Art collection

Τα ζώα στη ζωγραφική του Νικολάου Γύζη

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Με τρυφερή ένταση και ζωηρότητα, ο μεγάλος ζωγράφος προσθέτει στους πίνακές του κατοικίδια και άλλα ζώα. Δίνει δυναμισμό και στιβαρότητα στην κίνησή τους, όπως και στα χρώματα που τοποθετούνται μιμούμενα τη γλυπτική. Προσπαθεί να δώσει το νόημα μιας κίνησης και όχι ν’ αποτυπώσει την ίδια την κίνηση. Ο Γύζης φαίνεται να διαλέγει κάτι σαν μια «στιγμιαία ακινησία» που μοιάζει με αυτή των ελληνικών αρχαϊκών αγαλμάτων, τα οποία φαίνονται σαν να συγκρατούνται τη στιγμή που παίρνουν φόρα για να κινηθούν.

Γέρος που ράβει

Βιογραφία του

Ο Νικόλαος Γύζης γεννήθηκε το 1842 στο Σκλαβοχώρι της Τήνου. Ο πατέρας του Ονούφριος ήταν ξυλουργός με έξι παιδιά. Το 1850  η οικογένεια μετακόμισε στην Αθήνα όπου ο Νικόλαος ξεκίνησε τις σπουδές του στο «Σχολείο των Τεχνών» που μετά έγινε «Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών». Σπουδάζοντας στην Αθήνα είδε και τα πρώτα του βραβεία, για τις ξυλογραφίες και χαλκογραφίες του. Μετά το τέλος των σπουδών στην Αθήνα γνωρίζει τον φιλότεχνο Νικόλαο Νάζο ο οποίος φροντίζει να πάρει υποτροφία από το «Ευαγές Ίδρυμα του Ναού της Ευαγγελίστριας της Τήνου» για να συνεχίσει τις σπουδές του στη «Βασιλική Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου».

Φθάνοντας στο Μόναχο το 1865 συνάντησε τον φίλο του Νικηφόρο Λύτρα με τον οποίο είχαν μια κοινή διαδρομή.

Πρώτοι του δάσκαλοί του στο Μόναχο ήταν ο Χέρμαν Άνσυτς (Hermann Anschütz) και ο Αλεξάντερ Βάγκνερ (Alexander Wagner). Τον Ιούνιο του 1868 έγινε δεκτός στο εργαστήριο του Καρλ φον Πιλότυ (Karl von Piloty). Ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Μόναχο το 1871 και τον Απρίλιο του 1872 επέστρεψε στην Αθήνα, για να μετατρέψει το πατρικό του σπίτι επί της οδού Θεμιστοκλέους σε ατελιέ. Μαζί με τον Νικηφόρο Λύτρα, ταξίδεψε το 1873 στη Μικρά Ασία.

Ορφανά

Απογοητευμένος από τις συνθήκες της Ελλάδας, τον Μάιο του 1874 εγκατέλειψε την Αθήνα και επέστρεψε στο Μόναχο, όπου έμελλε να ζήσει για το υπόλοιπο της ζωής του. Το 1876, ταξίδεψε παρέα με τον Νικηφόρο Λύτρα στο Παρίσι. Έναν χρόνο αργότερα νυμφεύθηκε την Άρτεμη Νάζου, με την οποία απέκτησε τέσσερις κόρες, την Πηνελόπη (γεν. 1878, πέθανε μόλις δώδεκα ημερών), τη Μαργαρίτα-Πηνελόπη (γεν. 1879), τη Μαργαρίτα (γεν. 1881) και την Ιφιγένεια (γεν. 1890), και έναν γιο, τον Ονούφριο-Τηλέμαχο (γεν. 1884).

Το 1880, ανακηρύχθηκε σε επίτιμο μέλος της Ακαδημίας Καλών Τεχνών του Μονάχου και το 1888 εκλέχθηκε τακτικός καθηγητής στο ίδιο ίδρυμα. Το 1881 πέθανε η μητέρα του και έναν χρόνο μετά πέθανε και ο πατέρας του. Το 1895, επισκέφθηκε για τελευταία φορά την Ελλάδα, την οποία ποτέ δεν ξέχασε και πάντα νοσταλγούσε. Προσβεβλημένος από λευχαιμία, πέθανε στο Μόναχο στις αρχές του 1901. Λέγεται ότι τα τελευταία του λόγια ήταν: «Λοιπόν ας ελπίζωμεν και ας ζητούμεν να είμεθα εύθυμοι!». Η σορός του ενταφιάστηκε στο Βόρειο Νεκροταφείο του Μονάχου.

Εξετάζοντας τους σκύλους

Το έργο του

Ο Νικόλαος Γύζης αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του ακαδημαϊκού ρεαλισμού του ύστερου 19ου αιώνα, του συντηρητικού εικαστικού κινήματος που είναι γνωστό ως «Σχολή του Μονάχου», τόσο σε ελληνικό όσο και σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Συμμετείχε και βραβεύτηκε σε πάρα πολλές ελληνικές και ευρωπαϊκές εκθέσεις, από το 1870 έως το 1900. Μάλιστα, μετά τον θάνατό του το 1901, τιμήθηκε με έκθεση έργων του στην 8η Διεθνή Καλλιτεχνική Έκθεση του Γκλασπαλάστ (Glaspalast).

Σπουδαστής στην Ακαδημία του Μονάχου, ενστερνίστηκε όλες τις αρχές των Γερμανών δασκάλων του, φτιάχνοντας έργα σπάνιας επιδεξιότητας μέσα στα όρια του ιστορικού ρεαλισμού και της ηθογραφίας. Με τα έργα του, ειδικά αυτά της νεότητάς του, έλαβε τον χαρακτηρισμό «γερμανικότερος των Γερμανών» και επαινέθηκε με το παραπάνω από τους τεχνοκριτικούς και τον Τύπο της εποχής.

Δύο από τα μεγάλα «γερμανικά» του έργα, οι Ελεύθερες τέχνες και τα πνεύματα της καλλιτεχνικής βιοτεχνίας, που κοσμούσαν την οροφή Μουσείου Διακοσμητικών Τεχνών του Καϊζερσλάουτερν (1878–1880), και Ο θρίαμβος της Βαυαρίας, που κοσμούσε την αίθουσα συνεδριάσεων του Μουσείου Διακοσμητικών Τεχνών της Νυρεμβέργης (1895–1899) — καταστράφηκαν κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Μερικά από τα έργα του, όπως Τα αρραβωνιάσματα (1875]) και Το κρυφό σχολειό (1885, συλλογή Εμφιετζόγλου), βασίζονται σε προφορικούς θρύλους της εποχής της Τουρκοκρατίας, των οποίων η αντιστοιχία στην ιστορική πραγματικότητα αμφισβητείται σήμερα, χωρίς βέβαια αυτό να μειώνει την καλλιτεχνική αξία των παραπάνω έργων.

Άτομο βαθιά θρησκευόμενο, στράφηκε αργότερα προς τις αλληγορικές και τις μεταφυσικές παραστάσεις. Τα λεγόμενα «θρησκευτικά» του έργα, με πλέον χαρακτηριστικό τον πίνακα Ιδού ο Νυμφίος έρχεται (1895–1900, Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας – Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτσου), αντιπροσωπεύουν τα οράματα του ώριμου πλέον καλλιτέχνη και δηλώνουν απερίφραστα τις υπαρξιακές του αγωνίες. Κυρίαρχο θέμα των ώριμων έργων του ήταν ο αγώνα του εναντίον του Κακού και η τελική νίκη του Καλού. Η σημαντικότερη μορφή σ’ αυτά τα έργα του είναι η γυναίκα, που άλλοτε εμφανίζεται ως Τέχνη, άλλοτε ως Μουσική, άλλοτε ως Άνοιξη, άλλοτε ως Δόξα κ.λπ.

Νεότεροι μελετητές του έργου του διακρίνουν ότι στα λιγότερο γνωστά ύστερα έργα του, και κυρίως στα σχέδιά του με κάρβουνο και κιμωλία, ο Γύζης δίνει μια εξπρεσιονιστική τάση απελευθέρωσης από τον ακαδημαϊκό ρεαλισμό.

Ο Γύζης φιλοτέχνησε επίσης αφίσες και εικονογράφησε βιβλία.

Νέα άφιξη

Οι επιστολές του

Η ζωή και το έργο του Νικολάου Γύζη φωτίζεται επίσης από τις επιστολές που έγραφε από το 1869 και μέχρι το τέλος της ζωής του (Επιστολαί Νικολάου Γύζη, Εκδόσεις «Εκλογής», Αθήναι 1953). Ορίστε μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

«Σας βεβαιώ, Κύριε Νάζε, ότι δεν είμαι διόλου σπάταλος. Ζω με την μεγαλυτέραν οικονομίαν, αλλά τα έξοδα της τέχνης μου, και προ πάντων τα μοδέλα, κοστίζουν φρικτά και άνευ αυτών δεν ημπορώ να κάμω βήμα. Εις την αρχήν ήμουν εις μικροτέρας σχολάς, όπου τα μοδέλα επληρώνοντο από την Ακαδημίαν, αλλ’ αφ’ ότου εμβήκα εις την σχολή των συνθέσεων, τα πληρώνω ο ίδιος και διά τούτο έπεσα έξω. […] Έγραψα και θα γράψω πάλιν προς την επιτροπήν της Ευαγγελιστρίας διά τους μισθούς μου…» – Επιστολή προς τον Νικόλαο Νάζο, 3 Ιουνίου 1873

«Πόσον πτωχός είναι ο ζωγράφος απέναντι του ποιητού! Αν ξαναγεννηθώ θα γίνω ποιητής και μουσικός.» – Επιστολή προς τον Νικόλαο Νάζο, 7 Απριλίου 1875

