Του Παναγιώτη Μήλα
Κανονικά, «Τα κορίτσια δεν πρέπει να παίζουν ποδόσφαιρο». Αυτό το έλεγαν στα χρόνια τα παλιά.
Στην εποχή μας όμως και παίζουν, και υπάρχει μάλιστα Μουντιάλ Ποδοσφαίρου Γυναικών.
Υπάρχει και Ελληνική Εθνική Ομάδα Ποδοσφαίρου Γυναικών. Υπάρχει και Πρωτάθλημα και οι αγώνες γίνονται σε πολλές πόλεις της χώρας μας. Μια από αυτές είναι και το Κιλκίς…
Το Κιλκίς. Μάλιστα το Κιλκίς είναι η πέτρα του σκανδάλου στο έργο της Μάρτα Μπουτσάκα «Τα κορίτσια δεν πρέπει να παίζουν ποδόσφαιρο» που είδαμε στον «Μικρό Κεραμεικό».
Ένα δράμα στο δρόμο για το Κιλκίς. Βέβαια η βραβευμένη Ισπανίδα συγγραφέας υπογραμμίζει ότι «Τα κορίτσια δεν πρέπει να παίζουν ποδόσφαιρο». Όμως, όπως λέει ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Αποστόλης Ψαρρός, είναι απαραίτητο να βρούμε τη φυσική μας τάση προς το φως αντί να ψάχνουμε με κάθε τρόπο να βυθιστούμε στο σκοτάδι.
Ο Ψαρρός μάς παρουσιάζει μια παράσταση αφιερωμένη σε όσα έπρεπε να ειπωθούν και δεν ειπώθηκαν ποτέ. Δεν ειπώθηκαν από φόβο; Δεν ειπώθηκαν από ντροπή; Πάντως δεν ειπώθηκαν και από εκεί αρχίζουν όλα τα προβλήματα. Προβλήματα που κρατούν το ενδιαφέρον του θεατή μέχρι το τελευταίο λεπτό του αγώνα.
Ποιος να νικήσει;
Ποιος θα χάσει;
Θα πάμε στην παράταση;
Ασφαλώς το έργο δεν έχει καμμιά σχέση με το ποδόσφαιρο, μη σας μπερδεύω…
Το έργο ασχολείται με κάτι πιο δύσκολο.
Ασχολείται με την καθημερινή μας ζωή μέσα, δίπλα και πίσω από τα social media.
Ασχολείται με τρόπο σπάνιας συγγραφικής δεινότητας και ιδιαίτερης σκηνοθετικής αντιμετώπισης και ευαισθησίας με κάτι πολύ δύσκολο: Με την απλότητα.
Το έργο δεν έχει υψηλούς φιλοσοφικούς στόχους. Το έργο καταπιάνεται με κάτι που το θεωρούμε άπιαστο: Με τις μικρές καθημερινές στιγμές που ενώ θα μπορούσαν να μας απογειώνουν εμείς …επιλέγουμε να μας καταβυθίζουν.
Η ομάδα του Αποστόλη Ψαρρού είναι μια ομάδα έτοιμη να κατακτήσει το πρωτάθλημα.
Στη μετάφραση παίζει – χωρίς αντίπαλο – η Μαρία Χατζηεμμανουήλ και ο Δημήτρης Ψαρράς.
Στα κοστούμια – με εξαιρετικές εμφανίσεις – δίνει λύσεις η Κική Γραμματικοπούλου.
Σύγχρονες, συγκλονιστικές εικόνες κάνουν τον πρόλογο της παράστασης με το βίντεο του Παναγιώτη Πασχάλη.
Έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να μπουν στον αγώνα είναι: Η Βάσω Παγιοπούλου, βοηθός σκηνοθέτη. Ο Γιώργος Σαββουλίδης, με τις φωτογραφίες του. Η τεχνικός Χριστίνα Φυλακτοπούλου. Και ο Κωνσταντίνος Σελλάς με την αφίσα του.
Εκτός από τη σκηνοθεσία και εκτός από τη συμμετοχή του στο έργο ως ηθοποιός, ο Αποστόλης Ψαρρός υπογράφει τη σκηνική εγκατάσταση και τους φωτισμούς.
Όμως δεν πρέπει να ξεχάσετε, αλλά πρέπει να το σημειώσετε στα «Επείγοντα»: Μη χάσετε τα κορίτσια που …και ξέρουν ποδόσφαιρο, και ξέρουν να βάζουν γκολ.
Η Ευγενία Παναγοπούλου και η Ιωάννα Ανεμογιάννη «παίζουν φοβερή μπάλα». Έχουν εξαιρετική τεχνική κατάρτιση, σπάνια αγωνιστική ευστροφία, «βλέπουν δίχτυα», έχουν δηλαδή ικανότητα να σκοράρουν και να κρατούν το ενδιαφέρον των θεατών μέχρι το σφύριγμα της λήξης.
Θα μου πείτε πως ακολουθούν το κείμενο της συγγραφέως και τις σκηνοθετικές οδηγίες…
Όμως αυτό δεν φτάνει. Η Ευγενία και η Ιωάννα έκαναν κάτι όχι τόσο εύκολο. Έκαναν δικό τους το έργο. Έγιναν οι αυθεντικές ηρωίδες της Μάρτα Μπουτσάκα και γι’ αυτό τους αξίζει η νίκη.
Ένα μεγάλο μπράβο στα κορίτσια που παίζουν ποδόσφαιρο και στον προπονητή τους.
Μακάρι να επανέλθουν και σε άλλα γήπεδα…
***
Διαβάστε επίσης:
