Cat Is Art

Χριστίνα Χριστοφή: “Η τέχνη κινητοποιεί εκείνη τη χορδή που βρίσκεται κρυμμένη κάπου μέσα μας”

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Για την καλλιτέχνιδα που σας παρουσιάζω παρακάτω, το θέατρο είναι μια τελετή. Με ρόλους και μάρτυρες – θεατές. “Μια τελετή μετάβασης, αθώωσης, υπέρβασης. Μια πνευματική εμπειρία”. “Αυτή η διάσταση του θεάτρου”, μου λέει, “με κινητοποιεί και μου δίνει τη σημασία που χρειάζομαι για να συνεχίσω να προσπαθώ”. Και οι προσπάθειές της, απ’ όσο γνωρίζω, στέφονται με επιτυχία και επιβραβεύονται με την αποδοχή του κοινού.

Γνώρισα τη Χριστίνα Χριστοφή πριν από μερικά χρόνια στο Στούντιο Νάμα, στο θέατρο Επί Κολωνώ”. Ένα κορίτσι, ταλαντούχο, επίμονο, ανήσυχο, τολμηρό και δημιουργικό. Απόδειξη ότι σε μια χρονιά δύσκολη, το 2015, πήρε το μεγάλο ρίσκο να δημιουργήσει το δικό της θέατρο, το θέατρο ΜΠΙΠ στην Κυψέλη. Ένα χώρο ζεστό, καλαίσθητο και οικείο, ανοιχτό σε νέους δημιουργούς, που ένας από τους στόχους του είναι να προωθήσει το νέο ελληνικό έργο.

Η Χριστίνα σπούδασε μουσική (πτυχίο από το Εθνικό Ωδείο-πιάνο), Marketing (ΒΑ American College of Greece) και σενάριο (UCLA). Το 2005 πήγε στη Νέα Υόρκη όπου συνέχισε τις σπουδές της πάνω στη σκηνοθεσία και το σενάριο (New York Film Academy). Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, από το 2006 έως το 2011 σπούδασε υποκριτική με δασκάλα τη σκηνοθέτιδα Ελένη Σκότη. Από το 1997 μέχρι το 2005 εργάστηκε ως Creative Copywriter σε διάφορες διαφημιστικές εταιρείες, με τις οποίες συνεχίζει τη συνεργασία της μέχρι και σήμερα ως freelancer. Επίσης έγραψε το σενάριο και έκανε τη σκηνοθεσία για 4 ταινίες μικρού μήκους.

Αυτό που αγαπά ιδιαίτερα, εκτός από την υποκριτική και τη σκηνοθεσία, είναι το γράψιμο. Ευαίσθητη στην ιστορία, τη λογοτεχνία και τον πολιτισμό αλλά και στον ευρύτερο κόσμο, θιασώτης της αξίας της εξερεύνησης της ανθρώπινης συνθήκης, μας έδωσε το θεατρικό μονόλογο “Κβάντα”, μια πρωτότυπη, εξαιρετικά σύγχρονη αφήγηση, που σκηνοθετεί η Ζωρζίνα Τζουμάκα και ερμηνεύει η ίδια στο θέατρο ΜΠΙΠ.

Στο έργο μια ηθοποιός ξεχνά τα λόγια της, όμως δεν θέλει να εγκαταλείψει τη σκηνή. Καρφωμένη στη θέση της, φορώντας το κοστούμι του ρόλου της, αφηγείται ιστορίες περιμένοντας το χειροκρότημα. Ιστορίες για τον χρόνο, το σύμπαν, τις πυρηνικές εκρήξεις, τις διαψεύσεις και τις προδοσίες. Ιστορίες για το απέραντο και το μηδαμινό. Μια ερωτική εξομολόγηση με αντικείμενο του πόθου τον «εκλεκτό θεατή» του θεάτρου και της ζωής. Μια αναδρομή στις ηρωίδες του Στρίντμπεργκ, στο Σίσυφο, στο Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι του Όσκαρ Ουάιλντ, στους έρωτες και τις προδοσίες, σε ό,τι μικρό και φαινομενικά ασήμαντο στη ζωή μας κοστίζει και πονά αβάσταχτα.