«Αν ήτο δυνατόν να ημπορούσα να ηρχόμουν εις την Ελλάδα, ίσως κατά πρώτον εις την Κεφαλληνίαν και κατόπιν εις την Τήνον, εις τα γλυκά αυτά μέρη.» – Επιστολή προς τον αδελφό της γυναίκας του, 22 Οκτωβρίου 1900

Η εξέταση των σκύλων

Κατάλογος των σπουδαιότερων έργων του Γύζη

Κοριτσάκι που παίζει 1868

Η εξέταση των σκύλων 1870

Γέρος που ράβει

Γιαγιά που χορεύει με τα εγγόνια της

Ειδήσεις Νίκης

Χωριάτικο σπίτι

Χωριάτικο σπίτι 2

Ελεύθερες τέχνες με τα παιδιά

Επιτραπέζιο με τούρτα

Η τέχνη και τα πνεύματα

Η χαρά των γονέων

Παππούς και εγγόνια

Παππούς και εγγόνια 2

Παππούς και εγγονός

Κεφαλή γέρου

Το σκλαβοπάζαρο

Άρτεμις Γύζη, 1885

Άρτεμις Γύζη 1890

Μητέρα και παιδί (Άρτεμις και Μαργαρίτα). 1883. Κιμωλία και κάρβουνο σε χαρτόνι

Μαργαρίτα Γύζη, 1883

Μαργαρίτα Γύζη, 1887

Η γέννηση του Τηλέμαχου Γύζη

Πορτραίτο της κόρης του Πηνελόπης, 1893

Αλληγορία της Ζωγραφικής Λάδι σε ξύλο (παλέτα)

Πορτραίτο παιδιού Χαμίνι

Αγόρι με κεράσια

Αποστήθιση, 1883 Κοριτσάκι

Τα εγγόνια Παππούς προσφέρει μήλα στην εγγονή του

Κου – Κου, 1882   Ελαιογραφία σε μουσαμά

Τα ορφανά, 1871

Τα αρραβωνιάσματα. 1875

Κεφάλι Κοπέλας Λάδι σε χαρτόνι Κεφάλι Κοπέλας Λάδι σε χαρτόνι

Γιάντες

Ο κουρέας, 1880 Μελέτη για τον κουρέα

Ο κουρέας (1880)

Ζαχαροπλάστης 1898

Ζαχαροπλάστης 1898 Προσχέδιο με μολύβι, παστέλ, κάρβουνο

Πορτραίτο Καπουτσίνος μοναχός

Ανατολίτης πολεμιστής

Ανατολίτης με τσιμπούκι

Ανατολίτες, σχέδιο Ζεϊμπέκης Ανατολίτης με φρούτα

Καρναβάλι . Αθηναϊκή Αποκριά

Αποκριά στην Αθήνα Ι (το ίδιο;)

Στην ταβέρνα Καρναβάλι

Χαρτορίχτρα Χαρτιά

Χαρτορίχτρα

Πορτραίτο άνδρα (ο Χρήστος «ο Αράπης»)

Το παιδομάζωμα

Το κρυφό σχολείο, 1880

Μετά την καταστροφή των Ψαρών

Η Δόξα (παστέλ σε χαρτί)

Tο αναμνηστικό δίπλωμα που δόθηκε στους αθλητές που συμμετείχαν στην Ολυμπιάδα του 1896. H Nίκη προσφέρει στην Eλλάδα ένα κλαδί ελιάς.

Νεκρή φύση Ρόδια, αυγά πασχαλινά

Η Αρμονία, 1893 (στο Ωδείο Αθηνών)

Αράχνη

Ο χορός των Μουσών

Εαρινή συμφωνία, 1886

Αλληγορία λάδι σε ξύλο

1894

Ιστορία 1892

Κένταυρος

Το τάμα

Μήτηρ θεού, σπουδή 1898

Ιδού ο Νυμφίος, 1899-1900

Η έξωση Αρχάγγελος. Από το έργο Τα Θεμέλια Της πίστης 1893

Σκίτσο του Αρχάγγελου με τη σάλπιγγα 1893-1900

Ο θρίαμβος της θρησκείας

Ο νέος Αιών

H ψυχή του καλλιτέχνη 1893

Tο παραμύθι της γιαγιάς

Ο έρως και ο ζωγράφος

Νύμφη και έρωτας

Γέρος που κοιμάται

Σπουδή για την επιστήμη

Η ψυχομάνα

Οι Τέσσερις Εποχές Κτήριο Νικολάου Γύζη στο Χαϊδάρι

***

***

Ειδήσεις νίκης

***

Θρήνος στο σπίτι του δασοφύλακα

Ο αιχμαλωτισμένος

eirini aivaliwtouΤα ζώα στη ζωγραφική του Νικολάου Γύζη
Περισσότερα

Ξενάγηση στο «διάλογο με τη φύση»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Η γκαλερί Τεχνοχώρος, προτού ολοκληρωθεί η έκθεση «διάλογος με τη φύση» ζωγραφική – χαρακτική – κόσμημα της Ρουμπίνας Σαρελάκου – Ρόκου, οργάνωσε ξενάγηση γύρω από το έργο της εικαστικού με τον επιμελητή της έκθεσης Γιάννη Χ. Παπαϊωάννου, αρχιτέκτονα, δρ. Ιστορίας της Τέχνης.

Πιο συγκεκριμένα, την Παρασκευή, 18 Μαΐου 2018, ώρα 19.00, oι επισκέπτες, με ελεύθερη συμμετοχή, είχαν την ευκαιρία να ξεναγηθούν βήμα προς βήμα στο μυστικό διάλογο της εικαστικού με τη Φύση, που εγκαινιάστηκε στις 24 Απριλίου 2018, στα Ιωάννινα.

  • O Γιάννης Χ. Παπαϊωάννου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1943. Διπλωματούχος Αρχιτέκτων Ε.Μ.Π. (1967), διδάκτωρ του Τμήματος Αρχιτεκτόνων Ε.Μ.Π. στον Τομέα Ι (Γενική Ιστορία της τέχνης). ​Δίδαξε για 30 δημιουργικά χρόνια στη Σχολή Βακαλό, όπου και είχε τη θέση του Κοσμήτορα (1991-2010). ​Από το 1974 έχει κάνει σημαντικές δημοσιεύσεις και παρουσιάσεις στο χώρο της Ιστορίας της Τέχνης. ​Σκέψεις και παρατηρήσεις του πάνω στα ανθρώπινα περιέχονται στα βιβλία του Εν ολίγοις (2008) και Εξ αποστάξεως (2015), ενώ στο χώρο της ποίησης έχει εκδώσει τρεις συλλογές: Νηοπομπή εν βυθώ (1972), Διαπύλια (1990)  &​ Πέρασμα (βραβείο της ​Ακαδημίας Αθηνών -2013). ​Στο χώρο της Ιστορίας της τέχνης μνημονεύονται οι μονογραφίες του για τον Νικόλαο Γύζη (Μέλισσα,1975) και τον Γιάννη Σπυρόπουλο (2010), καθώς και το βιβλίο Η άλλη εκδοχή, μια διαφορετική ανάγνωση εικαστικών και άλλων ερεθισμάτων (εκδ. Καπόν, 2016).
eirini aivaliwtouΞενάγηση στο «διάλογο με τη φύση»
Περισσότερα

«Σε Πραγματικό Χρόνο» με τον εικαστικό και συγγραφέα Γιάννη Τζομάκα στην Dépôt Art gallery

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Η Dépôt Art gallery (Νεοφύτου Βάμβα 5, Κολωνάκι) εγκαινιάζει την Τρίτη, 22 Μαΐου 2018 και ώρα 8 μ.μ. έως 11:00 μ.μ., την ατομική έκθεση του συγγραφέα και εικαστικού Γιάννη Τζομάκα με θέμα: «Σε Πραγματικό Χρόνο».

Η έκθεση διαρκεί από 22 Μαΐου έως 2 Ιουνίου 2018.

Ο ίδιος ο εικαστικός και συγγραφέας Γιάννης Τζομάκας γράφει στο κείμενό του «Σε Πραγματικό Χρόνο»:

Πράξις πρώτη, σε χρόνο πραγματικό:
Μέλλον: έννοια ιδεατή. Παρελθόν: έννοια χειροπιαστή. Παρόν: έννοια δυναμική.
Κι η σύνδεσή τους αρμονική: το μόνο που χρειάζεται είναι να φέρουμε στο παρόν το παρελθόν με το μέλλον, μαζί· κι αποδομώντας το πρώτο, να δημιουργήσουμε το άλλο εν αρμονία. Κι ο χρόνος δεν έχει σημασία, μα μόνο η ζωή.

Πράξις δεύτερη, σε χρόνο πραγματικό:
Κι ήρθαν τα ανδρείκελα να μας μιλήσουν για τις χώρες στα αριστερά, κι αμέσως ξεσηκώθηκαν τα δικά μας απ’ τα δεξιά. Κι ήταν ανθρώποι σαν εσάς, κι άλλοι πολλοί που δεν μπορούσαν να ανασάνουν.

Κι ήμασταν εμείς, κείνοι που τους αφήναμε να πεθάνουν· κι ήταν ο θεός, καθ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν, σε καθρέφτη να μας γνέφει. Κι ύστερα γυρέψαμε, κείνους που για ελπίδα μας μιλήσαν.
Κι εγκλωβιστήκαμε όλοι· σ’ ένα δωμάτιο πνιγμένο στο σκοτάδι, να μετράμε τις σκιές και τις κραυγές μας. Κι εκεί, τα ξεχάσαμε όλα: ποιοι ήμασταν εμείς, ποιοι ήταν οι άλλοι.
Κι όταν κολλάγαμε τ’ αυτί στον τοίχο, τους ακούγαμε να τρέχουν και να ζουν· κι αυτό μας ενοχλούσε. Κι ο θεός με το θήτα το μικρό μας έκανε τη χάρη, μια ευχή και μόνο: στο σκότος ή στο φως να διαβούμε.
Κι όλοι μαζί, του κλείσαμε το μάτι, με μιαν ευχή υπόχρεος να είναι: Να πεθάνουν όλοι.
Κι ύστερα, έμεινε το τίποτα και το πάντα.
Κι εμείς εκεί, να μετράμε τις σκιές και τις κραυγές, σε χρόνο πραγματικό.

