Cat Is Art

Φελίς Τόπη: Εύκολα και γρήγορα αυτοαποκαλείται κανείς ηθοποιός, σκηνοθέτης, δάσκαλος…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Η νεαρή ηθοποιός Φελίς Τόπη γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Μεγάλωσε στη συμπρωτεύουσα και στην Αλεξάνδρεια Ημαθίας. Αποφοίτησε από τη Σχολή Πληροφορικής του ΑΠΘ και τη Δραματική Σχολή Δήλος.
Ζει και εργάζεται ως ηθοποιός στην Αθήνα. Oι πρώτες της καλλιτεχνικές δουλειές ήταν τα «Ανεμοδαρμένα Ύψη» σε σκηνοθεσία Σίμου Κακάλα στο θέατρο «Χώρος» και η μικρού μήκους ταινία «Βασιλεία» της Αναστασίας Κρατίδη.
Στα «Ανεμοδαρμένα Ύψη» με μάσκα εμπνευσμένη από τα ιαπωνέζικα manga και τα μαλλιά πλεγμένα κοτσιδάκια, η Φελίς Τόπη είχες την αίσθηση ότι βρέθηκε κοντά μας δραπετεύοντας από το σύμπαν της φανταστικής λογοτεχνίας.

Εύθραυστη, δροσερή, μεταξένια θα μπορούσε να είναι μια από τις Πριγκίπισσες των Ξωτικών του Τόλκιν, γεννημένη την εποχή της παρακμής και της λησμονιάς τους. Ως Φράνσις, γυναίκα του Χίντλεϊ, πεθαίνει νωρίς και ως Ισαβέλα Λίντον ερωτεύεται τον Χίθκλιφ, ενώ συμμετέχει, χωρίς να το ξέρει, σε ένα σχέδιο εκδίκησης που στήνει ο αγαπημένος της.

Η υποκριτική της δουλειά, στην παράσταση αυτή, αποτέλεσε ένα υπόδειγμα του πώς θα μπορούσε να είναι μία ερμηνευτική της μάσκας, σε σχέση και με τη σωματική έκφραση και κίνηση.

Την έχουμε δει επίσης στην παράσταση «Ο καταποντισμός του εγωιστή Γιόχαν Φάτσερ» του Μπέρτολντ Μπρεχτ σε σκηνοθεσία Σίμου Κακάλα, διασκευή Ελένης Βαροπούλου και μουσική Γιάννη Αγγελάκα, στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου. Φέτος έπαιξε στο “Ήταν ένας και δεν ήταν κανένας” του Χρήστου Αγγελάκου στο θέατρο “Σημείο”.

Αυτό τον καιρό βρίσκεται σε πρόβες για το “Λαχταρώ” (αγγλικός τίτλος Crave), ένα από τα πιο αινιγματικά και αποσπασματικά κείμενα της Σάρα Κέιν. Ένα σπουδαίο έργο, που κατέχει μια ξεχωριστή θέση ανάμεσα στα θεατρικά έργα της συγγραφέως. Την παράσταση σκηνοθετεί ο Χρήστος Τζιούκαλιας και πρόκειται να παρουσιαστεί από 6 μέχρι 14 Ιουνίου 2019 στο θέατρο “Ροές”.

Ως πρόσωπο, σου φέρνει στο νου “εικόνες που δεν έχουν όρια». Ως ηθοποιός εκπροσωπεί το νέο και το πρωτοποριακό στο θέατρό μας. Η ήπια, σταθερή και ακλόνητη θέληση που τη χαρακτηρίζει, τρέφει, στηρίζει και ενισχύει το σπουδαίο της ταλέντο. Γιατί θέληση και ταλέντο είναι οι αναπόδραστοι κρίκοι του ωραίου ύφους και της καλλιτεχνικής δημιουργίας.

Η Φελίς στη συνέντευξη που ακολουθεί μάς μιλά για τα τα παιδικά της χρόνια, το θέατρο, για τα σχέδιά της και φυσικά για το “Λαχταρώ” που περιμένουμε με ανυπομονησία να δούμε.

