Art collection

«Αθίγγανες Πολιτείες» του Κοσμά Εμμόγλου

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Το Φωτογραφικό Κέντρο Θεσσαλονίκης προσκαλεί το κοινό στην έκθεση φωτογραφίας του Κοσμά Εμμόγλου με τίτλο «Αθίγγανες Πολιτείες» στον χώρο τέχνης TOSS GALLERY (La Doze, Βιλαρά 1, Πλ. Χρηματιστηρίου, Θεσσαλονίκη). Η επιμέλεια της έκθεσης είναι του Βασίλη Καρκατσέλη. Διάρκεια έως 25 Νοεμβρίου 2018.

***

Η δράση στηρίζεται στο ομώνυμο φωτογραφικό project με τίτλο «Αθίγγανες πολιτείες» που είναι μια συλλογή ενός αξιόλογου (με κριτήρια φωτογραφικά, κοινωνιολογίας και λαογραφικά) φωτογραφικού υλικού από καταυλισμούς Ρομά κοντά και γύρω από τη Θεσσαλονίκη.
Πρόθεση του φωτογράφου και της όλης περιοδείας του είναι να αναδείξει με το έργο του το σύγχρονο Ρομά, έναν Ρομά που δεν έχουμε συνηθίσει ή δεν μπορούμε να δούμε, γιατί έχουμε μία παγιωμένη εικόνα για τους ανθρώπους αυτούς.
Ο φωτογράφος, για την ολοκλήρωση της εργασίας του, ανέπτυξε στη ροή των χρόνων μία σταθερή επαφή με τους κατοίκους αυτών των καταυλισμών, τους φωτογράφισε επανειλημμένα, τους προσέφερε τις εικόνες τους, ως αποτέλεσμα αυτής της μακροχρόνιας επαφής, αλλά και αναγνώρισης της τιμής που του έγινε, να του επιτρέψουν να μπει στα σπίτια τους και να τα φωτογραφίσει, με ή χωρίς την παρουσία των ιδιοκτητών τους. Αυτό του επέτρεψε να εργαστεί για την παραγωγή εικόνων που ξεπερνούν τον ανεκδοτολογικό χαρακτήρα τέτοιων προσεγγίσεων ή την επιφανειακή θεώρηση τέτοιων καταυλισμών ή ομάδων, από φωτογράφους «βιαστικούς» και «τουρίστες».
Το αποτέλεσμα αυτών των φωτογραφίσεων, ύστερα από ισχυρές επιλογές, πήρε το χαρακτήρα υλικού το οποίο δημιούργησε έναν κατάλογο και μία έκθεση φωτογραφίας και που για χρόνια θα ταξιδεύουν σε Ελλάδα και εξωτερικό, κοινοποιώντας την παρουσία και των τρόπο ζωής αυτών των ανθρώπων (που αν και ζουν δίπλα μας, τόσο λίγα γνωρίζουμε για αυτούς) και τις μοναδικές κατοικίες τους.
Η έκθεση σε αυτή της τη μορφή αποτελείται από 40, λόγω των περιορισμών του χώρου, έργα. Οι εκτυπώσεις είναι δύο διαφορετικών διαστάσεων, ώστε και να προβάλλεται το φωτογραφικό επίτευγμα του δημιουργού (που βαδίζει με όλους τους κανόνες της σύγχρονης φωτογραφικής τέχνης) και να μπορεί (η έκθεση) κατά την περιοδεία της να προσαρμόζεται με ευελιξία στους διαφορετικούς τόπους φιλοξενίας, δίχως να ζημιώνεται το αισθητικό ή πληροφοριακό της περιεχόμενο.
Για την πλατύτερη διάδραση όλου αυτού του υλικού έχει κριθεί ως απαραίτητη η παράλληλη κυκλοφορία ενός καταλόγου/λευκώματος. Το λεύκωμα επιμελήθηκε ο καθηγητής φωτογραφίας Κωστής Αντωνιάδης, ο οποίος υπογράφει και το εισαγωγικό κείμενο.
Ο σκοπός μας είναι η έκδοση του λευκώματος, σε συνδυασμό με τη φωτογραφική έκθεση και την περιοδεία της, να αφυπνίσει όχι μόνο τις κοινότητες των φωτογράφων και των ανθρώπων της τέχνης, αλλά και τους υπεύθυνους των συλλογικοτήτων των Ρομά. Είναι πολύ σημαντικό, εκτός των άλλων, να ενδυναμώσει τους δεσμούς των καλλιτεχνών φωτογράφων με αυτές τις κοινότητες (και σε συλλογικό επίπεδο και σε προσωπικό). Η αναγνώριση ταυτότητας ως κάτι άξιο λόγου και για τους φωτογράφους και για τους φωτογραφιζόμενους, θα δώσει, πιστεύουμε, νέο αέρα σε αυτή την κατηγορία δημιουργίας φωτογραφικού έργου, σε αυτή τη θεματική, θα βοηθήσει στη δημιουργική εισαγωγή της θεματικής αυτού του είδους φωτογραφίας στον τομέα των εικαστικών τεχνών και της καταγραφής.
Επιπροσθέτως, να αναφερθούμε στο ευνόητο: Αυτή η έκθεση και η περιοδεία που θα ακολουθήσει, με έργα φωτογραφικής τέχνης, πιστεύουμε πως θα συμβάλει στον αντιρατσιστικό αγώνα, θα μετατραπεί σε όπλο ενάντια στις διακρίσεις, ενάντια σε όσους θέλουν να βλέπουν τις κοινωνίες μας όχι σαν πολυπολιτισμικά αθροίσματα, αλλά μονοδιάστατα και δίχως το δικαίωμα των δήθεν «μειονοτήτων» να υφίστανται. – Καρκατσέλης Βασίλης, επιμελητής της έκθεσης

 

 

 

Σύντομο βιογραφικό του φωτογράφου

-Ο Κοσμάς Εμμόγλου γεννήθηκε το 1973 στη Θεσσαλονίκη, όπου ζει και εργάζεται. Από το 2005 ασχολείται συστηματικά με την καλλιτεχνική φωτογραφία.
-Παρακολούθησε σεμινάρια σε φωτογραφικές σχολές της Θεσσαλονίκης και πήρε μέρος σε πολλές ομαδικές εκθέσεις.
-Από το 2010 είναι μέλος του Φωτογραφικού Κέντρου Θεσσαλονίκης.
-Το 2012 άρχισε να φωτογραφίζει τους Έλληνες Ρομά που ζουν σε καταυλισμούς κοντά και γύρω από τη Θεσσαλονίκη. Επί μέρους διαφορετικές μικροενότητες αυτής της εργασίας παρουσίασε σε σχετική ομαδική έκθεση στο Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης.
-Με την ίδια θεματική συνέχισε να φωτογραφίζει μέχρι το 2016, ολοκληρώνοντας την εργασία του.
-Το σημερινό ολοκληρωμένο project περιλαμβάνει περίπου 80 νέες φωτογραφίες, κυρίως από την ιδιωτική και λίγο από την κοινωνική ζωή και τα εσωτερικά των σπιτιών των κατοίκων αυτών των καταυλισμών.

Κείμενο για τον κατάλογο της έκθεσης

Στην κοινωνία μας οι Τσιγγάνοι ενσαρκώνουν έναν ιδιαίτερο ρόλο «ξένου». Παρότι ζουν στη χώρα μας εδώ και αιώνες έχουμε την εντύπωση πως η παρουσία τους είναι περιστασιακή. Η νομαδική ζωή και η διαβίωσή τους σε καταυλισμούς στις παρυφές των πόλεων μας ωθεί να πιστέψουμε πως βρίσκονται εδώ προσωρινά στη διάρκεια ενός αέναου ταξιδιού χωρίς αρχή και τέλος. Η πραγματικότητα όμως είναι διαφορετική. Ζώντας μονίμως εδώ, δίπλα μας, προσπαθούν να επιβιώσουν και ενάντια στις προκαταλήψεις να ενσωματωθούν στην κοινωνία διατηρώντας την ιδιαίτερη κουλτούρα τους. Στις «Αθίγγανες Πολιτείες» του Κοσμά Εμμόγλου καταγράφεται με παραδειγματικό τρόπο αυτή η διαφορετική όψη της ζωής όσων έχουν εγκατασταθεί σε μόνιμες κατοικίες.
Οι Τσιγγάνοι κουβαλάνε ένα μύθο που προσελκύει αλλά και θαμπώνει τους φωτογράφους. Για να φτάσει κανείς στο βάθος, πίσω από την επιφάνεια των παράταιρων στοιχείων που συνωστίζονται στην εκθαμβωτική διακόσμηση των σπιτιών τους, τα χρωματιστά ρούχα και τα μελαψά τους πρόσωπα χρειάζεται πρώτα απ’ όλα κατανόηση. Και η κατανόηση απαιτεί χρόνο. Ο Κοσμάς την απέκτησε με υπομονή και συστηματικότητα. «Σιγά σιγά κατάφερα να με εμπιστευτούν και να με βάλουν στα σπίτια όπου έμεναν», λέει για την πρώτη του επαφή με μουσουλμάνους τσιγγάνους από την Ξάνθη «κι’ έπειτα πήγαινα μια φορά τον μηνά για τρεις με τέσσερις μήνες ώσπου τους έδιωξαν, γιατί είχαν καταλάβει παράνομα τα σπίτια. Έψαξα στην περιοχή μήπως και τους βρω κι αυτή η αναζήτηση με οδήγησε σε έναν άλλο οικισμό τσιγγάνων τον οποίο φωτογραφίζω από το 2012 έως το 2015». Ο Κοσμάς πλησίασε στον καταυλισμό τους κυριολεκτικά από τη άκρη του δρόμου. Πρώτα με τα παιδιά που έπαιζαν εκεί κι έπειτα με τους γονείς τους που του επέτρεψαν να μπει στα σπίτια τους.
Κοιτάζοντας τις φωτογραφίες που συγκεντρώνονται στο λεύκωμα «Αθίγγανες Πολιτείες» αντιλαμβανόμαστε τη σημασία που έχει η κατανόηση, η γνωριμία του με τα πρόσωπα και η εξοικείωσή του με τον περιβάλλοντα χώρο. Διακρίνουμε στο βλέμμα του, τη συμπάθεια και κυρίως το σεβασμό με τον οποίο στέκεται μπροστά στα πρόσωπα που φωτογραφίζει. Έχει όμως ενδιαφέρον να προσέξει κανείς τον τρόπο με τον οποίο ο Κοσμάς αντιμετωπίζει το θέμα του. Η προσέγγισή του έχει συνέπεια και συνέχεια και αυτό μας επιτρέπει να διακρίνουμε τον τρόπο με τον οποίο έχει δομηθεί αυτή εργασία. Φωτογραφίζοντας άλλοτε τους χώρους των εσωτερικών των κατοικιών των τσιγγάνων και άλλοτε τους ίδιους μέσα σε αυτούς φαίνεται να αντιμετωπίζει ταυτόχρονα δύο θέματα.
Η μετωπική, όμως, φωτογράφιση, που έχει επιλέξει και στις δύο περιπτώσεις, τοποθετώντας το βλέμμα μας μπροστά στη σκηνή, μάς παροτρύνει να συνδέσουμε πρόσωπα και χώρους με την παραδοσιακή φωτογραφία πορτρέτου, με τα πρόσωπα μπροστά στο διακοσμημένο φόντο που διέθεταν για τους πελάτες τους τα παραδοσιακά φωτογραφεία. Στις φωτογραφίες του Κοσμά, σε χώρους όπου ο διάκοσμος εναλλάσσεται συνεχώς, παιδιά, έφηβοι και ενήλικες υιοθετούν κατά κανόνα πόζες που ενισχύουν το τυπικό της φωτογράφισης σε στούντιο.
Μόνο που εδώ διακρίνει κανείς επίσης μια οικειότητα, μια έκφραση επιθυμίας να φωτογραφηθούν, να «δώσουν» την εικόνα τους στο φωτογράφο. Και στέκονται μπροστά στο φακό σοβαροί, επαναφέροντας στο τελετουργικό της φωτογράφισης πορτρέτων την αμηχανία και το δέος που η σύγχρονη τεχνολογία και η ευκολία των selfies έχουν εξοβελίσει. Αυτό ίσως να είναι επίσης αποτέλεσμα μιας ιδιαίτερης χημείας ανάμεσα στο φωτογράφο και τα πρόσωπα που φωτογραφίζει. Ο Κοσμάς καταφέρνει να μείνει ο ίδιος αόρατος ενορχηστρώνοντας διακριτικά πρόσωπα, εκφράσεις και χειρονομίες από το παρασκήνιο. Οι «Αθίγγανες Πολιτείες» στρέφουν τελικά το βλέμμα μας σε έναν τρόπο ζωής, έναν κόσμο μακριά από τις προκαταλήψεις που οδηγούν στην απομόνωση και την περιθωριοποίηση.
Κωστής Αντωνιάδης
Καθηγητής φωτογραφίας και
Πρώην Διευθυντής του Μουσείου Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης

