29.3 C
Athens
Δευτέρα 15 Ιουλίου 2024

Έλλη Μερκούρη: «Όταν τα χέρια μιλάνε, μπορεί ν’ “ακουστούν” πολύ δυνατότερα από μια φωνή…»

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Νιώθω ευγνωμοσύνη κάθε φορά που συναντώ ανθρώπους σαν την Έλλη Μερκούρη. Καλλιεργημένους, δοσμένους, αλληλέγγυους. Ανθρώπους που, σε εποχές λατρείας του ατομικισμού, στρέφονται σε πράξεις οι οποίες δίνουν διέξοδο στα προβλήματα που γεννιούνται από τη μυωπία του εγωκεντρισμού των σύγχρονων κοινωνιών. Και το κάνουν με τον έρωτα του ερασιτέχνη, τη συνέπεια του επαγγελματία, την πειθαρχία του στρατιώτη και την ανιδιοτέλεια του ανώτερου ανθρώπου. Δεν υπάρχει κέρδος χωρίς ρίσκο, ίσως κανένα ρίσκο χωρίς αγάπη. Η ηθοποιός και σκηνοθέτις Έλλη Μερκούρη δεν βλέπει μόνο την ομορφιά της τέχνης αλλά και την ομορφιά της ανθρωπιάς, της αλληλοβοήθειας. Είναι τεράστια η συγκίνηση να βλέπεις τους ανθρώπους να βοηθούν ο ένας τον άλλον. Αυτό είναι τελικά που μας συνδέει: να μπαίνουμε στη θέση του άλλου, να νιώθουμε όπως νιώθει. Σ’ αυτό τον κόσμο που ολοένα περιορίζεται, ο καθένας μας χρειάζεται όλους τους άλλους. Γι’ αυτό έχει μεγαλείο να ανακαλύπτεις τον άνθρωπο, όπου κι αν βρίσκεται. Αυτοί που φέρνουν τον ήλιο στη ζωή των άλλων, φωτίζουν εξίσου τη δική τους ύπαρξη. Μία από αυτούς σας παρουσιάζω σήμερα. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και είναι αφάνταστα ταλαντούχα. Μεγάλωσε δυνατά και ανυπόμονα, με κρυφτό σε γειτονιές που δεν υπάρχουν πια, βόλτες με πατίνια και ποδήλατα μέχρι να πέσει το σκοτάδι, καλοκαίρια στη θάλασσα με nivea στο πρόσωπο. Ένα κορίτσι με άμμο στα σπαστά μαλλιά, με μυρωδιά πρωινής λιακάδας στο βήμα. Ένα κορίτσι που λέει πολλά με την έκφρασή του, την αύρα του, την ενέργειά του. Μια ευγενική μορφή σαν αρχαία εικόνα, με ένα χαμόγελο να σκίζει τα χείλη. Μια βρύση που σταλάζει, ένα ασημένιο κύμα, που στον πρώτο σταθμό βουρκώνουν τα μάτια του και στον επόμενο βγάζει από το μυστικό συρτάρι αναμνήσεις, ελπίδες και όνειρα. Διακρίνεται -παρά το νεαρό της ηλικίας της- για την έντονα φιλοσοφημένη της διάθεση, την ποιότητά της και το πάθος της για τη δουλειά της. Εκτός των άλλων ερμηνειών της, υποδύθηκε ένα δύσκολο και απαιτητικό ρόλο στο συγκλονιστικό έργο της Μαργαρίτας Καραπάνου «Η Κασσάνδρα και ο λύκος» σε δύο εκδοχές. Αρχικά έπαιξε στο «Χορεύοντας με την Κασσάνδρα και το Λύκο» σε σκηνοθεσία Μάνου Βακούση στο θέατρο «Πυξίδα» (2013) και στη συνέχεια στην παράσταση «Η Κασσάνδρα και ο Λύκος» σε σκηνοθεσία του Ένκε Φεζολλάρι στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης (2014). Σε ένα ρόλο γυναίκας – παιδιού ξεδίπλωσε όλα τα θραύσματα μιας τραυματισμένης παιδικής ηλικίας πρωταγωνιστώντας στο εφιαλτικό αυτό παραμύθι ενηλικίωσης. Το καλοκαίρι την είδαμε στην Πειραιώς 260 όπου συμμετείχε στην παράσταση του Ζαν Ζενέ «Τα Παραβάν» για το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2016 σε σκηνοθεσία του Δαμιανού Κωνσταντινίδη ως βοηθός σκηνοθέτη και ως ηθοποιός. Ο βασικός της ρόλος ήταν η Βαρντά, που το όνομα και μόνο σημαίνει τριαντάφυλλο. Ρόλος ιδιαίτερος και αντίξοος, αινιγματικός, ακανθώδης, εφόσον η γυναίκα αυτή δεν είναι απλώς μια πόρνη στο μπορντέλο που στήνει ο Ζενέ, μα είναι η ίδια η «ιδέα» της πόρνης. Διεστραμμένα γοητευτική η Βαρντά που έπλασε, ορθώθηκε μπροστά μας ως μια ασυμβίβαστη γυναίκα – μύθος. Η ερμηνεία της αυτή άγγιξε βαθιές περιοχές της γυναικείας ύπαρξης. Τώρα σκηνοθετεί τη Θεατρική Ομάδα Κωφών «Τρελά Χρώματα» και παρουσιάζουν την παράσταση «Από το Σκοτάδι στο Φως» – Οχτώ Αποσπάσματα Αρχαίων Τραγωδιών. Τέσσερις κωφοί ηθοποιοί, με τη γλώσσα του σώματος αλλά και με τη δική τους, τη νοηματική γλώσσα, μαζί με δύο ακούοντες ηθοποιούς (η μία είναι η ίδια) που «δανείζουν» τη φωνή τους, με συνοδεία μουσικής καθώς οι κωφοί ηθοποιοί μπορούν και «αφουγκράζονται» τον κραδασμό της, μας ταξιδεύουν στον κόσμο των τραγικών καταστάσεων που καθορίζουν τη σχέση του ανθρώπου με τον εαυτό του και τη φύση, τις σχέσεις του με τους συνανθρώπους, καθώς και τη θέση ευθύνης που έχει για τον ίδιο τον κόσμο, δίνοντας την αίσθηση μίας ξεχωριστής εμπειρίας, την οποία θα μοιραστούν από κοινού κωφοί και ακούοντες θεατές. Επειδή μια μεγάλη αλήθεια είναι πως “όταν τα χέρια μιλάνε, μπορεί ν’ «ακουστούν» πολύ δυνατότερα από μια φωνή…”. Στο θέατρο η Έλλη θέλει να έχει την απορία για τα πράγματα και να τα ανακαλύπτει, να γνωρίζει διαφορετικά είδη ανθρώπων και πλασμάτων και να βιώνει διαφορετικές συνθήκες. Να ταράζεται και να ηρεμεί, να γελάει και να κλαίει. Να δοκιμάζει, να εφευρίσκει τη δική της ιστορία, να ανακατεύει το όνειρο με την πραγματικότητα, να ζει. Ακριβώς όπως μου είπε στη συζήτησή μας, «σαν ένα μικρό παιδί που πάει να παίξει και αυτό το παιδί είναι πάντοτε ανήσυχο».