 

 

*Κάθε που έρχεται καλοκαίρι, θυμάμαι εικόνες από τα καλοκαίρια στο χωριό του μπαμπά μου, το Παλαιό Σκυλίτσι Ημαθίας, γιατί από τότε που έφυγαν οι παππούδες μου είναι σαν να έκλεισε για πάντα ένα κεφάλαιο, το οποίο όμως νοσταλγώ.
Και έρχονται όλα μαζί, τα ποδήλατα που πετούσαμε και τρέχαμε να κλέψουμε τα ροδάκινα μέσα στα χωράφια, τα δεκατιανά της γιαγιάς με λαγγίτες και γαλατόπιτα και ρυζόγαλο με κανέλα, τη μάνα μου να ωρύεται με την έξτρα πατούσα που αποκτούσα από το ολοήμερο ξυπολιταριό στις αυλές όλου του χωριού.

Τι σε έκανε να ακολουθήσεις το δρόμο της υποκριτικής;

*Κάποιες τυχαίες συναντήσεις με ανθρώπους, όταν φοιτούσα στο ΑΠΘ. Η ορμή που είχαμε στην ερασιτεχνική ομάδα «Πέρα Δώθε» των Θετικών Επιστημών που ήμουν τότε. Νομίζαμε ότι το θέατρο θα αλλάξει τα πράγματα. Κάπως έτσι πήρα την απόφαση να κατέβω στην Αθήνα και ασχοληθώ πιο εντατικά.

 

 

Ποιοι υπήρξαν οι αγαπημένοι σου δάσκαλοι;

*Σίγουρα η κυρία Γκανίδου, η φιλόλογός μας στο Γυμνάσιο. Ήταν σωτηρία για μένα, που βούλιαζα στην επαρχία, ένας άνθρωπος που δεν αφηνόταν σε αυτή τη βαρύτητα και επέμενε να μας κρατάει ξύπνιους.
Οι δάσκαλοι που είχαν τη μεγαλύτερη επιρροή πάνω μου όσον αφορά το θέατρο, ήταν σίγουρα ο Σίμος Κακάλας και η Γεωργία Μαυραγάνη, όσο ήμουν στη σχολή, και ο Πέτρος Ζηβανός, όσο ήμουν ακόμη στη Θεσσαλονίκη και φοιτούσα στο εργαστήρι του.
Κυρίως γιατί θαύμαζα τον τρόπο με τον οποίο επέλεγαν να κινούνται και να δουλεύουν μέσα στο θέατρο, και το κομμάτι της διδασκαλίας τους που σε αφορούσε το πρακτικό και τεχνικό κομμάτι της υποκριτικής.

Τι «λαχταρούν» οι ήρωες του έργου «Λαχταρώ» της Σάρα Κέιν, στο οποίο παίζεις;

*Να ελευθερωθούν από τα βάρη που φέρουν. Να θυμηθούν και μετά να ξεχάσουν. Να σταματήσουν να είναι μετέωροι, φωνές στο κενό. Ένα νέο ξεκίνημα. Ένα λευκό.

Τι θεωρείς πιο ενδιαφέρον στη γραφή της Σάρα Κέιν;

*Σε όλα της τα έργα, έχει έναν ιδιαίτερο τρόπο να παρουσιάζει τις πιο ακραίες καταστάσεις, για να μιλήσει για μια σπαρακτικά τρυφερή αγάπη. Και αυτό με γοητεύει. Στο «Λαχταρώ», αυτό που με τάραζε περισσότερο, ήταν ότι κατά διαστήματα στις πρόβες άκουγα «ακραία» κομμάτια του κειμένου και παρ’ όλα αυτά, μου έρχονταν αμόνια προσωπικής ταύτισης κατακούτελα.

Σίγουρα με ιντριγκάρει η μορφή του συγκεκριμένου κειμένου και από σκηνικής άποψης. Δεν τοποθετείται στον χρόνο ή στον χώρο, δεν έχει σκηνικές οδηγίες (πέρα από κάποιους ρυθμούς που καθοδηγούνται), δεν έχει χαρακτήρες (αλλά κάποιες φωνές με τα ακρωνύμια A C M B), δεν υπάρχει κάτι να πιαστείς, μόνο το χάος. Νομίζεις ότι κάτι κατάλαβες και στην επόμενη σελίδα σου τραβάει το χαλί κάτω από τα πόδια. Κάπως όλα συνδέονται, σαν ένα ποίημα, αλλά δεν βλέπεις τις ραφές, δεν βλέπεις πώς. Όλο αυτό σε αναγκάζει να είσαι σε μια μόνιμη εγρήγορση.

