Cat Is Art

Ευαγγελία Καρακατσάνη: «Ζήσε το τώρα γιατί ποτέ δεν ξέρεις πού θα είσαι αύριο»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Η μουσική είναι η κινητήριος δύναμη στη ζωή της, όπως και η ίδια ομολογεί. Σχεδόν όλα στην καθημερινότητά της περιστρέφονται γύρω από τη μουσική και ιδιαίτερα το τραγούδι. Μεγαλώνοντας, ήταν η ατραξιόν του περιβάλλοντός της. Συνεχώς τραγουδούσε, στο σπίτι, στο φούρνο της οικογένειάς της, στη γιαγιά της, στους συγγενείς, στις γιορτές. Εκτός από τη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών που τελείωσε, έχει και πτυχίο Ειδικού Αρμονίας, Φούγκας και Αντίστιξης καθώς και δίπλωμα Κλασικού Τραγουδιού. Ίσως γι’ αυτό και στο θέατρο, που με την ίδια ριζοσπαστική δυνατότητα η Ευαγγελία Καρακατσάνη υπηρετεί, η τεχνική της άριστη προβάλλει σε πρώτο πλάνο. Γιατί στην ουσία τα θεατρικά κείμενα είναι σαν μουσικά κείμενα, σαν παρτιτούρες. Έχουν συμπυκνωμένα νοήματα και αλλεπάλληλες σημασιολογικές ενότητες. Επίσης υπάρχει και κάτι ακόμα πιο σπουδαίο σ’ αυτήν, η συγχώνευση της αίσθησής της με την αγάπη της για το θέατρο. Όταν την πρωτοείδα ήταν στο Δώμα του Νέου Κόσμου ανάμεσα σε ένα θίασο που αποτελείτο αποκλειστικά από ταλαντούχους ανθρώπους. Επρόκειτο για την πολιτική επινοημένη κωμωδία της ομάδας Ω2 σε σκηνοθεσία Αμαλίας Νίνου, «Σσς κάποιος έρχεται». Τότε πραγματικά αιφνιδιάστηκα. Ήταν ένα απτό ερέθισμα, μια ομολογία πίστης στο θέατρο. Έβλεπα ένα πρόσωπο να εκφράζεται σε μια διαρκώς μεταβαλλόμενη μάσκα και μάλιστα με απίστευτες λεπτομέρειες. Όλα αυτά τα χρόνια που παρακολουθώ θέατρο, έχω πειστεί πως η τέχνη μπορεί να αλλάξει τον άνθρωπο. Η ζωή τον παίρνει, η ζωή τον δέχεται και τον αφήνει όπως είναι –τον απορροφά. Όταν βλέπεις ότι πάνω στη σκηνή υπάρχει κάτι αυθεντικό όπως και στη ζωή, χωρίς όμως να είναι η ίδια η ζωή, τότε μέσω αυτής της πράξης δημιουργίας μπορείς να συνεχίσεις ένα βήμα ακόμη προς τα εμπρός. Αυτό συμβαίνει όταν αντικρίζεις στη σκηνή πλάσματα με ευφυΐα, με φυσικότητα, με προσωπικότητα, να καταθέτουν σε αυτή το περίσσευμα της ενέργειας και της δράσης τους. Ήταν τόσο κινητοποιημένο το συναίσθημά της, έπαιζε με τόση χάρη που σχεδόν με έκανε να δακρύσω. Από τότε, το 2012 και εντεύθεν την παρακολουθώ. Φέτος υποδύθηκε τη μικρή Σίσσυ στην παράσταση «Η οικογένεια Μπες-Βγες» σε σκηνοθεσία του Θανάση Ζερίτη. Ρόλος φοβερά σύνθετος, καθότι πώς μπορείς να ενσαρκώσεις ένα χαρακτήρα 5 χρονών χωρίς να φαίνεται ότι παλιμπαιδίζεις; Βρίσκω εν γένει τις ερμηνείες της Ευαγγελίας Καρακατσάνη γνήσιες, αληθινές, σχηματισμένες με καθαρή ποιητική ματιά, με σεμνότητα, με παραβολικές εικόνες, με σημαίνοντες συμβολισμούς. Ένα βιολί που ηχεί στιλπνό, ένα άνθος που πάλλεται, που αναθερμαίνει τη σχέση του με το φως, αναδύοντας μια σπάνια αθωότητα. Κάθε φορά δε που τυχαίνει να τη συναντήσω κάπου, τη βλέπω να γελά κι όταν γελά τα λακκάκια της μοιάζουν με πηγές. Η ματιά της είναι καθαρή σαν ενός ηλιοτρόπιου. Άνθρωπος θετικός, ευαίσθητος και καλλιεργημένος, αγαπά τις χαρές της ζωής. Εκπλήσσεται δε με τη σκληρότητα που αντιμετωπίζει ο κόσμος τη διαφορετικότητα. Στη συνέντευξη που θα διαβάσετε παρακάτω μου μιλά για την ομάδα της, τους 4frontal, για τη «Λυσιστράτη» του Μιχαήλ Μαρμαρινού (Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2016) στην οποία θα συμμετέχει, για τη γειτονιά της αλλά και για τη Μόνα, την τρισχαριτωμένη σκυλίτσα της. «…Όταν βλέπω ανθρώπους που είναι ξεχωριστοί σ’ αυτό που κάνουν, συγκινούμαι πολύ», μου εξομολογείται μεταξύ άλλων. Όλως παραδόξως το ίδιο συμβαίνει και σε μένα! Η ομορφιά ποτέ δεν περιμένει, ανθίζει πριν από την έκπληξη και το ταλέντο της Ευαγγελίας γίνεται υπέρβαση και έκπληξη μπρος στο θάμβος της σκηνής. Το ωραίο δοσμένο ως τέχνη, άλλωστε, αποτελεί ίδιον κάθε τέχνης…