Διαβάστε τη συνέντευξη.

* Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη, όπου και πέρασα τα παιδικά μου χρόνια τρέχοντας ανέμελα σε αλάνες και γειτονιές… Η καταγωγή μου είναι από την Πόλη, αλλά και από τη Σμύρνη.

-Ποιες είναι οι πιο αγαπημένες αναμνήσεις από την παιδική σου ηλικία;

* Έχω πολλές και δυνατές εικόνες απ’ τις αναμνήσεις των παιδικών μου χρόνων: το κρυφτό και το τζαμί που παίζαμε στη γειτονιά με όλα τα παιδιά, τις βόλτες μας με τα πατίνια και τα ποδήλατα μέχρι το βράδυ, τα καλοκαίρια μας στη Χαλκιδική με τα αντίσκηνα, τα κουβαδάκια και τους φανταστικούς πύργους που φτιάχναμε στην άμμο, τις ατέλειωτες ώρες που περνούσαμε στην παραλία με τη nivea στο πρόσωπο, τα τόσο διαφορετικά παιχνίδια μας, όπως το ν’ ανταλλάξουμε χαρτιά αλληλογραφίας ή να χοροπηδήσουμε με το λάστιχο στο ζιγκ-ζαγκ-ζογκ. Το λούνα-παρκ, το μαλλί της γριάς και το κουλούρι Θεσσαλονίκης… η πιο όμορφη στιγμή μας.

-Πότε και γιατί αποφάσισες να ασχοληθείς με το θέατρο; Ποιοι άνθρωποι σε ενθάρρυναν και ποιοι δάσκαλοι σε καθόρισαν;

* Θα ήμουν περίπου 6 χρονών, όταν είδα για πρώτη φορά στη ζωή μου θέατρο. Το σχολείο μας παρακολουθούσε τη θεατρική παράσταση του Άντερσεν «Τα καινούρια ρούχα του Βασιλιά». Οι ηθοποιοί που έπαιζαν το παραμύθι έδειχναν ότι στο τέλος οι απατεώνες ράφτες κοροϊδεύουν τον Βασιλιά με ανύπαρκτα ρούχα και στολίδια και εγώ έβλεπα ολοζώντανα μπροστά μου χρυσοποίκιλτα στολίδια και πλουμιστά μαργαριτάρια! Έναν ολόκληρο μαγικό κόσμο… τότε ήταν που αποφάσισα να είμαι εκεί πάνω στον φανταστικό κόσμο! Το επεισόδιο έληξε με τη δασκάλα να με τραβάει να φύγουμε και εγώ να χτυπιέμαι κλαίγοντας ότι θέλω να ζήσω μονάχα εκεί.

-Πρόσφατα ερμήνευσες τρεις ρόλους (Βαρντά/Αμπιμπά/Αμέρ) σε μια -επική, θα έλεγα- παράσταση, «Τα Παραβάν» του Ζενέ στο Φεστιβάλ Αθηνών. Θέλεις να μας περιγράψεις αυτούς τους χαρακτήρες;

* Συμμετείχα στην παράσταση του Ζαν Ζενέ «Τα Παραβάν» για το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2016 σε σκηνοθεσία του Δαμιανού Κωνσταντινίδη ως βοηθός σκηνοθέτη και ως ηθοποιός. Εμπειρία πραγματικά αξέχαστη. Ο βασικός μου ρόλος ήταν η Βαρντά, που το όνομα και μόνο σημαίνει τριαντάφυλλο. Ρόλος ιδιαίτερος και δύσκολος, με απαιτήσεις… Η γυναίκα αυτή δεν είναι απλώς μια πόρνη στο μπορντέλο που στήνει ο Ζενέ, μα είναι η ίδια η «ιδέα» της πόρνης. Είναι εκείνη που επιθυμεί να αποστεωθεί, να βγάλει τελείως την ύλη από πάνω της και αυτό πάντοτε μέσα από το ιδιαίτερο στυλ της, καθαρίζοντας τα δόντια της με τις καρφίτσες ενός καπέλου. Αποτελεί ένα είδος διαφορετικής πόρνης από αυτές που μέχρι τώρα γνωρίζουμε: όταν οι άλλες είναι μισόγυμνες, εκείνη δεν αποκαλύπτει καθόλου τη σάρκα της, παρά είναι ντυμένη με τα βαριά στολίδια και μεσοφόρια της που δύσκολα μπορεί κάποιος να σηκώσει, όταν οι άλλες προκαλούν, εκείνη φιλοσοφεί για τη ματαιότητα των πάντων. Στο τέλος όμως, υποβιβάζεται σε κοινή θνητή και αυτό δεν μπορεί να το αντέξει… γι’ αυτό και όταν βγαίνει έξω στον ουρανό με το που την ακουμπάει ο καθαρός αέρας στο μέτωπό της… τη σκοτώνει. Μα όπως λέει και η ίδια: «Ο θάνατός μου, μου ανήκει. Πρόσφερα στον εαυτό μου το θάνατο της επιλογής μου…».

