Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου
“Motortown”, “΄Υστατο Σήμερα”, “Μαύρη Γαλήνη”, “Τελευταίος Σταθμός”, “Ερωτευμένη Νεκρή”, “Αδάμ και Εύα”, “Γράμματα από τη Γη”, “Εκδίκηση”, “Μέθοδος Γκρόνχολμ”, “Λυσιστράτη”.
Κάθε παράσταση κι ένα όμορφο ξάφνιασμα. Κάτι απροσδόκητο. Κάποιο αίσθημα κάθε φορά με παρακινούσε να καταφύγω στο πρόγραμμα για να ανακαλύψω ένα όνομα. Και κάθε φορά έπεφτα πάνω στο ίδιο, το όνομα του συνθέτη Σταύρου Γασπαράτου. Μουσικές συνθέσεις που ενισχύουν και ενδυναμώνουν μια παράσταση δίχως να την ξεπερνούν και να την επισκιάζουν. Μελωδίες που ακτινοβολούν και διακρίνονται. Συμβαδίζουν με τη σκηνοθετική ανάγνωση, τη δυναμική, τα συναισθήματα του έργου. Υποβάλλουν χωρίς να επιβάλλονται. Η μουσική του Σταύρου Γασπαράτου είναι γοητευτική, πολυποίκιλη, πολυσύνθετη και διεθνής. Δίνει έμφαση στην κορύφωση της πλοκής. Εντάσσεται πλήρως στη θεατρική αισθητική, αφήνοντας χώρο στο κείμενο και στις ερμηνείες. Μια μουσική ελεγεία που περιγράφει το θεατρικό έργο ακόμα κι όταν πια δεν παρακολουθείς την παράσταση. Ακόμα κι όταν έχεις απομακρυνθεί από το θέατρο και στροβιλίζεται στη σκέψη σου. Με τον Σταύρο μάς συνέστησαν στην Επίδαυρο. Μετά την αριστοφανική μέθη που μας προκάλεσε η έξοχη “Λυσιστράτη” σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα. ΄Ηταν και πάλι μια έκπληξη, ένα ξάφνιασμα. Γιατί αντίκρισα έναν αφάνταστα νέο και εμφανίσιμο άνθρωπο, ευγενικό, ευπρεπή, ευπροσήγορο, ευχάριστο. ΄Ετσι απλά λοιπόν κανονίστηκε αυτή η καλοδεχούμενη συζήτηση μεταξύ μας.
Διαβάστε την.
Ποδόσφαιρο με ξύστρες
*Γεννήθηκα στην Πάτρα, όπου και μεγάλωσα. Επίσης στην Πάτρα σπούδασα μέσα σε ένα συνεχόμενο πήγαινε – έλα στην Αθήνα, μέχρι πια να εγκατασταθώ μόνιμα εδώ. Εδώ και μερικές μέρες μου έρχεται συνέχεια στο μυαλό το προαύλιο του σχολείου μου και ένα περίεργο ποδόσφαιρο με ξύστρες μολυβιών που παίζαμε. Δεν ξέρω γιατί αλλά απ’ ό, τι φαίνεται να κάτι που μου έχει χαραχτεί στη μνήμη και ας μην είναι τρομερά ποιητικό.
Πρώτοι ήχοι
*Μεγάλωσα σε ένα σπίτι που ακουγόταν πολλή μουσική. Από Χατζιδάκι και Beatles μέχρι τζαζ αλλά και πολύ περίεργα και πειραματικά άλμπουμ. Έτσι θα θυμάμαι από μηδέν ετών τον πατέρα μου να βάζει στο πικάπ τη Λιλιπούπολη, αλλά και διάφορα ακαταλαβίστικα για εμένα τότε πράγματα που μου κινούσαν πολύ το ενδιαφέρον και αργότερα τα αγάπησα επί της ουσίας.
Σπουδές
*Με τη μουσική άρχισα να ασχολούμαι από το δημοτικό. Έκανα μια παύση στο γυμνάσιο, αλλά συνέχισα έπειτα από ένα δύο χρόνια. Την απόφαση να ασχοληθώ επαγγελματικά με τη μουσική όμως την πήρα την περίοδο που παράλληλα με τη μουσική σπούδαζα μηχανολόγος, και καθώς τελείωνα τις σπουδές μου συνειδητοποίησα πως όλη μου η ενέργεια πήγαινε στη μουσική και όλα έγιναν μόνα τους από τότε.