Ακολουθεί η συνέντευξη.

* Γεννήθηκα στην Αθήνα και όσο θυμάμαι τον εαυτό μου μεγάλωσα συγκεκριμένα στις Τζιτζιφιές. Οι αναμνήσεις μου οι περισσότερες και ομορφότερες από την παιδική μου ηλικία είναι στον φούρνο μαζί με τους γονείς μου και τις τρεις αδερφές μου! Μυρωδιές από τσουρέκι και κουλούρια το Πάσχα, η λαγάνα την Καθαρά Δευτέρα, βασιλόπιτες, μελομακάρονα και κουραμπιέδες τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά, πολλά γέλια με τις αδερφές μου, αρκετή κούραση και τη μαμά μου να με ντύνει γιορτινά.

Το να ασχοληθείς με την υποκριτική υπήρξε αναπόφευκτο;

* Δεν ξέρω αν ήταν αναπόφευκτο αλλά σίγουρα δεν ήταν κάτι που ήρθε ξαφνικά. Από πολύ μικρή στην ηλικία των 5 ετών, όταν με ρωτούσαν «τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις;», εγώ απαντούσα Ηθοποιός, Τραγουδίστρια, Χορεύτρια!

Υπάρχουν δάσκαλοι που τους θυμάσαι με ευγνωμοσύνη;

* Όλους τους δασκάλους μου τους θυμάμαι με ευγνωμοσύνη γιατί έμαθα πολλά, αλλά συγκεκριμένα θα αναφέρω την κυρία Καίτη στο Δημοτικό γιατί ήταν η πρώτη δασκάλα μου που είπε στη μητέρα μου πως πρέπει να ακολουθήσω τη μουσική και το θέατρο. Κι έτσι η μητέρα μου έψαξε και βρήκε το μουσικό γυμνάσιο Χαϊδαρίου τότε (μετά έγινε Ιλίου), έδωσα εξετάσεις και με πήρανε. Νομίζω πως ήταν η στιγμή που καθόρισε τη ζωή μου και την ενασχόλησή μου με τη μουσική και το θέατρο!

Εκτός από ηθοποιός, όπως γνωρίζουμε, είσαι και μια σπουδαία τραγουδίστρια, με πτυχίο Ειδικού Αρμονίας, Φούγκας και Αντίστιξης καθώς και δίπλωμα Κλασικού Τραγουδιού. Το τραγούδι και η μουσική τι ρόλο παίζουν στη ζωή σου σήμερα;

* Η μουσική είναι κάτι σαν κινητήριος δύναμη στη ζωή μου. Σχεδόν όλα περιστρέφονται γύρω από τη μουσική και ιδιαίτερα το τραγούδι. Μεγαλώνοντας, συνεχώς τραγουδούσα στο σπίτι, στο φούρνο, στη γιαγιά μου, στους συγγενείς, σε γιορτές είχα γίνει η ατραξιόν της οικογένειας. Με το τραγούδι είχα την εντύπωση πως επικοινωνώ και ένιωθα πως είμαι ελεύθερη να εκφραστώ όπως θέλω μέχρι τη στιγμή που πάτησα το πόδι μου στα 21 μου στη σκηνή, στην παιδική παράσταση της Εθνικής Λυρικής Σκηνής! Μετά δεν άλλαξε κάτι σε σχέση με τη μουσική και το τραγούδι αλλά μεγάλωσε την ανάγκη μου να μάθω περισσότερα για το θέατρο!