-Τι έχεις να πεις για τον δάσκαλο και σκηνοθέτη σου στα «Παραβάν», Δαμιανό Κωνσταντινίδη;

Photo by ΓΙΟΥΛΗ ΝΤΑΛΛΑ

* Έχω συνεργαστεί ξανά με τον Δαμιανό Κωνσταντινίδη και οφείλω να πω ότι ήταν από τους πρώτους δασκάλους μου που με επέλεξαν σαν συνεργάτη. Είναι πολύ όμορφο να είσαι φοιτήτρια και να έχεις έναν καθηγητή που είναι γενναιόδωρος και σου μεταδίδει τις γνώσεις του και κατόπιν σου κάνει πρόταση να συνεργαστείτε επαγγελματικά και από τα πρώτα σου κιόλας βήματα. Ο συγκεκριμένος δεν το έχει πράξει μόνο μαζί μου στον παρελθόν, αλλά και με άλλους φοιτητές του και το γεγονός αυτό τον τιμάει ιδιαίτερα. Όσον αφορά την παράσταση, θεωρώ ότι εξαιτίας της γνώσης του για το γαλλικό θέατρο, μα και της ίδιας του της εμπειρίας να ζήσει και να εργαστεί για χρόνια στη Γαλλία, του δίνεται αυτό το «πλεονέκτημα» να μπορεί να αφουγκραστεί τόσο βαθιά τον Ζενέ και να αντιλαμβάνεται τον κόσμο του συγγραφέα. Κατάφερε να μας το μεταδώσει ισχυρά.

-Σκηνοθετείς τη Θεατρική Ομάδα Κωφών «Τρελά Χρώματα» και παρουσιάζετε την παράσταση «Από το Σκοτάδι στο Φως» – Οχτώ Αποσπάσματα Αρχαίων Τραγωδιών. Με ποια κριτήρια επιλέξατε τις συγκεκριμένες τραγωδίες;

* Η τελευταία παράσταση της Θεατρικής Ομάδας Κωφών «Τρελά Χρώματα» έχει τίτλο: «Από το Σκοτάδι στο Φως» – Οχτώ Αποσπάσματα Αρχαίων Τραγωδιών, τα οποία γλιστρούν αρμονικά το ένα μέσα στο άλλο, με κεντρικό άξονα το Φως και το Σκοτάδι. Εμάς μας απασχόλησε το εξής ερώτημα: για ποιο λόγο, ο τραγικός ήρωας δεν είναι σε θέση να «δει» το Φως και ζει μέσα στο Σκοτάδι; Ο καθένας λοιπόν, από τους ήρωες που επιλέξαμε ζει στο σκοτάδι και δεν μπορεί να δει το φως για κάποιο λόγο: Ο Οιδίποδας Τύραννος στον Σοφοκλή δεν δύναται να δει εξαιτίας της τεράστιας αλαζονείας του, ο Ετεοκλής στους Επτά Επί Θήβας του Αισχύλου εξαιτίας της ασύλληπτης απληστίας του, η Αντιγόνη στον Σοφοκλή λόγω της πεισματικής εμμονής της, ενώ η Μήδεια του Ευριπίδη, της ακαριαίας προδοσίας της. Ο Αίας του Σοφοκλή λόγω της υπέρμετρης φιλοδοξίας του, η Ερμιόνη στην Ανδρομάχη του Ευριπίδη, εξαιτίας της παράλογης ζήλιας της, ο Πενθέας στις Βάκχες του Ευριπίδη εξαιτίας της παντελούς έλλειψης της πίστης του και οι Πέρσες του Αισχύλου επειδή δεν κατανοούν ότι ο πλούτος τρέφει την αλαζονεία.

-Πώς δημιουργήθηκε η Ομάδα Κωφών «Τρελά Χρώματα»; Ποια η συμμετοχή σου στην ίδρυσή της.

Από το έργο “Τα Παιδία Παίζει”. Photo by ΝΙΚΟΣ ΜΩΡΑΪΤΗΣ

* Η Θεατρική Ομάδα Κωφών «Τρελά Χρώματα» αποτελείται από Κωφά-Βαρήκοα άτομα που αφουγκράζονται τις αισθήσεις του θεάτρου, ξεγλιστράνε από εμπόδια επικοινωνίας και εξερευνούν μέσα από τη τέχνη τον εσωτερικό τους κόσμο. Η Oμάδα ξεκίνησε τη δραστηριότητά της το Νοέμβρη του 2009, ενώ η δική μου εμπλοκή άρχισε πριν από τέσσερα χρόνια περίπου.