Πράξις τρίτη, σε χρόνο πραγματικό:
Το κοινό σημείο μεταξύ θανάτου και ζωής, είναι το παρελθόν. Κι όσο τα ξεψαχνίζεις, το μόνο που θα βρεις είναι αναμνήσεις, που κατά μια έννοια τεκμηριώνουν τα βιώματά μας. Και τότε, το ερώτημα που τίθενται είναι οι ίδιες οι αναμνήσεις. Αφορούν άραγε γεγονότα που συνέβησαν, ή παρερμηνευμένες καταστάσεις που βολεύουν τη συνείδηση και κατ’ επέκτασιν τη λογική; Καθώς η λογική υποτάσσει την σκέψη προς τις δυο αυτές εκδοχές·• ωστόσο, μαθημένοι από το σήμερα, από το παρόν, τείνουμε στο να καταγράφουμε τις αναμνήσεις ως γεγονότα – κομμένα και ραμμένα στα δικά μας θέλω, στις δικές μας αλήθειες. Ενώ θα έπρεπε, να αμφισβητούμε συνεχώς το τι είναι ψευδές και τι όχι. Καθώς το ψεύδος, δεν είναι τίποτε άλλο, πέραν μιας συγκεκαλυμμένης αλήθειας που θέλουμε να πιστέψουμε· από οποιονδήποτε, κι οποιαδήποτε συνθήκη. Οπότε, κατά μια έννοια, δεν υφίσταται υπαρκτό ψεύδος, παρά μόνο μια αλήθεια που θέλουμε να εθελοτυφλούμε. Κι εκεί ακριβώς έγκειται η ουσία της ζωής και του θανάτου, στο τι ήταν εντέλει αληθές, και τι όχι.

Πράξις τέταρτη, σε χρόνο πραγματικό:
Εν αρχή, ην το χάος της γέννησης, κι ύστερα η τάξη. Κάπου ‘κεί, λίγο μετά την τάξη επέρχεται η αποδόμηση του υλικού μας κόσμου, ώστε να προαχθεί η εγκαθίδρυση ενός νέου χάους, μιας κι οι κόσμοι απαιτούν δομικά υλικά για να χτιστούν. Μπορεί να μοιάζει κάπως απόκοσμη ως διαδικασία, μα αν μην τι άλλο, είναι κι η μοναδική που αν κι αθόρυβη προκαλεί τόση ταραχή στο διάβα της. Όσο για εμάς, ποιοι είμαστε εμείς που τολμούμε να σηκώσουμε ανάστημα σε τούτο τον αέναο κύκλο.

Πράξις πέμπτη, σε χρόνο πραγματικό:
Kι αν ποτέ πουν ότι σας αγαπούν και θέλουν το καλό σας, μην τους πιστέψετε· βλακείες λένε για να αναπληρώσουν την απουσία τους. Κι αν όντως τους αγαπάτε, μην τους συγχωρήσετε· καθώς υπήρχαν άλλοι που ήταν εκεί, και πραγματικά σας αγαπούν. Κι αν νομίζετε, πως η αγάπη είναι κάτι το ρομαντικό κι ιδανικό· αμφισβητείστε το. Το ν’ αγαπάς, είναι σαν μια μορφή θυσίας -κείνος που αγαπά, θυσιάζεται για τον άλλον, δίχως σκέψη και λογική. Κι η αγάπη για να ευδοκιμήσει, χρειάζεται τουλάχιστον δυο· κι αν είσαι ένας, τότε δεν γνωρίζεις να αγαπάς.

Πράξις έκτη, σε χρόνο πραγματικό:
Κι είναι οι φιγούρες και τα πρόσωπά μας σκιερά, με τα μάτια να πενθούν· έχοντας παραδώσει την ζωή μας στα χέρια άλλων. Κι είναι η στιγμή, που θα πρέπει να αποφανθούμε, στο αν βρισκόμαστε δικαίως πάνω απ’ τη γη, ή αν προσδοκούμε την γρήγορη κι απότομη διαφυγή. Κι είναι οι Τέχνες, που έρχονται να συμπλεύσουν στο ταξίδι μας αυτό. Θραύσματα συναισθημάτων, αναμνήσεων και βιωμάτων, να αμφισβητούν την πραγματικότητα, τα όρια, το τι είναι αληθινό και τι όχι. Κι είναι η εισαγωγή μας, σε μια άλλη διάσταση, που όλα είναι δυνατά κι όλα έχουν κάτι να μας αποφέρουν.

Κι είναι η στιγμή, που βιώνουμε τα πάντα, σε χρόνο πραγματικό.

 

Λίγα λόγια για τον εικαστικό και συγγραφέα Γιάννη Τζομάκα:

Ο Γιάννης Τζομάκας γεννήθηκε στην Πάτρα, μεγάλωσε στη Ναύπακτο και μένει στην Αθήνα. Φοίτησε στο τμήμα Μηχανολόγων Μηχανικών και Αεροναυπηγών, του Πολυτεχνείου Πατρών. Στη συνέχεια κι εν μέσω κοινωνικών ζυμώσεων βρήκε καταφύγιο στη συγγραφή μυθιστορημάτων, απ’ όπου προέκυψε η περαιτέρω ενασχόλησή του με τη ζωγραφική. «Μια ζωή δίχως όνειρα κι ελπίδες, δεν είναι πάρα μόνο μια λέξη τριών γραμμάτων», τονίζει ο ίδιος για τον τελευταίο του χαρακτήρα στο χαρτί, κι έκτοτε έχει συμμετάσχει σε αρκετές εκθέσεις ζωγραφικής εντός κι εκτός συνόρων, ενώ παράλληλα έχουν εκδοθεί και δύο μυθιστορήματά του.

Γενικές Πληροφορίες

«ΣΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΧΡΟΝΟ»

Κείμενο έκθεσης: Γιάννης Τζομάκας

Επιμέλεια έκθεσης: Όλγα Λατουσάκη, ιστορικός τέχνης

Επικοινωνία: Δημήτρης Λαζάρου – email: repdla@hotmail.com

Εγκαίνια: Τρίτη, 22 Μαΐου, ώρα 20:00 – 23:00

Διάρκεια έκθεσης: 22 Μαΐου έως 2 Ιουνίου 2018

Facebook link: https://www.facebook.com/events/129746394555120/

Dépôt Art gallery
Νεοφύτου Βάμβα 5
106 74 Κολωνάκι Αθήνα
Τηλ. επικοινωνίας: 210 3648174
e-mail: info@depotgallery.gr
Facebook: depotgallery.gr
Web site: www.depotgallery.gr

Ώρες λειτουργίας: Τρίτη έως Παρασκευή 14:00 – 20:00
Σάββατο 11:00 –15:00
Κυριακή κλειστά
Δευτέρα κατόπιν ραντεβού

Είσοδος Ελεύθερη

eirini aivaliwtou«Σε Πραγματικό Χρόνο» με τον εικαστικό και συγγραφέα Γιάννη Τζομάκα στην Dépôt Art gallery
Περισσότερα

Η Σοφία Ντώνα του προγράμματος Αφροδίτη* τιμήθηκε με το βραβείο αρχιτεκτονικής από την πόλη του Μονάχου

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Η καλλιτέχνις Σοφία Ντώνα τιμήθηκε με το βραβείο αρχιτεκτονικής από την πόλη του Μονάχου για το έργο της WINTER SCHLAF, στην έκθεση Förderpreise 2018. Η Förderpreise γίνεται κάθε δύο χρόνια στο Μόναχο, παρουσιάζοντας το έργο νέων δημιουργών στις εικαστικές τέχνες, την αρχιτεκτονική, το σχέδιο, τη φωτογραφία και το κόσμημα.

Το έργο WINTER SCHLAF (χειμερία νάρκη) της Σοφίας Ντώνα είναι ένα σχόλιο για τη μεταμόρφωση της πόλης από το χειμώνα στο καλοκαίρι, καθώς μεταφέρει και τοποθετεί σε αιώρηση μέσα στον εκθεσιακό χώρο, μια από τις κατασκευές που σφραγίζουν τα σιντριβάνια στο Μόναχο κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Μία εγκατάσταση που εστιάζει σε όσα παραμένουν καλά κρυμμένα κάτω από το πρόσχημα της ασφάλειας.

Η Σοφία Ντώνα είναι μία από τις καλλιτέχνιδες της οργανωτικής ομάδας του προγράμματος Αφροδίτη*, που αποτελεί ουσιαστικά ένα μικρό φεστιβάλ μέσα στο Φεστιβάλ με στόχο την ενδυνάμωση του λόγου των φεμινιστικών και κουήρ πρακτικών στην Αθήνα.

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά της Ομοφοβίας, σας δίνουμε πληροφορίες για την Αφροδίτη*: Από τις 14 ως τις 17 Ιουνίου, στον θερινό κινηματογράφο Λαΐς και άλλους χώρους, το κοινό μπορεί να παρακολουθήσει ταινίες, βίντεο-περφόρμανς και ντοκιμαντέρ, εργαστήρια και συζητήσεις, που αποτυπώνουν τη σχέση σύγχρονης τέχνης και «επιτελεστικότητας του φύλου». Συμμετέχουν ομάδες από την Ελλάδα και το εξωτερικό και η είσοδος σε όλες τις δράσεις είναι ελεύθερη.