Η Χριστίνα Χριστοφή είναι μια νέα και ικανή θεατρική φωνή, επίκαιρη, αληθινή, με μια δυναμική και ταυτόχρονα απελευθερωτική προσέγγιση των θεμάτων που μας απασχολούν. Μια φωνή και μια θεατρική ύπαρξη που αξίζει να γνωρίσετε.

 

 

*Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη, μείναμε εκεί με την οικογένειά μου μέχρι τα 8 και μετά πήγαμε στη Λάρισα για λίγα χρόνια, και μετά Αθήνα. Από τα παιδικά μου χρόνια θυμάμαι το τρένο που ταξιδεύαμε με τη μητέρα μου και τον αδερφό μου από τη Λάρισα στη Θεσσαλονίκη για να δούμε τη θεία και τον θείο μου, το ποδόσφαιρο που παίζαμε με τον πατέρα μου και τον αδερφό μου, θυμάμαι τα ταξίδια στην Κύπρο όταν ζούσαν οι παππούδες μου, τις βόλτες στα βουνά έξω από το χωριό μου στα Γιάννενα…

Ποια ήταν τα παιδικά σου αναγνώσματα και οι πρώτες καλλιτεχνικές σου επιρροές;

*Από τα πρώτα βιβλία που θυμάμαι να έχω διαβάσει είναι του Ντέινικεν… Για όσους τον γνωρίζουν πίστευε ότι μας έχουν επισκεφθεί εξωγήινοι και προσπαθούσε να το αποδείξει με επιστημονικά επιχειρήματα και φωτογραφίες. Μου είχε επίσης εντυπωθεί ο Γλάρος Ιωνάθαν όπως πιστεύω συνέβη σε πολλά παιδιά και μετά, στην εφηβεία μου ανακάλυψα τον Πόε και τον Έσσε. Και μετά ήρθαν πολλοί άλλοι. Ο πρώτος καλλιτέχνης που λάτρεψα ήταν ο Έλβις Πρίσλεϊ. Περίμενα κάθε Αύγουστο το αφιέρωμα που του έκανε η κρατική τηλεόραση.

Πώς σκέφτηκες να δημιουργήσεις το θέατρο ΜΠΙΠ;

*Ήταν μια ιδέα που αρχικά είχαμε με τη φίλη μου Kate Adams, στην πορεία την αφήσαμε και μετά την ξαναέπιασα μόνη μου. Ήταν κάπως ρομαντική θα έλεγα η αρχική ιδέα και δεν μπορούσα να φανταστώ τις δυσκολίες που αντιμετώπισα στη συνέχεια. Έμαθα και μαθαίνω πολλά.

Γιατί ΜΠΙΠ; Τι σημαίνει;

*ΜΠΙΠ ΜΠΙΠ είναι τα πουλιά που ποτέ δεν πιάνει το κογιότ… Επίσης ΜΠΙΠ είναι ο ήχος της κόρνας του αυτοκινήτου σε μια πολύβουη πόλη, ΜΠΙΠ είναι ο ήχος που ακούμε όταν κάτι λογοκρίνεται, ΜΠΙΠ είναι ο ήχος που περιμένεις να ακούσεις στον τηλεφωνητή πριν αφήσεις το μήνυμά σου… ΜΠΙΠ. Κάτι απλό, κάτι καθόλου σοβαρό, κάτι που δεν φέρει μαζί του βαθιά νοήματα, κάτι που είναι τόσο «άδειο» ώστε να γεμίσει με τη δική του ιστορία, όποια και αν είναι αυτή, που θα αποκτήσει μέσα στο χρόνο.