Λίγα λόγια για το Φ.Κ.Θ. (www.fkth.gr)

Το Φωτογραφικό Κέντρο Θεσσαλονίκης είναι μια μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα εταιρεία που δραστηριοποιείται τα τελευταία 20 χρόνια στην Ελλάδα και τον κόσμο. Στην Ελλάδα η εταιρεία έγινε γνωστή όλα αυτά τα χρόνια κυρίως λόγω των μακροχρόνιων αγώνων της υπέρ της καλλιτεχνικής φωτογραφίας και φυσικά μέσα από τις εκατοντάδες εκθέσεις και άλλες παρεμβάσεις (δράσεις στο δρόμο, μαθήματα, ξεναγήσεις σχολείων, παρεμβάσεις με άρθρα στον τύπο κ.α.). Από τα μέσα της 10ετίας του 2000 η δράση του Φωτογραφικού Κέντρου Θεσσαλονίκης εξαπλώνεται και σε ολόκληρο τον κόσμο, μέσα από τη συμμετοχή του, ως ιδρυτικό μέλος, στο Photofestival Union και στη Διεθνή Ένωση Φωτογραφικών Κέντρων. Η συμμετοχή του ΦΚΘ στους δύο διεθνείς αυτούς θεσμούς-δίκτυα, είναι σημαντική, καθώς βάζει την ελληνική φωτογραφία και τον ελληνικό θεωρητικό λόγο για αυτήν στο ίδιο επίπεδο με όλες τις συνεργαζόμενες άλλες.
Επίσης (το ΦΚΘ) έγινε γνωστό στα Βαλκάνια, τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, λόγω της ανάπτυξης στοχευμένων σχέσεων και ανταλλαγών, και με φωτογράφους μεμονωμένα, αλλά και σχεδόν με όλα τα σημαντικά ιδρύματα και διοργανώσεις (μουσεία, πανεπιστήμια, γκαλερί, φωτογραφικά κέντρα, φωτογραφικά φεστιβάλ) που προβάλλουν τη φωτογραφία στα Βαλκάνια, μέσα από τη διοργάνωση δράσεων οι οποίες είναι γνωστές με την ονομασία «Aspects of Balkan Photography».
Το ΦΚΘ στη νέα του μορφή υφίσταται για να εδραιώσει ένα διεθνές forum ανταλλαγών και αναζητήσεων μέσω της εικόνας και της φωτογραφικής φόρμας. Για να το πετύχει: Στηρίζεται στη γενική αρχή της φωτογραφικής καλλιτεχνικής εκπαίδευσης, ταυτόχρονα, προς κοινό και φωτογράφους.
Ασχολείται με την παροχή κάθε δυνατής βοήθειας προς την Ελληνική Φωτογραφία. Υποστηρίζει με κάθε μέσον τη φωτογραφία σαν τέχνη, μέρος ενός ευρύτατου πεδίου διάδρασης μεταξύ των τεχνών και της κοινωνίας. Εργάζεται για την ανάπτυξη ενός δυναμικού διαλόγου περί τέχνης και φωτογραφίας, για το με τι αυτές ασχολούνται σήμερα και πως εκφράζονται, για πάσης φύσεως διασταυρώσεις απόψεων, τεχνικών, γραφών και περιεχομένων.
Διοργανώνει εκθέσεις (ατομικές και κυρίως θεματικές ομαδικές) Ελλήνων, παντού όπου το καλέσουν (εάν είναι δυνατόν πολύτεχνες και διαδραστικές), με στόχο την προβολή των Ελλήνων δημιουργών και του έργου τους, στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Παράγει εκθέσεις μικτές (Ελλήνων και ξένων) με στόχο την ανταλλαγή εμπειριών, τη γνωριμία των Ελλήνων με το σύγχρονο του ευρωπαϊκού σημερινού πνεύματος, τη δημιουργία δεσμών ακατάλυτων (ατομικών και συλλογικών), που σε βάθος χρόνου θα απελευθερώσουν την ελληνική φωτογραφία και προς τους διεθνείς της ορίζοντες.
Η φωτογραφική Ομάδα Τριανδρίας (σαν παράπονο για τη μη συμμετοχή γυναικών – παρά το ενδιαφέρον – στην ίδρυσή της) συστήθηκε το 1984, που τον Αύγουστο του 1995, με ομόφωνη απόφαση των μελών της, αποδέχτηκε τις υποδείξεις του Υπουργείου Πολιτισμού, όπως αυτές περιγράφονται στο δοκίμιο «για την Εθνική Πολιτική για την Καλλιτεχνική Φωτογραφία», άλλαξε μορφή και με την 5296/ 6.12.95 απόφαση του Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης μετατράπηκε σε αστική εταιρία μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, με έδρα στη Θεσσαλονίκη.
Το Φωτογραφικό Κέντρο, από τότε, αναλαμβάνει την υποστήριξη υψηλών προδιαγραφών παραγωγής φωτογραφημάτων, από Έλληνες δημιουργούς, και την με κάθε τρόπο προώθησή τους, στην ελληνική και ευρωπαϊκή κοινωνία. Ενώ το βλέμμα του Φ.Κ.Θ. παραμένει σταθερά στραμμένο προς τη σύγχρονη καλλιτεχνική δημιουργία, ακριβώς επειδή γνωρίζει την αξία του πριν από το σήμερα, αφήνει πάντα ένα παραθυράκι για εκθέσεις «ιστορικού ενδιαφέροντος», ένα παραθυράκι για διάλογο με την «επαγγελματική φωτογραφία» – που πρέπει να αναβαθμιστεί – και τη μαθητική ή τη φωτογραφία στα σχολεία. Η φωτογραφία, όσο και αν μιλάει για το σήμερα, θα είναι πάντα ένα κομμάτι του χθες, και αντίστροφα, όσο και αν η φωτογραφία είναι του χθες, θα έχει πάντα να πει κάτι για το σήμερα, αν είναι πραγματική τέχνη.
Το Φ.Κ.Θ. πιστεύει ότι μπορεί και οφείλει να έχει υψηλούς στόχους με αντίστοιχα αποτελέσματα. Κοινή πεποίθηση είναι πως εάν το καταφέρει, θα είναι με την «επί ίσοις όροις», ανοικτή και τίμια συνεργασία με όλους. Γι’ αυτό και είναι πάντα ανοιχτό σε κάθε φωτογράφο, (έχει καταργήσει την έννοια του μέλους σαν κριτήριο για συμμετοχή σε οποιοδήποτε project του), κάθε λέσχη, ομάδα, φορέα, Πολιτιστικό Κέντρο, Μουσείο κ.τ.λ. Οι περισσότερες παραγωγές του, πλέον, απευθύνονται και προς φωτογράφους και προς το οποιοδήποτε πιθανό κοινό του έργου τους. Σε μία δύσκολη εποχή για τη δημιουργική φωτογραφία στην οικονομικά αιμάσουσα, ούτε καν μεταπρατική, Ελλάδα ο διάλογος για τη σύγχρονη τέχνη δε μπορεί να αφήνει κανέναν απ έξω. Με στόχο τη δημιουργία δημιουργών και κοινού στη Θεσσαλονίκη, το Φ.Κ.Θ. προσπαθεί συνεχώς για την αποπεριθωριοποίηση της καλλιτεχνικής φωτογραφίας, φροντίζοντας να κρατά στα υψηλότερα δυνατά επίπεδα την πίστη υπέρ του καινούριου. Αν έγιναν μέχρι σήμερα πολλά, είναι να γίνουν (στο άμεσο και προσεχές μέλλον) ακόμη περισσότερα.

Φωτογραφικό Κέντρο Θεσσαλονίκης
Καραϊσκάκη 9, Συκιές, 56626, Θεσσαλονίκη
www.fkth.gr

 

eirini aivaliwtou«Αθίγγανες Πολιτείες» του Κοσμά Εμμόγλου
Περισσότερα

Η Κλεώνη Μανουσάκη σε μια ζωντανή τελετουργική περφόμανς – δείπνο στο Ρομάντσο

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Το 1999 επιστήμονες στη Σανγκάη δημιούργησαν ένα γενετικά τροποποιημένο ψάρι που φωσφορίζει στο σκοτάδι. Από την άλλη, η Γη δημιουργήθηκε πριν από περίπου 4,6 δισεκατομμύρια έτη.
Το μεγαλύτερο μέρος της γήινης επιφάνειας ήταν σε ρευστή μορφή εξαιτίας της εξαιρετικά έντονης ηφαιστειακής δραστηριότητας και των συχνών συγκρούσεων με άλλα ουράνια σώματα.
Με την πάροδο των αιώνων η γήινη επιφάνεια ψύχθηκε και σταθεροποιήθηκε. Στο δείπνο αυτό θα αναρωτηθούμε για το τι σημαίνει εξέλιξη μέσα από τις μεταβολές που συμβαίνουν,ούτως ή άλλως, συνεχώς στη Γη.
Ο στόχος του δείπνου είναι η οικονομική ενίσχυση της έκθεσης / performance «Αυτό το σώμα της γης, το σώμα μου. Μύθοι, γενετική και γέννηση / This Earth body, my body. Myths, genetics and genesis» της Κλεώνης Μανουσάκη που θα πραγματοποιηθεί στο Ωδείο Αθηνών τον Μάιο του 2019.