  • Σας υπενθυμίζουμε ότι το Φεστιβάλ Αθηνών συμμετέχει επίσης στο Athens Pride 2018, με την παράσταση της Cloé Moglia Horizon, στις 7 Ιουνίου.

 

Άνοιγμα στην πόλη / Αθήνα
Αφροδίτη* / Οι ιστορίες της*, τα σώματά της*, οι πολιτικές της*, οι εικόνες της*
Σοφία Ντώνα, Σοφία Μπέμπεζα, Βασιλεία Στυλιανίδoυ, ομάδα AMOQA (Athens Museum of Queer Arts) και γυναικεία κολεκτίβα Beaver

Θερινός κινηματογράφος «Λαΐς» και άλλοι χώροι
14-17 Ιουνίου

Η Αφροδίτη*, που πήρε το όνομά της από τον ομώνυμο κινηματογράφο στην περιοχή του Ρουφ, είναι ένα «μίνι φεστιβάλ» τεσσάρων ημερών μέσα στο Φεστιβάλ, που περιλαμβάνει ταινίες, βίντεο-περφόρμανς, ντοκιμαντέρ, εργαστήρια και συζητήσεις. Στη σύγχρονη θεωρία του φύλου, ο αστερίσκος υποδηλώνει τη διεύρυνση των ταυτοτήτων του φύλου. Η επιμελητική ομάδα σε συνεργασία με τη γυναικεία κολεκτίβα Beaver και την ομάδα AMOQA ένωσαν τις δυνάμεις τους για να διοργανώσουν αυτό το μίνι φεστιβάλ που σκοπό έχει την ενδυνάμωση του λόγου των φεμινιστικών και κουήρ πρακτικών στην Αθήνα, εκφράζοντας παράλληλα τις διαφορετικές γνώμες και φωνές που συνυπάρχουν σε αυτές τις ομάδες. Το εγχείρημα αυτό εστιάζει στο πώς παρουσιάζεται το φύλο στην καθημερινή ζωή και στις τέχνες και μας εξοικειώνει με την νέα έννοια της «επιτελεστικότητας του φύλου». Στο φεστιβάλ του Αφροδίτη* εμπλέκονται επίσης τρεις ακόμη ομάδες, η Cinenova από το Λονδίνο, το Kuir Fest της Άγκυρας και το Schwules Museum του Βερολίνου, που συμβάλουν δυναμικά στην ανταλλαγή ιδεών στη διάρκεια αυτής της μεγάλης καλλιτεχνικής συνάντησης. Στη διάρκεια του προγράμματος θα αναπτυχθούν διάφορες θεματικές, όπως:
• η καλλιτεχνική και η πολιτική διάσταση του σώματος σε ό,τι αφορά την ορατότητα, τη βιωματική εμπειρία και την πολιτικοποίηση των έμφυλων σωμάτων αλλά και η καταγραφή των έργων και των δράσεών τους
• ο κοινωνικός και ο πολιτισμικός ακτιβισμός και οι αρχειακές πρακτικές των φεμινιστικών και ΛΟΑΤΚΙ+ συλλογικοτήτων
Το εγχείρημα αυτό έχει αφετηρία του το θερινό κινηματογράφο «Αφροδίτη», στην περιοχή του Ρουφ, όπου ήδη από το 2012 ξεκίνησε εκεί τη δράση της η γυναικεία κολεκτίβα Beaver. Το 2015 ξεκίνησε τη δραστηριότητά του στην ίδια περιοχή το AMOQA, ένας χώρος έρευνας και προώθησης τεχνών και σπουδών πάνω στη σεξουαλικότητα και το φύλο. Οι δύο αυτές ομάδες διοργανώνουν καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, συζητήσεις και δράσεις γύρω από ζητήματα κοινωνικού φύλου, σεξουαλικότητας, φυλής, τάξης και αναπηρίας. Με το Αφροδίτη* επιχειρείται το ξεκίνημα μιας ετήσιας τοπικής και διεθνούς συνάντησης, που θα εστιάζει στην περιοχή του Ρουφ και στις ομάδες και τους κοινωνικούς χώρους που δραστηριοποιούνται σε αυτή.

 

Το Πρόγραμμα
Προβολές και έκθεση ζωγραφικής

Οι προβολές θα πραγματοποιηθούν τις τρεις πρώτες μέρες στο «Λαΐς» (14-16 Ιουνίου, στις 21:00) και θα έχουν θεματικές ενότητες: οι ιστορίες της* και οι γλώσσες της*, οι πολιτικές της* και τα σώματά της*, οι γλώσσες της* και οι εικόνες της*. Στις 17 Ιουνίου (21:00) οι προβολές θα γίνουν στο Πάρκο Ανοίξεως απέναντι από το σινεμά Αφροδίτη και θα περιλαμβάνουν το Lucky 80’ with Cinenova (επιλογή ταινιών του αρχείου της Cinenova), μια σειρά ταινιών από το απαγορευμένο/λογοκριμένο φεστιβάλ  της Άγκυρας καθώς και τα βίντεο των LGBTQI+ προσφύγων που θα γίνουν κατά τη διάρκεια των εργαστηρίων.
Παράλληλα, στο χώρο του Beaver, που βρίσκεται δίπλα από τον κινηματογράφο Αφροδίτη, θα πραγματοποιηθεί η έκθεση ζωγραφικής της Σοφίας Ροζάκη (Spil Tsoik). Στον ίδιο χώρο θα υπάρχουν και τα home videos, μία εγκατάσταση από κινούμενες εικόνες που δημιουργούν ένα μωσαϊκό από προσωπικές στιγμές σε έναν μη ιδιωτικό χώρο αναδεικνύοντας τους τρόπους που δημιουργούμε και χρησιμοποιούμε χώρους οικειότητας μέσα στην πόλη.

Συζητήσεις

Οι δύο συζητήσεις στις 14 και 15 Ιουνίου (ώρες 18:00-20:00) στο «Λαΐς» θα εστιάσουν σε δύο θεματικές. Την πρώτη μέρα στις αρχειακές πρακτικές μεταξύ αυτο-οργάνωσης και θεσμικού πλαισίου και τη δεύτερη μέρα στις Κουήρ-φεμινιστικές πρακτικές στην Ελλάδα. Σε όλες τις συζητήσεις και τα εργαστήρια θα υπάρχει μετάφραση στα αγγλικά, τα αραβικά και τη νοηματική.

Εργαστήριο

Το Σάββατο 16 Ιουνίου θα πραγματοποιηθεί στο AMOQA (Εριγόνης 3, Κάτω Πετράλωνα) το τετράωρο (12:00-16:00) εργαστήριο SLUT PRIDE με την Άννη Σιμάτη και τη Βανέσα Βενέτη πάνω στα θέματα του στιγματισμού των εργατριών στο σεξ, την ιδέα του Slut Pride (υπερηφάνεια της τσούλας) και της αυτοάμυνας.

Περφόρμανς και Μεγάλο Πάρτι

Την Κυριακή 17 Ιουνίου πριν από τις προβολές στην πλατεία Ανοίξεως θα πραγματοποιηθεί στο Beaver η «Bathe Performance» της Ερατώς Τρίκα (από τις 15:00). Μετά τις προβολές θα ακολουθήσει πάρτι στο Beaver (Βασιλείου του Μεγάλου 46α, Ρουφ). HD.J. το πράσινο καλσονάκι έχει ετοιμάσει ένα dj set/μουσικό αφιέρωμα στις γυναικείες μπάντες που από τη δεκαετία του ’70 μέχρι σήμερα έχουν δημιουργήσει ένα εκκωφαντικό μουσικό πεδίο έκφρασης. Ποπ, indie, punk, riot grrrl, πειραματισμοί, φασαρίες και ησυχίες. Όλη η βραδιά θα είναι ένας φόρος τιμής σε γυναίκες και μη δυαδικά (non binary) υποκείμενα που μέσα από τη μουσική αντιστέκονται στα κατεστημένα.

Επιμέλεια: Σοφία Ντώνα (αρχιτέκτονας και εικαστικός, επιστημονική συνεργάτης στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου), Σοφία Μπέμπεζα (εικαστικός και θεωρητικός της τέχνης με έδρα τη Ζυρίχη), Βασιλεία Στυλιανίδou (εικαστικός), σε συνεργασία με το ΑΜΟQA (Athens Museum of Queer Arts), και τη γυναικεία κολεκτίβα Beaver.
Συνεπιμέλεια: Cinenova (Λονδίνο), Schwules Museum (Bερολίνο), Pembe Hayat Kuir Fest (Άγκυρα).

Καλλιτέχνιδες* και κινηματογραφιστές/κινηματογραφίστριες*:

Mareike Bernien & Kerstin Schroedinger, Lizzie Borden, Pauline Boudry & Renate Lorenz, Divya Dureja, Philipp Gufler, Barbara Hammer, Vera Hofmann, Olivia Kastebring & Julia Gumpert & Ulrika Bandeira, Κατερίνα Θωμαδάκη & Μαρία Κλωνάρης, LGBTQΙ+ Refugees group, Χρήστος Μασσαλάς, Μεταθεοδοσία, Karin Michalski, Eshan Rafi, Karol Radziszewski, Pembe Hayat KUIRFEST (Zehra Gökçimen & Gökçe Oraloğlu, Salih Salman, Sertaç Koyuncu, Aykut Atasay & İzlem Aybastı & Zeliha Deniz, Nergis Karadağ & Simay Çalışkan), Πάολα Ρεβενιώτη, Σοφία Ροζάκη, Ερατώ Τρίκα, Aykan Safoğlu, Dagmar Schultz, Fabrizio Terranova, Lene Vollhardt & Luce deLire κ.α.

