Τις “Δούλες” του Ζαν Ζενέ διδάσκει η Άντζελα Μπρούσκου σε ένα εργαστήριο το οποίο θα οδηγήσει σε παράσταση. Το εργαστήριο θα ξεκινήσει την Κυριακή 8 Οκτωβρίου 2017 και θα διαρκέσει έως τη Δευτέρα 8 Ιανουαρίου 2018. Θα πραγματοποιείται κάθε Κυριακή και Δευτέρα 16:00 – 20:00, για 24 συναντήσεις (εκτός από τις αργίες των Χριστουγέννων).
Η παράσταση θα παρουσιαστεί στο Bios, από Πέμπτη 11 Ιανουαρίου έως Κυριακή 4 Φεβρουαρίου 2017, Πέμπτη με Κυριακή.
Η προσυνάντηση για το εργαστήριο θα γίνει την Κυριακή 1η Οκτωβρίου στις 16:00, στο θέατρο Bios.
- Το εργαστήριο – παράσταση με αφορμή το έργο “Δούλες” του Ζαν Ζενέ, θα διερευνήσει το φύλο ως πράξη και τη σημασία του στο θέατρο σαν όριο του σώματος του ηθοποιού. Το φύλο, ως κατασκευή, ως παρωδία, ως προσποίηση ή μάσκα, θα είναι ο βασικός άξονας μέσα από τον οποίο θα αντιμετωπιστεί το υλικό του έργου. Θα χρησιμοποιηθεί η μετάφραση του Δημήτρη Δημητριάδη.
- Το εργαστήριο διευθύνει η Άντζελα Μπρούσκου.
– Οι συμμετέχοντες θα πρέπει να γνωρίζουν καλά το έργο και να έχουν εμπειρία ως ηθοποιοί, με ηλικία έως 35 ετών.
– Για την επιλογή των συμμετεχόντων απαιτείται η αποστολή σύντομου βιογραφικού σημειώματος μέχρι την Τετάρτη 27 Σεπτεμβρίου.
– Κόστος συμμετοχής εργαστηρίου: 280 ευρώ
– Προωθήσετε τα στοιχεία επικοινωνίας σας στο [email protected]
Σχετικά με τις “Δούλες”
Η πρώτη δημοσίευση του έργου έγινε στο περιοδικό L’ Arbalete, τον Μάιο του 1947. Ο Ζενέ έγραψε τις “Δούλες” κατά παράκληση του Louis Jouvet, που τις ανέβασε στο Theatre de l’ Athenee τον Απρίλιο του 1947. Ο Jouvet χρησιμοποίησε στην παράστασή του ένα ελαφρώς παραλλαγμένο κείμενο, που εκδόθηκε το 1958 και αποτελεί το στερεότυπο σήμερα κείμενο του έργου.
Πρόκειται για μονόπρακτο και τα πρόσωπα του έργου είναι: η Κλαίρη, η Σολάνζ και η Κυρία. Το έργο παίχτηκε σε αξιόλογες παραστάσεις σε μεγάλες πόλεις του εξωτερικού. Στην Ελλάδα, έχει ανέβει από διάφορους θιάσους.
Η πηγή έμπνευσης αυτού του θεατρικού έργου είναι ένα πραγματικό γεγονός. Πρόκειται για το διπλό αποτρόπαιο έγκλημα που διέπραξαν δύο εσώκλειστες υπηρέτριες στην επαρχιακή γαλλική πόλη Le Mans, στις 2/2/1933. Πρόκειται για τις αδελφές Papin -την 28χρονη μαγείρισσα Christine και την 21χρονη καμαριέρα Lea- οι οποίες σκότωσαν τα αφεντικά τους – την Leonie, σύζυγο του συνταξιούχου δικηγόρου Lanceline και την κόρη της Geneviève- όταν οι τελευταίες επέστρεψαν ξαφνικά από τη βραδινή τους έξοδο στο αρχοντικό τους.
Ο Ζαν Λακάν στο δοκίμιό του «Κίνητρα του παρανοϊκού εγκλήματος: το έγκλημα των αδελφών Παπέν», το οποίο συμπεριλήφθηκε στη διδακτορική διατριβή του ψυχαναλυτή: «Περί της παρανοϊκής ψύχωσης στις σχέσεις της με την προσωπικότητα», αναφέρει: Φαίνεται όμως πως οι αδελφές δεν μπορούσαν να πάρουν η μία από την άλλη την απόσταση που χρειαζόταν για να αλληλοεξοντωθούν. Ψυχές πραγματικές σιαμαίες που σχηματίζουν έναν κόσμο ερμητικά κλειστό… Με τα μέσα του μικρόκοσμού τους οφείλουν να λύσουν το δικό τους αίνιγμα, το ανθρώπινο αίνιγμα του φύλου… Η φράση (στο δικαστήριο) της Κριστίν – «Πιστεύω βαθιά πως σε κάποια άλλη ζωή θα πρέπει να ήμουν ο σύζυγος της αδελφής μου» – αναπαράγεται στους ασθενείς μας μέσω μιας ευρείας γκάμας παραληρηματικών, φανταστικών θεμάτων… Το μοιραίο βράδυ, με την αγωνία μιας επικείμενης τιμωρίας, οι αδελφές βλέπουν στην εικόνα των κυριών τους τον αντικατοπτρισμό του δικού τους κακού. Αυτό που απεχθάνονται στο ζευγάρι που παρασύρουν στον αποτρόπαιο χορό είναι η δική τους απόγνωση.