 

 

Και γιατί στη γειτονιά της Κυψέλης;

*Αυτό ήταν τυχαίο. Έψαχνα στο Μεταξουργείο, στο Γκάζι. Εκείνη την εποχή σύχναζα Μεταξουργείο, στον Άνθρωπο, εκεί ήταν η παρέα μου, εκεί φανταζόμουν το μικρό μου θέατρο, σε μια αποθήκη, σε ένα γκαράζ. Ο λόγος που δεν έγινε εκεί το ΜΠΙΠ είναι γιατί οι χώροι που έβρισκα στα χρήματα που μπορούσα να διαθέσω για ενοίκιο δεν πληρούσαν τις προϋποθέσεις για να πάρω άδεια. Οπότε άρχισα να σκέφτομαι άλλες περιοχές. Και προέκυψε η Κυψέλη. Εκείνη την περίοδο η Κυψέλη ήταν στα κάτω της αλλά είχα φίλους στην Κυψέλη και την ένιωθα οικεία. Βρέθηκε αυτός ο χώρος, Αγίου Μελετίου 25, που έτυχε να είναι δίπλα στα γνωστά θέατρα της Κυψέλης και έτσι ξεκίνησαν όλα.

Η «Κβάντα» είναι το πρώτο αμιγώς δικό σου έργο, που παρουσιάζεται στη σκηνή. Πώς γεννήθηκε;

*Έχω γράψει και άλλα έργα, όχι πολλά. Η πρώτη γραφή της “Κβάντα” έγινε μέσα σε λίγες μέρες. Πραγματικά δεν μπορούσα να σταματήσω να γράφω. Δεν ξέρω πώς γεννήθηκε… Το κάθε έργο έχει το δικό του τρόπο να φανερώνεται. Στη συνέχεια βέβαια υπήρξαν αλλαγές, διορθώσεις, ξανά και ξανά, μέχρι που βρέθηκε η τελική του μορφή.

Τι συμβαίνει στο έργο;

*Μια ηθοποιός έχει προετοιμαστεί να παρουσιάσει στο κοινό έναν κλασικό θεατρικό μονόλογο αλλά κάτι συνέβη και ξέχασε τα λόγια της. Δεν εγκαταλείπει τη σκηνή, μένει εκεί και αρχίζει να διηγείται ιστορίες για τον ανεκπλήρωτο έρωτα, για το κενό ανάμεσα σε ένα ηλεκτρόνιο και σε ένα πρωτόνιο, για τις πυρηνικές εκρήξεις, για την προδοσία, για τον Σίσυφο και τις ηρωίδες του Στρίντμπεργκ… Ιστορίες για το μικρό και το απέραντο, για τον έρωτα και τον θάνατο, για την προδοσία και τον Ντόριαν Γκρέι.

 

 

Ποια είναι η σκηνοθετική προσέγγιση της Ζωρζίνας Τζουμάκα για την παράσταση και πώς αναπτύχθηκε στις πρόβες;

*Η Ζωρζίνα αγκάλιασε την Κβάντα και την αγάπησε. Πιστεύω ότι ανέδειξε τη θεατρική διάσταση του έργου και κατάφερε να κεντήσει μια παράσταση που πιστεύω ότι αιχμαλωτίζει τον θεατή. Την ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη και το ταλέντο της.

Αν ήθελες λακωνικά να πείσεις το θεατή να επιλέξει την παράσταση «Κβάντα» -ανάμεσα στην πληθώρα έργων που ανεβαίνουν στις αθηναϊκές σκηνές- τι θα του έλεγες;

*Δύσκολη αλλά πολύ καλή ερώτηση! Θα έλεγα ότι στην Κβάντα μπορεί να του/της συμβεί μια συνάντηση με κάτι που δεν λέγεται.

