμου να σιγήσουν. Οι πληγές μπορούν να «γιατρευτούν», αρκεί να ψάξουμε βαθιά μέσα μας και να βρούμε τη δύναμη να νικήσουμε τους φόβους μας.
***
«Η Μουγγή Καμπάνα» του Θανάση Τριαρίδη από την ομάδα RODEZ στο Ίδρυμα Κακογιάννης