Φέτος στο θέατρο με την ομάδα 4frontal ήσουν η Σίσσυ Πουστοδούλου (μαζί με τις Ελένη Κουτσιούμπα, Αμαλία Νίνου και Αριστέα Σταφυλαράκη), η μοναδική κληρονόμος της βιομηχανίας προφυλακτικών των Πουστόδουλων, που πλαισιώνεται από ένα περιβάλλον διεστραμμένων μεγαλοαστών. Πέρα από την πάντα επίκαιρη καταγγελία του καθωσπρεπισμού, το έργο πώς μπορεί να συσχετιστεί με τη σημερινή πραγματικότητα.

* Η παράστασή μας φέτος «Η οικογένεια Μπες-Βγες» για μένα ήταν μια πολύ σημαντική στιγμή. Ένιωσα πως μεγάλωσα μαζί με τη Σίσσυ και νομίζω πως πολλοί άνθρωποι που μας παρακολούθησαν συμφωνούν μαζί μου. Μιλάει ουσιαστικά για την ενηλικίωση, τη βία, την οικογένεια, τον θάνατο, την αγάπη, θέματα που όλους μας απασχολούν. Θα δανειστώ κάτι που είχε πει ο σκηνοθέτης μας Θανάσης Ζερίτης: Όλα τα έργα μιλούν για την αγάπη και τον θάνατο. Νομίζω ότι το έργο του Γιάννη Ξανθούλη το λέει ξεκάθαρα, το φωνάζει. Μιλάει για την αγάπη μέσω πάρα πολλών θανάτων, γιατί όλοι αυτό θέλουμε εν τέλει. Και η μικρούλα Σίσσυ αυτό θέλει κι εμείς κι όλοι οι άνθρωποι το ίδιο πράγμα θέλουμε: αγάπη.

Τι δυσκολίες αντιμετώπισες στην ερμηνεία του ρόλου της Σίσσυς;

* Η δυσκολία ήταν πώς θα μπορέσουμε να γίνουμε αυτό το κοριτσάκι των 5 χρόνων τέσσερις τελείως διαφορετικές προσωπικότητες. Η Ελένη, η Αμαλία, η Αριστέα κι εγώ προσπαθήσαμε με την καθοδήγηση του Θανάση Ζερίτη να τονίσουμε τις διαφορετικές πτυχές αυτού του χαρακτήρα μέσα από τις δικές μας εμπειρίες. Η διαδικασία δεν ήταν καθόλου απλή γιατί μιλάμε για ένα παιδί που οι κινήσεις, τα λεγόμενα, οι δράσεις που κάνει στην ιστορία της είναι τελείως αντιφατικές και ταυτόχρονα απόλυτα δικαιολογημένες. Επιπλέον δυσκολία, πώς ενσαρκώνεις έναν χαρακτήρα 5 χρονών χωρίς να φαίνεται ότι καμώνεσαι το μικρό παιδί! Μάθαμε πολλά!

Θέλεις να μας πεις για την ομάδα 4frontal, το ξεκίνημά της και την ιδέα της ίδρυσής της;

* Η ομάδα μας έχει 14 μέλη και είμαστε όλοι απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Ωδείου Αθηνών. Τελειώνοντας τη σχολή με την ενθάρρυνση της Τζωρτζίνας Κακουδάκη, που ήταν και δασκάλα μας, αποφασίσαμε όλοι οι συμφοιτητές να συνεχίσουμε να δουλεύουμε παρέα είχαμε όρεξη να δημιουργήσουμε κάτι δικό μας. Αυτό συνεχίζει να είναι η κινητήριος δύναμή μας, δηλαδή η όρεξη για δημιουργία και η ανάγκη να δουλεύουμε μεταξύ μας, με ανθρώπους δηλαδή που έχουμε κοινό στόχο και δυναμική.