Γιατί γράφεις; Ποια ανάγκη σου καλύπτει το γράψιμο;

*Μικρή έγραφα για να ξεσπάσω. Για να βγάλω από μέσα μου όλα αυτά που δεν μπορούσα να εκφράσω στην «κανονική» ζωή. Στην πορεία, το γράψιμο έγινε η δουλειά μου. Στη διαφήμιση έμαθα πώς μπορείς με λίγες λέξεις να πεις πολλά πράγματα. Και μετά, αρχικά από το σενάριο και στη συνέχεια μέσα από το θέατρο, η γραφή άρχισε να γίνεται το καλλιτεχνικό μου εργαλείο. Μέσα από τη γραφή προσπαθώ να αιχμαλωτίσω έστω και μια ιδέα της ανθρώπινης παρουσίας, προσπαθώ και πάλι να επικοινωνήσω όπως όταν ξεκίνησα να γράφω, μόνο που τώρα, σε μια επικοινωνία πομπού – δέκτη, δεν είμαι εγώ στο φως, δεν είμαι εγώ ο πομπός, εγώ είμαι μόνο η αφορμή, ο διάμεσος. Δεν με ενδιαφέρει δηλαδή να πω την ιστορία μου, τις απόψεις μου, να μοιραστώ μαζί σας τις εμπειρίες μου, δεν με ενδιαφέρει με άλλα λόγια να «εκφραστώ» όπως ακούω πολύ να λέγεται. Για μένα η καλλιτεχνική διαδικασία από ένα σημείο και μετά δεν πρέπει να αφορά τη δική μου έκφραση. Αλλά κάτι πιο διευρυμένο, κάτι πιο ουσιαστικό και λιγότερο αυτοαναφορικό.

 

 

Τι σημαίνει θέατρο για σένα;

*Είναι μια τελετή. Με ρόλους και μάρτυρες/θεατές. Μια τελετή μετάβασης, αθώωσης, υπέρβασης. Μια πνευματική εμπειρία. Είναι βέβαια και πολλά άλλα πράγματα. Αλλά για μένα, αυτή η διάσταση του θεάτρου με κινητοποιεί και μου δίνει τη σημασία που χρειάζομαι για να συνεχίσω να προσπαθώ.

Γιατί ο άνθρωπος έχει ανάγκη το θέατρο;

*Στη σημερινή εποχή είναι πολύ σημαντικό να επαναπροσδιορίσουμε τη λειτουργία και τη χρησιμότητα του θεάτρου, ή γενικότερα της τέχνης στην ανθρώπινη ζωή. Αλλιώς το θέατρο θα πεθάνει ή θα συρρικνωθεί σε κάτι που μπορεί να έχει θέαμα και γέλιο ή κλάμα αλλά καμία υπέρβαση. Θέλω να πιστεύω ότι ο άνθρωπος έχει ανάγκη την τελετή, έχει ανάγκη την αθώωση, έχει ανάγκη να υπερβαίνει την καθημερινότητα και τη σκληρότητά της και να συλλογίζεται πάνω σε όλα αυτά χωρίς να τα προσπερνάει αδιάφορα και ξώφαλτσα. Η τέχνη χρειάζεται να κινητοποιεί εκείνη τη χορδή που βρίσκεται κρυμμένη κάπου μέσα μας, εκείνη τη χορδή που έχουμε κοινή με κάθε πλάσμα που γεννήθηκε και θα γεννηθεί, εκείνη τη χορδή που μας συνδέει, που υπερβαίνει το χρόνο και την προσωπική εμπειρία.

«Το θέατρο και η ποίηση είναι οι δύο τέχνες που βοήθησαν τους ανθρώπους να μείνουν ζωντανοί και να συνεχίσουν να ζουν», έχει πει η Βανέσα Ρεντγκρέιβ. Σε βρίσκει σύμφωνη;