-Στην παράσταση, εκτός από σκηνοθέτις, είσαι και ηθοποιός. Πώς είναι ως βίωμα η συνεργασία δύο ακουόντων ηθοποιών με τέσσερις κωφούς συναδέλφους τους;

* Tέσσερις κωφοί ηθοποιοί, με τη γλώσσα του σώματος αλλά και με τη δική τους, τη Νοηματική γλώσσα, μαζί με δυο ακούοντες ηθοποιούς που «δανείζουμε» τη φωνή μας, ταξιδεύουμε από κοινού στον κόσμο των τραγικών καταστάσεων που καθορίζουν τη σχέση του ανθρώπου με τον εαυτό του και τη φύση, τις σχέσεις του με τους συνανθρώπους, καθώς και τη θέση ευθύνης που έχει για τον ίδιο τον κόσμο, βιώνοντας την αίσθηση μίας ξεχωριστής εμπειρίας, την οποία μοιραζόμαστε εξίσου από κοινού κωφοί και ακούοντες καλλιτέχνες… εμπειρία μοναδική και πολύτιμη, αξέχαστη για τον καθένα μας χωριστά.

-Ακούν οι κωφοί; Διαβάζουν χείλη; Πόσο εύκολη ή πόσο δύσκολη είναι η επικοινωνία μαζί τους;

* Μερικές φορές τα κωφά άτομα «ακούνε» πολύ περισσότερο από εμάς τους ακούοντες. Αφουγκράζονται τα πράγματα γύρω τους, λειτουργούν οι αισθήσεις τους με πολύ διαφορετικό τρόπο. Μαθαίνεις μαζί τους, εκτιμάς την ησυχία και ηρεμία τους, αυτή τη γαλήνη που εμείς οι ακούοντες δεν μπορούμε ν’ αποκτήσουμε, όχι μονάχα εξαιτίας της καταιγιστικής ηχορύπανσης που βιώνουμε από τους άγριους θορύβους της πόλης, μα και λόγω της εκκωφαντικής “φασαρίας” που αισθανόμαστε στην ψυχή μας…

-Η νοηματική πόσο πλούσια γλώσσα είναι;

* Τα εκφραστικά μέσα ενός ηθοποιού έχουν να κάνουν με το σώμα του και με ποιο τρόπο αυτό κινείται, με τις χειρονομίες του, με τις εκφράσεις του προσώπου του, με τη φωνή του και τα ηχοχρώματα που δημιουργεί. Τα ίδια ισχύουν και για έναν κωφό καλλιτέχνη. Ίσως να γίνεται και περισσότερο εκφραστικός, εξαιτίας της νοηματικής γλώσσας μέσω της οποίας επικοινωνεί και έχει συντακτικό και γραμματική και τους ίδιους τους μυς του προσώπου. Αντί λοιπόν να επικοινωνεί με τον προφορικό λόγο, εκφράζεται μ’ αυτήν την υπέροχη γλώσσα των χεριών που πιστέψτε με πολλές φορές, όταν τα χέρια μιλάνε, μπορεί ν’ «ακουστούν» πολύ δυνατότερα από μια φωνή…

-Στην εποχή μας έχουν γίνει αρκετά βήματα ώστε οι κωφοί συνάνθρωποί μας να μη βιώνουν διακρίσεις και προκαταλήψεις στην καθημερινή τους ζωή και στις συναλλαγές τους με τους ακούοντες; Τι χρειάζεται ακόμη να μεριμνήσει η κοινωνία μας;

* Η κοινωνία οφείλει να μεριμνήσει για την ένταξη όλων των ατόμων με κάθε είδους αναπηρία. Οφείλει να έχει φροντίσει για την πρόσβαση αυτών των ατόμων σε όλους τους τομείς: κοινωνικούς, ιατρικούς, πολιτιστικούς, αθλητικούς. Να μπορεί το άτομο να έχει ίση μεταχείριση και αντιμετώπιση. Είμαστε πολύ πίσω σε πολλά πράγματα στην Ελλάδα και είναι κρίμα… κάτι πάντως πρέπει να γίνει. Όσον αφορά στον τομέα του πολιτισμού, η προσβασιμότητα στην τέχνη είναι ένα ολόκληρο κεφάλαιο, που ευτυχώς απασχολεί αρκετούς συνανθρώπους μας. Στον τομέα του θεάτρου πάντως, είχαμε δύο πολύ σημαντικά γεγονότα τη χρονιά που διανύουμε: το ένα με τη συμμετοχή της ομάδας ΘΕ.Α.Μ.Α με κινητική αναπηρία στο Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου και το άλλο με τη δική μας παράσταση της Θεατρικής Ομάδας των Κωφών “Τρελά Χρώματα” στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Οφείλουμε ν’ αναφέρουμε τα ονόματα των ανθρώπων που μας «άνοιξαν» αυτές τις πόρτες και δεν είναι άλλοι από τους διευθυντές, τον κύριο Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο και τον κύριο Γιάννη Αναστασάκη αντίστοιχα.

-Για να σταδιοδρομήσει στο θέατρο, εκτός από ταλέντο κι ένα δυνατό εσωτερικό κόσμο, τι άλλο χρειάζεται κάποιος;

* Για ν’ ασχοληθεί κάποιος με το θέατρο σίγουρα χρειάζεται το ταλέντο κι ένα δυνατό εσωτερικό κόσμο, μα υπάρχει και κάτι ακόμη που θεωρώ ότι πρέπει να έχει και να εξασκεί καλά ένας ηθοποιός: τη διαχείριση, μα όχι μονάχα σε σχέση με τον εαυτό του, μα τη διαχείριση σε σχέση και με τους άλλους, με τα γεγονότα και τις καταστάσεις. Μα πάνω απ’ όλα, ένας ηθοποιός πρέπει να νιώθει σαν ένα μικρό παιδί που πάει να παίξει και αυτό το παιδί είναι πάντοτε ανήσυχο.