«Αυτό το σώμα της γης, το σώμα μου, Μύθοι, γενετική και γέννηση /
This Earth body, my body. Myths, genetics and genesis»
ΩΔΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ
Μάιος 2019

 

 

Μέσα από αυτή την υβριδική έκθεση, η Κλεώνη Μανουσάκη ερευνά τι σημαίνει αυτό που η ίδια ονομάζει σύγχρονη μυθολογία. Το πολιτικό, οικονομικό και πνευματικό υπόβαθρο των συλλογικών και ατομικών μας πράξεων.

Η αναζήτησή αυτή δεν είναι μια θεωρητική αναζήτηση αλλά μια αλληλεπίδραση με την πραγματικότητα και αυτή είναι και η ιδιαιτερότητα του έργου.

Καθώς βρισκόμαστε σε εποχή κρίσης είναι σημαντικό να δούμε πώς αυτή η κρίση μας αφορά, όχι μόνο σε οικονομικό αλλά σε πολιτισμικό και πνευματικό επίπεδο και πώς τη βιώνουμε. Το έργο αυτό μας φέρνει αντιμέτωπους με τα πιο βαθιά μας ερωτήματα:

Εμείς που στεκόμαστε σε σχέση με τη δημιουργία της ζωής σε έναν πολιτισμό που εμπορευματοποιείται τη φύση;

Πώς μπορούμε να επαναδημιουργήσουμε τη σύνδεση μεταξύ πολιτισμού, πνεύματος και φύσης και πώς μπορούμε να αισθανθούμε δυνατοί μέσα σε αυτή τη σχέση;

Η έρευνα της δουλειάς αυτής άρχισε κατά τη διάρκεια της υποτροφίας της Κλεώνης Μανουσσάκη στο a.pass (advanced performance and scenography studies) στις Βρυξέλλες με τη μορφή ενός μετα-μεταπτυχιακού.
Κατά τη διάρκεια των 16 μηνών στις Βρυξέλλες, η εικαστικός ερεύνησε το θέμα της τελετουργίας, διεξάγοντας εργαστήρια και διερευνητικά δρώμενα.

Η έκθεση / performance μιλάει και αναρωτιέται για τη σχέση μας με τη δημιουργία της ζωής, θέτει ερωτήματα για τη χρήση της επιστήμης και την εμπορευόμενη αισθητική, ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να δημιουργήσει εργαλεία ώστε ο θεατής να φεύγει προβληματισμένος μεν αλλά ενδυναμωμένος.

Συνδυάζοντας το πολύπλευρο εικαστικό της λεξιλόγιο (διαδραστικά μέσα, βίντεο, ζωγραφική και performance), η Κλεώνη Μανουσάκη, με μια ζωντανή τελετουργική περφόμανς προτείνει έναν αφηγηματικό τρόπο παρακολούθησης της έκθεσης όπου ο θεατής καλείται να βιώσει ενεργά το έργο και να μην είναι αμέτοχος στη διάδρασή του. Παράλληλα με τη δράση θα συγκληθεί ένα πάνελ με θέμα τη σύγχρονη τελετουργία στη τέχνη.

Η Κλεώνη Μανουσάκη σπούδασε καλές τέχνες στο Columbia College Chicago (B.A) και Διαδραστικά νέα μέσα στο Tisch School of the Arts (M.A.), του New York University.
Ολοκλήρωσε το μετα-μεταπτυχιακό της στο a.pass στις Βρυξέλλες όπου σηματοδότησε την ερευνά της σε σχέση με τη σύγχρονη τελετουργία τη μυθολογία και την σχέση μας με τις επιστημονικές θεωρίες και πρακτικές της εποχής μας.

Έχοντας δουλέψει με θεραπευτές από τη Λατινική Αμερική την ενδιαφέρει να βρίσκει στη τέχνη τη ποιότητα της μεταμορφωτικής τελετουργίας μέσα από τη προσωπική και συλλογική ενδυνάμωση.

Στις performance της χρησιμοποιεί ταυτόχρονα το τελετουργικό τύμπανο και τη σύγχρονη τεχνολογία (διαδραστικό video) θέτοντας ερωτήσεις όπως η ιδέα του χωροχρόνου στο Quantum Drum και της γενετικής μετάλλαξης στο «Αυτό το σώμα της γης, το σώμα μου, Μύθοι, γενετική και γέννηση / This Earth body, my body. Myths, genetics and genesis»

Αναρωτώμενη πώς επηρεάζουν τη ζωή μας οι επιστημονικές ανακαλύψεις του 20ου και 21ου αιώνα και πού στεκόμαστε σαν άτομα και σαν πολιτισμός απέναντι σε αυτά, καταφέρνει να φέρνει τους θεατές σε μια εσωτερική αναζήτηση.

http://kleoni.com/

Το δείπνο

Το δείπνο θα αρχίσει με μια -καυτή σαν λάβα- σούπα και θα σας ταξιδέψει σε όλη την ιστορία της γέννησης της γης.

Τετάρτη 28 Νοεμβρίου στις 20.00 στο Ρομάντσο

Κόρα θα παίξει η Έφη Ψαχούλια, θα τραγουδήσει η Ντανιέλα Μπολάνο, την αφήγηση θα κάνει η Κλεώνη Μανουσάκη, και το animation η Άννα Ιωαννίδη.

Τα κεραμικά πιάτα του δείπνου φτιαγμένα ειδικά για την περίσταση με τη πολύτιμη βοήθεια του Γιώργου Ψύχα και του ενός μικρού κεραμείου θα είναι διαθέσιμα προς πώληση

O αριθμός ατόμων του δείπνου είναι περιορισμένος. Απαραίτητη η κράτηση θέσεων.

• Μίνιμουμ προτεινόμενη συνεισφορά 35 ευρώ ανά άτομο, που περιλαμβάνει: δείπνο και ένα ποτήρι κρασί.
• Κράτηση θέσεων για το δείπνο στο email: despoinakleoni@gmail.com

Πληροφορίες

BIOS.ΡΟΜΑΝΤΣΟ
Αναξαγόρα 3-5, Αθήνα
T: 216 7003325
www.romantso.gr

Crowdfunding dinner

This earth body, my body.
Myths Genetics and Genesis / Αυτό το σώμα της γης, το σώμα μου.
Μύθοι, γενετική και γέννηση της Κλεώνης Μανουσσάκη

Τετάρτη 28 Νοεμβρίου 2018 στις 20:00, στο Ρομάντσο

eirini aivaliwtouΗ Κλεώνη Μανουσάκη σε μια ζωντανή τελετουργική περφόμανς – δείπνο στο Ρομάντσο
Περισσότερα

Έκθεση της Μελίνας – Αντριάννας Κωνσταντίνου στην MegArt gallery

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Η ιστορικός τέχνης, Νικολένα Καλαϊτζάκη, σημειώνει για το έργο της Μελίνας – Αντριάννας Κωνσταντίνου:

«Η Μελίνα – Αντριάννα Κωνσταντίνου, στην πρώτη της ατομική έκθεση ζωγραφικής, εστιάζει στο ανθρώπινο σώμα, αποτυπώνοντας γυμνά μέρη του, με έναν τρόπο ευλαβικό. Μελετώντας βαθιά την Τέχνη του Lucian Freud, του Francis Bacon και της Frida Khalo, μεταξύ άλλων, στο δικό της εικαστικό μονοπάτι, έπειτα από σκέψη, δουλειά και πειραματισμούς, δημιουργεί έργα που ανήκουν σε έναν κόσμο κλασικό και συνάμα σύγχρονο. Ένας γόνιμος αισθητικά συγκερασμός, με την εικόνα του έκδηλη. Ένας γαλήνιος ύμνος που «μιλάει» απλά, λιτά και στοχευμένα. Μια σπουδή στο ανθρώπινο σώμα.

 

 

Πέλματα και χέρια, άνω και κάτω άκρα, γυναικεία στήθη ή σώματα ξαπλωμένα, αποδίδονται όχι ολόκληρα, ως «άρτια» στον ρεαλισμό μας είναι, αλλά σε μέρη τους, τμηματικά, σε διαφόρων διαστάσεων καμβάδες, ή σε χαρτί, με υλικά τους το λάδι, τα ακρυλικά και το κάρβουνο.

Χαρακτηριστικό τους γνώρισμα, τόσο στο επίπεδο της σχεδιαστικής τους προσέγγισης, όσο και στο πλάσιμο των σάρκινων επιφανειών τους, είναι η ήρεμη χειρονομιακή τους απόδοση – εξού και ο χαρακτηρισμός «γαλήνιος ύμνος» ανωτέρω – που σιγοντάρεται από την ήπια χρωματική τους παλέτα, σε φυσικούς τόνους και αρμονικούς συνδυασμούς και διαβαθμίσεις και κυριαρχία του ροζ, σε γαλάζιο ή πράσινο περιβάλλοντα χώρο (σε ορισμένα έργα) προκειμένου να δημιουργηθεί μια επιθυμητή αντίθεση.

Ακόμα, χαρακτηριστικό τους γνώρισμα είναι πως τα γυμνά μέρη του ανθρώπινου σώματος της Μελίνας, παρά τη ρεαλιστική τους μήτρα δεν είναι ρεαλιστικά, αλλά είναι πλασμένα σύμφωνα με τους δικούς της κανόνες, με έναν τρόπο ελεύθερο.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει η παρατήρηση των έργων ως σύνολο, έτσι όπως τοποθετούνται στον χώρο, σε διάταξη που θυμίζει ένα παζλ, όπου τα κομμάτια του ενώνονται προκειμένου να σχηματίσουν έναν άνθρωπο που όμως δεν ολοκληρώνεται. Κι εδώ έρχεται το ερώτημα: γιατί ο άνθρωπος μένει ανολοκλήρωτος; Ο θεατής μπορεί να δώσει τις δικές του απαντήσεις.»