*Συμφωνώ, πρόσφατα είδα ένα ντοκιμαντέρ για την τέχνη στο Άουσβιτς. Ναι, στο Άουσβιτς υπήρχαν κάποιοι κρατούμενοι που έκαναν την υπέρβαση της τέχνης. Και επίσης, εδώ στη δική μας ζωή, γνωρίζω πολλούς που σώθηκαν από την τέχνη. Δεν θα έλεγα όμως μόνο το θέατρο και την ποίηση. Για μένα, η τέχνη που έχει τη δύναμη να κινήσει τον κόσμο είναι η μουσική. Αυτή είναι μια καθαρά υποκειμενική άποψη αλλά νιώθω ότι η μουσική έχει μία άμεση σύνδεση με τον ανθρώπινο ψυχισμό. Από μια απλή μελωδία που σιγοτραγουδάει ένα παιδί και το ρυθμό της καρδιάς και του αίματος, μέχρι τα ασύλληπτα συμφωνικά έργα των μεγάλων δημιουργών, η μουσική έχει τη δύναμη να δημιουργεί τοπία. Όσο για τη Βανέσα Ρεντγκρέιβ είχα την τύχη να τη γνωρίσω. Είχαμε κάνει ένα μικρό γύρισμα στο ΜΠΙΠ για το προσφυγικό, ένα θέμα στο οποίο η κα Ρεντγκρέιβ είχε δυναμική παρουσία. Είχε έρθει λοιπόν με την πολύ καλή της φίλη την κα Ντενίση και στο ΜΠΙΠ έγινε ένα γύρισμα, ένα σύντομο βίντεο, μια απεύθυνση της Βανέσα Ρεντγκρέιβ προς τους Έλληνες πάνω στο θέμα των προσφύγων. Ήταν μια πρωτοβουλία των Γιατρών Χωρίς Σύνορα, μια οργάνωση που εκείνη την εποχή συνεργαζόταν με την κα Ρεντγκρέιβ.

Οι άνθρωποι που συναντάς σου δίνουν υλικό για να γράψεις;

*Ναι, όλα δίνουν υλικό… οι άνθρωποι, μια καταστροφική φωτιά, ο θάνατος της γάτας που αγαπούσες πολύ, ο Τραμπ, η πρεσβυωπία, όλα…

Στα συρτάρια σου θα βρούμε κι άλλα έργα;

*Ναι, έχω άλλα δύο έργα. Το «Μια μαύρη τρύπα στο κέντρο της Κυψέλης» που γράψαμε μαζί με την Ανδρονίκη Μαστοράκη και τα «Φασολάκια Μπουμ». Κι έχω γράψει και κάποια έργα μικρής διάρκειας, δέκα λεπτών, δεκαπέντε…

 

 

Έχει συμβεί η τρέχουσα κοινωνική κατάσταση να αποθαρρύνει τη δημιουργικότητά σου;

*Ναι. Νομίζω όμως ότι όλες οι κοινωνικές καταστάσεις ανά τους αιώνες αποθάρρυναν εν μέρει τη δημιουργικότητα. Έτσι ίσως προκύπτουν τα μεγάλα έργα.

Ποιος ήρωας της λογοτεχνίας ή του θεάτρου θα ήθελες να είσαι;

*Δεν ξέρω, πραγματικά. Μπορεί και όλοι σε μια ταιριαστή συνθήκη.

Ποιο ποίημα από όσα έχεις διαβάσει μέχρι σήμερα είναι το αγαπημένο σου;

*Το «Τα πάντα αγνά τους μάτια» του Paul Eluard σε μετάφραση Χριστόφορου Λιοντάκη. Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας τον τελευταίο στίχο: Τον λογισμό μου τον κρατάει η ζωή κι ο θάνατος.

Αν μπορούσες να καλέσεις για καφέ κάποιους δημιουργούς που θαυμάζεις, ζώντες ή τεθνεώτες, ποιοι θα ήταν;

*Η PJ Harvey, o Egon Schiele, o Jim Morrison, η Patty Smith, ο Χουάν Ρούλφο, η Εmily Dickinson, η Gertrude Stein…

Ποια βιβλία έχεις στο κομοδίνο σου αυτό τον καιρό;

*Tα «Ανεξάντλητα Σημαίνον», μια συλλογή ποιημάτων της Emily Dickinson και το θεατρικό έργο “Λουτ” του Τζο Όρτον.