Αγαπημένοι συνθέτες
*Εκτός από τις πολύ κλισέ επιλογές, όπως Χατζιδάκις, Beatles, Bach κ.λπ. που ακόμα ακούω και ξεκουράζομαι, ακούω πολύ και συνθέτες όπως Schnittke, Gorecki, Penderecki, αλλά και πολύ Tom Waits, Radiohead, Tricky, καθώς και πιο ηλεκτρονικούς συνθέτες σαν τον Alva Noto ή τον Ιkeda.
Κοινή αισθητική συνεργατών
*Η βασική προϋπόθεση για μια καλή συνεργασία είναι σίγουρα η κοινή αισθητική των συνεργατών. Από την άλλη για να είναι μια συνεργασία εκτός από καλή στο αποτέλεσμα και ευχάριστη για εμένα, χρειάζεται και λίγο κοινή αίσθηση του χιούμορ.
Ηχοχρώματα
*Με ενδιαφέρει πολύ να ελίσσομαι μεταξύ διαφορετικών ειδών και ηχοχρωμάτων έχοντας για υλικά μου, από τον κλασικό ήχο των εγχόρδων μέχρι τον καθημερινό ήχο μιας ηλεκτρικής συσκευής. Αυτή η εναλλαγή σε διαφορετικούς ήχους είναι νομίζω και αυτό που με γοητεύει μουσικά στη δουλειά μου στο θέατρο αλλά και τον χορό και το σινεμά.
Ερεθίσματα
*Στις συνεργασίες μου ερεθίσματα μού δίνουν οι συνεργάτες μου, οι πρόβες και τα έργα με τα οποία καταπιανόμαστε. Σε πιο προσωπικό επίπεδο ως μουσικό με ξυπνάει η καθημερινότητα αλλά και οι καλές δουλειές άλλων καλλιτεχνών.
Το χαμόγελο
*Το χαμόγελο και το γέλιο είναι πολύ σημαντικά στη ζωή του καθενός, νομίζω. Και αν και οι επαγγελματικές και καλλιτεχνικές επιτυχίες είναι σημαντικές για τον καθένα, η προσωπική ζωή μου είναι αυτή που με κάνει να είμαι πραγματικά χαρούμενος και χαμογελαστός.
Αισθήματα
*Ο στόχος της μουσικής αλλά και της τέχνης γενικότερα δεν είναι πάντα ένας. Άλλες φορές μπορεί να ξυπνήσεις τα πιο τρυφερά και ερωτικά συναισθήματα και άλλες να ενοχλήσεις. Αυτή η συναισθηματική μετακίνηση και εγρήγορση είναι ο στόχος.
Το μέλλον
*Θα μιλήσω για τον εαυτό μου γιατί αλλιώς η συζήτηση είναι πολύ μεγάλη… Περιμένω ή μάλλον ελπίζω να είμαι καλά εγώ και αυτοί που αγαπάω, και να έχω συνεργασίες που θα με κάνουν να ξεπεράσω και να ξαφνιάσω τον εαυτό μου μουσικά.
Ζώα
*Αγαπώ πολύ τα ζώα, αν και επειδή δεν ήθελα ποτέ να έχω κάποιο κατοικίδιο πολλοί νομίζουν πως τα αντιπαθώ. Είναι μεγάλη ευθύνη και δεν μπορώ τους ανθρώπους που έχουν τα κατοικίδιά τους σαν παιχνίδια. Το θέμα της οικολογίας και των δικαιωμάτων των ζώων πάντως είναι πολύ επίκαιρο και πολύ πιο σύνθετο, φοβάμαι, από το μαύρο – άσπρο που ο μέσος άνθρωπος έχει στο μυαλό του.
* Αυτή η ηλεκτρονική διεύθυνση σας οδηγεί στον προσωπικό χώρο του Σταύρου Γασπαράτου στο Διαδίκτυο: www.stavrosgasparatos.gr