***

ΜΕΛΙΝΑ ΑΝΤΡΙΑΝΝΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
Γεννήθηκε το 1994 στην Αθήνα και είναι τελειόφοιτη της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών, του Α’ Εργαστηρίου Ζωγραφικής με καθηγητή τον Άγγελο Αντωνόπουλο. Τον Ιούνιο 2018 ολοκλήρωσε και παρουσίασε την πτυχιακή της εργασία με θέμα «Εξερευνώντας το Ανθρώπινο Σώμα».
Έχω συμμετάσχει στις ομαδικές εκθέσεις:
• για τρεις χρονιές στις ομαδικές εκθέσεις που έγιναν από την ArtAZ σε συνεργασία με τον Δήμο Αθηναίων και την ΜΚΟ «ΚΛΙΜΑΚΑ» .
• 60 φοιτητών όλων των ετών του ιστορικού Ά Εργαστηρίου Ζωγραφικής της ΑΣΚΤ που έγινε στην Πινακοθήκη Γρηγοριάδη, 2014
• Φιλοτέχνηση πιονιών σκακιού στο πλαίσιο της δράσης CHESSNALE 2015 στο Mall Athens
• 4ο Πανελλαδικό πολιτιστικό φεστιβάλ, πολιτιστικό κέντρο Μελίνα Μερκούρη του Δήμου Αθηναίων στο πλαίσιο του «κωφοί και ακούοντες εν δράσει», 2016
• OPEN SEPTEMBER 6 στον πολυχώρο VAULT, 2017
• TAF/THE ART FOUNDATION με θέμα ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ, 2017
• Ir8 gallery με θέμα ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΟΤΗΤΑ, 2017
• Mall Athens, ART TAKE OVER (Α Εργαστήριο Ζωγραφικής ΑΣΚΤ), 2018
• 5th NGFL (New Generation Fashion Lines), 2018
Πίνακάς της επίσης χρησιμοποιήθηκε ως σκηνικό στο Θέατρο Πόρτα.

 

 

Επιμέλεια έκθεσης
curator at MegArt gallery
Ρηγάτου Μαρία

  • Είσοδος ελεύθερη

 

eirini aivaliwtouΈκθεση της Μελίνας – Αντριάννας Κωνσταντίνου στην MegArt gallery
Περισσότερα

«Όλοι μαζί μπορούμε 3». Ομαδική έκθεση ζωγραφικής του Luxury Art Club στη Γλυφάδα

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Την Πέμπτη 15 Νοεμβρίου, στις 7 μ.μ., εγκαινιάζεται στο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Γλυφάδας (Παλαιό Δημαρχείο) η ομαδική έκθεση ζωγραφικής του Εικαστικού Συλλόγου Luxury Art Club με τίτλο «Όλοι μαζί μπορούμε 3».

  • Συμμετέχουν οι εικαστικοί:
    Γιούλη Βρανά, Νίκη Γκόφα, Παναγιώτης Θεολόγου, Μαίρη Κάρλου, Στέλλα Κάρλου, Μαίρη Κεχρά, Κωνσταντίνα Κρατημένου, Νίκος Κρητικός, Μαρία Μανουσιάδου, Αντρέας Μεσσημέρης, Κώστας Μητάκος, Μιχάλης Μιναριτζόγλου, Κατερίνα Μοφόρη, Νίνα Μπεβούδα, Νίκος Μπεντενίτης, Νίκος Νικολογιάννης, Φώτης Πανανάκης, Καίτη Πανάγου, Τζένη Πανταζή, Αγγελική Παπαγιάννη, Ιωάννα Πετειναρέλη, Έφη Πολίτη-Ψωινού, Πηνελόπη Τριβιζά, Μαίρη Τριβιζά, Αγγελική Ταβουλάρη, Αποστολία Τουρκοχρήστου, Ανδρέας Τζομπανάκης, Στεφανία Σαργιώτη, Σοφία Φουντουλάκη, Κυριάκος Φραγκοζίδης, Κατερίνα Υφαντή.
  • Η έκθεση θα διαρκέσει έως τις 18 Νοεμβρίου 2018 και θα είναι ανοιχτή καθημερινά από τις 8 π.μ. έως τις 8 μ.μ. και Σάββατο και Κυριακή από τις 5 μ.μ. έως τις 9 μ.μ.

*Eικόνα: Έργο του Φώτη Πανανάκη

eirini aivaliwtou«Όλοι μαζί μπορούμε 3». Ομαδική έκθεση ζωγραφικής του Luxury Art Club στη Γλυφάδα
Περισσότερα

«Υπέρ Ευχής» του Αλέκου Κυραρίνη. Έκθεση αφιερωμένη στην ενδοσκόπηση στο Μουσείο Κατακουζηνού

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Η έκθεση ζωγραφικής του Αλέκου Κυραρίνη με θέμα «Υπέρ Ευχής» θα παρουσιαστεί στο Μουσείο Άγγελου και Λητώς Κατακουζηνού από τις 15 Νοεμβρίου έως τις 15 Δεκεμβρίου 2018.

Η επιμελήτρια της έκθεσης Λουίζα Καραπιδάκη αναφέρει χαρακτηριστικά:

«Η συνύπαρξη των αντικρουόμενων επιθυμιών στον εσωτερικό κόσμο του ανθρώπου προξενεί μια συνεχή πάλη μεταξύ του καλού και του κακού.
Οι αόρατες αλλά αισθητές διαδικασίες μετάβασης από το καταστροφικό στο δημιουργικό, από την ταραχή στην ειρήνη, επηρεάζουν την ιδιοσυγκρασία του κάθε ανθρώπου και του χαρίζουν ή του στερούν προσωπική ισορροπία. Αυτή την ανείπωτη αμφιθυμία και την αέναη αναμέτρηση εικονογραφεί μ’ έναν τελείως ιδιαίτερο τρόπο ο Αλέκος Κυραρίνης.
Οι άυλες απειλές αποκτούν σάρκα και οστά και εμφανίζονται ως θελκτικά τέρατα, ενώ ο υπερασπιστής του καλού εικονογραφείται ανθρωπόμορφος, σχεδόν αγιοποιημένος και θριαμβευτής από τον αγώνα του…
Πρόκειται για μια έκθεση αφιερωμένη στην ενδοσκόπηση και την εξερεύνηση του άγνωστου εσωτερικού κόσμου του ανθρώπου.
Παρουσιάζεται δε σ’ έναν ιδιαίτερο διττής σημασίας χώρο, παλαιότερα ιατρείο, αφιερωμένο στην ίαση της ψυχής, και τώρα μουσείο, αφοσιωμένο στην ανάταση της ψυχής μέσα από την τέχνη, την υψηλή αισθητική και την εκπαίδευση…».

Ο καλλιτέχνης σημειώνει χαρακτηριστικά: «Με ενδιαφέρει το «στίγμα» μίας τέχνης, η οποία κάτω από την αναφορά στην αιώνια παράδοση της μάχης του καλού με το κακό (στην Ανατολική παράδοση το καλό θριαμβεύει -ο Άγιος Γεώργιος νικά τον δράκο) να υπενθυμίζει την ανάγκη που έχουμε σήμερα να αυτοπροσδιοριστούμε, και να αυτοπροσδιοριστούμε,
όχι με εθνικιστικές κορόνες, αλλά…».

 

 

ΜΟΥΣΕΙΟ ΑΓΓΕΛΟΥ ΚΑΙ ΛΗΤΩΣ ΚΑΤΑΚΟΥΖΗΝΟΥ
Οδός Βασ. Αμαλίας 4
5ος όροφος
Πλατεία Συντάγματος

Διάρκεια έκθεσης: 15/11-15/12

Ώρες λειτουργίας:

Εγκαίνια 15 Νοεμβρίου 2018, ώρα 19:00-22:00

Παρασκευή 16, 23, 30 Νοεμβρίου
14:30 – 17:00

Σάββατο 17, 24 Νοεμβρίου
12:30- 15:30

Κυριακή 18 & 25 Νοεμβρίου
12:00 -14:30

Σάββατο 1 Δεκεμβρίου
19:00 – 21:00

Παρασκευή 7 & 14 Δεκεμβρίου
14:30 – 17:00

Σάββατο 8 & 15 Δεκεμβρίου
12:30- 15:30

Τρίτη 4 & 11 Δεκεμβρίου
18:00 -20:00

Τηλέφωνο επικοινωνίας
6983969613

***

Τον Μάιο του 2009, ένα χρόνο μόλις από τα εγκαίνια της Οικίας Κατακουζηνού, φιλοξενήθηκε στο χώρο, για δύο μονάχα βράδια, και με αφορμή τη Νύχτα Μουσείων, μια ομαδική έκθεση 27 Ελλήνων καλλιτεχνών με έργα νυχτερινής θεματολογίας.
Ένα από τα έργα που δεν ξέχασα ποτέ ήταν εκείνο του Αλέκου Κυραρίνη. Ίσως γιατί σε εκείνο το γεμάτο σύμβολα έργο, είχα δει μια προσευχή που είχε αγγίξει κατευθείαν την ψυχή. Τα επόμενα χρόνια παρακολουθώντας το έργο του έβλεπα μια ευαισθησία, ένα στοχασμό, μια δύναμη και πάνω από όλα μια πίστη πως το καλό θα νικήσει.
Σήμερα αρκετά χρόνια αργότερα, σε καιρούς δύσκολους και σκοτεινούς, όλοι μας και ο καθένας ξεχωριστά δίνει τη δική του μάχη στον εσωτερικό αλλά και στον εξωτερικό κόσμο.
Σήμερα έχουμε ανάγκη όσο ποτέ από ανθρώπους με πίστη στο καλό του κόσμου και του κάθε ανθρώπου.

Αισθάνομαι την ανάγκη να ευχαριστήσω τον Αλέκο Κυραρίνη και την επιμελήτρια Λουίζα Καραπιδάκη για την εμπιστοσύνη να δείξουν αυτή την τόσο ενδοσκοπική ματιά στο εσωτερικό του ανθρώπου και η οποία μας αφορά όλους στην Οικία Κατακουζηνού.
Στην Οικία ενός ανθρώπου, ο οποίος «ήξερε να νικά τους δαίμονες της ψυχής» όπως δήλωσε και ο William Faulkner ύστερα από μια ολονύχτια συζήτηση που είχε με τον Άγγελο Κατακουζηνό.