Καλεσμένοι ομιλητές/ομιλήτριες και υπεύθυνοι εργαστηρίων: Irene Ravell & KerstinSchroedinger (Cinenova), Vera Hofmann (Schwules Museum), Esra Özban & Şirvan Çelikkaleli (Kuir Fest), Πάνος Γιαννικόπουλος, Άλκηστις Ευθυμίου, Ντιάνα Μάνεση, Σούλα Μαρινούδη, Άννη Σιμάτη, Βανέσσα Βενέτη, Holly Ingleton, Johnny Pavlatos

  • Η είσοδος είναι ελεύθερη σε όλες τις δράσεις.

***

Για τις προβολές στο «Λαΐς» και στο Πάρκο Ανοίξεως: παραλαβή δελτίων εισόδου 1 ώρα πριν από την έναρξη των προβολών, στους χώρους των προβολών (ξεχωριστά δελτία για την κάθε ημέρα).

Βιογραφικό Σοφίας Ντώνα

Η Σοφία Ντώνα, καλλιτέχνις που συμμετέχει στην οργανωτική ομάδα του τετραήμερου προγράμματος Αφροδίτη*, δραστηριοποιείται ως αρχιτέκτονας και εικαστικός με βάση το Μόναχο. Η καλλιτέχνις συμμετέχει στη έκθεση Förderpreise 2018 με το έργο της WINTER SCHLAF, διεκδικώντας το Βραβείο στην ενότητα της Αρχιτεκτονικής. Η Förderpreise 2018 γίνεται κάθε δύο χρόνια στο Μόναχο, παρουσιάζοντας το έργο νέων δημιουργών στις εικαστικές τέχνες, την αρχιτεκτονική, το σχέδιο, τη φωτογραφία και το κόσμημα. Η φετινή διοργάνωση ξεκινάει στις 23 Μαρτίου και θα διαρκέσει μέχρι τις 27 Μαΐου.
Το WINTER SCHLAF μεταφέρει και τοποθετεί σε αιώρηση μέσα στον εκθεσιακό χώρο, μια από τις κατασκευές που σφραγίζουν τα σιντριβάνια στο Μόναχο κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Μέσα από την απουσία του σιντριβανιού τονίζεται η κατασκευή που προστατεύει από την πιθανή ψύξη του νερού η οποία μπορεί να προκαλέσει τη ρηγμάτωση της πέτρας και καταστροφή του. Η μεταφορά της κατασκευής σηματοδοτεί το πρόωρο «άνοιγμα μιας από τις πιο ζωντανές πλατείες του Μονάχου, της Gärtnerplatz. Το έργο WINTER¨SCHLAF (χειμερία νάρκη) σχολιάζει τη μεταμόρφωση της πόλης από το χειμώνα στο καλοκαίρι και εστιάζει σε όσα παραμένουν καλά κρυμμένα κάτω από το πρόσχημα της ασφάλειας.

eirini aivaliwtouΗ Σοφία Ντώνα του προγράμματος Αφροδίτη* τιμήθηκε με το βραβείο αρχιτεκτονικής από την πόλη του Μονάχου
Περισσότερα

«Οι Ασήμαντοι» (Los Nadies) του Εντουάρντο Γκαλεάνο

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Ποίημα «Οι Ασήμαντοι» (Los Nadies) του Εντουάρντο Γκαλεάνο (1940-2015)

Από το βιβλίο Las Venas Abiertas de América Latina – Οι ανοιχτές φλέβες της Λατινικής Αμερικής, 1971.

Οι Ασήμαντοι

Ονειρεύονται οι ψύλλοι πως αγοράζουν έναν σκύλο
και ονειρεύονται οι ασήμαντοι ότι ξεφεύγουν απ’ τη φτώχεια,
ότι κάποια μέρα μαγική
βρέxει καλή τύχη από το πουθενά
ότι βρέχει με τα καντάρια καλή τύχη·
αλλά η καλή τύχη δεν πέφτει χθες, ούτε και σήμερα,
ούτε αύριο, ούτε ποτέ,
ούτε ψιχάλα καλής τύχης δεν πέφτει από τον ουρανό,
όσο πολύ κι αν οι ασήμαντοι την καλούν
και παρόλο που τους ξύνει το αριστερό τους χέρι,
ή σηκώνονται με το δεξί,
ή ξεκινούν τη νέα χρονιά αλλάζοντας τη σκούπα.
Οι ασήμαντοι: τα παιδιά του κανενός,
οι ιδιοκτήτες του τίποτα.
Οι ασήμαντοι: τα μηδενικά, οι εκμηδενισμένοι,
τρέχοντας σαν τα κουνέλια, πεθαίνοντας μες στη ζωή, στυμμένοι,
διπλοστυμμένοι:
Που δεν είναι, ακόμα και ας είναι.
Που δε μιλούν γλώσσες, αλλά διαλέκτους.
Που δεν πρεσβεύουνε θρησκείες, αλλά δεισιδαιμονίες.
Που δεν κάνουν τέχνη, αλλά χειροτεχνίες.
Που δεν ασκούν πολιτισμό, αλλά φολκλόρ.
Που δεν είναι όντα ανθρώπινα, αλλά ανθρώπινο δυναμικό.
Που δεν έχουν πρόσωπο, αλλά χέρια.
Που δεν έχουν όνομα, αλλά αριθμό.
Που δεν καταγράφονται στην παγκόσμια ιστορία,
αλλά στις αστυνομικές στήλες των τοπικών εφημερίδων.
Οι ασήμαντοι,
που κοστίζουνε λιγότερο
από τη σφαίρα που τους σκοτώνει.

  • Μετάφραση: Μαρία Θεοφιλάκου

Los Nadies

Sueñan las pulgas con comprarse un perro
y sueñan los nadies con salir de pobres,
que algún mágico día
llueva de pronto la buena suerte,
que llueva a cántaros la buena suerte;
pero la buena suerte no llueve ayer, ni hoy,
ni mañana, ni nunca,
ni en lloviznita cae del cielo la buena suerte,
por mucho que los nadies la llamen
y aunque les pique la mano izquierda,
o se levanten con el pie derecho,
o empiecen el año cambiando de escoba.
Los nadies: los hijos de nadie,
los dueños de nada.
Los nadies: los ningunos, los ninguneados,
corriendo la liebre, muriendo la vida, jodidos,
rejodidos:
Que no son, aunque sean.
Que no hablan idiomas, sino dialectos.
Que no profesan religiones,
sino supersticiones.
Que no hacen arte, sino artesanía.
Que no practican cultura, sino folklore.
Que no son seres humanos,
sino recursos humanos.
Que no tienen cara, sino brazos.
Que no tienen nombre, sino número.
Que no figuran en la historia universal,
sino en la crónica roja de la prensa local.
Los nadies,
que cuestan menos
que la bala que los mata.

Ο Εδουάρδο Γκαλεάνο (ισπανικά: Eduardo Germán María Hughes Galeano, Μοντεβιδέο, 3 Σεπτεμβρίου 1940 – 13 Απριλίου 2015), ήταν Ουρουγουανός δημοσιογράφος, λογοτέχνης και συγγραφέας, μία από τις εξέχουσες προσωπικότητες της λατινοαμερικάνικης λογοτεχνίας.

Τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Τα πιο γνωστά έργα του είναι τα Μνήμες φωτιάς (1986) και Οι ανοιχτές φλέβες της Λατινικής Αμερικής (1971), που έχουν μεταφραστεί σε 20 γλώσσες. Οι δουλειές του υπερβαίνουν τις ορθόδοξες τεχνοτροπίες, συνδυάζοντας το ντοκιμαντέρ, το μυθιστόρημα, τη δημοσιογραφία, την πολιτική ανάλυση και την ιστορία. Ο Γκαλεάνο αρνείτο ότι ήταν ιστορικός: «Είμαι ένας συγγραφέας που θα ήθελε να συνεισφέρει στη διάσωση της απηχθείσας μνήμης όλης της Αμερικής, αλλά πάνω από όλα της Λατινικής Αμερικής, πατρίδα περιφρονημένη και αγαπητή».

Ο Γκαλεάνο γεννήθηκε στο Μοντεβιδέο της Ουρουγουάη, μέλος μίας οικογένειας με ευρωπαϊκή καταγωγή, που ανήκε στη μεσαία τάξη και ήταν καθολική. Όταν ήταν νέος είχε δουλέψει ως εργάτης εργοστασίου, ελαιοχρωματιστής, ταχυδρόμος, δακτυλογράφος και άλλα. Στα 14 του πούλησε την πρώτη του πολιτική γελοιογραφία στο εβδομαδιαίο περιοδικό «Ελ Σολ» του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Ουρουγουάης. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως δημοσιογράφος στις αρχές της δεκαετίας του ’60 ως συντάκτης του «Μάρτσα», ένα εβδομαδιαίο περιοδικό με το οποίο συνεργάστηκαν οι Μάριο Βάργκας Γιόσα, Μάριο Μπενεδέτι, Μανουέλ Μαλδονάδο, Ντένις και Ρομπέρτο Φερνάντες Ρεταμάρ. Υπήρξε αρχισυντάκτης της εφημερίδας «Έποκα» δύο χρόνια.

Στο πραξικόπημα της 27ης Ιουνίου 1973, ο Γκαλεάνο φυλακίστηκε και αναγκάστηκε να αφήσει την Ουρουγουάη. Το βιβλίο του «Οι ανοιχτές φλέβες της Λατινικής Αμερικής» λογοκρίθηκε από τα στρατιωτικά δικτατορικά καθεστώτα της Ουρουγουάης, της Αργεντινής και της Χιλής. Έζησε στην Αργεντινή όπου ίδρυσε το πολιτιστικό περιοδικό «Κρίσις». Το 1976, παντρεύεται για τρίτη φορά, ενώ παράλληλα προστίθεται στη λίστα αυτών που θα αντιμετώπιζαν το εκτελεστικό απόσπασμα του Χόρχε Ραφαέλ Βιδέλα, ο οποίος ανέλαβε την κυβέρνηση μετά από πραξικόπημα. Πηγαίνει στην Ισπανία, όπου γράφει τη διάσημη τριλογία του, «Μνήμες Φωτιάς», το 1984.