-Στη διαδρομή σου στο θέατρο ποιο είναι το πρώτο πράγμα που αναζητάς;

* Στο θέατρο εκείνο που επιδιώκω και μ’ αρέσει είναι να αισθάνομαι σαν μια άλλη Αλίκη στη Χώρα των Πραγμάτων, να έχω απορία για τα πράγματα και να τα ανακαλύπτω, να γνωρίζω διαφορετικά είδη ανθρώπων και πλασμάτων και να βιώνω ποικίλες καταστάσεις, να ταράζομαι και να ηρεμώ, να γελάω και να κλαίω, να μπορώ να ζω…

-Έχεις συμμετάσχει σε δουλειές που δεν πίστευες;

* Μέχρι τώρα δεν συμμετείχα σε δουλειές που δεν πίστευα και δεν θεωρώ ότι θα μπορούσα να το κάνω… Ο εαυτός μου θα με πρόδιδε.

-Ποιο θεωρείς το κύριο χαρακτηριστικό του χαρακτήρα σου;

Photo by ΓΙΟΥΛΗ ΝΤΑΛΛΑ

* Είμαι πεισματάρα, ενθουσιώδης και παθιασμένη με τα πράγματα και όταν καταπιαστώ με κάτι, βουτάω βαθιά μέσα σ’ αυτό.

-Σε ποιες αξίες πιστεύεις;

* Πιστεύω στο ήθος και στην αρετή, στη γενναιοδωρία και στην ευγένεια.

-Ποιοι άνθρωποι σε γοητεύουν;

* Με γοητεύουν οι άνθρωποι που τους διακρίνει η ευγένεια και η σεμνότητα.

-Διεκδικείς τις επιθυμίες σου;

* Τις επιθυμίες μου τις διεκδικώ με περίεργο τρόπο και όχι πάντοτε κατανοητό.

-Η λογική σε τι χρησιμεύει;

* Η λογική είναι απαραίτητο συστατικό, προκειμένου ένας άνθρωπος να μπορεί να αποκτήσει στη ζωή του ένα είδος ισορροπίας θα έλεγα. Μονάχα το συναίσθημα δεν φτάνει… Ίσα ίσα κάποιες φορές αυτό μόνο του σε καταστρέφει! Αλλά απ’ την άλλη, αν δεν καταστραφείς και λίγο δεν γίνεται!

-Τι φοβάσαι περισσότερο;

* Όλοι μου οι φόβοι έχουν να κάνουν με τις αρρώστιες. Όλα τα υπόλοιπα ξεπερνιούνται.

-Τι τίτλο θα έβαζες στη ζωή σου;

* Ανελέητο τρεχαλητό έντονων στιγμών.

-Η κρίση είναι πραγματικό εμπόδιο στη ζωή ή κάποιες φορές τη χρησιμοποιούμε και ως πρόφαση;

* Η κρίση μπορεί να δημιουργήσει εμπόδια στη ζωή του καθενός, μα το θέμα είναι πώς ο καθένας θα βρει τρόπο να ξεπεράσει αυτά τα εμπόδια.

-Τα στερεότυπα της ελληνικής κοινωνίας απέναντι στους ξένους, πρόσφυγες και μετανάστες, πώς τα κρίνεις;

* Ο ρατσισμός που μπορεί να βιώσει ένας μετανάστης δεν διαφέρει από εκείνον που βιώνει ένα άτομο με αναπηρία. Στην ουσία είναι το ίδιο πράγμα, μα εμείς οι υπόλοιποι επειδή δεν το έχουμε βιώσει δεν μπορούμε να το κατανοήσουμε.

-Υπάρχει μια συλλογική απογοήτευση γύρω μας. Τι μπορεί να τη νικήσει;

* Αυτή τη συλλογική απογοήτευση θα την ξεπεράσουμε, αν όλοι μας ελπίζουμε, δρούμε και πράττουμε συλλογικά. Αν είμαστε γενναιόδωροι με τον διπλανό μας και όταν μπορούμε να βοηθάμε το κάνουμε με ανιδιοτέλεια και χωρίς να περιμένουμε ανταλλάγματα.

-Ποια είναι τα αμέσως επόμενα σχέδιά σου;

* Έχουμε κάποιες ακόμη παραστάσεις με τη Θεατρική Ομάδα Κωφών «Τρελά Χρώματα» στη Γιορτή της Δημοκρατίας που οργανώνει ο Δήμος Αθηναίων, στην Εβδομάδα Κωφών της Ομοσπονδίας Κωφών Ελλάδος και στο 4ο Φεστιβάλ Κωφών και Ακουόντων Εν Δράσει, στο οποίο συμμετέχω και στην οργανωτική επιτροπή. Παράλληλα, ξεκινάνε οι πρόβες μας για το καινούργιο έργο που θα είναι η μεταφορά ενός λογοτεχνικού κειμένου και ξεκινάω τη διατριβή μου στο μεταπτυχιακό που έχει ως θέμα τα κωφά άτομα σε σχέση με την τέχνη.

-Τι θεωρείς ωραίο και τι άσχημο;

* Ωραίο και άσχημο μπορεί να είναι οτιδήποτε. Το θέμα είναι πώς το βλέπει ο καθένας μέσα από τα δικά του μάτια…

-Ποιο είναι το αγαπημένο σου βιβλίο;

*Δεν θα μπορούσε να είναι άλλο από την “Αλίκη στη Χώρα των Πραγμάτων”. (Σ.σ. συγγραφείς: Ναυρίδης Kλήμης, Σόλμαν Mαρία, Τσαούλα Nάντια).

-Το αγαπημένο σου τραγούδι;

* Τα αγαπημένα τραγούδια είναι πολλά, δύσκολο να ξεχωρίσω… μα αν το πάρω απ’ την αρχή το «Χαρωπά τα δυο μου χέρια τα χτυπώ».

