Cat Is Art

«Χρωματιστές ιστορίες» με τη «Ροδιά» από το «Μπλε βιβλίο» του Στράτη Μυριβήλη

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

«Βγήκαμε στη στεριά, ανεβήκαμε σε μια μεγάλη πέτρα, που άπλωνε ίσια σαν μπαλκόνι πάνω στη θάλασσα. Εκεί βγάλαμε τα βρακιά μας και ταπλώσαμε να στεγνώσουν.

Απόσπασμα από τη «Ροδιά» που βρίσκεται στο «Γαλάζιο βιβλίο» (1939).

Ο βράχος όμως έκαιγε, τσουρούφλιζε από κάτου. Αυτή έκανε ωχ! Σα να κάθησε πάνω σε πυρωμένη σκάρα.
Τότες εγώ μονομιάς έβγαλα το λινό καπέλλο μου και της τόβαλα να καθήσει απάνω. Είπε «α, μπράβο, Τιτή» και μένα χάρηκε η καρδιά μου και υπόφερνα γενναία που ο μεσημεριάτικος ήλιος μέψηνε από κάτου, και με βαρούσε για χατήρι της κατακέφαλα και με ζάλιζε σαν κρασί.
Όλο και συλλογιζόμουνα το καπέλλο μου, που μούκανε τη χάρη να τόχει αποκάτω της.

Είχαμε τη ράχη προς τη θάλασσα κι αντικρύ μας είταν ένα χωράφι, ελιές και συκιές, ένα δικό μας χωράφι, του πατέρα μου χτήμα.
Μου λέει: «Πάμε να κόψουμε σύκα ως που να στεγνώσουν;».

Αφήσαμε πάνου στο βράχο τα παπούτσια, τα βρακιά, τις πεταλίδες και το μαχαίρι και μπήκαμε στο χωράφι.

Ανέβηκε πάνω στο δένδρο η Ροδιά και μούπε να κρατώ από κάτου ανοιχτό το καπέλλο. Τόκαμα όπως τόθελε.

Έβλεπα που σημάδευε με το χέρι που κρατούσε το σύκο, πήγαινα ακριβώς από κάτου και τάφηνε να πέσει μέσα.

Οι «Χρωματιστές Ιστορίες» του Στράτη Μυριβήλη, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Γιαννακόπουλου με την Ινώ Μενεγάκη και τη Χριστέλα Γκιζέλη από τις 4 Νοεμβρίου 2019 στο Θέατρο Σφενδόνη.

Όμως είχαμε ξεχάσει πως δεν φορούσε τίποτα από κάτου, και μια στιγμή το κατάλαβε πως ενώ κοίταζα, με τα μάτια μου τέσσαρα, ψηλά προς το μέρος της, μολαταύτα το καπέλλο δεν είτανε πια στη θέση που έπρεπε. Τα σύκα πέφταν απ’ έξω και γιόμιζαν χώματα κι άγανα.
Έσκυψε να δει τι κάνω, και μ’ είδε αλλοσούσουμο κι ανεφερμένο να κοιτάζω ψηλά. Πάτησε μια μικρή θυμωμένη φωνή, σταμάτησε το συκολόγημα, συμμάζεψε βιαστικά το κόκκινο φουστάνι γύρω από τα γόνατα και κατέβηκε.

Είτανε κόκκινη – κόκκινη σαν παπαρούνα. Με κοίταξε κατάματα και λέει:

-Πάμε.

Ε, καλά. Πάμε; Πάμε. Όμως κι εγώ ερχόμουνα πίσω της σα ζεματισμένος. Έβλεπα τ’ αυτιά της κόκκινα, το σβέρκο της κόκκινο κι αναστέναζε κρυφά. Ένιωθα φταιξιάρης κι ας μην έκανα τίποτα»…

 

***

 

Αυτό το εκκλησάκι, στη “Ροδιά” αναφέρεται ως «Παναγιά η ψαραδούλα». Στην ουσία είναι «Η Παναγιά η γοργόνα», ένα απ’ τα μεγάλα έργα του Στράτη Μυριβήλη.

 

 

*Ο Στράτης Μυριβήλης ήταν από τους σημαντικότερους πεζογράφους της Γενιάς του ’30. Γεννήθηκε στη Λέσβο στις 30 Ιουνίου 1890 και πέθανε από πνευμονία στις 19 Ιουλίου 1969, στην Αθήνα.

 

***

 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΙΣ “ΧΡΩΜΑΤΙΣΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ”

Εκτύπωση
Παναγιώτης Μήλας«Χρωματιστές ιστορίες» με τη «Ροδιά» από το «Μπλε βιβλίο» του Στράτη Μυριβήλη

Related Posts