Η λύτρωση είναι ένα ζητούμενο για τον άνθρωπο σε όλες τις εποχές;

*Νομίζω πως ο άνθρωπος ως ον, αναζητά κάπως μια ολοκλήρωση. Οπότε ναι, είναι ζήτημα ύπαρξης και όχι εποχής.

Στο «Λαχταρώ» εν τούτοις υπάρχει ελπίδα;

*Υπάρχουν πολλά θραύσματα ελπίδας. Βέβαια, σαν σύνολο κειμένου δεν θεωρώ ότι εκπροσωπεί καμία ελπίδα, αλλά την απόλυτη ματαιότητα. Περνάει μέσα από την ελπίδα, σαν διαδρομή, για να καταλήξει στο τίποτα.

Πώς είναι να συνεργάζεσαι και να μοιράζεσαι τη σκηνή με την Άντζελα Μπρούσκου και την Παρθενόπη Μπουζούρη;

*Είναι δύο γυναίκες που υπηρετούν πιστά αυτή την τέχνη, με πολλή δουλειά, και παρά τις όποιες δυσκολίες που σίγουρα θα βρήκαν μπροστά τους, πλέον δεκαετίες. Γεγονός που θαυμάζω και σέβομαι απεριόριστα.
Ήρθαν με πολλή διάθεση για να μοιραστούν τα εφόδιά τους απλόχερα, και ευτυχώς χωρίς καμία σοβαροφάνεια.

 

 

Τι σημαίνει για σένα το όνομα Σίμος Κακάλας;

*Ο Σίμος υπήρξε ο βασικός καθηγητής υποκριτικής μου στη σχολή. Οπότε, παρότι συνεργαζόμαστε πλέον σε επαγγελματικό επίπεδο, για μένα θα υπάρχει πάντα αυτό το κομμάτι του μέντορα. Γιατί και ο ίδιος δεν σταματάει ποτέ, πάντα θα έχω κάτι να μάθω, πάντα θα ψάχνουμε πώς να πάμε παρακάτω.
Μου συμπεριφέρθηκε επί ίσοις όροις, ως συνεργάτης, σε κάθε μας συνεργασία, και με τόση ειλικρίνεια όσο κανείς άλλος, αλήθεια. Σίγουρα είναι για μένα μια πατρική φιγούρα. Σεβασμός, αγάπη και εκτίμηση.

Πώς σου φαίνεται η άποψη ότι «το θέατρο είναι μια καλή αφορμή για νυχτερινή έξοδο»;

*Αν αναφερόμαστε στο κοινό που βάζει τα καλά του και έρχεται στο θέατρο για να ψυχαγωγηθεί ανάλαφρα και να γυρίσει πίσω στο κρεβατάκι του ήσυχο, τότε εντάξει, υπάρχει πάντα και το αντίστοιχο είδος θεάτρου για να ικανοποιήσει αυτές τις απαιτήσεις, το οποίο προς το παρόν, δεν με αφορά.
Αλλιώς, μια νυχτερινή έξοδος μπορεί να πυροδοτείται και από μια ανάγκη να ξεσκάσεις, να φύγεις για λίγο από την καθημερινή κυριολεξία, και αυτό είναι κάτι που μπορείς να το βρεις στο θέατρο. Και αν έχεις την ανάγκη να το επικοινωνήσεις ή να ξορκίσεις αυτό που σου συνέβη ή δεν σου συνέβη και να συνεχίσεις κάποια έξοδο μετά, έχει καλώς, γιατί όχι.