-Ποια είναι η σχέση σου με τα ζώα; Έχεις κατοικίδιο;

* Η ερώτηση αυτή πληγώνει πολύ… Ρωτάτε ένα κοριτσάκι που μεγάλωσε με σκύλο στο κρεβάτι, που έτρωγε απ’ το ίδιο πιάτο, που πέρασε τη ζωή του παρέα με τα σκυλιά και τα τελευταία χρόνια εξαιτίας επαγγελματικών υποχρεώσεων, είναι αναγκασμένη να μην έχει κατοικίδιο… Ευτυχώς την έλλειψη συμπληρώνουν τα σκυλιά των φίλων μου που φεύγουν και τα κρατάω… το Μπιζέλι – μικρό όπως λέει και το όνομα του – και η Κίρκη – μάγισσα αληθινή.

*** “Τα παραβάν” – κριτική του catisart.gr

Το βιογραφικό της Έλλης Μερκούρη

* Εκπαίδευση

2015-16 Φοιτήτρια του Μεταπτυχιακού Προγράμματος Ανθρωπολογία του Χορού – Λαογραφία της Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου
2011 Απόφοιτη του Τμήματος Θεάτρου της Σχολής Κάλων Τεχνών στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
2011 Απόφοιτη του Μεταπτυχιακού Προγράμματος στο Κέντρο Έρευνας και Πρακτικών Εφαρμογών Αρχαίου Ελληνικού Δράματος «Δεσμοί».
2004 Απόφοιτη της Ανώτερης Δραματικής Σχολής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος.

1995-96 Certified Instructor in Personal Training & Fitness Management.

1996 Δίπλωμα Fit Club Trainer 1st Level Certified by Andy Jackson
(Θέματα Ανατομίας και Φυσιολογίας που αφορούν την κινησιολογία
των παιδιών).

1994-95 Απόφοιτη της Σχολής GR.A.F.T.S- Υoga Trainer.

* Θέατρο

2016 «Τα Παραβάν» του Ζαν Ζενέ. Σκηνοθεσία: Δαμιανός Κωνσταντινίδης, Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2016, Πειραιώς 260 (και ως βοηθός σκηνοθέτη).
2016 «Τα Παιδία Παίζει» της Θεατρικής Ομάδας Κωφών “Τρελά
Χρώματα”. Σκηνοθεσία: Έλλη Μερκούρη, ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Ρούμελης.
2016 «Από το Σκοτάδι στο Φως» – Οχτώ Αποσπάσματα Αρχαίων
Τραγωδιών της Θεατρικής Ομάδας Κωφών “Τρελά Χρώματα”.
Διασκευή – Σκην. – Χορογραφία: Έλλη Μερκούρη, Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος (Κ.Θ.Β.Ε),
2015 «6 Μύθοι του Χθες… Ιστορίες του Σήμερα» του Αισώπου. Διασκευή – Σκηνοθεσία: Έλλη Μερκούρη. Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος (Κ.Θ.Β.Ε) για την ενίσχυση των Παιδικών Χωριών SOS.
2015 «Τα Παιδία Παίζει» της Θεατρικής Ομάδας Κωφών “Τρελά
Χρώματα”. Σκηνοθεσία: Έλλη Μερκούρη. Παγκόσμια Εβδομάδα Κωφών-Ένωση Κωφών Ελλάδος και Christmas Factory, Τεχνόπολις Δήμου Αθηναίων.
2014-15 «Το βιβλίο των Θρύλων» του Δημήτρη Πιέτρη. Σκην.-Xορογραφία: Έλλη Μερκούρη, Θέατρο Κάτια Δανδουλάκη.
2014-15 «Από το Σκοτάδι στο Φως» – Επτά Αποσπάσματα Αρχαίων Τραγωδιών της Θεατρικής Ομάδας Κωφών “Τρελά Χρώματα”. Σκην.- Χορογραφία: Έλλη Μερκούρη, Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, Θέατρο Αρχαίας Ολυμπίας.
2014 «Η Κασσάνδρα και ο Λύκος» της Μαργαρίτας Καραπάνου. Σκηνοθεσία: Ένκε Φεζολλάρι, Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης
2013-14 «Το βιβλίο των Θρύλων- Α΄Εκδοχή» του Δημήτρη Πιέτρη. Σκηνοθεσία: Έλλη Μερκούρη, Παράσταση διαδραστική μετακινούμενη σε Δημοτικά σχολεία.
2013 «Χορεύοντας με την Κασσάνδρα και το Λύκο» της Μαργαρίτας Καραπάνου. Σκηνοθεσία: Μάνος Βακούσης, Θέατρο Πυξίδα.
2013-14 «Το μικρό κολοκυθάκι» του Δημήτρη Πιέτρη. Σκην. – Χορογραφία Έλλη Μερκούρη, Παράσταση διαδραστική μετακινούμενη σε
Δημοτικά σχολεία.
2013-15 «Ο Αρλεκίνος και η Κολομπίνα στη χώρα του ονείρου». Σκην.- Χορογραφία: Έλλη Μερκούρη, Πρόγραμμα εκπαιδευτικό σε
νηπιαγωγεία.
2012: «Πινακοφρίκη» των Κατερίνα Νικολοπούλου-Δημήτρη Πιέτρη. Σκηνοθεσία: Στέφανος Κοντομάρης, Θέατρο Προσκήνιο

