Γράφει η θεατρολόγος Μαρία Μαρή
Το «Διψάω» της Αναστασίας Κουρή επανέρχεται για 2η χρονιά για να στοιχειώσει τις Πέμπτες της πόλης στον Μικρό Κεραμεικό.
Σκηνοθετεί η Βάσια Βασιλείου και ερμηνεύει ο Δημήτρης Αϊβαλιώτης.
Έχει αποδειχθεί ότι η συνεργασία αυτών των δύο είναι πραγματικά δυναμική και διαδραστική. Πριν από περίπου 10 χρόνια οι δύο καλλιτέχνες και φίλοι είχαν πρωτοσυνεργαστεί αρχικά το 2013, στα πρώτα βήματα στη σκηνοθεσία της Βάσιας στην παράσταση Shopping and Fucking (and Dragging), όπου μοιράστηκαν και 5 υποψηφιότητες στα Gay Annual Theatre Awards.
Αμέσως μετά, το 2014, συνεργάστηκαν και πάλι στη Mimic performance «Εγώ και Αυτός» σε κείμενο και σκηνοθεσία της ιδίας όπου κέρδισαν το Β’ Βραβείο στο φεστιβάλ Nova Pars Nights.
Η Βάσια Βασιλείου και ο Δημήτρης Αϊβαλιώτης διερευνούν το κείμενο της Αναστασίας Κουρή στο «Διψάω».
Ο Κώστας είναι η συνέχεια της πεθαμένης του αδελφής. Νιώθει και είναι μόνος. Η μητέρα του μετά την απώλεια της κόρης της, έδωσε στο επόμενο παιδί της ένα όνομα κοντινό και σχετικό με εκείνο της κόρης της. Συχνές οι αναφορές στην Ελενίτσα, που τους «βλέπει από τον ουρανό».
Δεν μπόρεσε να δεχθεί ποτέ την απώλεια. Η μάνα έκανε τραπέζι στα γενέθλια της πεθαμένης Ελενίτσας. Η ξανθιά κούκλα μπροστά στο πρόσωπο του Κώστα μια κούκλα με ξανθά μαλλάκια και σώμα αντρικό, όπως και μια ακέφαλη κούκλα βιτρίνας με αντρικό σώμα και γυναικεία χέρια υπαινίσσονται άμεσα και φανερά τον διχασμό της προσωπικότητας του Κώστα.
Με τις κούκλες
Καταλάβαινε ότι κάτι διαφορετικό ένιωθε εκείνος και φρόντιζε να κρύβεται. Άπλωνε τις κούκλες του στο σχοινί της μπουγάδας, ενώ πρωτύτερα τις είχε εξαρθρώσει. Βασανίζεται. Κυλιέται κάτω. Πλένεται αρειμανίως. Όσο και να πλύνει από επάνω του αυτό που νιώθει δεν φεύγει, είναι η φύση του. Ποιος ευθύνεται γι’ αυτό ; Μπορεί η μάνα του. Τι σημασία έχει; Πώς να εξαρθρώσει τον εαυτό του; Όμως έτσι ακριβώς νιώθει ότι πρέπει να κάνει.
Ένας άνθρωπος εξαρθρωμένος, που ψάχνει να ξεδιψάσει. Ένας Γολγοθάς η ζωή του. Μια δύσκολη αναρρίχηση, που δεν οδηγεί σε καμιά κορυφή, ούτε εξιλέωση. Διψάει για αποδοχή, για αγάπη, για ζωή και μένει πάντα ανικανοποίητος. Ο κόσμος δίπλα του ζει μέσα στην υποκρισία και αυτό τον εξαγριώνει. Κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα στην ευτυχία. Το περιβάλλον εξωθεί τον άνθρωπο στο έγκλημα και την τρέλα. Η ίδια η κοινωνία είναι συνεργός στο έγκλημα και συγκάτοικος στην τρέλα.
