Cat Is Art

“Λαχταρώ” – Sarah Kane

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Εγώ θέλω να κοιμάμαι πλάι σου.
Και να σου κάνω τα ψώνια σου, και να σου κουβαλάω τις σακούλες σου,
Και να σου λέω πόσο πολύ μου αρέσει να είμαι μαζί σου,
Και να θέλω να παίζουμε κρυφτό,
Και να σου δίνω τα ρούχα μου, και να σου λέω πόσο μ’ αρέσουν τα παπούτσια σου,
Και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να κάνεις μπάνιο,
Και να σου τρίβω το σβέρκο σου,
Και να σου φιλάω τα πόδια σου,
Και να σου κρατάω το χέρι σου,

Και να βγαίνουμε για φαγητό, και να μη με νοιάζει που θα μου τρως το δικό μου,
Και να σου δακτυλογραφώ την αλληλογραφία σου, και να σου κουβαλάω τα ντοσιέ σου,
Και να γελάω με την παράνοιά σου,
Και να σου δίνω κασέτες που δεν θα τις ακούς, και να βλέπουμε καταπληκτικές ταινίες, και να βλέπουμε απαίσιες ταινίες, και να μαλώνουμε για το ραδιόφωνο,
Και να σε βγάζω φωτογραφίες όταν κοιμάσαι,
Και να σηκώνομαι πρώτος για να σου φέρω καφέ και κουλούρια και γεμιστά κρουασάν,
Και να πηγαίνουμε για καφέ στο Φλοράντ τα μεσάνυχτα,
Και να σ’ αφήνω να μου κάνεις τράκα τσιγάρα,
Και να μην καταφέρνω ποτέ να βρω ένα σπίρτο,
Και να σου λέω τι είδα στην τηλεόραση χτες το βράδυ,
Και να μη γελάω με τα αστεία σου, και να σε θέλω το πρωί αλλά να σ’ αφήνω να κοιμηθείς λίγο ακόμα.
Και να φιλάω την πλάτη σου, και να χαϊδεύω το δέρμα σου.
Και να σου λέω πόσο μα πόσο αγαπώ τα μαλλιά σου, τα μάτια σου, τα χείλη σου, το λαιμό σου, το στήθος σου,
Και να κάθομαι στις σκάλες και να καπνίζω, ώσπου να γυρίσει σπίτι ο διπλανός σου,
Και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να γυρίσεις σπίτι εσύ,
Και να τρελαίνομαι όταν αργείς,
Και να ξαφνιάζομαι όταν γυρίζεις νωρίτερα,
Και να σου χαρίζω ηλιοτρόπια,
Και να πηγαίνω στο πάρτι σου και να χορεύω ώσπου να πέσω ξερός,
Και να ‘μαι δυστυχισμένος όταν έχω άδικο,
Και να ‘μαι ευτυχισμένος όταν με συγχωρείς,
Και να χαζεύω τις φωτογραφίες σου,
Και να παρακαλάω να σ’ ήξερα μια ζωή.
Και ν’ ακούω τη φωνή σου στο αυτί μου,
Και να νιώθω το δέρμα σου πάνω στο δέρμα μου,
Και να τρομάζω όταν θυμώνεις,
Και τόνα σου μάτι να κοκκινίζει και το άλλο γαλάζιο,
Και να σ’ αγκαλιάζω όταν σε πιάνει αγωνία,