Ποιο δικό σου σύνθημα θα ήθελες να ακουστεί;

*Κάθε τέλος μία αρχή το κατοικεί. (Δεν είναι δικό μου, του Έσσε είναι…).

Πώς θα χαρακτήριζες τους καλλιτέχνες της γενιάς σου;

*Δεν μπορώ να το κάνω αυτό.

Πώς θα ήθελες να είσαι επαγγελματικά, καλλιτεχνικά και προσωπικά σε δέκα χρόνια από τώρα;

*Θα ήθελα να είμαι καταρχάς καλά. Να είναι οι άνθρωποι που αγαπώ καλά. Όσο για μακρόπνοα σχέδια, δεν κάνω είναι η αλήθεια. Τα σχέδιά μου είναι βραχυπρόθεσμα.

Πώς διαλέγεις τους φίλους σου;

*Να μιλάμε την ίδια γλώσσα. Τόσο στο συναίσθημα όσο και σε όλα τα άλλα. Έχω πολλές φιλικές γνωριμίες αλλά λίγους φίλους.

Ποιους θαυμάζεις στη λογοτεχνία, στη ζωγραφική, στον κινηματογράφο αλλά και στο θέατρο;

*Η λίστα είναι ατελείωτη. Από τον Μπετόβεν μέχρι τον Τζιμ Κάρεϊ και από τον Ταρκόφσκι μέχρι τη Βιρτζίνια Γουλφ και τον Μισέλ Ουελμπέκ.

Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σου;

*Γράφω κάτι και θα ήθελα να το ολοκληρώσω.

Ποιος είναι ο αγαπημένος σου προορισμός για διακοπές;

*Η Εύβοια, το camping Rovies.

 

 

Πώς θα χαρακτήριζες τη συμπεριφορά των Ελλήνων απέναντι στα ζώα και δη στα αδέσποτα;

*Ακραία. Από τη μία ταΐζουμε τα αδέσποτα και τα φροντίζουμε όσο μπορούμε, υπάρχουν σύλλογοι και εθελοντές που πραγματικά βοηθούν πολύ και από την άλλη τα πυροβολούμε, τα κλωτσάμε και τα φολιάζουμε. Τι να πω… Κάποια στιγμή εύχομαι να μην υπάρχουν πια αδέσποτα, να μην πετάμε τα ζώα στο δρόμο όταν ανακαλύπτουμε ότι δεν είναι λούτρινα. Ο άνθρωπος μπορεί να φτάσει μέχρι το έγκλημα για να επιβιώσει, το ζώο όμως είναι ανίσχυρο.

Μίλησέ μας για τη δική σου σχέση με τα ζώα! Έχεις κατοικίδιο;

*Είχα δύο γατούλες οι οποίες έφυγαν μέσα σε ένα μήνα. Η μία από γηρατειά και η άλλη από νεφρική ανεπάρκεια. Έδωσα μεγάλη μάχη να τις κρατήσω στη ζωή αλλά όπως ήταν αναμενόμενο δεν τα κατάφερα. Ακόμα και σήμερα συγκινούμαι πολύ όταν τις σκέφτομαι, ιδιαίτερα το Πρου, την πιο μικρή σε ηλικία από τις δύο. Έχει περάσει ένας χρόνος αλλά ακόμα την περιμένω να εμφανιστεί κάτω από το σκέπασμα του καναπέ… Όσο μεγαλώνω συνδέομαι όλο και περισσότερο με τα ζώα, η σκέψη ότι υποφέρουν με αναστατώνει. Και τελικά αυτό με αναστατώνει περισσότερο από τον θάνατο των πλασμάτων, το βάσανό τους, οι ανυπόφορες συνθήκες της σύντομης και βασανιστικής ζωής τους.

Ευχαριστώ πολύ, Χριστίνα!

*Εγώ σας ευχαριστώ!

