Δυσάρεστο: Κλείνει οριστικά, σύμφωνα με ανακοίνωση της Χριστίνας Χριστοφή, το θέατρο ΜΠΙΠ

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Στην όμορφη γειτονιά της Κυψέλης, το ΜΠΙΠ ήταν ένα από τα από τα θεατρικά στολίδια της. Από τους πολιτιστικούς χώρους που έδωσαν χώρο και βήμα σε νέους ανθρώπους, σε καινούργιες ιδέες και καινοτόμες δημιουργίες. Στο ΜΠΙΠ, που ανέβηκαν επιτυχημένες παραστάσεις όπως ο «Ένας ανεπαίσθητος πόνος» του Χάρολντ Πίντερ που παίχτηκε δύο χρονιές καθώς και ο μονόλογος «Κβάντα» της Χριστίνας Χριστοφή, δυστυχώς κατεβαίνουν τα ρολά. Το νεανικό θέατρο, που δημιουργήθηκε με τόση αγάπη, αποδείχτηκε ένα από τα πρώτα θύματα της πανδημίας. Την ανακοίνωση της είδησης έκανε η ίδια η Χριστίνα από τη σελίδα της στο F/B.

“Πώς σκέφτηκες να δημιουργήσεις το θέατρο ΜΠΙΠ”, είχα ρωτήσει τη δημιουργό του ΜΠΙΠ Χριστίνα Χριστοφή στη συνέντευξη που είχε δώσει στο catisart.gr.

*Ήταν μια ιδέα που αρχικά είχαμε με τη φίλη μου Kate Adams, στην πορεία την αφήσαμε και μετά την ξαναέπιασα μόνη μου. Ήταν κάπως ρομαντική θα έλεγα η αρχική ιδέα και δεν μπορούσα να φανταστώ τις δυσκολίες που αντιμετώπισα στη συνέχεια. Έμαθα και μαθαίνω πολλά.

Γιατί ΜΠΙΠ; Τι σημαίνει;

*ΜΠΙΠ ΜΠΙΠ είναι τα πουλιά που ποτέ δεν πιάνει το κογιότ… Επίσης ΜΠΙΠ είναι ο ήχος της κόρνας του αυτοκινήτου σε μια πολύβουη πόλη, ΜΠΙΠ είναι ο ήχος που ακούμε όταν κάτι λογοκρίνεται, ΜΠΙΠ είναι ο ήχος που περιμένεις να ακούσεις στον τηλεφωνητή πριν αφήσεις το μήνυμά σου… ΜΠΙΠ. Κάτι απλό, κάτι καθόλου σοβαρό, κάτι που δεν φέρει μαζί του βαθιά νοήματα, κάτι που είναι τόσο «άδειο» ώστε να γεμίσει με τη δική του ιστορία, όποια και αν είναι αυτή, που θα αποκτήσει μέσα στο χρόνο.

Η ανακοίνωση της σκηνοθέτιδος, συγγραφέως και ηθοποιού Χριστίνας Χριστοφή έχει ως εξής:

Το ΜΠΙΠ κλείνει. Οριστικά. Μαζεύουμε τα πράγματα και όλα θα στοιβαχθούν σε μια αποθήκη προς μελλοντική -ίσως- χρήση. Ποιος ξέρει… Το ΜΠΙΠ άνοιξε το 2015 μέσα στην κρίση στα capital controls και κλείνει το 2020 με τον Covid-19. Χωρίς επιχορηγήσεις, χωρίς εξωτερική βοήθεια. Τα πρώτα 2 χρόνια το καθάριζα μόνη μου μετά βρήκα τη μοναδική Τεούτα, έκανα ταμείο, κονσόλα, αποθήκευση, λογιστικά… τα έκανα όλα. Και το έφτιαξα με πολύ κόπο δουλεύοντας μέχρι αργά το βράδυ σε άλλες δουλειές για να βγαίνουν τα έξοδα.

 

 

Από τον Μάρτιο σκεφτόμουν όλη μέρα, κάθε μέρα τι θα κάνω. Σκέφτηκα να κάνω τα πάντα για να το κρατήσω και να περιμένω… Αλλά σε εποχές μεγάλης ασάφειας χρειάζεται να επιλέξεις ποια μάχη θα δώσεις. Και εγώ δεν θέλω να δώσω τη μάχη του χρέους και της καθημερινής αγωνίας, θέλω να δώσω τη μάχη να παραμείνω ένας άνθρωπος που είναι ερωτευμένος με τη θεατρική τέχνη. Δεν ήμουν εξάλλου ποτέ ένας καλός επιχειρηματίας. Και η διαχείριση δεν ήταν πάντα ευχάριστη… Ανέβηκαν πολλές παραστάσεις στο ΜΠΙΠ, συγκεκριμένα 50. Ιδανικά δεν θα ήθελα να υπάρχουν τόσες παραστάσεις μέσα στη βδομάδα αλλά όσοι διαχειρίζονται ένα χώρο ο οποίος ζει από τη δραστηριότητά του και όχι από αλλού ξέρουν ότι αλλιώς δεν βγαίνει… Κάποιες συνεργασίες ήταν όμορφες, κάποιες όχι. Έμαθα πολλά και συνεχίζω να μαθαίνω. Προς το παρόν η καύση είναι εσωτερική και η διάθεση για νέα σχέδια αναπαύεται… Παραμένω νερό, στη ροή και βλέπουμε! Ευχαριστώ πολύ τους γονείς μου, τον Βαγγέλη, τον αδερφό μου, τον πολύτιμο και μοναδικό Γιάννη Ζέρβα, τον Αντώνη Μπαρμπαρέκο, τον Ανδρέα Φλουράκη, τον Νίκο Λαφαζάνο, τον Ηλία Βαλάση για τη Λάσσυ μας, τον Παναγιώτη και τον Στέλιο Πλασκασοβίτη για τη γενναιοδωρία τους, τη Μαρία Μπρανίδου, τον Στηβ Μαργαρίτη, τη Σεμέλη και όλες και όλους που αγκαλιάσατε και δημιουργήσατε στο ΜΠΙΠ.

  • Διαβάστε επίσης:

Χριστίνα Χριστοφή: “Η τέχνη κινητοποιεί εκείνη τη χορδή που βρίσκεται κρυμμένη κάπου μέσα μας”