Σοφία Ε. Πελοποννησίου-Βασιλάκου
Μουσειολόγος
Επιμελήτρια της Οικίας Κατακουζηνού

***

Αμφιθυμίες

Η συνύπαρξη των αντικρουόμενων επιθυμιών στον εσωτερικό κόσμο του ανθρώπου προξενεί μια συνεχή πάλη μεταξύ του καλού και του κακού. Οι αόρατες αλλά αισθητές διαδικασίες μετάβασης από το καταστροφικό στο δημιουργικό, από την ταραχή στην ειρήνη, επηρεάζουν την ιδιοσυγκρασία του κάθε ανθρώπου και του χαρίζουν ή του στερούν προσωπική ισορροπία. Αυτή την ανείπωτη αμφιθυμία και την αέναη αναμέτρηση εικονογραφεί μ’ έναν τελείως ιδιαίτερο τρόπο ο Αλέκος Κυραρίνης. Οι άυλες απειλές αποκτούν σάρκα και οστά και εμφανίζονται ως θελκτικά τέρατα, ενώ ο υπερασπιστής του καλού εικονογραφείται ανθρωπόμορφος, σχεδόν αγιοποιημένος και θριαμβευτής από τον αγώνα του. Ο καλλιτέχνης σημειώνει χαρακτηριστικά: «Με ενδιαφέρει το «στίγμα» μίας τέχνης, η οποία κάτω από την αναφορά στην αιώνια παράδοση της μάχης του καλού με το κακό (στην Ανατολική παράδοση το καλό θριαμβεύει -ο Άγιος Γεώργιος νικά τον δράκο) να υπενθυμίζει την ανάγκη που έχουμε σήμερα να αυτοπροσδιοριστούμε, και να αυτοπροσδιοριστούμε όχι με εθνικιστικές κορόνες, αλλά να δούμε προσεκτικά πως στο καντήλι μας μέσα δεν έπαψε ποτέ να «κάθεται το νεράκι και να ανεβαίνει το λαδάκι».
Πρόκειται για μια έκθεση αφιερωμένη στην ενδοσκόπηση και την εξερεύνηση του άγνωστου εσωτερικού κόσμου του ανθρώπου. Παρουσιάζεται δε σ’ έναν ιδιαίτερο διττής σημασίας χώρο, παλαιότερα ιατρείο, αφιερωμένο στην ίαση της ψυχής, και τώρα μουσείο, αφοσιωμένο στην ανάτασης της ψυχής μέσα από την τέχνη, την υψηλή αισθητική και την εκπαίδευση.
Τα έργα της έκθεσης μπορούν, κατά κάποιο τρόπο, να εκληφθούν και ως η συνέχεια και η έκφραση μιας πολυετούς προσπάθειας «υπό την φιλολογική – ακροθιγώς θεολογική σκέπη» σύμφωνα με τον καλλιτέχνη. Ήδη από τις πρώτες του ατομικές εκθέσεις μεταξύ 2007 και 2010 στην Γκαλερί Έκφραση, παρά τις εντελώς διαφορετικές στυλιστικές εκφάνσεις, διακρίνονται σχετικές εννοιολογικές αναφορές.
Στη συνέχεια, στην έκθεση «Άνω» στην Πινακοθήκη Βογιατζόγλου, Νέα Ιωνία (2013) ο Κυραρίνης εξέθεσε ένα μέρος έργων του, ως προάγγελο όλου αυτού του νοηματικού προσδιορισμού.
Η θεματική του αποκρυσταλλώνεται σε μερικές ακόμα από τις επόμενες εκθέσεις του:
«Καρδία Νήφουσα» στην Γκαλερί Citronne, Πόρος (2013), «Παθοκτονία» στην Γκαλερί «Τheorema» (2015) Βρυξέλλες, «Φως-Ζωή» στην Ελληνοαμερικανική Ένωση, Αθήνα (2016) και «Άγγελος και Δράκος», οργάνωση της Γκαλερί Alma στην οικία Φιλίππου Πιέρρου, Τριαντάρο Τήνου (2018).

Οι σαφείς πια θεματικές αναφορές, αν και με διαφορετική και συνεχώς εξελισσόμενη εικονογραφική και τεχνοτροπική μανιέρα, είναι όλο και πιο εμφατικές. Στην πρόσφατη δουλειά του, την παρούσα ενότητα «Υπέρ Ευχής», η εικονογραφική απεικόνιση στρέφεται περισσότερο στην εσωτερική νηνεμία. Η ένταση έχει καταλαγιάσει, οι αντιθέσεις, οι αντιπαραθέσεις και όλου του είδους οι αντιπαλότητες εμφανίζονται συμφιλιωμένες και παντού υπερτερεί έντονα ένα πνεύμα συνύπαρξης. Οι συνθέσεις του στιβαρές και αφηγηματικές, επίπονα παλίμψηστα και συστηματικά δουλεμένες περιέχουν όλα τα βασικά χαρακτηριστικά της καθιερωμένης πια εικαστικής του ταυτότητας. Από τη μια πλευρά, έχει ενσωματώσει εικονογραφικά στοιχεία των παραδοσιακών αποτροπαϊκών, ευχετηριακών και αφιερωματικών πρακτικών πάνω σε μια πλασματικά εγχάρακτη επιφάνεια και από την άλλη δημιουργεί μια βυζαντινίζουσα υφή με την αυστηρότητα των χρωμάτων και την ιδιαίτερη ζωγραφική αντιμετώπιση στην αναπαράσταση της κεντρικής μετωπικής εικόνας. Συνολικά όμως, ο Κυραρίνης πλαστουργεί πάνω στην εικονογραφημένη επιφάνεια με μια ιδιάζουσα διαχείριση και μ’ ένα απόλυτα σύγχρονο και προσωπικό εικονογραφικό λεξιλόγιο: «Σε αυτά τα έργα θα συναντήσει κανείς τους όρους και την απόφαση να καταγίνομαι διαρκώς γύρω απ’ το ζήτημα μίας τέχνης φιλόθεης, αλλά και ελληνικής». – Λουίζα Καραπιδάκη, ιστορικός τέχνης

eirini aivaliwtou«Υπέρ Ευχής» του Αλέκου Κυραρίνη. Έκθεση αφιερωμένη στην ενδοσκόπηση στο Μουσείο Κατακουζηνού
Περισσότερα

Στο «Ακίνητο Ποτάμι» με τους Κάτια Γκουλιώνη, Ανδρέα Κωνσταντίνου το βραβείο της Καλύτερης Ελληνικής Ταινίας του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Το «Ακίνητο Ποτάμι» του Άγγελου Φραντζή κατέκτησε το βραβείο της Καλύτερης Ελληνικής Ταινίας της ΠΕΚΚ (Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου) στο 59ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Πρόκειται για μια διεθνή συμπαραγωγή της Ελλάδας, της Γαλλίας και της Λετονίας, που γυρίστηκε στη Ρωσία και τη Λετονία, με διεθνές καστ όπου πρωταγωνιστούν οι Κάτια Γκουλιώνη και Ανδρέας Κωνσταντίνου.

Η υπόθεση αφορά ένα ζευγάρι, την Άννα και τον Πέτρο, που έχει μετακομίσει από την Ελλάδα στη Σιβηρία λόγω μιας ερευνητικής αποστολής του Πέτρου. Ενώ εδώ και μήνες δεν έχουν σεξουαλικές επαφές, η Άννα ανακαλύπτει ότι είναι έγκυος. Ένα πλήθος ερωτημάτων κλονίζει, τότε, τη σχέση τους. Η Άννα ήταν άπιστη; Το ζευγάρι έπεσε θύμα συνωμοσίας; Ή μήπως πρόκειται για θαύμα;

Πρόκειται για ένα δράμα μυστηρίου που η ατμόσφαιρά του ενισχύεται από τα υπέροχα παγωμένα τοπία της Σιβηρίας τα οποία πλαισιώνουν την πλοκή. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Άγγελος Φραντζής προκαλεί δυνατές εντυπώσεις με μια ταινία του, ανάμεσα στα έργα του έχουν ξεχωρίσει στο παρελθόν το «Σύμπτωμα» και το «Μέσα στο δάσος».

Όλα ξεκινούν με μία νεαρή γυναίκα να εκμυστηρεύεται στον σύντροφό της τη φαντασίωση που είχε με κάποιον άγνωστο άντρα. Η εκμυστήρευση δίνει έναυσμα για μια σφοδρή σύγκρουση μεταξύ λογικής και πίστης, μεταξύ του ορθολογικού και του πνευματικού κόσμου. Με το κομβικό ερώτημα εδώ, τελικά, να συνοψίζεται στο αν υπάρχει χώρος στον κόσμο μας – και στο μυαλό μας – για θαύματα.

Το μυστήριο στην ταινία είναι αρκετό. Η λογική του Πέτρου λέει ότι η Άννα τον απάτησε, εκείνη όμως το αρνείται κατηγορηματικά, αρχίζοντας να πιστεύει ότι το παιδί που κυοφορεί είναι προϊόν θαύματος. Ωστόσο, το μόνο που δείχνει να καταφέρνει η στροφή της προς τη θρησκεία είναι η παγίωση του μεταξύ τους χάσματος.

 

 

Η μυσταγωγική απλότητα με την οποία ο Φραντζής προσεγγίζει ζητήματα λογικής, πίστης, απιστίας, θρησκείας και ανθρώπινου δεσμού γενικότερα, αποτελεί από μόνη της μια κατάκτηση που σπανίως συναντάμε στον ελληνικό κινηματογράφο.

Μία γρήγορη αναδρομή στο έργο του Άγγελου Φραντζή είναι αρκετή για να θυμηθούμε ότι οι μεταφυσικές ανησυχίες και η υπαρξιακή αντιπαραβολή του ατόμου με επιβλητικές κάθε φορά εκδοχές του φυσικού τοπίου, αποτελούν προβληματικές στις οποίες επιστρέφει όλο και πιο επίμονα τα τελευταία χρόνια, με χαρακτηριστικότερα παραδείγματα τα «Μέσα στο Δάσος» και «Σύμπτωμα».

Στην πιο μεστή δημιουργία του μέχρι σήμερα, ο Φραντζής διαμορφώνει ένα σύμπαν υποβλητικό και αυθεντικά κινηματογραφικό, ελέγχοντας σχεδόν απόλυτα τις διαστάσεις και τις απαιτητικές ισορροπίες του. Το παγερό, κατάλευκο τοπίο στο οποίο εγκαταλείπεται το πρωταγωνιστικό ζεύγος αποτελεί ιδανικό πλαίσιο ανάδειξης της ιστορίας καθώς και των αμιγώς υπαρξιακών θεματικών που πηγάζουν από αυτή.

Σύμφωνα με τους ειδικούς, η Κάτια Γκουλιώνη, στην πιο ώριμη της παρουσία στη μεγάλη οθόνη μέχρι σήμερα, ταιριάζει άψογα με τον Ανδρέα Κωνσταντίνου, δίνοντάς μας ένα από το πλέον αξιομνημόνευτα κινηματογραφικά δίδυμα της τελευταίας δεκαετίας στο ελληνικό σινεμά.

Ενδεικτικό είναι πως από το μεταφυσικό στοιχείο στο οποίο βυθίζεται ολοένα και περισσότερο ο χαρακτήρας της Άννας, απουσιάζουν στοιχεία εκφραστικής υπερβολής. Με άλλα λόγια, η μυσταγωγική απλότητα με την οποία ο Φραντζής προσεγγίζει εδώ ζητήματα λογικής, πίστης, απιστίας και ανθρώπινου δεσμού γενικότερα αποτελεί από μόνη της μια κατάκτηση που σπανίως συναντάμε στο ελληνικό σινεμά. Τίποτα δεν αφαιρεί από το «Ακίνητο Ποτάμι» το χαρακτηρισμό να συγκαταλέγεται στις πιο πλήρεις, αμιγώς κινηματογραφικές και εν τέλει αξιομνημόνευτες ελληνικές ταινίες της τελευταίας 20ετίας.