***

  • Για την παράσταση διαβάστε αναλυτικά εδώ:

Το έργο “ΚΒΑΝΤΑ” της Χριστίνας Χριστοφή επανέρχεται στο θέατρο ΜΠΙΠ

 

 

Χριστίνα Χριστοφή – Βιογραφικό Σημείωμα

Η Χριστίνα Χριστοφή γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε μουσική (πτυχίο από το Εθνικό Ωδείο-πιάνο), Marketing (ΒΑ American College of Greece) και σενάριο (UCLA). Το 2005 πήγε στη Νέα Υόρκη όπου συνέχισε τις σπουδές της πάνω στη σκηνοθεσία και το σενάριο (New York Film Academy). Γυρνώντας στην Ελλάδα, από το 2006 έως το 2011 σπούδασε υποκριτική με δασκάλα την Ελένη Σκότη.
Από το 1997 μέχρι το 2005 έχει εργαστεί ως Creative Copywriter σε διάφορες διαφημιστικές εταιρείες, με τις οποίες συνεχίζει τη συνεργασία της μέχρι και σήμερα ως freelancer.
Από το 2004 μέχρι 2006 έγραψε το σενάριο και σκηνοθέτησε 4 ταινίες μικρού μήκους («12 Μαΐου», «Μια ιστορία για όσα δεν φαίνονται», «About Love, Life and Creativity», «Ένα»).
Από το 2008 ασχολείται συστηματικά με το θέατρο:
Ως σκηνοθέτης / συγγραφέας / ηθοποιός έχει παρουσιάσει πολλές παραστάσεις.
Ενδεικτικά αναφέρονται:
«Ένας ανεπαίσθητος πόνος» του Χάρολντ Πίντερ, θέατρο ΜΠΙΠ
«Κβάντα» της Χριστίνα Χριστοφή, θέατρο ΜΠΙΠ
«Το σπίτι του Ληστή» της Θεώνης Δέδε, θέατρο ΜΠΙΠ
«Σαν να μη συμβαίνει» της Ελένης Κωστοπούλου, θέατρο ΜΠΙΠ
«Μια Μαύρη Τρύπα στο Κέντρο της Κυψέλης» της Χριστίνας Χριστοφή, Ανδρονίκης Μαστοράκη, θέατρο ΜΠΙΠ
«Μήδειας Μπούρκα» του Ανδρέα Φλουράκη, (Φεστιβάλ Μονοδράματος – Πάφος Πολιτιστική Πρωτεύουσα)
«Κίρκη» του Ανδρέα Φλουράκη, θέατρο ΜΠΙΠ
«Διώρυγα» του Ανδρέα Φλουράκη, Μουσείο Φωταερίου (βραβείο Πρωτότυπης Σκηνικής Σύνθεσης)
«Λάσσυ» του Ανδρέα Φλουράκη, θέατρο Επί Κολωνώ, θέατρο ΜΠΙΠ
«Κομπόστ» της Άννας Καραμπά (πρώτο βραβείο, Millenium φεστιβάλ, θέατρο Ακαδημία Πλάτωνος)
«Μπελ Επόκ» του Ανδρέα Φλουράκη, θέατρο Επί Κολωνώ
«Κέλυφος» του Ανδρέα Φλουράκη, θέατρο 104
«Reality» της Άννας Καραμπά, θέατρο 104
«(Κα)μία σχέση» της Χριστίνας Χριστοφή, θέατρο Επί Κολωνώ, Φεστιβάλ Off Off (επιλέχθηκε από 30 παραστάσεις για να ενταχθεί στο πρόγραμμα του θεάτρου.)

Το 2015 δημιούργησε το θέατρο ΜΠΙΠ στην Κυψέλη. Ένας χώρος ανοιχτός σε νέους δημιουργούς που ένας από τους στόχους του είναι να προωθήσει το νέο ελληνικό έργο.

  • Οι φωτογραφίες από την παράσταση “Κβάντα” είναι του Χρήστου Καλαϊτζή.
Εκτύπωση
Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΧριστίνα Χριστοφή: “Η τέχνη κινητοποιεί εκείνη τη χορδή που βρίσκεται κρυμμένη κάπου μέσα μας”

Related Posts