Ο ιερέας που δήθεν βοηθά τους αδυνάτους και τους κατατρεγμένους, τους άπορους, που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα συλλαμβάνεται από τον Κώστα να εκμεταλλεύεται σεξουαλικά μια ανήλικη προσφυγοπούλα. Δεν υπάρχει τίποτα μετά από αυτό. Όλα είναι μια ατέρμονη εκμετάλλευση και αυτός θα γινόταν το θέαμα του μανιασμένου κοινού, που θα τον γλένταγαν για πλάκα. Είναι τόσο ευαίσθητος και τόσο ευάλωτος, γι’ αυτό και γίνεται από άμυνα στυγερός δολοφόνος.
Ο Κώστας δεν βγαίνει τη μέρα. Αγαπά τη νύχτα. Ο παπάς του λέει «Βουρκόλακας είσαι;» Είναι λοιπόν. Είναι Βουρκόλακας, που αναζητά τη ζωή του, το δικαίωμά του να υπάρχει ελεύθερα και την ημέρα, όπως και τη νύχτα, χωρίς να τον κοιτούν σαν κάτι αξιοπερίεργο.
Επωδός του «Ποιος θα κλάψει για εμένα; Ποιος μπορεί να κλάψει για εμένα;» σα να αναρωτιέται απελπισμένα ποιος μπορεί να τον αγαπήσει εκείνον; Κλάμα απελπισίας η ερώτησή του.
Σύγχρονος Τζόκερ
Ο Δημήτρης Αϊβαλιώτης γίνεται ένας σύγχρονος Τζόκερ. Αποδίδει δικαιοσύνη όπως εκείνος ξέρει. Τιμωρεί γιατί και εκείνος άθελά του έχει τιμωρηθεί. Η ερμηνεία του πολυεπίπεδη. Τη μια ευαίσθητος και την άλλη τρελαμένος και εκδικητικός. Τα μια η συνέχεια της Ελενίτσας και την άλλη ο Μάκης ο τορέρο. Σασπένς. Ήχος λεπίδας στον αέρα. Ο θάνατος τους εξισώσει όλους. Όλοι εκεί θα καταλήξουμε, γιατί μέχρι τότε πρέπει να είμαστε τόσο άδικοι, τόσο προσβλητικοί, τόσο εκμεταλλευτές;
Η Νονά η Μάρω, παρούσα στο έργο μέσω της φωνής της Μίνας Χειμώνα, είναι η καλή του νεράιδα. Μόνο αυτή τον αποδέχεται.
Όταν ο Κώστας γνώρισε τον έρωτα, τιθάσευσε για λίγο την εσωτερική ορμή του. Δεν άργησε, όπως συνήθως να έρθει η προδοσία και αυτό ήταν καταλύτης. Θα τιμωρούσε. Θα απέδιδε δικαιοσύνη όπως η φύση του, του υπαγόρευε.
Ο Δημήτρης Αϊβαλιώτης παρουσίασε με δεξιοτεχνία τη ζωή του Κώστα και σωματοποίησε τα αδιέξοδά του.
Ατμόσφαιρα θρίλερ
Η σκηνοθεσία της Βάσιας Βασιλείου, οι συμβολισμοί, οι φωτισμοί και οι σκιές, δημιούργησαν την ατμόσφαιρα θρίλερ για να αποκαλυφθεί όσο γίνεται η συμπλεγματική φιγούρα του ήρωα.
Η συνεργασία των δύο είχε ένα άρτιο αποτέλεσμα σχετικά με την αποδοχή του εαυτού, τη διαφύλαξη από την κοινωνική κατακραυγή, την άμυνα έναντι των κοινωνικών βολών και βέβαια την αξίωση της προσωπικής ευτυχίας.
***
Θέατρο Μικρός Κεραμεικός: Δεύτερη χρονιά επιτυχίας για το «Διψάω» της Αναστασίας Κουρή