 

Ο Άγγελος Φραντζής γεννήθηκε το 1970 στην Αθήνα και σπούδασε σκηνοθεσία κινηματογράφου στην INSAS στις Βρυξέλλες. Έχει γυρίσει 5 ταινίες μικρού μήκους και 5 μεγάλου μήκους («Polaroid», «Το όνειρο του σκύλου», «Μέσα στο δάσος», «Σύμπτωμα», «Still River»). Οι ταινίες του έχουν βραβευθεί και προβληθεί σε πολλά διεθνή φεστιβάλ. Ασχολήθηκε με την κινηματογραφική κριτική. Θεωρητικά κείμενα του έχουν δημοσιευθεί σε αρκετά έντυπα και βιβλία ενώ παράλληλα διδάσκει κινηματογράφο στο τμήμα κινηματογράφου της δραματικής σχολής του Ωδείου Αθηνών. Τα τελευταία χρόνια έχει ασχοληθεί και με έργα μεικτών τεχνικών (installations, performances). Παραστάσεις και έργα του έχουν φιλοξενηθεί μεταξύ άλλων στο φεστιβάλ Αθηνών, στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών καθώς και στην Μπιενάλε Αρχιτεκτονικής της Βενετίας.

Φιλμογραφία Μεγάλου Μήκους:

2018 – «Ακίνητο ποτάμι»
2015 – «Σύμπτωμα»
2010 – «Μέσα στο δάσος»
2005 – «Το όνειρο του σκύλου»
2000 – «Polaroid»

Παίζουν οι: Κάτια Γκουλιώνη, Ανδρέας Κωνσταντίνου, Indra Burkovska, Juris Bartkevičs, Ivars Puga, Guna Zarina, Katrīnepasternaka, Oskars Morozovs, Głebs Bełikovs, Kaspars Znotinš, Leonīds Lencs, Kirils Zaicevs / Σενάριο Άγγελος Φραντζής – Σπύρος Κρίμπαλης / Σκηνοθεσία Άγγελος Φραντζής / Διεύθυνση Φωτογραφίας Simon Beaufils / Μοντάζ Nelly Ollivault / Σκηνικά Laura Dišlere / Κοστούμια Κάτια Γκουλιώνη, levakupcāne, Ilze Kaša, Ilze Negribe / Μουσική Coti K / Παραγωγή Heretic, Mezzanine Films, Tasse Films, Alatas Films, The Gardens / Συμπαραγωγή Blonde, Steficon, 2|35, Felony Productions, Dna Lab, Cinevera Lv / Με την υποστήριξη ΕΚΚ, Cnc, National Film Center of Latvia, Film Riga, ERT Διεθνείς Πωλήσεις Heretic Outreach.

 

Δείτε το τρέιλερ από το «Ακίνητο ποτάμι»:

 

 

eirini aivaliwtouΣτο «Ακίνητο Ποτάμι» με τους Κάτια Γκουλιώνη, Ανδρέα Κωνσταντίνου το βραβείο της Καλύτερης Ελληνικής Ταινίας του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης
Περισσότερα

Tο Βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας του 59ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης στη Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Η Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου κέρδισε το Βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας του 59ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για την ερμηνεία της στην ταινία του Νίκου Labôt «Η δουλειά της» (Her Job).

Έχοντας κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα της τον Σεπτέμβριο στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο, όπου έλαβε εξαιρετικές κριτικές, και φεύγοντας από τη Βαρσοβία με τρία βραβεία στις αποσκευές της (1ο Βραβείο Καλύτερης Πρώτης Ταινίας Μεγάλου Μήκους, Βραβείο Fipresci, Βραβείο Υoung Fipresci), «Η Δουλειά της» του Νίκου Labôt έκανε την ελληνική πρεμιέρα της στο πλαίσιο του 59ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Εμπνευσμένη από αληθινά γεγονότα, «Η Δουλειά της» διηγείται με ειλικρινή και συγκινητικό τρόπο τη μικρή/μεγάλη ιστορία μιας γυναίκας που, σχεδόν κατά λάθος, καταλήγει να αμφισβητήσει τις ιδιότητες των ρόλων της ως συζύγου και μητέρας και να χρησιμοποιήσει την ανισορροπία του συστήματος για να βρει νέα πατήματα στη ζωή. Με αφορμή την ιστορία της Παναγιώτας, «Η Δουλειά της» μιλάει για όλους εκείνους τους ανθρώπους που συνεχίζουν να προχωράνε ακόμα κι όταν όλα γύρω τους καταρρέουν.

Στον ρόλο της Παναγιώτας η Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου επιστρέφει ως πρωταγωνίστρια στη μεγάλη οθόνη παραδίδοντας μια ακόμη σπουδαία ερμηνεία, ανεπιτήδευτη, οικεία και βαθιά ουσιαστική. Η ερμηνεία της αυτή αναγνωρίστηκε από την επιτροπή του Διεθνούς Διαγωνιστικού του 59ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και της χάρισε το Βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας.

Η ταινία, η οποία θα κυκλοφορήσει στις ελληνικές αίθουσες από την Weird Wave, είναι μια συμπαραγωγή μεταξύ Ελλάδας (Homemade Films), Γαλλίας (Sister Productions) και Σερβίας (Sense Production), με την υποστήριξη του Ελληνικού (EKK), του Γαλλικού (CNC) και του Σέρβικου (FCS) Κέντρου Κινηματογράφου, ενώ στην παραγωγή συμμετέχουν ακόμη η ΕΡΤ & η Cineventure 3.

 

Σύνοψη

Λίγο πριν από τα 40 η Παναγιώτα, μια σχεδόν αναλφάβητη νοικοκυρά και μητέρα δύο παιδιών, θα χρειαστεί να αναζητήσει για πρώτη φορά δουλειά, όταν ο άντρας της χάσει τη δική του. Έχοντας ελάχιστα εφόδια θα προσληφθεί για λογαριασμό μιας ιδιωτικής εταιρείας καθαρισμού σ’ ένα νέο πολυκατάστημα. Εκεί, παρά τις συνθήκες εκμετάλλευσης και εργασιακής απαξίωσης, θα βιώσει μια πρωτόγνωρη αίσθηση οικονομικής και συναισθηματικής ανεξαρτησίας και θα σταθεί για πρώτη φορά στα πόδια της. Ό,τι κι αν ακολουθήσει από κει και μετά, εκείνη δεν θα είναι ποτέ πια η ίδια…

Σημείωμα Σκηνοθέτη

Η Δουλειά της είναι μια προσωπική ματιά πάνω σε μια γυναίκα που λίγο πολύ θα θυμίσει στον καθένα κάτι οικείο. Ακολούθησα σε όλη την πορεία έναν γνώμονα: να διακρίνω και να μεταδώσω το συναίσθημα που βιώνει μια γυναίκα φοβισμένη, σχεδόν αναλφάβητη αλλά συγχρόνως ρομαντική και καλοπροαίρετη, όταν έρχεται αντιμέτωπη με τέτοιες εξαντλητικές και ταπεινωτικές καταστάσεις που θα περίμενε κανείς να τη λυγίσουν και να την κάνουν να γυρίσει «πίσω στην κουζίνα της». Ενδεχομένως κάποιος να εκνευριστεί, ή να τη λυπηθεί ή να θέλει να της φωνάξει «ξύπνα». Παραδόξως η Παναγιώτα προχωρά αθόρυβα σε αντίθετη τροχιά απ’ τον υπόλοιπο κόσμο, σε μια πορεία ανοδική! Ζει δηλαδή ενός τύπου χειραφέτηση στα 38 της χρόνια, ξεφεύγει από τη μονοτονία του σπιτιού και βρίσκει νέο νόημα στη ζωή. Για να συμπορευτώ με τον συναισθηματικό κόσμο της Παναγιώτας αποφάσισα ότι σε αυτήν την ταινία οι άνθρωποι πρέπει να βρίσκονται πάντα σε πρώτο πλάνο. Ο θεατής ανακαλύπτει στον ίδιο χρόνο με την ηρωίδα τις εξελίξεις. Εξελίξεις που αλλοιώνουν βήμα βήμα, ανεπαίσθητα και σταθερά την πορεία της…

Έγραψαν για την ταινία

Μια εύστοχη μελέτη πάνω στην ασυνήθιστη χειραφέτηση μιας γυναίκας. Ο κοινωνικο-οικονομικός αναβρασμός της Ελλάδας διυλίζεται μέσα από την απλή αλλά δυνατή ιστορία μιας γυναίκας που βρίσκει δουλειά ως καθαρίστρια στη «Δουλειά της», το πολλά υποσχόμενο ντεμπούτο του σεναριογράφου-σκηνοθέτη Νίκου Labôt. Βοηθούμενη από τη συγκινητική ερμηνεία της Τριανταφυλλίδου και σκηνοθετημένη με απλό, ρεαλιστικό τρόπο που σε στιγμές φέρνει στο μυαλό τους αδερφούς Νταρντέν, η ταινία αποκαλύπτει πώς ένα από τα πιο παραμελημένα επαγγέλματα μπορεί να σημαίνει τόσα για κάποιον που προσπαθεί να συντηρήσει μια οικογένεια, πόσω μάλλον να βρει αυτοεκτίμηση. — Jordan Mintzer, The Hollywood Reporter

Η Τριανταφυλλίδου επικοινωνεί την ολοένα αυξανόμενη αυτοεκτίμηση της Παναγιώτας με τα πιο διακριτικά μέσα, μια ανεπαίσθητη αλλαγή στην έκφρασή της ή στη στάση του σώματός της. Ένας πραγματικός άθλος από την πλευρά της, τον οποίο φέρνει σε πέρας με χαρακτηριστική άνεση. Πίσω από την κάμερα ο Labôt είναι εξίσου μετρημένος, ξετυλίγοντας την ιστορία του με υπομονετική φροντίδα στα 89 λεπτά της ταινίας του, χωρίς ποτέ να προδίδει τον τόνο του στο βωμό ενός γκραν φινάλε λύτρωσης ή διδακτισμού. Η λάμψη της αυτοπεποίθησης που τρεμοπαίζει στα μάτια της Παναγιώτας έπειτα από κάθε μικρή της επανάσταση θα φέρει δάκρυα στα δικά σας. — Kevin Jagernauth, The Playlist

«Η Δουλειά της» μιλάει με τον πλέον ευαίσθητο τρόπο για το πώς η εργασία και η αυτονομία μπορούν να αλλάξουν τη ζωή ενός ανθρώπου. Η ερμηνεία της Τριανταφυλλίδου είναι ήπια και εκλεπτυσμένη, η εκφραστικότητα του προσώπου της συχνά σπαρακτική. Το ντεμπούτο του Labôt είναι μια μελέτη πάνω στην ομορφιά του τετριμμένου και μια θαυμάσια υπενθύμιση ότι κάθε δουλειά μπορεί να είναι ουσιαστική. — Michelle Da Silva, NOW

Χάρη στην οργανική και καθηλωτική ερμηνεία της Τριανταφυλλίδου, το παράδειγμα της Παναγιώτας ρίχνει νέο φως στον αγώνα για γυναικεία χειραφέτηση μέσα σε ένα τοξικό περιβάλλον. Ο Νίκος Labôt παραδίδει μια δυνατή ταινία για τα επακόλουθα της ελληνικής οικονομικής κρίσης και την ανάγκη για γυναικεία χειραφέτηση σε μια αποδομημένη και πληγωμένη κοινωνία. — Vassilis Economou, Cineuropa

Βιογραφικό Σκηνοθέτη

Ο Νίκος Labôt σπούδασε σκηνοθεσία στην Αθήνα. Έχει δουλέψει για μικρού και μεγάλους μήκους ταινίες και τηλεοπτικά προγράμματα στην Ελλάδα και τη Γαλλία. Έχει σκηνοθετήσει ένα ντοκιμαντέρ, μουσικά βίντεο, 2 θεατρικά έργα και 3 μικρού μήκους ταινίες.