Στις αρχές του 1985, ο Γκαλεάνο επιστρέφει στο Μοντεβιδέο. Το 2004, ο Γκαλεάνο στηρίζει τη νίκη της αριστερής συμμαχίας «Ευρύ Μέτωπο» και του Ταμπαρέ Βάσκες. Γράφει ένα άρθρο στο οποίο αναφέρει ότι ο κόσμος ψήφισε χρησιμοποιώντας την κοινή λογική. Το 2005, ο Γκαλεάνο, μαζί με αριστερούς διανοούμενους, όπως ο Ταρίκ Άλι και ο Αδόλφο Πέρες Εσκιβέλ συμμετέχουν στη συμβουλευτική επιτροπή του νεοσύστατου λατινοαμερικανικού καναλιού «Τελεσούρ».

Τον Ιανουάριο του 2006, ο Γκαλεάνο, μαζί με διεθνείς προσωπικότητες όπως ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, ο Μάριο Μπενεδέτι, ο Ερνέστο Σάμπατο ο Τιάγο ντε Μέγιο, ο Κάρλος Μονσιβάις, ο Πάμπλο Αρμάντο Φερνάντες, ο Χόρχε Ενρίκε Αντόουμ, ο Λουίς Ραφαέλ Σάντσες, η Μάιρα Μοντέρο, η Άνα Λίδια Βέγκα και ο Πάμπλο Μιλανές, ενώθηκαν για να υπογράψουν τη διακήρυξη της ανεξαρτησίας του Πουέρτο Ρίκο.

Το Φεβρουάριο του 2007, ο Γκαλεάνο υποβάλλεται σε εγχείρηση για καρκίνο του πνεύμονα. Το Νοέμβριο του 2008, μιλώντας για τη νίκη του Ομπάμα λέει: «Ο Λευκός Οίκος θα είναι σύντομα ο οίκος του Ομπάμα, αλλά ο Λευκός Οίκος χτίστηκε από μαύρους σκλάβους. Και θα μου άρεσε και ελπίζω να μην το ξεχάσει ποτέ». Τον Απρίλιο του 2009, ο πρόεδρος της Βενεζουέλας, Ούγκο Τσάβες, παραδίδει ένα αντίγραφο του «Οι ανοιχτές φλέβες της Λατινικής Αμερικής» στον Αμερικανό πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα κατά τη διάρκεια της 5ης Συνόδου της Λατινικής Αμερικής, στο Πουέρτο Εσπάνια στη Δημοκρατία Τρινιδάδ και Τομπάγκο.

Το Μάιο του 2009, σε μία συνέντευξη δήλωσε: «Όχι μόνο οι ΗΠΑ, αλλά και μερικές ευρωπαϊκές χώρες έχουν σπείρει δικτατορίες σε όλο τον κόσμο. Και νιώθουν ότι θα μπορούσαν να διδάξουν τι σημαίνει δημοκρατία».

Απεβίωσε στις 13 Απριλίου 2015 στο Μοντεβιδέο, σε ηλικία 74 ετών. Ο Γκαλεάνο έπασχε από καρκίνο των πνευμόνων.

 

eirini aivaliwtou«Οι Ασήμαντοι» (Los Nadies) του Εντουάρντο Γκαλεάνο
Περισσότερα

Την προσοχή σας! Συναυλία για αγορά αμαξιδίου στην αθλήτρια Μαρίζα Μετούση

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Ο Πανελλήνιος Σύλλογος Πρόληψης Τροχαίων Ατυχημάτων & Στήριξης ΑΜΕΑ, Αγάπη για Ζωή, διοργανώνει την Πέμπτη 17 Μαΐου 2018 και ώρα 20:30 στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο (Λεωφ. Συγγρού 143, Νέα Σμύρνη), μουσική εκδήλωση για τη στήριξη της αθλήτριας Μαρίζας Μετούση, η οποία ύστερα από αθλητικό ατύχημα καθηλώθηκε σε αμαξίδιο. Τα έσοδα της εκδήλωσης θα διατεθούν, ώστε να αγοραστεί το ειδικού τύπου αμαξίδιο της Μαρίζας.
Στην εκδήλωση θα συμμετέχουν αφιλοκερδώς με αλφαβητική σειρά οι καλλιτέχνες:
Γιοκαρίνης Γιάννης, Ζιώγαλας Νίκος, Καζάκος Κωνσταντίνος, Κίτρινα Ποδήλατα (Παντελιάς Γιώργος & Αλέξανδρος), Κωνσταντόπουλος Αλκιβιάδης, Μηλιώκας Γιάννης, Μαχαιρίτσας Λαυρέντης, Μουτσάτσου Αναστασία, Πασχαλίδης Μίλτος, Πάχου Μιρέλα, Σταρόβας Δημήτρης, Tesser Steve
Αναμένουμε τη βοήθεια και την αλληλεγγύη σας μέσα από την καθολική συμμετοχή σας.

Πληροφορίες

Τιμή εισιτηρίου: 10€ στα σημεία προπώλησης
Προπώληση εισιτηρίων
www.viva.gr
11876
Σε όλα τα καταστήματα
Seven Spots, Reload, Media Markt, Βιβλιοπωλεία Ευριπίδης, αθηνόραμα.gr, vivakiosk, Yoleni’s

Πανελλήνιος Σύλλογος Πρόληψης Τροχαίων Ατυχημάτων & Στήριξης ΑΜΕΑ
ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΖΩΗ
Νομικό Πρόσωπο Μη Κερδοσκοπικού Χαρακτήρα,
Ακτή Ποσειδώνος 38, Πειραιάς, ΤΗΛ.:210 41 01 676
Α.Φ.Μ.:997379620, Δ.Ο.Υ.: Α’ ΑΘΗΝΩΝ

eirini aivaliwtouΤην προσοχή σας! Συναυλία για αγορά αμαξιδίου στην αθλήτρια Μαρίζα Μετούση
Περισσότερα

«Yellow Me». Η αμφισημία του κίτρινου στην Αθήνα και την Αστυπάλαια

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Η The Pulse Gallery από το 2016 που ξεκίνησε τη λειτουργία της παρουσίασε 12 εκθέσεις στην Αθήνα και την Αστυπάλαια πειραματιζόμενη με διάφορα είδη εικαστικών τεχνών και πλειάδα καλλιτεχνών με έργα τους από 5 δεκαετίες. Τελευταία έκθεση στη Χάριτος ήταν η FAKE με έργα τριών καλλιτεχνών που πραγματεύονταν το πρόβλημα της παραχάραξης έργων τέχνης, στο Sofitel Athens η ατομική έκθεση του Κορνήλιου και στην Αστυπάλαια η «Σπείρες Ονείρων» με έργα της Μαρίας Χατζηγάκη από τη δεκαετία του 1970. Το 2016 συμμετείχε στην Art Athina με την έκθεση «Love of finished day #2» του Γάλλου φωτογράφου Francois L’Hotel.
Φέτος επανέρχεται στα αθηναϊκά δρώμενα και παρουσιάζει την έκθεση Yellow Me που πραγματεύεται το κίτρινο χρώμα και την αμφισημία του. Πράγματι, δεν υπάρχει άλλο χρώμα στη φύση που να έχει πιο αντιφατικές ερμηνείες στην πρόσληψή του από το ανθρώπινο υποσυνείδητο τόσο στον ίδιο πολιτισμό όσο και μεταξύ διάφορων όσο το κίτρινο.

Kropotkin had a dream – Κωνσταντίνος Πάτσιος

Η χρήση του στη  διαφήμιση, τους συμβολισμούς και φυσικά την τέχνη μπορεί να γεννήσει συναισθήματα χαράς ή λύπης, αισιοδοξίας ή και μαλθακότητας. Το συναίσθημα που προκαλεί το κίτρινο των λουλουδιών την άνοιξη είναι εντελώς αντίστροφο προς τη μελαγχολία των νεκρών κίτρινων φύλλων του φθινοπώρου. Για τους απογόνους του ολοκαυτώματος των Εβραίων, η χρήση του κίτρινου μπορεί να φέρνει οδυνηρές θύμησες του παρελθόντος με το αστέρι του Δαυίδ σε έντονο κίτρινο χρώμα να μαρκάρει τους κατατρεγμένους, την ίδια ώρα που smiley faces ανταλλάσσονται μεταξύ φίλων στην ηλεκτρονική τους επικοινωνία και φωσφορικό κίτρινο μαρκάρει τα to do lists της καθημερινότητας.
Tο κίτρινο σταδιακά έρχεται στην επικαιρότητα ως τάση στην ένδυση και στο design. Τα κίτρινα τριαντάφυλλα και οι κίτρινες τουλίπες έγιναν ξαφνικά πιο περιζήτητα από τα κόκκινα και ροζ. Και στην τέχνη, το κίτρινο των ηλιοτροπίων του Van Gogh και της μπανάνας του Warhol έχουν πουλήσει τα περισσότερα card postals από όλα τα υπόλοιπα μαζί.
Ειρωνεία αν σκεφτεί κανείς ότι τα κίτρινα χρώματα αντιπροσωπεύουν μόλις το 4% των πωλήσεων χρωμάτων ζωγραφικής.
Οι καλλιτέχνες της έκθεσης Yellow Me είναι ξεχωριστοί μα τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους. Σε πρώτη ανάγνωση δεν φαίνεται κανένα κοινό στοιχείο στη μανιέρα τους, καμία ομοιότητα στο έργο, τα μέσα και την αισθητική τους. Η έκπληξη που θα νιώσει κανείς από την ενδελεχέστερη μελέτη τους συνδυαστικά στην έκθεση αυτή θα αποτελέσει για τον θεατή το δυνατό σημείο της Yellow Me.
Στα έργα του Βάθη το κίτρινο είναι συνήθως σκληρό, αδέξιο, ενοχλητικό. Στους χάρτες του όμως είναι ρευστό, εκτατό, κινείται και απλώνεται στον χώρο ήπια, σαν
χάδι. Οι επιρροές της ιαπωνικής τέχνης είναι τόσο προφανείς στα έργα του Παπαμιχαλόπουλου που ο κίτρινος χρυσός μοιάζει τόσο φυσικά ενταγμένος σαν να είναι στον ζωτικό του χώρο.