2011 «No Love- Μια ιστορία εκδίκησης» του Γιώργου Σίμωνα – Ομάδα Νοσταλγία. Σκηνοθεσία: Γιώργος Σίμωνας, Χώρος Τέχνης Ονειροδρόμιο.
2011-10 «No Love (Μέρος 1ο – 2ο: Πριν την εκδίκηση – Ταξιδιώτες μέσα στη νύχτα)» προ-παράσταση- live performance του Γιώργου Σίμωνα -Ομάδα Νοσταλγία. Σκηνοθεσία: Γιώργος Σίμωνας, Χώρος Τέχνης Ονειροδρόμιο.
2010 «Ο θάνατος του Τενταζίλ» του Μ. Μαίτερλινκ. Σκηνοθεσία: Δαμιανός Κωνσταντινίδης, Θέατρο Βαφείο-Λ.Καραλής.
2009 «Praktorisses» του Γ. Καλαβριανού – Ομάδα Sforaris. Σκηνοθεσία: Γιάννης Καλαβριανός, Θέατρο του Ήλιου.
2008 Βοηθός σκηνοθέτη στο έργο «Αραβο -ισραηλινός τσελεμεντές» του Ρόμπιν Σόανς. Σκηνοθεσία: Κυριακή Σπανού, Δημοτική Αγορά Κυψέλης.
2008 «Παρίας» του Αυγούστου Στρίντμπεργκ. Σκηνοθεσία: Valentini Lourba, Θέατρο Εκάτη-Αίθουσα Τέχνης και Λόγου.
2007 «Αίθουσες αναμονής» βασισμένο σε κείμενα των Α.Μποττόν, Γ.Μαρκές, Μ.Κολτές, Ρ.Μπάρτ, Φ.Κάφκα. Σκηνοθεσία: Ξένια Αηδονοπούλου στο πλαίσιο της 1ης Biennale Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης.
2007 «Παραμύθια στο μίξερ» των Ξένια Αηδονοπούλου – Κωνσταντίνου Ρήγου. Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Ρήγος, Νέο Θέατρο Θεσσαλονίκης.
2006 «Φρουτοπία in concert» του Ευγένιου Τριβιζά. Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Ρήγος, live πολυθέαμα σε συνεργασία με τους Onirama, Μύλος Θεσσαλονίκης
2006 «Φρουτοπία» του Ευγένιου Τριβιζά. Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Ρήγος, Νέο Θέατρο Θεσσαλονίκης.

«Ντενεκεδούπολη» της Ευγενίας Φακίνου. Σκην.- Χορογραφία: Έλλη Μερκούρη στη Θεατρική Ομάδα του Συλλόγου Νηπιαγωγών και Δασκάλων Θεσσαλονίκης. (Υπεύθυνη και για την παραγωγή).
2005 ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Σερρών «Το Λεωφορείο» του Στανισλάφ Στρατίεφ. Σκηνοθεσία: Νίκος Βεργίδης.
2004 «Το όνειρο του Ρο» της Στέλλας Μιχαηλίδου. Σκηνοθεσία: Φωτεινή Αθανασιάδου, παραγωγή της ομάδας Anima Animal.

* Σκηνοθεσία- Παραγωγή

Έχει σκηνοθετήσει στο Θέατρο: δύο παιδικά θεατρικά έργα, τα οποία έχουν παρουσιαστεί σε προγράμματα σε παιδικούς σταθμούς και δημοτικά σχολεία στην Αττική αλλά και στην περιφέρεια σε συνεργασία με το Εργοστάσιο Ονείρου (Θέατρο Κάτια Δανδουλάκη) και ένα σε δική της παραγωγή, τη Θεατρική Ομάδα Νηπιαγωγών και Δασκάλων Θεσσαλονίκης, τη Θεατρική Ομάδα Κωφών «Τρελά Χρώματα» και events σε διάφορες εκδηλώσεις κυρίως φιλανθρωπικού χαρακτήρα.

Έχει επιμεληθεί την οργάνωση παραγωγής σε παράσταση εκπαιδευτικού χαρακτήρα σε νηπιαγωγεία και δημοτικά σχολεία με το θεατρικό έργο της Commedia dell’ arte: «Ο Αρλεκίνος και η Κολομπίνα στη χώρα του ονείρου» (2013-14) και στην μεταφορά του λογοτεχνικού έργου της Μαργαρίτας Καραπάνου σε δυο εκδοχές: «Χορεύοντας με την Κασσάνδρα και το Λύκο» σε σκηνοθεσία Μάνου Βακούση στο Θέατρο Πυξίδα (2013) και «Η Κασσάνδρα και ο Λύκος» σε σκηνοθεσία του Ένκε Φεζολλάρι στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης (2014).

Είναι υπεύθυνη της Θεατρικής Ομάδας Κωφών “Τρελά Χρώματα”, της οποίας επιμελείται και όλες τις παραγωγές της από το 2010 μέχρι και σήμερα. Η Ομάδα από τότε έπαιξε παραστάσεις και συμμετείχε σε διάφορα φεστιβάλ όπως: Fringe Festival, AthensArt-2010, Θέατρο του Νέου Κόσμου, Πνευματικό Κέντρο Κορυδαλλού, 104 Κέντρο Λόγου και Τέχνης Διεθνές Φεστιβάλ Τεχνών AthensArt-2012, Διήμερο Πολιτισμού στην Ελληνική Νοηματική Γλώσσα – Τεχνόπολις, Ημερίδα για την Ελληνική Νοηματική Γλωσσά -Ελληνικό Ινστιτούτο Νοηματικής Γλωσσάς, Πολιτιστική Ημερίδα “Ακούμε το Όνειρο”, 5ο Διεθνές Φεστιβάλ Δρόμου, Το Μικρό Παρίσι στην Αθήνα, 2ο Φεστιβάλ Κωφών και Ακουόντων Εν Δράσει, Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, Συνάντηση Ευρωπαϊκής Ένωσης Κωφών ( EUD), Θέατρο Αρχαίας Ολυμπίας, Εκπαιδευτικά Προγράμματα στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, 3ο Φεστιβάλ Κωφών και Ακουόντων Εν Δράσει, Παγκόσμια Εβδομάδα Κωφών – Ένωση Κωφών Ελλάδος, Christmas Factory- Τεχνόπολις Δήμου Αθηναίων, Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Ρούμελης, 2ο Φεστιβάλ Δάσους-Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος (Κ.Θ.Β.Ε) .

