20.1 C
Athens
Δευτέρα 16 Μαΐου 2022
 

Δύο αβγά δεκαοχτούρας. Μήνυμα ζωής…

Του Αντώνη Ψαρρά [Κείμενο και φωτογραφία]

Ισχυρίζονται κάποιοι ότι η δεκαοχτούρα σπαραχτικά αναζητά τα δεκαοχτώ παιδιά της που της τα έκλεψαν. Γι’ αυτό το ιδιότυπο κελάηδημά της μοιάζει σαν να συλλαβίζει μελωδικά τον αριθμό δεκαοχτώ.
Υπάρχει όμως κι ένας άλλος μύθος που λέει ότι υποστηρίζει το δίκιο της. Ζύμωσε και έψησε δεκαοκτώ ψωμιά η τίμια νοικοκυρά και όμορφη σύζυγος κι όχι δεκαεννιά, όπως ισχυρίστηκε η πανούργα πεθερά της.

Η μοχθηρή, δύστροπη, προφανώς και δύσμορφη πεθερά μισούσε την προκομμένη νύφη της και της έκανε το βίο αβίωτο. Κάποτε της έδωσε εντολή να φτιάξει δεκαοκτώ καρβέλια ψωμί. Η νύφη υπάκουη τα έφτιαξε.

Όταν όμως επέστρεψε ο άνδρας της από τη δουλειά, η μάνα του τη συκοφάντησε:

«Ήταν δεκαεννιά τα ψωμιά. Το ένα το έφαγε. Είναι ανεπρόκοπη και λαίμαργη. Σπαταλά το βιός σου».

Τώρα γιατί ο γιος την πίστεψε, κάπως ακατανόητο μου φαίνεται. Μάλλον μωρός και αστόχαστος θα ήταν. Ρίχτηκαν με βία μάνα και γιος πάνω στην κοπέλα για να την τιμωρήσουν. Αυτή, μέσα στην απελπισία της, φώναζε η δύσμοιρη:

«Δεκαοχτώ, δεκαοχτώ».

Κάποιος πονετικός θεός τη λυπήθηκε και την έκανε πτηνό. Η κραυγή όμως τής έμεινε. Από τότε πορεύεται στους αιώνες με τον ήχο τον χαρακτηριστικό να τη συνοδεύει.

Μέχρι κι ο ποιητής Γεώργιος Βιζυηνός συγκινήθηκε από την ιστορία της αδικημένης κοπέλας κι έγραψε ποίημα ολόκληρο για τα δεινά της:

«Ήταν άλλοτε η καημένη/ κοριτσάκι διαλεκτό/ χρόνοι τώρα περασμένοι/ δεκαοχτώ, δεκαοχτώ».

Αυτό το χαριτωμένο αγριοπερίστερο, που μοιάζει με τρυγόνι αλλά έχει ένα μαύρο δαχτυλίδι περασμένο στο λαιμό, πετά και πάνω από τον γκρίζο ουρανό της θορυβώδους Αθήνας. Γεννά κάθε Απρίλιο δύο αβγά. Μια κουρασμένη δεκαοχτούρα έφτιαξε φωλιά κι απόθεσε τ’
αβγά της στην ανθισμένη βεράντα μου.

Όταν κλωσάει ένα τέτοιο πουλί είναι η ζωντανή απόδειξη της άνοιξης. Διεκδίκησε το χώρο της, αυτόν που καταπατήσαμε αλαζονικά οι άνθρωποι;

Μετέφερε από τα ταξίδια της σε ξένους τόπους κάποιο μήνυμα στην ηλιόλουστη βεράντα μου;

Το σίγουρο είναι πως πρόκειται για ύψιστη τιμή να γεννήσει ένα πουλί στο σπίτι μου.

Από την πλευρά μου, εντυπωσιάστηκα. Η έκπληξή του ήταν πολύ ευχάριστη. Προσπάθησα  όμως να το κρύψω με πειραχτικά αστεία.

«Θα τα κάνω ομελέτα».

«Θα περιμένω να βγουν οι νεοσσοί, να μεγαλώσουν και θα τους μαγειρέψω με πιλάφι».

Όταν όλοι οι άλλοι μιλούσαν για σπουδαίο οιωνό, εγώ έλεγα:

«Δεν μου δίνετε καμιά καλή συνταγή;».

Τάχα σκληρός.

«Μα τα αβγά, Αντώνη», μού έλεγε μια καλή μου φίλη, «είναι πανάρχαιο σύμβολο της ζωής, της γέννησης και της κοσμογονίας. Κι αυτά που τρεμοφέγγουν στο φως λουσμένα το απαλό δεν θα επιτρέψει η τρυφερή και στοργική καρδιά σου να πάθουνε κακό. Θέλεις εσύ να πονέσει κι άλλο η δύστυχη δεκαοχτούρα;»

Τελικά, η φίλη μου με έπεισε, απλά φωτογράφησα τα αυγά και τώρ περιμένω να τα δω να πετούν ελεύθερα στον ουρανό με τη μαμά τους…

***

[Πρώτη ανάρτηση στο Catisart στις 20 Απριλίου του 2011].

 

 

Σχετικά άρθρα

Κυνηγήστε μας

6,398ΥποστηρικτέςΚάντε Like
1,713ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
695ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
- Advertisement -

Τελευταία άρθρα

Cat Is Art