Συντελεστές

Ηθοποιοί: Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου, Δημήτρης Ήμελλος, Μαρία Φιλίνη, Κωνσταντίνος Γώγουλος, Ελένη Καραγιώργη, Δανάη Πριμάλη, Ορφέας Αγγελόπουλος, Δήμητρα Βλαγκοπούλου, Γεωργία Τσαγκαράκη, Ειρήνη Ασημακοπούλου, Αρετή Σεϊνταρίδου

Σκηνοθεσία: Νίκος Labôt / σενάριο: Κατερίνα Κλειτσιώτη, Νίκος Labôt / παραγωγοί: Μαρία Δρανδάκη, Julie Paratian / συμπαραγωγός: Milan Stojanovic / διεύθυνση φωτογραφίας: Διονύσης Ευθυμιόπουλος / μοντάζ: Dounia Sichov / σκηνικά: Δάφνη Κούτρα / κοστούμια: Βασιλεία Ροζάνα / μουσική: Onnο / ήχος: Γιάννης Αντύπας, Benoit Gargonne, Jean-Guy Verran / επεξεργασία εικόνας: Isabelle Julien / μακιγιάζ: Κυριακή Μελίδου / κομμώσεις: Χρόνης Τζίμος / παραγωγή: Homemade Films, Sister Productions / σε συμπαραγωγή με: Sense Production, EΡΤ / με την υποστήριξη του: Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, Ταμείου Υποστήριξης ελληνογαλλικών συμπαραγωγών, Centre National du Cinéma et de l’Image Animée, Ministère des Affaires Étrangères et du Développement International, Institut Français, Film Center Serbia, See Cinema Network, Cineventure 3 / διεθνείς πωλήσεις: Jour2Fête

eirini aivaliwtouTο Βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας του 59ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης στη Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου
Περισσότερα

Η ομάδα «memories» μας καλεί σε Jour Fixe τις Παρασκευές Κάτω απ’ τη Γέφυρα

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Μια μουσική παράσταση «μετά λόγου» από την ομάδα «Memories». Η «jour fixe» είναι κάθε Παρασκευή στις 21:00 στο φουαγιέ του θεάτρου «Κάτω απ’ τη Γέφυρα» από τις 9 Νοεμβρίου 2018.

Στα χρόνια του Μεσοπολέμου, αλλά και αργότερα, την εποχή που το τηλέφωνο δεν ήταν τόσο διαδεδομένο, υπήρχε ένα «φιξαρισμένο», ένα προκαθορισμένο εβδομαδιαίο ραντεβού για να μαζεύονται οι φίλοι, να τα λένε, να διασκεδάζουν, να επικοινωνούν…

«Ξέρανε λοιπόν, την Πέμπτη μπορούν να πάνε εκεί, την Παρασκευή στην κυρία τάδε… και το σπίτι ήταν ανοιχτό και ο οικοδεσπότης εκεί…».

Η συγκεκριμένη «jour fixe» γίνεται κάθε Παρασκευή, στις 21:00, στο φουαγιέ του θεάτρου «Κάτω απ’ τη Γέφυρα». Για να ειπωθούν ιστορίες και τραγούδια από το 1937 έως το 1970.

Για να τραγουδήσουμε μαζί με τους καλλιτέχνες… πίνοντας το ποτό μας.

Πληροφορίες

Θέατρο: Κάτω απ’ τη Γέφυρα

Ομάδα «memories»

Μουσική επιμέλεια – μουσική διδασκαλία: Γιώργος Βολονάκης
Επιλογή κειμένων – σύνθεση – σκηνοθεσία: Ανδρομάχη Μαρκοπούλου
Σκηνικά – Κοστούμια: Γιώργος Βολονάκης
Πιάνο: Μαρία Κάτσαρη
Μπουζούκι – Μαντολίνο: Στάθης Κοντοπάνος

Παίζουν και Τραγουδούν (αλφαβητικά):

Γιώργος Βολονάκης, Ντόρα Ζαχαροπούλου, Μαρία Κάτσαρη, Στάθης Κοντοπάνος, Ανδρομάχη Μαρκοπούλου, Βασίλης Ξυδάκης.

Φωτογραφίες – επιμέλεια αφίσας: Σπύρος Βολονάκης

Διεύθυνση: Ζαϊμη & Γιαννόπουλου Πλατεία ΗΣΑΠ, Φάληρο

Κρατήσεις εισιτηρίων: 210 – 4816200

Τιμή εισιτηρίου: 10 Ε

eirini aivaliwtouΗ ομάδα «memories» μας καλεί σε Jour Fixe τις Παρασκευές Κάτω απ’ τη Γέφυρα
Περισσότερα

«Αθήνα Ενδοχώρα». Ζωγραφικό αφήγημα 37 Ελλήνων δημιουργών στο Μετς

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Το Κέντρο Τεχνών «Μετς», ένας νέος χώρος πολιτισμού, συστήνεται στο αθηναϊκό κοινό μέσα από τη ζωγραφική πράξη 37 Ελλήνων δημιουργών. Το ζωγραφικό αφήγημα υπό τον τίτλο «Αθήνα Ενδοχώρα» στήνει ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Νίκος Βατόπουλος.

 

Βασίλης Σελιμάς

«Ένα σπίτι στο Μετς. Αυτή η απλή αφορμή, τόσο αυθύπαρκτη, όμως, και πολυκύμαντη, μέσα στη μοναδικότητά της, προκαλεί ένα γεγονός. Περισσότερο, ορίζει ένα ψυχικό τοπίο μέσα στο οποίο η ίδια η Αθήνα βαθαίνει σε μία κολυμβήθρα κοινής μνήμης.
Η έκθεση «Αθήνα Ενδοχώρα» εγκαινιάζει τον κύκλο ζωής ενός νέου χώρου, αφιερωμένου στο πνεύμα και στις τέχνες. Βρίσκεται σε μια γειτονιά με ιστορικό βάθος, χωνεμένη και αυτή στο σώμα της πόλης.
Ένα σπίτι της δεκαετίας του ’20 επιστρέφει στη ζωή της πόλης χάρη στην πρωτοβουλία του ζωγράφου Γιώργου Κόρδη και την επιμέλεια και οργάνωση του γιου του Παύλου Κόρδη με πρόθεση να δίνει στέγη και παρότρυνση σε δημιουργικούς ανθρώπους.
Τριάντα επτά εικαστικοί καλλιτέχνες συμμετέχουν σε αυτήν την πρώτη έκθεση που επιχειρεί να συνδέσει το παρόν της δημιουργικής Αθήνας με ένα σώμα κοινής μνήμης ασάλευτο στον χρόνο». – Νίκος Βατόπουλος

 

Ειρήνη Ηλιοπούλου

Κέντρο Τεχνών «Μετς»
Ευγένιου Βούλγαρη 6, Μετς

«Αθήνα Ενδοχώρα»
Ζωγραφικό αφήγημα 37 Ελλήνων δημιουργών

Υπό την επιμέλεια του δημοσιογράφου και συγγραφέα Νίκου Βατόπουλου

 

Γιάννης Αδαμάκης

 

Στο «Μετς» μας υποδέχονται οι εικαστικοί:
Νίκος Αγγελίδης, Δημήτρης Αγγελόπουλος, Γιάννης Αδαμάκης, Δημήτρης Αναστασίου, Καλλιόπη Ασαργιωτάκη, Ειρήνη Βογιατζή, Ανδρέας Γεωργιάδης, Φραγκίσκος Δουκάκης, Ειρήνη Ηλιοπούλου, Απόστολος Ιτσκούδης, Μηνάς Καμπιτάκης, Βασίλης Καρακατσάνης, Νίκος Κιτμερίδης, Νικόλας Κληρονόμος, Λήδα Κοντογιαννοπούλου, Σπύρος Κωτσάλας, Αλέκος Λεβίδης, Βασίλης Λιαούρης, Θανάσης Μακρής, Τίμος Μπατινάκης, Ράνια Μπέλλου, Γεωργία Μπλιάτσου, Γευσώ Παπαδάκη, Λίλα Παπούλα, Αχιλλέας Πιστώνης, Βασίλης Πούλιος, Γιώργος Σαλταφέρος, Βασίλης Σελιμάς, Βασίλης Σούλης, Αντώνης Σταβέρης, Φίλιπ Τάρλοου, Βαγγέλης Τζερμιάς, Νικόλας Τζούμας, Βιργινία Φιλιππούση, Κατερίνα Χαδουλού, Πάβλος Χαμπίδης, Αθηνά Χατζή.

Αθηνά Χατζή

  • Η έκθεση εγκαινιάζεται την Τρίτη 4 Δεκεμβρίου 2018 και θα έχει διάρκεια μέχρι τις 2 Φεβρουαρίου 2019.
    Το ωράριο λειτουργίας της είναι:
    Τρίτη, Πέμπτη & Παρασκευή 11-2 μ.μ. και 6-9 μ.μ.
    Τετάρτη & Σάββατο: 11:00 – 15:00
    Κυριακή & Δευτέρα: κλειστά.
    Τηλέφωνο επικοινωνίας: 693802071
  • Υπεύθυνος Επικοινωνίας και Δημοσίων Σχέσεων: Αντώνης Κοκολάκης
    Εmail: kokolakispr@yahoo.gr και kokolakispr@gmail.com

 

Κέντρο Τεχνών «Μετς»

 

* Αρχική εικόνα: Νίκος Κιτμερίδης

eirini aivaliwtou«Αθήνα Ενδοχώρα». Ζωγραφικό αφήγημα 37 Ελλήνων δημιουργών στο Μετς
Περισσότερα

Έλλη Σολομωνίδου – Μπαλάνου. Όταν το ολοζώντανο σκίτσο έχει μεγαλύτερη δύναμη και από το κείμενο…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Του Παναγιώτη Μήλα

Είναι γνωστή η φράση που μας λέει πως «μια εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις», όμως αυτό που ξέρω εγώ είναι πως «ένα σκίτσο αξίζει όσο 2.000 λέξεις». Τρανή απόδειξη τα σκίτσα της κυρίας Έλλης Σολομωνίδου – Μπαλάνου.