Και να σε κρατάω σφιχτά όταν πονάς,
Και να σε θέλω όταν σε μυρίζω,
Και να σε πληγώνω όταν σε αγγίζω,
Και να κλαψουρίζω όταν είμαι πλάι σου, και να κλαψουρίζω όταν δεν είμαι,
Και να κυλάει το σάλιο μου πάνω στο στήθος σου,
Και να σε πλακώνω και να σε πνίγω τις νύχτες,
Και να ξεπαγιάζω όταν μου παίρνεις τις κουβέρτες, και να ζεσταίνομαι όταν δεν μου τις παίρνεις,
Και να λιώνω όταν χαμογελάς και να διαλύομαι όταν γελάς,
Και να μην καταλαβαίνω όταν λες ότι σε απορρίπτω,
Και ν’ αναρωτιέμαι πώς σου πέρασε ποτέ απ’ το νου ότι εγώ θα μπορούσα ποτέ να σε απορρίψω,
Και ν’ αναρωτιέμαι ποια είσαι αλλά να σε δέχομαι έτσι όπως είσαι,
Και να σου λέω για το μαγεμένο δάσος, τον άγγελο του δέντρου, το αγόρι που πέρασε πετώντας τον ωκεανό επειδή σ’ αγαπούσε,
Και να σου γράφω ποιήματα, και να αναρωτιέμαι γιατί δεν με πιστεύεις,
Και να σ’ αγαπάω τόσο βαθιά που να μην μπορώ να το βάλω σε λόγια,
Και να θέλω να σου πάρω ένα γατάκι που θα το ζηλεύω γιατί θα το προσέχεις περισσότερο από μένα,
Και να μη σ’ αφήνω να σηκωθείς απ’ το κρεβάτι όταν πρέπει να φύγεις,
Και να σου αγοράζω δώρα που εσύ δεν τα θέλεις, και πάλι να τα παίρνω πίσω,
Και να σου λέω να παντρευτούμε, και συ να μου λες πάλι όχι,
Αλλά εγώ να στο λέω και να στο ξαναλέω, γιατί όσο κι αν νομίζεις πως δεν το λέω σοβαρά εγώ πάντα σοβαρά το έλεγα, από την πρώτη φορά που στο είπα,
Και να τριγυρίζω στην πόλη και να τη νιώθω άδειος χωρίς εσένα,
Και να θέλω ό, τι θέλεις,
Και να νομίζω πως χάνομαι, αλλά να ξέρω πως πλάι σου είμαι ασφαλής,
Και να σου μιλάω για ό, τι χειρότερο έχω μέσα μου,
Και να προσπαθώ να σου δίνω ό, τι καλύτερο έχω μέσα μου γιατί δεν σου αξίζει τίποτα λιγότερο
Και να σου λέω την αλήθεια αν και κατά βάθος δεν θέλω
Και να προσπαθώ να είμαι ειλικρινής γιατί ξέρω πως το προτιμάς,
Και να νομίζω πως όλα τέλειωσαν, κι ωστόσο να περιμένω άλλα δέκα λεπτά πριν με πετάξεις έξω απ’ ζωή σου,
Και να ξεχνάω ποιος είμαι,
Και να κάνουμε έρωτα στις τρεις το πρωί,
Και κάπως με κάποιο τρόπο να σου εκφράζω έστω και λίγο
Τον ακάθεκτο
Τον ακατάλυτο
Τον ακατάσβεστο
Τον μεταρσιωτικό
Τον ψυχαναληπτικό
Τον άνευ όρων, τον τα πάντα πληρούντα, τον δίχως τέλος και δίχως αρχή,
Έρωτά μου για σένα