Τα πολύτιμα παστέλ του οίκου Henri Roche που χρησιμοποιεί σε πυκνές στιβάδες ο Δημοσθένης Αγραφιώτης (αρχική φωτογραφία) καταλήγουν να φορμάρουν γραμμές κειμένου και ιδεογράμματα που περιγράφουν σκηνές όπως στα ποιήματά του χωρίς όμως ίχνος ούτε ενός γράμματος. Η αμφισημία του κίτρινου χρώματος σε όλη της τη μεγαλοπρέπεια.
Ο Μίνως Αργυράκης αφήνει τους μαρκαδόρους και τα μαύρα μολύβια και στρώνει κίτρινο στο έδαφος και τον ουρανό πάνω στο οποίο αραδιάζει ονειρικές μορφές με κέντρο μια γυναίκα της οποίας το μόνο ρεαλιστικό στοιχείο είναι το αιδοίο από το οποίο αναβλύζουν άνθη και το πρόσωπο που τρεμοπαίζει και ακτινοβολεί.
Στα έργα του Πάτσιου το κίτρινο εναλλάσσεται στο φόντο, στο θέμα, στην κορνίζα κάνοντας ονειρικές ζεύξεις. Πλαισιώνει, σχηματίζει ή αποδομεί, αποτραβιέται ή κυριαρχεί.
Ο ρομαντισμός του κίτρινου στα έργα της Κατσουλίδη, σαν ντροπαλή προσθήκη έντασης με τρόπο αντιφατικό προς το θέμα αλλά καθόλου επιθετικό έρχεται σε διάλογο με το ταραγμένο κίτρινο στις δύνες της Μαρτιόνου όπου στάλες κίτρινου αίματος τονίζουν το δράμα που διαδραματίζεται κάτω από την επιφάνεια της περιδίνησης.
Η μαγευτική φωτογραφία του Andres Rodrigues η οποία είχε αναπαραχθεί σε ρεπορτάζ του CNN, αναδύει αρώματα. Σαν το κίτρινο των πολύτιμων ριζών από τις οποίες βγαίνουν τα μπαχαρικά και τα υλικά για τις εκρηκτικές χρωστικές των ινδικών υφαντών.
Ο Francois L’Hotel απομονώνει το κίτρινο και το ξεσκεπάζει, το εντοπίζει, το λατρεύει. Τον ενδιαφέρει η ύλη και την προβάλει με τρόπο που θέλεις να αγγίξεις την
επιφάνεια του έργου.

Η Μαρία Χατζηγάκη άλλοτε απλώνει το κίτρινο με φινέτσα και πάνω του διαβάζει κανείς τις γνωστές της γεωμετρικές φόρμες και σε άλλα έργα πειραματίζεται με
λωρίδες αποχρώσεων σε όλο το φάσμα του χρώματος συνδυαζόμενες σε φίνες γραμμές σαν αχνές παρτιτούρες που έχουν μεταμορφωθεί σε οπτικούς ήχους.
Το κίτρινο στο έργο της Όλγας Σουλαχάκη είναι πιο γλυκό από το τρυφερό χέρι που εισβάλει μέσα του ενώ ο κατάμαυρος αχινός του κεραμίστα Γιάννη Βογιατζή σπάει
και αποκαλύπτει το ζουμερό κίτρινο περιεχόμενο με την εκρηκτική γεύση. Το ψηφιδωτό της Δέσποινας Γεωργιάδη ακτινοβολεί ζωογόνα σαν τον ήλιο που ισότιμα
και νομοτελειακά δίνει ζωή σε κάθε ον του πλανήτη μας. – Γιώργος Οράτης

Στην έκθεση θα παρουσιαστούν έργα των καλλιτεχνών: Francois L’Hotel, Δημοσθένη Αγραφιώτη, Μίνου Αργυράκη, Αντώνη Βάθη, Γιάννη Βογιατζή, Μαριάννας Κατσουλίδη, Μίλυς Μαρτιώνου, Κωνσταντινου Παπαμιχαλόπουλου, Κωνσταντίνου Πάτσιου, Andres Rodriguez, Ολγας Σουλαχάκη, Μαρίας Χατζηγάκη, Δέσποινας Γεωργιάδη και άλλων.

Πληροφορίες

Έκθεση «Yellow Me»

18 Μαΐου και 19 Μαΐου, The Box Athens, Δορυλαίου 12, Πλατεία Μαβίλη
Εγκαίνια την Παρασκευή 18 Μαΐου 2018 στις 19:30, The Box Athens.
15 Iουνίου έως 15 Σεπτεμβρίου 2018, Δεξίμι Art Shop, στη Χώρα Αστυπάλαιας.
Σχεδιασμός και επιμέλεια: Γιώργος Οράτης

The Pulse Gallery
info@the-pulse.gr

eirini aivaliwtou«Yellow Me». Η αμφισημία του κίτρινου στην Αθήνα και την Αστυπάλαια
Περισσότερα

Διεθνές Φεστιβάλ των Κρυμμένων Θηβών: «Κοινωνική γλυπτική» από εικαστικούς και μαθητές της μυθικής πόλης

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

​Στην εποχή μας βιώνουμε τη διαρκή απώλεια της συνέχειας του εαυτού, της σταθερής μας ταυτότητας ως σχέσης με τον κόσμο, όπως σχηματίστηκε στην κλασική σκέψη. Το τραγικό άτομο που βίωνε την ταπεινότητά του μπροστά στη μοίρα μετέπεσε στο αδρανές εργαλειακό υπόλειμμα μιας αέναης μεταπλασιμότητας μέσα σε έναν κόσμο διαρκώς μεταβαλλόμενο και ασταθή.

Αναζητώ τον εαυτό μου (επιθυμώντας την ευτυχία μου);

Μπορούμε να φτιάξουμε ένα καλύτερο μέλλον ή είμαστε παγιδευμένοι σε ένα αδιέξοδο;

Είναι ο άνθρωπος ένα καταραμένο ον, όπως λέει ο Οιδίποδας του Σοφοκλή; Είναι απατηλή η αναζήτηση του νοήματος;

Η Θήβα είναι ο μυθικός τόπος που κατά την αρχαία γραμματεία πρωτοδιατυπώθηκαν τα παραπάνω ερωτήματα για το νόημα και το αδιέξοδο του ανθρώπινου όντος – πολιτισμού. Στο φετινό διεθνές φεστιβάλ «κοινωνικής γλυπτικής» δεν αναζητείται μια δεδομένη ταυτότητα αλλά τίθεται η ερώτηση αν αυτή η ταυτότητα στον υβριδικό μας κόσμο είναι πλέον εφικτή. «Ζούμε όπως ο Οιδίποδας, σχολιάζει ο Φρόιντ». Υπάρχει η δυνατότητα εκπλήρωσης του ανθρώπου σήμερα, ή είναι αδύνατη η αναζήτηση της ευτυχίας στον ορίζοντα της νέας εκκοσμίκευσης;

Πρόθεση του φεστιβάλ της Σφίγγας είναι η ανάδειξη αρχαίων φιλοσοφικών ερωτημάτων που άπτονται της πολιτιστικής παρακαταθήκης με ένα επιχείρημα «κοινωνικής γλυπτικής». Με το έργο αυτό θα αναπτυχθούν σε όλη την πόλη έργα δημόσιας γλυπτικής, εφήμερες εγκαταστάσεις, land art, happenings, performance, υπαίθριες προβολές video art και ό,τι άλλο μπορεί να αποτελέσει εικαστική πρόταση.

Κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ της Σφίγγας θ’ αναπτυχθούν τρεις κύριες καλλιτεχνικές προτάσεις:

α. 14 έργα που θα τοποθετηθούν σε ζεύγη σε 7 σημεία ιστορικής και συμβολικής σημασίας στην πόλη.

β. Μια σειρά από επιμέρους έργα που θα τοποθετηθούν σε επιλεγμένα σημεία, μέσα στην πόλη.

γ. Η ίδια η Σφίγγα ως ομάδα δημιουργών θα παρουσιάσει τη μεταβαλλόμενη εικαστική εγκατάσταση με τίτλο «Οιδίποδας – χαμένα μηνύματα», με αναφορά στη διάσταση των ανθρώπινων ταυτοτήτων μέσα στο χρόνο και τα διλήμματα που διατρέχουν σταθερά την ανθρώπινη ουσία.

​Το φεστιβάλ Σφίγγα θα συνεχίσει τη συνεργασία του με την τοπική μαθητική κοινότητα εντάσσοντας στο πρόγραμμά του την έκθεση: «Η ευτυχία είναι στην πόλη μου. Είμαι η πόλη μου». Εδώ, τα παιδιά με πρόσχημα τον μύθο, καλούνται να φανταστούν τη σύγχρονη προβληματική διάσταση της ανθρώπινης ευτυχίας και την αναζήτησή της σε συλλογικό ή ατομικό επίπεδο. Πάνω από 1.000 μαθητές, συντονισμένα, θα πάρουν μέρος στο φεστιβάλ Σφίγγα το 2018. Σε 18 κύρια, αλλά συνολικά σε 200 σημεία στην πόλη αναμένεται να υπάρξουν μικρές ή μεγαλύτερες εικαστικές παρεμβάσεις, μηνύματα θετικής προτροπής ή κραυγές διαμαρτυρίας. Η πόλη μπορεί να γίνει το μέρος μιας δημιουργικής επανάστασης νέων ανθρώπων, γεγονός που θα φέρει και πάλι την αισιοδοξία.