Στη δεκαετία του ’60 πολλές φορές αγόραζα την εφημερίδα «Μεσημβρινή» (κυρίως) για να δω τα έργα της με τα οποία εικονογραφούσε την κριτική των θεατρικών παραστάσεων. Αυτά, τα έκοβα και τα συγκέντρωνα με ευλαβική προσοχή. Μέσα από τις απλές γραμμές τους «διάβαζα» τα πάντα για τους ηθοποιούς που πρωταγωνιστούσαν στα θεατρικά έργα που παρουσίαζε η εφημερίδα. Το ίδιο έγινε και αργότερα και με το εβδομαδιαίο περιοδικό «Εικόνες» της Ελένης Βλάχου και με την εφημερίδα «Καθημερινή»…

 

Έλλη Σολομωνίδου – Μπαλάνου. Αυτοπροσωπογραφία.

 

Με όλα αυτά τα σκίτσα καταγραφόταν η καλλιτεχνική ζωή της Αθήνας και της Επιδαύρου από το πενάκι της Έλλης Σολομωνίδου – Μπαλάνου. Οι φάκελοι με τα σκίτσα της γέμιζαν βδομάδα τη βδομάδα, μήνα με τον μήνα, χρόνο με τον χρόνο. Εξαιρετική απεικόνιση με τρόπο τόσο απλό που εύκολα θα μπορούσε να πει κάποιος ότι «ακόμη κι εγώ θα μπορούσα να το κάνω αυτό». Όμως δεν είναι έτσι τα πράγματα. Στην πραγματικότητα για να γίνει αυτό το τόσο απλό χρειάζεται γνώση του αντικειμένου, αγάπη για το θέμα και πάρα πολλή και σκληρή δουλειά πριν από την τελική παρουσίαση…

Πριν από λίγες ημέρες, στα τέλη Οκτωβρίου 2018, στο βιβλιοπωλείο του Εθνικού Θεάτρου χωρίς να ψάχνω κάτι συγκεκριμένο «έπεσα» σε μια γνωστή εικόνα που μου θύμισε τα εκατοντάδες αποκόμματα με τα σκίτσα της Έλλης Σολομωνίδου. Ήταν μια λατρεμένη φιγούρα ενός αγαπημένου συγγενή που ερχόταν από τον Ιούλιο του 1978…

 

Ο Ντίνος Ηλιόπουλος από το 1978. Ένας εξαιρετικός συγγενής…

 

«Θεσμοφοριάζουσες» του Αριστοφάνη, στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, σε σκηνοθεσία Αλέξη Σολομού και με τον Ντίνο Ηλιόπουλο στον ρόλο του …συγγενή.

Η εικόνα αυτή ήταν πάνω σε ένα…πανάκι για τον καθαρισμό των γυαλιών. Εκτός από τον Ντίνο Ηλιόπουλο – σε πολύ πρακτικές συσκευασίες – αναγνώρισα τη Μαίρη Αρώνη και τη Βέρα Ζαβιτσιάνου. Ακόμη τον Γιώργο Τσιτσόπουλο, τον Θύμιο Καρακατσάνη και άλλους πολλούς και ηθοποιούς. Αυτά τα σκίτσα της Έλλης Σολομωνίδου-Μπαλάνου είναι μικρά έργα τέχνης, που μας θυμίζουν την ιστορία του Εθνικού Θεάτρου.

 

«Περουζέ», του Θεόφραστου Σακελλαρίδη. Από την Εθνική Λυρική Σκηνή, στις 16 Ιουνίου 2018 στο Ηρώδειο. Αριστερά ως «Περουζέ» η μέτζο σοπράνο Κασσάνδρα Δημοπούλου και δεξιά ως «Ανθούλα», η σοπράνο Άννα Στυλιανάκη. © Έλλη Σολομωνίδου – Μπαλάνου.

Η έκπληξη αυτή συμπληρώθηκε όταν έμαθα ότι η Γκαλερί Σκουφά εκθέτει έργα της κυρίας Σολομωνίδου με τον τίτλο «Θέατρο, Μουσική και Χορός». Έργα που συνόδευαν τα κείμενα των κριτικών θεάτρου: Μανώλη Σκουλούδη, Αλέξη Διαμαντόπουλου, Στάθη Δρομάζου, Τάσου Λιγνάδη, Γιάννη Βαρβέρη και Σπύρου Παγιατάκη. Των κριτικών μουσικής: Μίνωα Δούνια, Γιώργου Λεωτσάκου, Νίκου Δοντά. Των κριτικών χορού: Ρένας Αγγουρίδου, Ανδρέα Ρικάκη, καθώς και της στήλη «Σημειωματάριο» της Ελένης Μπίστικα.

***

Καλοκαίρι του 1993 στην Επίδαυρο: Η Μονσερά Καμπαγιέ και ο διευθυντής της Ορχήστρας της ΕΡΤ Vjekoslav-Šutej. © Έλλη Σολομωνίδου – Μπαλάνου.

 

Η Έλλη Σολομωνίδου – Μπαλάνου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1931 από Μικρασιάτες γονείς. Παρακολούθησε μαθήματα στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών και σπούδασε στο Τμήμα Σκηνογραφίας / Ενδυματολογίας στο Αθηναϊκό Τεχνολογικό Ινστιτούτο του Κωνσταντίνου Δοξιάδη.

Δάσκαλοί της υπήρξαν, μεταξύ άλλων, οι Γιάννης Μόραλης, Σπύρος Βασιλείου, Βασίλης Βασιλειάδης και ο χαράκτης Τάσσος. Φοίτησε, επίσης, στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών και με υποτροφία του Ιταλικού Ινστιτούτου παρακολούθησε μαθήματα Τέχνης στο Ιταλικό Πανεπιστήμιο για ξένους της Περούτζα. Δάσκαλοί της ήταν και οι Μανώλης Σκουλούδης, Αλέξης Διαμαντόπουλος, Στάθης Δρομάζος, Τάσος Λιγνάδης, Γιάννης Βαρβέρης και Σπύρος Παγιατάκης. Επίσης, ο Γιάννης Τσαρούχης ο οποίος έλεγε: «H Έλλη Σολομωνίδου – Μπαλάνου είναι από ’κείνα τα πρόσωπα της εποχής μας που σκιτσάρει όχι για να δείξει το ντοκουμέντο ενός γεγονότος, αλλά ένα ντοκουμέντο της ψυχής της…»

 

«Το Ευχαριστημένο», του Μ. Καραγάτση στο Θέατρο Πορεία σε σκηνοθεσία Δημήτρη Τάρλοου. Ο Μ. Καραγάτσης (Χρήστος Μαλάκης), η Μαρίνα, μαθήτρια (Σίσσυ Τουμάση) και η υπηρέτρια Λασκαρώ (Καίτη Μανωλιδάκη). © Έλλη Σολομωνίδου – Μπαλάνου.

 

Η κυρία Σολομωνίδου εργάστηκε ως μουσικός παραγωγός στο ΕΙΡ, όπου ενίοτε επιμελήθηκε μουσικά και εκπομπές ραδιοφωνικού θεάτρου. Το 1965 υπήρξε η πρώτη σκηνογράφος/ενδυματολόγος στο θεατρικό τμήμα της νεοϊδρυθείσας ΕΡΤ.

Είναι μέλος ελληνικών και διεθνών οργανισμών και φορέων, όπως: Ελληνικό Κέντρο Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου, Διεθνές Συμβούλιο Χορού της UNESCO, Κέντρο Μελέτης και Έρευνας Ελληνικού Θεάτρου, Ένωση Σμυρναίων, Σώματος Ελληνικού Οδηγισμού, Εταιρεία Χριστιανικού Θεάτρου, Εθνικό Ιστορικό Μουσείο, Κέντρο Μελέτης και Έρευνας Ελληνικού Θεάτρου (Θεατρικό Μουσείο), Φίλοι Μουσείου Πόλεως Αθηνών. Είναι εταίρος της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας.

Συνεργάστηκε ως σκιτσογράφος με τις εφημερίδες «Μεσημβρινή», «Καθημερινή» (μέχρι και το 2011) και το περιοδικό «Εικόνες», της Ελένης Βλάχου.

 

Το λεύκωμα με τίτλο «30 χρόνια σκίτσα, Θέατρο-Μουσική-Χορός». Εκδόθηκε το 1988.

 

Το 1988 εκδόθηκε το λεύκωμά της με τον τίτλο «30 χρόνια σκίτσα, Θέατρο-Μουσική-Χορός».

Συνεργάστηκε συχνά ως σκηνογράφος – ενδυματολόγος με την Εθνική Λυρική Σκηνή, και ως μουσικός επιμελητής με το Εθνικό Θέατρο και άλλα αθηναϊκά θέατρα. Συνεργάστηκε με το Αμφιθέατρο του Σπύρου Ευαγγελάτου και με το ελεύθερο θέατρο.

 

Ιούλιος του 1987 και ο Μάνος Χατζιδάκις, υπό βροχή, σε συναυλία. © Έλλη Σολομωνίδου – Μπαλάνου.

 

Παρουσίασε έργα της σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις.

Το 2011 τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών για την 50ετή δημιουργία της. Με την ΕΛΣ συνεργάστηκε κατά το διάστημα 1961/95 ως σκηνογράφος ή και ενδυματολόγος, στις όπερες, Βέρθερος [Werther], Μανόν [Manon] και Μανόν Λεσκώ [Manon Lescaut], την οπερέτα Κοντέσα Μαρίτσα [Gräfin Mariza] και τα χοροδράματα Κάρμεν, Σουίτα Κάρμεν, Ζιζέλ [Giselle], Δον Κιχώτης [Don Quixote], Οι Συλφίδες [Les Sylphides]. Συνολικά παρουσιάστηκε δουλειά της σε 31 παραγωγές ή/και αναβιώσεις παραγωγών.

Επίσης έχει τιμηθεί από το Υπουργείο Πολιτισμού, την Ένωση Σμυρναίων, την Ένωση Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών, το Σωματείο Ελλήνων Χορογράφων, το Διεθνές Μουσικό Σωματείο Gina Bachauer.

*

 

Γκαλερί Σκουφά

Έλλη Σολομωνίδου – Μπαλάνου

«Θέατρο, Μουσική και Χορός».

Διάρκεια έκθεσης
Από: 1 Νοεμβρίου 2018
Έως 20 Νοεμβρίου 2018

*

Ώρες λειτουργίας
Δευτέρα: 11:00-15:30
Τρίτη και Πέμπτη: 10:00-15:30 & 17:30-21:00
Τετάρτη: 10:00-15:30
Παρασκευή: 10:00-15:30 & 17:30-20:00
Σάββατο: 10:30-15:30

*

Skoufa Gallery
Σκουφά 4, Αθήνα 106 73
Μετρό, σταθμός «Σύνταγμα»
Τηλέφωνο: 210-364.30.25

Παναγιώτης ΜήλαςΈλλη Σολομωνίδου – Μπαλάνου. Όταν το ολοζώντανο σκίτσο έχει μεγαλύτερη δύναμη και από το κείμενο…
Περισσότερα