Ποιες από τις παραστάσεις που έπαιξες θυμάσαι με αγάπη και ποιους ρόλους αγάπησες περισσότερο;

* Αχ, ποια να πρωτοθυμηθώ! Θα πω την πρώτη παράσταση που έπαιξα στο Παιδικό της Λυρικής, τον «Ελεύθερο Σκοπευτή». Ήταν σοκ για μένα που βρισκόμουν με τόσους ανθρώπους άγνωστους, αλλά μεγάλη τύχη να έχω μαζί μου τον κολλητό μου φίλο Δημήτρη στον οποίο οφείλω την πρώτη μου ακρόαση και πολλά ακόμα.

Το καλοκαίρι θα παίξεις στη «Λυσιστράτη» στην Επίδαυρο σε μια δουλειά σπουδαίων συντελεστών. Πώς νιώθεις που για άλλη μια φορά θα βαδίσεις στην ορχήστρα του πιο ιερού αρχαίου θεάτρου μας;

* Αισθάνομαι ευγνωμοσύνη και πολύ τυχερή! Νομίζω πως ό, τι άλλο πω είναι λίγο, δεν περιγράφεται το συναίσθημα. Είμαι πολύ τυχερή επίσης που συνεργάζομαι με όλους αυτούς τους υπέροχους ανθρώπους. Περνάω τόσο καλά στις πρόβες και μαθαίνω καινούργια πράγματα, κάτι που πιστεύω πως είναι το πιο σημαντικό στη δουλειά μας!

Η ποιότητα στο θέατρο είναι εμπορική;

* Θεωρώ πως αν αυτό που κάνεις είναι ειλικρινές τότε μπορεί να είναι τα πάντα. Άλλωστε εμένα ο στόχος μου δεν είναι να περνάω μόνο εγώ καλά στην παράσταση αλλά και οι άνθρωποι που παρακολουθούν και έχουν πληρώσει γι’ αυτήν.

Ποια είναι η άποψή σου για τα εφόδια, την προοπτική και το μέλλον των νέων ηθοποιών σήμερα;

* Τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα αλλά όχι ακατόρθωτα. Χρειάζεται πολλή υπομονή και επιμονή για να καταφέρεις να δώσεις το δικό σου στίγμα αλλά γίνεται. Προσωπικά ήμουν πολύ τυχερή που φτιάξαμε την ομάδα μας το 2011 και με το που τελείωσα τη σχολή έπαιξα κατευθείαν στην παράστασή μας «Υμπύ Τύραννος».

Το θέατρο πάντοτε αποτελούσε μια τέχνη από την οποία δεν κάνει κανείς χρήματα, μήπως τώρα πλέον αποτελεί και, κατά κάποιον τρόπο, χόμπι;

* Είναι πολύ δύσκολα τα πράγματα η αλήθεια είναι και δεν υπάρχουν πολλές δουλειές στο θέατρο με χρήματα αλλά χόμπι δεν το θεωρώ. Το χόμπι το κάνεις για να χαλαρώσεις και περάσεις κάποιες ώρες ξέγνοιαστα. Το θέατρο το μόνο που δεν κάνει είναι να σε χαλαρώσει. Προσωπικά με κάνει να σκέφτομαι, να προσπαθώ, να διευρύνω τους ορίζοντές μου, να ξεπερνώ τα όριά μου, να μην μπορώ να χαλαρώσω γιατί είναι μια δουλειά που με απασχολεί όλο το εικοσιτετράωρο ακόμα και στον ύπνο.

Σήμερα πλέον έχει αλλάξει το τοπίο στο θέατρο. Μιλάμε για «ανθρώπους του θεάτρου», που μπορούν να παίζουν, να σκηνοθετούν, να τραγουδούν, να αναλαμβάνουν φωτισμούς… Πώς θα το σχολίαζες αυτό;

* Δεν ξέρω ακριβώς… Νομίζω πως αυτό έχει προκύψει από την ανάγκη για δημιουργία και στο ότι ο ηθοποιός πρέπει να είναι πολυδιάστατος και να χρησιμοποιεί στο έπακρον τις δυνατότητές του περισσότερο απ’ όσο παλαιότερα. Η προσφορά είναι τεράστια και η ζήτηση λίγη.