Ο χώρος της μυθικής πόλης της Θήβας θα αποτελέσει για 18 ημέρες, χώρο προσωπικής διερεύνησης, ιστορικής διασύνδεσης και κοινωνικού προβληματισμού. Το φεστιβάλ θα διεξαχθεί από εικαστικούς από 2 – 9 Ιουνίου 2018 και για τους μαθητές από τις 23-27 Μαΐου 2018.

Πληροφορίες

ΣΦΙΓΓΑ 2018

«ΟΙΔΙΠΟΥΣ ΤΥΡΑΝΝΟΣ»

Διεθνές φεστιβάλ «κοινωνικής γλυπτικής»

Υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού

Με την οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού

Διεθνές Φεστιβάλ των Κρυμμένων Θηβών

International Ηidden Thebes Festival

Με την υποστήριξη της ΕΡΤ3

eirini aivaliwtouΔιεθνές Φεστιβάλ των Κρυμμένων Θηβών: «Κοινωνική γλυπτική» από εικαστικούς και μαθητές της μυθικής πόλης
Περισσότερα

Ο συνθέτης και περφόρμερ Τάσος Στάμου στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Ο συνθέτης και περφόρμερ Τάσος Στάμου, με έδρα το Λονδίνο, επισκέπτεται τα πάτρια εδάφη και παρουσιάζει σε μια εορταστική συναυλία στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων την ιδιοσυγκρασιακή μουσική του, όπως αντικατοπτρίζεται μέσα από τις δυο πρόσφατες σόλο δισκογραφικές του δουλειές Caveman και Musique Con Crete.

Γιορτάζοντας 10 χρόνια ενασχόλησης με τη σύγχρονη ηλεκτρακουστική και αυτοσχεδιαστική μουσική, ο Στάμου έχει στο ενεργητικό του πάνω από 300 συναυλίες σε χώρους και οργανισμούς «εξερευνητικής μουσικής» (Cafe Oto, Incubate Festival, Supernormal Festival, Sounds of the Underground Festival κ.λπ.) και 20 κυκλοφορίες σε ανεξάρτητες δισκογραφικές (Discrepant, Moving Furniture, Lal Lal Lal, Coherent States, Orila, Triple Bath, Absurd, Kukuruku Recordings κ.λπ.)

Το υλικό που θα παρουσιάσει ζωντανά στο ΚΕΤ απαρτίζεται από δύο μέρη, εκφράζοντας δύο διαφορετικές κατευθύνσεις της σύγχρονης δουλειάς του, η μια περισσότερο κοντά στη σύνθεση (Musique Con Crete) και η άλλη πιο κοντά στον ελεύθερο αυτοσχεδιασμό (Caveman).

Tasos Stamou. COPYRIGHT Milos Nesic

MUSIQUE CON CRETE

Το Musique Con Crete είναι η πρώτη αμιγώς συνθετική δουλειά του Στάμου, στην οποία η συμμετοχή του σαν οργανοπαίχτης είναι πολύ μικρότερη σε σύγκριση με τη σύνθεση ήχων και μουσικών από εξωγενείς πηγές.

Το Musique Con Crete «χτίστηκε» κατά τη διάρκεια τριών καλοκαιρινών επισκέψεων στην Κρήτη, κατά τη διάρκεια των οποίων εξερεύνησε σαν μουσικός επισκέπτης την ιστορία και τη σύγχρονη πραγματικότητα του νησιού. Παρότι εμπεριέχει πολλά στοιχεία και εμπνεύσεις από την παραδοσιακή μουσική, ο δίσκος αυτός δεν είναι εθνογραφικού επίκεντρου. Η πρώτη ύλη αποτελείται από «πειράγματα» πάνω σε ηχογραφήσεις τοπίου, αυτοσχεδιασμούς με ντόπιους μουσικούς και συλλογή φωνογραφικού υλικού, ηχογραφήσεις με synthesizer, τα οποία στη συνέχεια συντέθηκαν με γνώμονα μια νέα αφηγηματική μουσική ιστορία.

CAVEMAN

Το Caveman αποτελείται από δύο αμοντάριστες ζωντανές ηχογραφήσεις και αντιπροσωπεύει τον ήχο και το αυτοσχεδιαστικό στυλ του Τάσου Στάμου κατά τη διάρκεια live παραστάσεων. Το στοιχείο της αφήγησης υπάρχει σε αυτό το άλμπουμ μόνο στον τίτλο και στην εικονογράφηση (φτιαγμένη από τον HOPE) και δίνει μια δευτερογενή ανάγνωση στο μουσικό υλικό.

Οι δύο πλευρές του δίσκου είναι ηχογραφημένες συναυλίες από το Λονδίνο και από τη Bratislava, και παρότι έχουν αρκετά διαφορετικό χαρακτήρα, έχουν παιχτεί με τον ίδιο μουσικό/ηχητικό εξοπλισμό.

Προετοιμασμένο ψαλτήρι, looper, modular synthesizer και άλλα αυτοσχέδια αντικείμενα, ακουστικά ή ηλεκτρονικά, όλα συγκερασμένα σε ένα ενιαίο ηλεκτρακουστικό ηχητικό σύστημα.

Περισσότερες πληροφορίες:

www.tasosstamou.com

Tasos Stamou @KET

Παρασκευή 25 Μαΐου 2018 || 20:30 || 5 €

Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων

Κύπρου 91Α & Σικίνου 35Α
11361 Κυψέλη, Αθήνα

213.00.40.496 & 69.45.34.84.45

ΠΡΟΣΒΑΣΗ με αυτοκίνητο: εύκολο παρκάρισμα | με λεωφορείο (στάση Καλλιφρονά): 054, 608, 622, Α8, Β8 | με τρόλεϊ (στάση Καλλιφρονά): 3, 5, 11, 13, 14 | (στάση Πλατεία Κυψέλης): 2, 4 | με ΗΣΑΠ: Άγιος Νικόλαος (15 λεπτά με τα πόδια)

eirini aivaliwtouΟ συνθέτης και περφόρμερ Τάσος Στάμου στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων
Περισσότερα

Το Καλλιτεχνικό Δίκτυο Nor For Sale παρουσιάζει το χοροθέατρο «hands on»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Το χοροθέατρο «hands on» είναι μία παράσταση-ωδή στον άνθρωπο. Οι συντελεστές μάς λένε: «Θέλουμε ο θεατής να γίνει κοινωνός του υπερανθρώπινου αιτήματος που ονομάζεται ζωή και που δεν είναι παρά μόνον μία επιταγή. Η περιπλάνησή μας μέσα στη ζωή συχνά αγγίζει τα όρια της τρέλας. Και αυτό εδώ είναι το σημείο που ο άνθρωπός συναντά το ατελές και πεπερασμένο όριό του και αυτή η επιταγή μετατρέπεται σε συντριβή.

Ο αποδεχόμενος τη συντριβή άνθρωπος παύει να είναι απλώς ένα ον που απειλείται από την τάση της φθαρτότητας, το πεπερασμένο και τη θνητότητα και αρχίζει να γίνεται συνάμα εκείνο το ον που αντιστέκεται σ’ αυτή την τάση με την υπέρβαση των όρων της καθημερινότητας.

Η παράσταση αποτελεί δημιουργικό προϊόν του χοροθεατρικού εργαστηρίου 2018 που διοργάνωσε το Καλλιτεχνικό Δίκτυο Nor For Sale».

 

Πληροφορίες

Είδος Παράστασης: Χοροθέατρο

Τίτλος: «hands on»

Ομάδα: Καλλιτεχνικό Δίκτυο Nor For Sale

Ημερομηνίες: Δευτέρα 11/6/18 και Τρίτη 12/6/18

Ώρα Έναρξης: 21:30

Εισιτήρια: 8,00€

Σύγχρονο Θέατρο: Ευμολπιδών 45, Γκάζι (πλησίον μετρό Κεραμεικού)

Επικοινωνία: 690 897 2144 – 694 486 2521

Συντελεστές

Σκηνοθεσία – Δραματουργία: Γιάννης Μάντσης

Χορογραφία: Αλίκη Καζούρη – Χορογραφική συμμετοχή: Νίκος Καλύβας

Επιμέλεια Φωνητικών: Νίκος Στεφάνου

Ερμηνεύουν: Κωνσταντίνος Μαρούγκας, Αθηνά Δρούπαλη, Αριάδνη Παπαπαναγιώτου, Μαρία Στυλιανίδη, Μαρία Μουστάκα, Χρυσούλα Κουβαρά-Μπαλτά, Νιόβη Πέπε, Άννα Φιλημέγα, Κων/να Κατσιγιάννη, Άννα Ιορδανίδου, Μαριάννα Ξενίδου, Αλίνα Μπαντέκα, Ευτυχία Ζάχου, Ελένη Κουκούλη, Ήλια Κωνσταντίνου, Τζοάννα Παπαγεωργίου, Μαργαρίτα Τσιάβου.

Photo Άλμπουμ «hands on«: Γιώργος Ξηρογιάννης

Φωτογραφία: Στέφανος Κυριακόπουλος, Μάνος Μεγαλούδης

Έκτακτη Φωτογραφική Κάλυψη: Βίκυ Χίου

Βίντεο-Μοντάζ: Χρίστος Ξενιτόπουλος

eirini aivaliwtouΤο Καλλιτεχνικό Δίκτυο Nor For Sale παρουσιάζει το χοροθέατρο «hands on»
Περισσότερα