Δαβίδ Μαλτέζε, ένας ηθοποιός μετράει τ’ άστρα του

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Ίσως τον θυμάστε από την εμβληματική παράσταση “Ενας στους δέκα”, στο Δώμα του Θεάτρου του Νέου Κόσμου. Μια παράσταση τόσο καταγγελτική που μας “έκοψε τα γόνατα” από το τράνταγμα. Τόσο δυνατή που χαράχτηκε κυριολεκτικά στο σκληρό δίσκο των θεατών που την παρακολούθησαν. Όμως ο Δαβίδ Μαλτέζε είναι κάτι περισσότερο. Είναι ηθοποιός. Είναι ταλέντο, αφοσίωση. Είναι ποιότητα, σκληρή δουλειά. Είναι αγάπη. Έχει παρελθόν και κυρίως έχει μέλλον. Και έχει και άστρα. Που τα μετράει και που του ευχόμεθα να τα κατακτήσει. Στις 28 και 29 Μαΐου κατέκτησε ένα ακόμη. Με την performance “Προς εγκατάστασιν…”. Εμπνευσμένη από την εγκατάσταση “Ανθρωπος με ποδήλατο” του σπουδαίου μας εικαστικού Βλάση Κανιάρη. Ο ξεριζωμός, η προσφυγιά, η μετανάστευση ενός νέου ανθρώπου, αλλά και η απαντοχή, η ελπίδα, η προσδοκία, η σιωπηρή υπομονή για τη λύτρωση και την απαλλαγή από τα δεινά. Επί σκηνής και η Ελευθερία Ρουσάκη. Σκηνοθεσία: Γιάννης Τσορτέκης. Παρουσιάστηκε στο Θέατρο του Νέου Κόσμου.

 

Ο Δαβίδ Μαλτέζε έχει αποδείξει ότι η σταθερή προσήλωση είναι το δυνατό του σημείο. Όπως τότε, το 1996, που εγκατέλειψε τη σπαρασσόμενη Γεωργία και ήρθε με μια απλή τουριστική βίζα στην Ελλάδα. Οι μόνες του αποσκευές, εκτός από τα τραυματικά του βιώματα, τα καλλιτεχνικά του οράματα και μια ακλόνητη επιμονή.
Έφτασε στη Θεσσαλονίκη και ξεκίνησε την οδυνηρή ανηφόρα της επιβίωσης. Ρατσισμός, ξενοφοβία, σκληρότητα, ανασφάλεια, απομόνωση. Τα βίωσε όλα. Αλλά βγήκε νικητής. Και κέρδισε δικαιωματικά την αυτοεκτίμησή του. Το 1998 κατάφερε με τεράστιο αγώνα ενάντια στο αδηφάγο τέρας της γραφειοκρατίας να νομιμοποιηθεί.
Τα όνειρά του τον βοήθησαν να σταθεί με δύναμη στα πόδια του. Συνέχισε τις μουσικές σπουδές που είχε ξεκινήσει στη χώρα του, αγόρασε σαξόφωνο, κατόπιν κατέβηκε στην Αθήνα, σπούδασε στο Ωδείο Αθηνών, σε δραματική σχολή, παρακολούθησε σεμινάρια αρχαίου δράματος. Ταυτόχρονα, εργαζόταν νυχθημερόν για να καλύπτει τα έξοδά του και τις σπουδές του. Το 2007 πρωταγωνίστησε στο θεατρικό έργο “Ενας στους δέκα”, σε σκηνοθεσία Λαέρτη Βασιλείου. Ένα έργο που άλλαξε άρδην τον τρόπο που βλέπουμε τους μετανάστες ηθοποιούς στην Ελλάδα. Είχε προηγηθεί, το 2006, το “Διαμάντια και Μπλουζ” σε σκηνοθεσία Αθανασίας Καραγιαννοπούλου, ακολούθησε το “Πεθαίνω σαν χώρα” σε σκηνοθεσία Μιχαήλ Μαρμαρινού το 2008 και το καλοκαίρι του ίδιου χρόνου η “Μήδεια” με τη Λυδία Κονιόρδου και σκηνοθέτη τον Ανατόλι Βασίλιεφ. Ύστερα πάλι το “Ενας στους δέκα”. Για το ρόλο του σ’ αυτό κέρδισε την υποψηφιότητα για το βραβείο ανδρικής ερμηνείας του περιοδικού “Αθηνόραμα”.
Το καλοκαίρι του 2009 δοκιμάζει επιτυχώς τις δυνάμεις του και στη σκηνοθεσία, με την παράσταση “Νάντια”, βασισμένη σε μαρτυρίες γυναικών θυμάτων trafficking (Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών). Φέτος τον είδαμε πρωταγωνιστή σε δύο από τις αξιολογότερες παραστάσεις της αθηναϊκής σκηνής. “Ιζαντόρα – when she danced” του Μάρτιν Σέρμαν (θέατρο “Μέλι”) και “Αδάμ και Εύα, γράμματα από τη Γη” του Μαρκ Τουέιν (Θέατρο Νέου Κόσμου – Κάτω Χώρος).
Τα “εμπειρικά δεδομένα” του Δαβίδ, η παράνομη μετανάστευση, η αλλοτρίωση, η προκατάληψη, έγιναν ταινία από τον Γιώργο Δρίβα με τίτλο “Empirical Data” και πρωταγωνιστή τον ίδιο. Επειδή οι μνήμες, σαν τις βιβλιοθήκες, δεν πρέπει να καίγονται.
Ένας νέος ηθοποιός που διαπρέπει και προχωρά. Τώρα πια, νιώθοντας ασφαλής, πιστεύοντας στην αξία του και θεωρώντας την Ελλάδα σπίτι του. Γιατί; Γιατί δεν παραιτήθηκε, γιατί δεν κατέθεσε τα όπλα, γιατί δεν επέτρεψε στις αντιξοότητες να τον καταβάλουν, γιατί κοιτάζει μπροστά και ψηλά. Γιατί εξακολουθεί να μετράει τα άστρα του και προσπαθεί να τ’ αγγίξει.

* Το φετινό καλοκαίρι θα τον δούμε να συμμετέχει στην πλήρη “Ορέστεια” του Αισχύλου που θα παρουσιάσει το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας σε σκηνοθεσία Λουκά Θάνου.