Τι θα ήθελες να πεις για το θεατρικό κοινό του σήμερα, που -παρά την οικονομική δυσπραγία- δεν έχει βγάλει από τη ζωή του το θέατρο;

* Νομίζω πως το θέατρο λειτουργεί σαν μια ευκαιρία να ξεφύγεις από την πραγματικότητα, να προβληματιστείς, να νιώσεις, να γελάσεις, να χαλαρώσεις, σου προσφέρει καινούργιους κόσμους. Στη δύσκολη κατάσταση που βρισκόμαστε εγώ αυτό το βλέπω σαν ένα φως το οποίο όλο και μεγαλώνει!

Ποιο λιθαράκι θα μπορούσε να βάλει η τέχνη του θεάτρου σε ένα συνολικό οικοδόμημα πολιτισμού και διαφωτισμού;

* Η τέχνη όπως την καταλαβαίνω εγώ υπάρχει για να καταγράφει, να σατιρίζει, να απεικονίζει την πραγματικότητα της εποχής άλλοτε πετυχημένα άλλοτε όχι.

Οι επιλογές είναι ένας τομέας που επίσης απαιτεί ταλέντο;

* Όταν έχεις την πολυτέλεια να έχεις επιλογές… τότε θεωρώ πως χρειάζεται όχι απαραίτητα ταλέντο αλλά τουλάχιστον οι ερωτήσεις: Να το κάνω; Και για ποιο λόγο;

Ποιοι ρόλοι ασκούν έλξη επάνω σου;

* Προς το παρόν δεν έχω συγκεκριμένους ρόλους που σκέφτομαι. Δεν έχω βάλει στόχο -ας πούμε- να κάνω την Κλυταιμνήστρα. Πιστεύω πως όλα έρχονται όταν κάποιος είναι έτοιμος για κάτι. Με έλκει πάντως ό, τι μου εξάπτει τη φαντασία.

Πιστεύεις ότι εξακολουθούν να υπάρχουν προκαταλήψεις στην κοινωνία μας σχετικά με τη φυλή, τη διαφορετικότητα, τα φύλα, τις κοινωνικές τάξεις; Οι προκαταλήψεις αυτές περνούν και στην παιδεία;

* Απ’ ό, τι καταλαβαίνω από τα ανίψια μου, που μιλάμε για το σχολείο, υπάρχουν ακόμη και έχω την εντύπωση πως θα συνεχίσουν να υπάρχουν άλλοτε με εξάρσεις και άλλοτε όχι. Και επειδή έχω περάσει πολλά χρόνια στον φούρνο του πατέρα μου ως πωλήτρια έχω να πω πως πάντα με εκπλήσσει η σκληρότητα με την οποία αντιμετωπίζει ο κόσμος τη διαφορετικότητα. Έχουμε πολλά ακόμα να μάθουμε…

Το κωμικό ενέχει τραγικότητα και το αντίθετο, κατά τη γνώμη σου;

* Απόλυτα! Πόσες φορές στην καθημερινότητα το βλέπουμε να συμβαίνει σε απλές καταστάσεις. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ένα περιστατικό με την αδερφή μου… Γλίστρησε κι έπεσε στον δρόμο, εγώ άρχισα να γελάω σαν τρελή και εκείνη να κλαίει από τον πόνο. Ξαφνικά γυρίζει το βλέμμα της με κοιτάζει έξαλλη και ύστερα από μια μικρή παύση άρχισε κι εκείνη τα γέλια!

Ποιο είναι το δικό σου σύνθημα που θα ήθελες να ακουστεί;

* Τον τελευταίο καιρό σκέφτομαι πολύ τον χρόνο. Θα έλεγα πως το δικό μου σύνθημα είναι «ζήσε το τώρα γιατί ποτέ δεν ξέρεις πού θα είσαι αύριο». Η ζωή είναι πολύ μικρή και πολύ όμορφη για να σκεφτόμαστε, το καλύτερο είναι να δράσουμε!

Λειτουργείς με το συναίσθημα ή με τη λογική;

* Εδώ θα γελάσουν πολύ οι φίλοι μου! Ενώ θα ήθελα να λειτουργώ με τη λογική, τελικά το συναίσθημα παίρνει το τιμόνι και με πάει όπου θέλει…

Πώς θα ήθελες να είσαι επαγγελματικά, καλλιτεχνικά και προσωπικά σε δέκα χρόνια από τώρα;

* Προτιμώ στα επαγγελματικά μου να μην κάνω προβλέψεις αλλά θα ήθελα να ασχολούμαι ακόμα με το θέατρο και να έχουμε την ομάδα μας και να συνεχίζουμε να κάνουμε πράγματα που μας αρέσουν και μας κινητοποιούν. Στην προσωπική μου ζωή θα ήθελα και εύχομαι να έχω οικογένεια και παιδιά.