Αποσπάσματα από τη συνέντευξη του Ζενέ σε τηλεοπτική ταινία για τη ζωή και το έργο του:
«Δεν έχω λόγο να σιωπήσω, γνωρίζω τον εαυτό μου καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο. Τα πιο σημαντικά, ό, τι ήταν πιο σημαντικό για μένα, τα έβαλα στα βιβλία μου.»
«Ένα πράγμα ιερό για μένα είναι ο χρόνος. Σαν να είχα χρέος να μην τον αφήσω ακαλλιέργητο.»
«Αποτολμώ μια εξήγηση: Το γράψιμο είναι το τελευταίο καταφύγιο που έχει κανείς όταν έχει προδώσει… Αν το να γράφεις σημαίνει να ρυθμίζεται η ζωή σου από συγκινήσεις ή συναισθήματα, συναισθήματα τόσο ισχυρά που μόνο καταφεύγοντας στην περιγραφή, την επίκληση ή την ανάλυσή τους μπορείς πραγματικά να τα καταλάβεις κι εσύ ο ίδιος, ε, τότε ναι, στο Μετραί (αναμορφωτήριο) ξεκίνησα να γράφω, στα δεκαπέντε μου χρόνια… Ίσως το γράψιμο να είναι το μόνο που σου απομένει όταν έχεις εξοριστεί από τον χώρο του λόγου της τιμής.»
- Ο Ζαν Ζενέ γεννήθηκε στο Παρίσι το 1910 από άγνωστο πατέρα. Η πόρνη μητέρα του τον εγκατέλειψε σε άσυλο λίγους μήνες μετά. Μια οικογένεια μικροχειροτεχνών τον μεγάλωσε μέχρι τα 13 του. Ως καλός μαθητής γλίτωσε τη θέση του αγροτικού υπηρέτη. Πήγε σε σχολή στο Παρίσι για να μάθει την τέχνη της τυπογραφίας. Εκεί, άρχισε ο κύκλος των συνεχών συλλήψεων, δραπετεύσεων και φυλακίσεών του από το 1926 μέχρι το 1944.
Ο Ζενέ έκανε πολλά ταξίδια και άρχισε το γράψιμο των μυθιστορημάτων του από τη φυλακή. Σημαντικές γνωριμίες του υπήρξαν οι Ζαν Κοκτώ και Ζαν – Πωλ Σαρτρ. Ο Ζενέ ξεκίνησε να γράφει και θεατρικά έργα. Το 1949, πήρε χάρη από τον Πρόεδρο. Το 1952, ο Σαρτρ δημοσίευσε το βιβλίο του «Άγιος Ζενέ, κωμωδός και μάρτυρας» το οποίο έφερε τον Ζενέ σε ηθική κρίση που του κόστισε 6 χρόνια σιωπής.
Το 1964 αυτοκτόνησε πρώην σύντροφός του. Ο Ζενέ έκαψε, τότε, τα χειρόγραφά του και ξεκίνησε την ενεργή συμμετοχή σε δραστηριότητες υποστήριξης σε Άραβες φυλακισμένους και στους Μαύρους Πάνθηρες στην Αμερική, ύστερα από μία απόπειρα αυτοκτονίας. Ήταν η εποχή που συνδέθηκε με τους Μισέλ Φουκώ και Ζιλ Ντελέζ. Το 1982, επέλεξε το Μαρόκο για μόνιμη διαμονή. Το 1986, πέθανε από καρκίνο σε ένα μικρό δωμάτιο ξενοδοχείου στο Παρίσι. Ο ενταφιασμός του έγινε στο Μαρόκο.
Διαβάστε ακόμη
Ρομπέρτο Τσούκο. Κριτική παρουσίαση
***
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΤΖΕΛΑ ΜΠΡΟΥΣΚΟΥ
- Στην αρχική φωτογραφία σελίδα από το πρόγραμμα του Theatre de l’ Athenee τον Απρίλιο του 1947, όταν πρωτοπαρουσιάστηκαν οι “Δούλες”
