Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου, δημοσιεύουμε εδώ απόσπασμα από συνέντευξη του Μιχαήλ Μαρμαρινού στο Catisart. Η συνέντευξη είχε δοθεί στις 4 Ιουλίου 2012, λίγες ημέρες πριν από την παρουσίαση του «Insenso» στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αοηνών – Επιδαύρου, στον χώρο της «Πειραιώς 260».
***
Μιχαήλ Μαρμαρινός: «Χρειαζόμαστε πολλούς ανθρώπους. Δηλαδή εν τη ενώσει η ισχύς. Δεν ξέρω πώς θα ήταν το αποτέλεσμα, ακόμα και της κατάκτησης της Τροίας, αν ήταν στα χέρια του Οδυσσέα και μόνο.
Χρειάστηκε ο Αχιλλέας, χρειάστηκε ο Πάτροκλος που χάθηκε, χρειάστηκε ο μάλλον κακός Αγαμέμνων, χρειάστηκε ο χαζός Μενέλαος, χρειάστηκε ο Φιλοκτήτης που εγκαταλείφθηκε στη Λήμνο, χρειάστηκε ο Νέστωρ, αναφέρω μερικούς και ξεχνάω κι άλλους σημαντικούς και πρέπει να στενοχωριέμαι που τους ξεχνάω αυτή τη στιγμή, δεν τους αναγορεύω ας πούμε, γιατί έχει σημασία η μνήμη και η υπόμνηση.
Νομίζω πως χρειάζονται τέτοιου είδους πρόσωπα, δηλαδή χρειάζονται πρόσωπα που μπορούν να συνεργαστούν ακόμα και με τις διαλεκτικές δυσκολίες που μπορεί να έχουν. Δεν πιστεύω σε ένα σωτήρα. Και γιατί ο ένας σωτήρας και ο ίδιος κινδυνεύει με έναν τρόπο, κι αν περιμένει κανείς τόσα πολλά απ’ αυτόν, δεν είναι πολύ σωστό.
Εγώ το βλέπω και σε πάρα πολλά πράγματα και από τις εμπειρίες τις δικές μας, ας πούμε, η συλλογική συνείδηση είναι ισχυρότερη από την ατομική συνείδηση, είναι καταρχήν πιο πλούσια, γιατί γίνεται αυτομάτως η συλλογική συνείδηση και συλλογική μνήμη.
Αυτό που μπορεί να σκεφτεί κάποια στιγμή κάποιος, ή μπορεί να προτείνει σε μία συνεργασία, πέραν της μεγάλης δυναμικής που έχει η διαλεκτική συνεργασία, είναι με κάποιον τρόπο εσωτερικά και εποικοδομητικά συγκρουσιακή, είναι συνθετική σαν αποτέλεσμα. Αυτό χρειαζόμαστε. Κι αυτή είναι η μεγάλη πρόκληση, γιατί εκεί βλέπει κανείς πια ότι πρέπει να είναι υπεύθυνος, που σημαίνει ότι πρέπει να βρει χώρο να σεβαστεί τον απέναντι.
Θα μου πείτε τι ρωτάω τώρα. Αυτή είναι η πρόκληση των καιρών και με βάση αυτή θέλω να δοκιμαστούμε. Το άλλο το χάσαμε. Το είδαμε ότι απέτυχε. Και το κακό είναι ότι μέσα σ’ αυτό που απέτυχε, απέτυχαν και ιδεολογίες, απέτυχαν και άνθρωποι που δεν ήταν για πέταμα, αλλά απέτυχαν.
***
ΕΔΩ ΜΕ ΕΝΑ «ΚΛΙΚ» ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