Πώς είναι η καθημερινότητά σου στην πόλη που ζεις;

* Η γειτονιά μου είναι γεμάτη με ανθρώπους που με γνωρίζουν από παιδί! Οπότε με το που βγαίνω από το σπίτι έχω να πω πολλά καλημέρα και αυτό μ’ αρέσει πολύ. Πηγαίνω στο μανάβικο της γειτονιάς, στο ψιλικατζίδικο και είναι σαν να έχω πολλούς συγγενείς.

Τι διαβάζεις αυτή την εποχή;

* Διαβάζω με μανία τη «Λυσιστράτη» και όσο πιο προσεκτικά διαβάζω τόσο περισσότερα στοιχεία ανακαλύπτω που με την πρώτη ανάγνωση ούτε μου περνούσαν από το μυαλό.

Τι απεχθάνεσαι;

* Απεχθάνομαι τις φράσεις: Έλα μωρέ, Όλα θα πάνε καλά, Σε καταλαβαίνω, Δεν υπάρχει δεν μπορώ μόνο δεν θέλω, Εκεί που είσαι ήμουνα κι εκεί που είμαι θα έρθεις.

Τι θαυμάζεις;

* Θαυμάζω τη Μαμά μου και τον Μπαμπά μου! Σε δύσκολες εποχές κατάφεραν να μας μεγαλώσουν εμένα και τις αδερφές μου όσο καλύτερα μπορούσαν. Το να έχεις τέσσερα παιδιά δεν είναι εύκολη υπόθεση!

Με τι διασκεδάζεις;

* Η πιο μεγάλη μου χαρά και διασκέδαση είναι να έχω στο σπίτι μου τους φίλους μου να τρώμε, να λέμε ιστορίες, και να γελάμε!

Τι σε συγκινεί;

* Αχ με συγκινεί πάρα πολύ το ταλέντο! Μάλλον ακούγεται περίεργο αλλά πραγματικά όταν βλέπω ανθρώπους που είναι ξεχωριστοί σ’ αυτό που κάνουν συγκινούμαι πολύ!

Τι σε έχει κάνει (κάποτε) να… ντραπείς;

* Δεν έχω κάποιο συγκεκριμένο περιστατικό αλλά σίγουρα όταν βρίσκομαι με ανθρώπους που δεν γνωρίζω ντρέπομαι αρκετά και θέλω αρκετό χρόνο μέχρι να μπορέσω να εκφραστώ άνετα.

Ποιους θαυμάζεις στη λογοτεχνία, στη ζωγραφική, στον κινηματογράφο αλλά και στο θέατρο;

* Αγαπημένη συγγραφέας είναι η Ιζαμπέλ Αλιέντε. Στη ζωγραφική ξεχωρίζω τον Ρέμπραντ και τον Νταλί, στον κινηματογράφο τον Λαρς φον Τρίερ. Στο θέατρο είναι πολύ δύσκολο να ξεχωρίσω κάποιον γιατί έχω γνωρίσει πολλούς ανθρώπους που θαυμάζω, οπότε η λίστα είναι πολύ μεγάλη. Μπορώ να πω και μάλλον θα φανεί αρκετά μελοδραματικό, πως θαυμάζω έναν έναν τα μέλη της ομάδας μου!

Μίλησέ μας και για το κατοικίδιό σου αλλά και για τη σχέση σου με τα ζώα!

* Είμαι πολύ τυχερή που έχω τη Μόνα! Είναι μια υπέροχη σκυλίτσα που την αγαπάω πολύ. Η συντροφιά, η αγάπη, το παιχνίδι είναι τεράστια δώρα για μένα. Είναι απλά υπέροχη και μου έχει μάθει πολλά. Υπομονή, φροντίδα, ανιδιοτελή αγάπη και πολλή πολλή χαρά και χαμόγελο!