“Λαχταρώ” – Sarah Kane / Μετάφραση: Τζένη Μαστοράκη

* Ήταν Ιανουάριος του 1995, όταν η Βρετανίδα θεατρική συγγραφέας Σάρα Κέιν, που ήρθε στη ζωή στις 3 Φεβρουαρίου 1971, από την απόλυτη αφάνεια αποκτά διεθνή αναγνωρισιμότητα. Τη χρονιά εκείνη, το Royal Court Theatre Upstairs παρουσιάζει το πρώτο της έργο με τίτλο «Blasted», που παραλλήλιζε τη Βρετανία με τη Βοσνία. Η αντίδραση των κριτικών ήταν καταδικαστική.
Ο Jack Tinker της “Daily Mail” κάνει λόγο για «αηδιαστική γιορτή βρομιάς», ενώ ο Charles Spencer της “Telegraph” αποκαλεί το έργο της «δυσάρεστο», σημειώνοντας επιπλέον ότι λανθασμένα πίστευε πως «η ικανότητα να προκαλείς ρίγη αηδίας είναι ό, τι χρειάζεται ένας συγγραφέας». Παρότι οι εφημερίδες έβαλλαν εναντίον της από την πρώτη στιγμή, υπήρχαν κι εκείνοι που είχαν διαφορετική άποψη. Ένα γράμμα θαυμασμού από τον Harold Pinter ανέφερε ότι «αντιμετώπιζε κάτι χειροπιαστό και πραγματικό και άσχημο και οδυνηρό». Ήταν ένα πρώτο σημάδι αναγνώρισης.
Το 1996, της ανατίθεται από το Gate Theatre να γράψει ένα νέο έργο. Έτσι προέκυψε «Ο Έρωτας της Φαίδρας», μια προσαρμογή του ελληνικού μύθου για τον έρωτα της Φαίδρας για τον Ιππόλυτο. Η νέα καταδίκη δεν άργησε να εκδηλωθεί. «Εδώ δεν απαιτείται κριτικός θεάτρου, απαιτείται ψυχίατρος», έγραφε η “Telegraph”.
Την ίδια απήχηση είχε και το επόμενο έργο της «Cleansed». Όπως και το «Blasted», απέδιδε τη σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης φύσης –ακρωτηριασμένα άκρα, μεταμόσχευση πέους σε γυναίκα, ηρωίνη που χορηγείται από το βολβό του ματιού. Επρόκειτο για μια εξαιρετικά «μαύρη» απεικόνιση της ανθρωπότητας.
«Δε θεωρώ τα έργα μου καταθλιπτικά, ούτε πιστεύω ότι τους λείπει η ελπίδα. Βέβαια, ας μην ξεχνάμε ότι το αγαπημένο μου συγκρότημα είναι οι Joy Division, γιατί τα τραγούδια τους με ανεβάζουν. Δεν υπάρχει τίποτα πιο αισιόδοξο, πιο ελπιδοφόρο από το να δημιουργείς κάτι όμορφο για την απελπισία ή μέσα από απελπισία», έλεγε η Σάρα Κέιν.
Με την έλευση του τέταρτου έργου της, “Crave”, η κατάσταση αλλάζει. Ο Charles Spencer, που τον Μάιο του 1998 περιέγραψε το «Cleansed» ως έργο «βαρετής, γλωσσικής ανεπάρκειας», ξαφνικά μιλά τον Αύγουστο του ίδιου έτους για ένα «σύντομο, καλογραμμένο θεατρικό έργο που σε στοιχειώνει». Οι κριτικοί αρχίζουν να γράφουν για τη νέα «ωριμότητα» της Κέιν: «Οι καλύτεροι συγγραφείς του Royal Court -Mark Ravenhill, Conor McPherson και ακόμη και η Sarah Kane- δεν αποτελούν σύντομη μόδα. Έχουν τη δική τους ξεχωριστή φωνή».
Η σύντομη ζωή της Κέιν ήταν εξίσου επεισοδιακή με την επαγγελματική της καριέρα. Στα 28 της χρόνια (1999) έδωσε τέλος στη ζωή της, όταν βρέθηκε κρεμασμένη στην ψυχιατρική κλινική όπου νοσηλευόταν μετά την πρώτη αποτυχημένη απόπειρα αυτοκτονίας της. Παρότι πολλοί τη χαρακτηρίζουν καταθλιπτική και σοκαριστική, εκείνη έλεγε για τον εαυτό της: «Δεν έχω επιθυμία θανάτου, κανείς αυτόχειρας ποτέ δεν είχε. Το κακόβουλο πνεύμα της ηθικής των πολλών, όμως, δεν αφήνει και πολλά περιθώρια».

Εκτύπωση
diaxeiristis“Λαχταρώ” – Sarah Kane

Related Posts