Υπάρχουν ευκαιρίες εξέλιξης για ένα νέο ηθοποιό στην Ελλάδα σήμερα;

*Το τι θεωρεί «εξέλιξη» ο καθένας είναι πολύ μεγάλη συζήτηση. Βγαίνουμε σε μια πολύ περίεργη συνθήκη εργασίας αυτή τη στιγμή, αισθάνομαι ότι έχουν ισοπεδωθεί τα πάντα.
Εύκολα και γρήγορα ανεβαίνουν παραστάσεις, εύκολα και γρήγορα αυτοαποκαλείται κανείς ηθοποιός, σκηνοθέτης, δάσκαλος. Φαστ φουντ. Ό,τι δηλώσεις είσαι. Μπορεί εύκολα να σε πάρει η μπάλα, να χαθείς μέσα σε αυτό.
Δεν πιστεύω ότι κάποια ουσιαστική εξέλιξη μπορεί να έρθει έτσι. Λίγους ανθρώπους θα συναντήσεις να μάχονται για κάτι διαφορετικό, και λόγω της φύσης της συγκεκριμένης δουλειάς, οι συναντήσεις είναι αυτές που θα σε εξελίξουν και θα σε μετατοπίσουν κάπως.

 

 

Όταν κάνουμε θέατρο το ζητούμενο είναι να θέλουμε να αρέσουμε στο κοινό;

*Σίγουρα υπάρχει μια ανάγκη αποδοχής, κανείς δεν απολαμβάνει να παρουσιάζει τη δουλειά του σε άδεια θέατρα.
Έχω υπάρξει όμως και κομμάτι παράστασης που έχει έρθει σε σύγκρουση με το κοινό, ο Φάτσερ (σ.σ.: «Ο καταποντισμός του εγωιστή Γιόχαν Φάτσερ» του Μπέρτολντ Μπρεχτ) ενόχλησε αρκετό κόσμο. Άλλοι τον λάτρεψαν και άλλοι έγιναν έξαλλοι. Υπήρχε όμως μια θέρμη, ένας διάλογος, κάτι συνέβαινε. Δεν είναι απαραίτητο το να αρέσεις.

Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σου;

*Τα σχέδιά μου, από επιλογή, είναι πια βραχυπρόθεσμα.
Θέλω να κάνω ένα διάλειμμα το καλοκαίρι μετά τις παραστάσεις, να κυλήσει έστω για κάποιες μέρες και πάλι ο χρόνος απελπιστικά αργά, να δω την οικογένεια και τους φίλους μου στη Θεσσαλονίκη, να ολοκληρώσω μια μικρού μήκους που έχει μείνει σε αναμονή καιρό και να πάρω το αναθεματισμένο το δίπλωμα για τη μηχανή που το κλώθω εδώ και ένα χρόνο.

Τέλος, ποια είναι η σχέση σου με τα ζώα; Συμβιώνεις με κάποιο κατοικίδιο;

*Έμενα για κάποια χρόνια παρέα με τη γάτα του συγκατοίκου μου, την Μπλου, στο τότε σπίτι μας στα Εξάρχεια. Ήμασταν οριακά ανέκδοτο, αλλά μου λείπει.
Οριακά καταφέρνω να φροντίσω τον εαυτό μου, το πρόγραμμά μου είναι για γέλια. Αλλιώς ναι, θα ήθελα πάρα πολύ να βάλω στη ζωή μου έναν σκύλο.

  • Φωτογραφίες: Ελίνα Γιουνανλή

 

“Ανεμοδαρμένα Ύψη”. Φωτογραφία: Karol Jarek

***

Διαβάστε επίσης:

Χρήστος Τζιούκαλιας: Το “Λαχταρώ” μοιάζει σαν ένα κείμενο που δεν γράφτηκε ποτέ…

Το “Λαχταρώ” της Sarah Kane με τις Άντζελα Μπρούσκου και Παρθενόπη Μπουζούρη

“Λαχταρώ” – Sarah Kane

“Λαχταρώ”: Οι Άντζελα Μπρούσκου και Παρθενόπη Μπουζούρη ερμηνεύουν το πιο ακραίο και σπαρακτικό κείμενο της Sarah Kane

Τα “Ανεμοδαρμένα Ύψη” της Έμιλι Μπροντέ γίνονται παράσταση από την Εταιρεία Θεάτρου Χώρος

Εκτύπωση
Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΦελίς Τόπη: Εύκολα και γρήγορα αυτοαποκαλείται κανείς ηθοποιός, σκηνοθέτης, δάσκαλος…

Related Posts