Θεατροπαιδαγωγικές Εφαρμογές

2015-16 Υπεύθυνη για το τμήμα του Θεατρικού Εργαστηρίου στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Ρούμελης.
2015 Υπεύθυνη ως θεατρολόγος για τις δραστηριότητες Θεάτρου και Κινηματογράφου στα Εκπαιδευτικά Προγράμματα «Καλοκαιρινό Ξύπνημα» του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης.
2014-16 Παρουσιάστρια-Εμψυχώτρια στην Ένωση Tαεκβοντό Νοτίου Ελλάδος (ΕΤΑΝΕ) για το 3o και 4o Πρωτάθλημα Kim και Liu «Ευ Αγωνίζεσθαι», Ολυμπιακό Στάδιο Άνω Λιοσίων.
2010-16 Εμψυχώτρια Θεατρικού Παιχνιδιού στο 144ο Δημ. Σχολείο Σεπολίων.
2013 Εμψυχώτρια Θ. Παιχνιδιού στον Δήμο Xαλανδρίου.
2013 Εμψυχώτρια Θ. Παιχνιδιού στον Παιδικό σταθμό «Το Τρενάκι».
2011 Εμψυχώτρια Θ. Παιχνιδιού στον Δήμο Υμηττού.
2007-11 Εμψυχώτρια Θ. Παιχνιδιού στην Μαράσλειο Παιδαγωγική Ακαδημία.
2009 Υπεύθυνη θεατρολόγος του Θιάσου Αβάντι στην παιδική σκηνή «Ιλιάδα» του Ομήρου σε σκηνοθεσία Κωστή Μεγαπάνου.
2009 Εμψυχώτρια Θ. Παιχνιδιού στο 7ο Δημ. Σχολείο Πετρούπολης.
2009 Εμψυχώτρια Θ. Παιχνιδιού στον παιδικό σταθμό «Ροζ Πάνθηρας».
2008 Δημόσιες σχέσεις και χειρισμός κονσόλας (φωτισμοί) στο έργο «Ηρακλείδαι» του Ευριπίδη, Θέατρο Βαφείο.
2008 Υπεύθυνη στον τομέα του Θεάτρου και της Ψυχαγωγίας στην κατασκήνωση «Υδρύλι» της ΔΕΗ για τις τρεις κατασκηνωτικές περιόδους του καλοκαιριού.

* Κίνηση-Χορός

2014-16: Διδασκαλία Κινησιολογίας-Χορού στο 58ο Δημ. Σχολείο Σεπολίων.
2013-15: Διδασκαλία Κινησιολογίας-Χορού στο 59ο Δημ. Σχολείο Σεπολίων.
2012-14: Διδασκαλία Κινησιολογίας-Χορού στο 144ο Δημ. Σχολείο Σεπολίων.
2007 Διδασκαλία ενηλίκων και παιδιών σε τμήματα Yoga.
Performance στο Athens Video Art Festival στο δρώμενο «All Day Long» σε συνεργασία με την εικαστικό Μαρία Καραθάνου, Αττικό Μετρό – Σύνταγμα.
2007 Performance στη μουσική παράσταση «Journey into myself» του Χρίστου Χριστοφή, Λιμάνι Θεσσαλονίκης.
2002-03 Εισηγήτρια σεμιναρίου Fitness Festival North Academy.

* Κινηματογράφος

2010 «Ζητείται ψεύτης» ταινία μεγάλου μήκους σε σκηνοθεσία Ιεροκλή Μιχαηλίδη- Άγγελου Φραντζή.
2006 «Δίπλα – Δίπλα» ταινία μικρού μήκους σε σκηνοθεσία Αλέξη Τζίμα

* Σεμινάρια

2015 Σεμινάριο Πρώτων Βοηθειών.
2008 «Η γυναίκα στο Αρχαίο Δράμα» με τη Λυδία Κονιόρδου, Κέντρο Αρχαίου Δράματος “Δεσμοί”.
2005 «Διεθνές Διεπιστημονικό Συνέδριο: ο ηθοποιός ανάμεσα στη σκηνή και την οθόνη», Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών Α.Π.Θ.

Yoga: Εναλλακτική μέθοδος άσκησης και η εφαρμογή της στο γυμναστήριο, G.R.A.F.T.S
Σεμινάριο Dynamic Yoga, North Academy of Fitness.
2004 «Μικροϋποκριτική και Βιοενέργεια» με τον Μιχαήλ Μαρμαρινό.
2004 «Υποκριτική στην Αρχαία Τραγωδία» με τη Φιλαρέτη Κομνηνού, ΚΘΒΕ.
2003 «Το σώμα του Ηθοποιού και οι Πολιτισμικές Ταυτότητες» Τέταρτη Θερινή Ακαδημία Εθνικού Θεάτρου, Κέρκυρα. Σεμινάρια με τους Eva Lewinson, Γιάννη Παρασκευόπουλο, Θεόδωρο Τερζόπουλο. Master class με τον Σωτήρη Χατζάκη.
2002-03 «Αρχαίο Ελληνικό Θέατρο» με τον Στέφανο Κυριακίδη και την Ελένη Παπάζογλου, ΚΘΒΕ.
2002 «Διαβάζοντας και Παίζοντας» ύστερα από εισήγηση του Valere Novarina, Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης.
2001 «Ηλέκτρα» των Σοφοκλή και Ευριπίδη με τον Ανδρέα Μανωλικάκη σύμφωνα με τη μέθοδο του Actor’s Studio, ΚΘΒΕ.
1998-00 Μαθήματα σύγχρονου χορού, Jazz-musical dance με την Simone Martins.

Σχετικά άρθρα

Κυνηγήστε μας

6,398ΥποστηρικτέςΚάντε Like
1,713ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
713ΑκόλουθοιΑκολουθήστε


Τελευταία άρθρα

- Advertisement -