* Φωτογραφίες: catisart.gr

«Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη

* Πρεμιέρα 5 και 6 Αυγούστου στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου
Η τρίτη καλοκαιρινή παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου σε μια νέα πρόταση του Μιχαήλ Μαρμαρινού.
Ο Μιχαήλ Μαρμαρινός συναντά για πρώτη φορά με το μεγάλο κωμικό ποιητή, με ένα σύνολο έξοχων ηθοποιών. Η παράσταση θα παρουσιαστεί σε καινούρια μετάφραση του Δημήτρη Δημητριάδη.
Η Λυσιστράτη διδάχθηκε το 411 π.Χ., ενάμιση περίπου χρόνο μετά την καταστροφική ήττα που υπέστη η Αθήνα και η σύμμαχοί της κατά την εκστρατεία της Σικελίας. Μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα ο Αριστοφάνης απευθύνει μια ύστατη -εν μέρει φαρσική, εν μέρει τραγική- έκκληση για ειρήνη, γράφοντας το πιο αντιπολεμικό του έργο και ταυτόχρονα παραδίδει στην παγκόσμια λογοτεχνία ένα από τα ισχυρότερα σύμβολα γυναικείας επαναστατικότητας.
– Ενώ ο Πελοποννησιακός Πόλεμος μαίνεται κρατώντας τους άντρες μακριά από τα σπίτια τους, η Λυσιστράτη πείθει τις γυναίκες της Αθήνας και της Σπάρτης να κάνουν αποχή από τα «συζυγικά τους καθήκοντα», με στόχο την κατάπαυση των εχθροπραξιών μεταξύ των δύο πόλεων. Ταυτόχρονα, οι γυναίκες προχωρούν σε κατάληψη του ταμείου δημοσίων πόρων, από τους οποίους χρηματοδοτούνται οι πολεμικές επιχειρήσεις. Η δράση των γυναικών έχει άμεσα αποτελέσματα και το στρατόπεδο των αντρών αντιδρά με όλους τους δυνατούς τρόπους. Μετά από υπαναχωρήσεις, διαπληκτισμούς και διαπραγματεύσεις, η ειρήνη επιτυγχάνεται και το γεγονός γιορτάζεται με ένα βακχικό γλέντι.

Ταυτότητα παράστασης:
Μετάφραση: Δημήτρης Δημητριάδης
Σκηνοθεσία: Μιχαήλ Μαρμαρινός
Μουσική: Δημήτρης Καμαρωτός
Σκηνικά: Γιώργος Σαπουντζής
Κοστούμια: Μαγιού Τρικεριώτη
Φωτισμοί: Thomas Walgrave
Κίνηση: Χρήστος Παπαδόπουλος
Καλλιτεχνική Συνεργάτις: Έφη Θεοδώρου
Βοηθός σκηνοθέτη: Θεοδώρα Καπράλου
Διανομή (με αλφαβητική σειρά)
Γιάννης Βογιατζής, Αθηνά Δημητρακοπούλου Λένα Δροσάκη, Ευαγγελία Καρακατσάνη, Άννα Κλάδη, Λένα Κιτσοπούλου, Σοφία Κόκκαλη, Ειρήνη Μαρκή, Αθηνά Μαξίμου, Γιώργος Μπινιάρης, Ελένη Μπούκλη, Ηλέκτρα Νικολούζου Θέμης Πάνου, Αγλαΐα Παππά, Λένα Παπαληγούρα, Μαρίνα Σάττι, Μαρία Σκουλά, Έλενα Τοπαλίδου, Χάρης Τσιτσάκης, Αιμίλιος Χειλάκης.
Πιάνο: Λενιώ Λιάτσου

