Συνεχώς επιστρέφω σε αυτό το νέο τραγούδι του Boy George τραγουδώντας μαζί του, ειδικά τον στίχο: «Αν ποτέ μπερδευτείτε, είμαι με το μέρος των Εβραίων/ Δεν νιώθω γενναίος, απλά πρέπει να συμπεριφέρομαι σαν άνθρωπος».
Οι καλλιτέχνες με το θάρρος του Boy George είναι απίστευτα σπάνιοι. Πρέπει να τους προστατεύσουμε πάση θυσία.
Όπως η συντριπτική πλειονότητα των καλλιτεχνών (μη Εβραίων) της μουσικής βιομηχανίας, ο Boy George θα μπορούσε να επιλέξει τον δρόμο της ευκολίας μετά τις φρικτές σφαγές της 7ης Οκτωβρίου και το αντισημιτικό τσουνάμι που ακολούθησε. Θα μπορούσε να σιωπήσει ή να αναμεταδώσει την προπαγάνδα…
Ο Βρετανός τραγουδιστής Boy George, frontman των Culture Club, βρίσκεται ξανά στο επίκεντρο μιας σφοδρής παγκόσμιας αντιπαράθεσης μετά την απόφασή του να κυκλοφορήσει ένα τραγούδι αλληλεγγύης προς το Ισραήλ.
Μέσα από τους στίχους του νέου του κομματιού, ο καλλιτέχνης αμφισβητεί ανοιχτά τον χαρακτηρισμό των στρατιωτικών επιχειρήσεων στη Γάζα ως «γενοκτονία».
Η κυκλοφορία του τραγουδιού αποκλειστικά στην πλατφόρμα X προκάλεσε άμεση και οργισμένη αντίδραση στο διαδίκτυο, με τους χρήστες να κατηγορούν τον τραγουδιστή για «ξέπλυμα» εγκλημάτων πολέμου και να ανασύρουν σκοτεινές και ατυχείς πτυχές ενός παρελθόντος που ο ίδιος θα ήθελε να μη θυμάται κανείς.
Αντί για τις καθιερωμένες πλατφόρμες streaming, ο Boy George επέλεξε τον προσωπικό του λογαριασμό στο X (πρώην Twitter) για να δημοσιεύσει το νέο του κομμάτι με τίτλο «Od Nirkod (We Will Dance Again)», συνοδεύοντάς το απλώς με τη λέξη «Shalom».
Στο φεστιβάλ μουσικής Supernova μάλιστα βιάστηκαν γυναίκες, 364 άνθρωποι κατακρεουργήθηκαν από «Παλαιστίνιους» ισλαμιστές στο όνομα της Τζιχάντ, και 40 άνθρωποι αιχμαλωτίστηκαν και μεταφέρθηκαν πίσω στη Γάζα.
Ήθελαν απλώς να χορέψουν.
Η ίδια φράση χρησιμοποιήθηκε επίσης ως τίτλος ντοκιμαντέρ του 2024 για τα γεγονότα εκείνης της ημέρας.
Οι στίχοι του «Od Nirkod» ξεκινούν με μια ευθεία αμφισβήτηση των διεθνών πορισμάτων για την ανθρωπιστική κρίση στην Παλαιστίνη:
«You say genocide / I say war / When you’re attacked / That’s what the army is for / Does it get ugly? / You bet it does / When I know you want to kill / Every last one of us…» τραγουδάει ο Βρετανός καλλιτέχνης. [Εσύ το λες γενοκτονία / Εγώ το λέω πόλεμο / Όταν σου επιτίθενται / Γι’ αυτό υπάρχει ο στρατός / Γίνεται άσχημο; / Σίγουρα γίνεται / Όταν ξέρω πως θέλεις να μας σκοτώσεις / Μέχρι τον τελευταίο…]
Στη συνέχεια του τραγουδιού, ο Boy George κάνει κριτική στο φιλοπαλαιστινιακό κίνημα και τη στάση της κοινής γνώμης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
«Young girls raped against trees / Murdered brutally / You condemn the Jews / With selective memory / Musicians holding flags / Mouthing like sheep / Propaganda fuelled by the internet / Feels so weak» λέει [Νεαρά κορίτσια βιασμένα πάνω σε δέντρα / Δολοφονημένα βάναυσα / Καταδικάζετε τους Εβραίους / Με επιλεκτική μνήμη / Μουσικοί που κρατούν σημαίες / Μιλάνε σαν πρόβατα / Η προπαγάνδα που τροφοδοτείται από το διαδίκτυο / Φαντάζει τόσο αδύναμη].
Πάντα θαύμαζα τον Boy George. Τη μουσική του, αυτή την τέλεια συντονισμένη φωνή του, τη διαφορετικότητά του και την άρνησή του να συμμορφωθεί. Αλλά σήμερα τον θαυμάζω και για κάτι άλλο: το θάρρος του. Το να υψώνεις τη φωνή σου υπέρ του Ισραήλ δεν είναι εύκολο. Το να αμφισβητείς το αφήγημα κατά του Σιωνισμού συνοδεύεται από συκοφαντίες και ατελείωτες προσπάθειες να σε φιμώσουν.
Το να βλέπεις κάποιον που με τη δουλειά του αρνείται να υποχωρήσει, δίνει θάρρος σε πολλούς ανθρώπους να συνεχίσουν να μιλάνε κι αυτοί.
Σεβασμός.
ΕΙΡ.Α.