Βιογραφικό

* Η Ευαγγελία Καρακατσάνη γεννήθηκε στην Αθήνα. Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών το 2011.
Θέατρο: 2014 Βόυτσεκ του Georg Buchner ομάδα 4Frontal σκην. Σ. Γιαννουλάδης-Κ. Γιαννοπούλου Bios 2014 Το μυστήριο της πολιτείας Χάμελιν σκην. Θωμάς Μοσχόπουλος, Θέατρο Πόρτα 2014 Ιππόλυτος του Ευριπίδη σκην. Λυδία Κονιόρδου, Εθνικό Θέατρο 2014 Ρινόκερος του Ιονέσκο σκην. Θωμάς Μοσχόπουλος, Θέατρο Θησείον 2013 Το μαγικό κλειδί σκην. Κάρμεν Ρουγγέρη, Θέατρο Κιβωτός 2013 Τραχίνιες του Σοφοκλή σκην. Θωμάς Μοσχόπουλος, Εθνικό Θέατρο 2012-2013 Ο Ιάσωνας και η Αργοναυτική Εκστρατεία σκην. Κάρμεν Ρουγγέρη, Θέατρον (Ελληνικός Κόσμος) 2012 Σσς κάποιος έρχεται (πολιτική επινοημένη κωμωδία), ομάδα Ω2 σκην. Αμαλία Νίνου, Θανάσης Ζερίτης, Θέατρο του Νέου Κόσμου 2012 Αντιγόνη του Μπρεχτ σκην. Νικόλας Μίχας, Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών 2012 Υμπύ Τύραννος του AlfredJarry, Ομάδα Ω2 σκην. Σ. Γιαννουλάδης, Θ. Ζερίτης 2011-2012 Οι άθλοι του Ηρακλή σκην. Κάρμεν Ρουγγέρη, Θέατρον (Ελληνικός Κόσμος) 2010 ΔΕ ΛΟΥΚ, κείμ.- σκην. Δ. Δημόπουλος, Void Dance Bar 2008-2009 Η Χιονάτη και οι επτά ψηλοί νάνοι, σκην. Κάρμεν Ρουγγέρη, θέατρο Κιβωτός 2007-2008 Ρομπέν των δασών, σκην. Κάρμεν Ρουγγέρη, θέατρο Κιβωτός. Παιδική Σκηνή Εθνικής Λυρικής Σκηνής: 2010-2011 Χένσελ και Γκρέτελ 2006-2007, Χένσελ και Γκρέτελ 2005-2006, Ο Ορφέας στον Άδη 2004-2005, Το Ελιξήριο του Έρωτα 2003-2004, Ο Κουρέας της Σεβίλλης 2002-2003, Ο Ελεύθερος Σκοπευτής σκην. Κάρμεν Ρουγγέρη.
Έχει επίσης πτυχίο Ειδικού Αρμονίας, Φούγκας και Αντίστιξης καθώς και δίπλωμα Κλασικού Τραγουδιού, από το Δημοτικό Ωδείο Μοσχάτου.

* Η Ομάδα 4frontal δημιουργήθηκε το 2009 και ασχολείται με τη μεταφορά κειμένων θεατρικών ή μη στη σκηνή, παράγοντας παράλληλα και πρωτότυπα έργα. Αποτελείται από 14 άτομα που ολοκλήρωσαν τις σπουδές τους στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών και συν-δημιουργούν αναλαμβάνοντας διάφορους ρόλους ανά περίσταση (εκτός από αυτόν του ηθοποιού) με βάση τους κοινούς κώδικες που έχουν αποκτήσει από την εκπαίδευσή τους και κινητήριο δύναμη την ανάγκη τους να επικοινωνήσουν με τον κόσμο μέσω της τέχνης. Χρησιμοποιώντας τις γνώσεις που έχει το κάθε μέλος προσωπικά αλλά αξιοποιώντας και την επιθυμία για περισσότερες γνώσεις και εμπειρίες, οι παραγωγές διεξάγονται κατά κύριο λόγο με εργασία των μελών της. Εξωτερικοί συνεργάτες διαφόρων ειδικοτήτων όπως ενδυματολόγοι, σκηνογράφοι, φωτιστές, σκηνοθέτες, χορογράφοι, επανδρώνουν κάθε φορά την ομάδα στην προσπάθειά της να έχει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα επί σκηνής.
Στόχος της ομάδας είναι να δίνει πάντα ένα πολιτικό στίγμα μέσα από τις παραστάσεις με επίκεντρο πάντα τον άνθρωπο, τις δυνατότητες και την ευθύνη του. Είναι ζητούμενο να ανοίγει έναν διάλογο με τον θεατή δημιουργώντας έτσι μια σχέση αλληλεπίδρασης. Εάν έστω και ένας θεατής φεύγει προβληματισμένος -είτε θετικά είτε αρνητικά- από την παράσταση, τότε έχει επιτευχθεί ένα μεγάλο μέρος του στόχου.

Εκτύπωση
diaxeiristisΕυαγγελία Καρακατσάνη: «Ζήσε το τώρα γιατί ποτέ δεν ξέρεις πού θα είσαι αύριο»