Cat Is Art

Απολαύστε το Θέατρο του Ήλιου της Αριάν Μνουσκίν

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Η Αριάν Μνουσκίν συνδυάζει μέσα της τόσες και τόσες γυναίκες: αρχηγός θεατρικής ομάδας, που ίδρυσε το 1964 την “Εταιρεία Εργατικής Συνεργασίας Παραγωγής, το Θέατρο του Ήλιου”, οραματίστρια σκηνοθέτις βουτηγμένη στους πολιτισμούς της Ανατολής και της Ασίας, τολμηρή κινηματογραφίστρια – γνωρίζουμε τον έξοχο Μολιέρο της -, αγωνίστρια σε όλα τα σημεία της υδρογείου, και μικρό κοριτσάκι πάντοτε έκθαμβο μπροστά σε αυτά που της αποκάλυψε στα κινηματογραφικά πλατό ο πατέρας της, ο παραγωγός Αλεξάντρ Μνουσκίν. Καθοδηγεί με πάθος και χωρίς συμβιβασμούς μια εταιρεία θεάτρου που, από την Κουζίνα (1967) ως Το Τελευταίο Καραβανσεράι (2003), από την ομαδική δημιουργία (Οι Κλόουν, 1789, 1793, Η Χρυσή Εποχή) στο Σαίξπηρ και τον Αισχύλο, πάντοτε εξερεύνησε ένα θέατρο – μαρτυρία για τον Κόσμο. Οι παραστάσεις της, τροφοδοτημένες από παραδόσεις αλλά ανοιχτές στο σήμερα – “μόνο το τώρα έχει σημασία για μένα”, λέει – ενσαρκώνουν μια μοναδική πνευματική περιπέτεια. Στον Ήλιο, η ουτοπία πραγματοποιήθηκε… Στον Ήλιο, η ουτοπία υπάρχει ακόμα!

 

 

29η Μαΐου του 1964. Ακριβώς εκείνη την ημέρα γεννήθηκε το Θέατρο του Ήλιου. Η Αριάν Μνουσκίν ήταν τότε μόλις 25 χρόνων και μαζί με φίλους και συνεργάτες έψαχναν όλοι μαζί πώς θα βαφτίσουν τη θεατρική ομάδα που ανέτελλε. Ήθελαν να παραπέμπει στη ζέστη, στην ενέργεια, στη δύναμη, στο φως. Και διάλεξαν τον Ήλιο.

Στα τέλη της δεκαετίας του ’50 ένα νέο μελαχρινό κορίτσι καταφθάνει στην Οξφόρδη για να μάθει την αγγλική γλώσσα. Ήταν το πρώτο ταξίδι στην Αγγλία – θα ακολουθήσουν πολλά ακόμη. Η πλήξη των σπουδών θα την οδηγήσει στη θεατρική ομάδα του διάσημου πανεπιστημίου, όπου βοηθάει στα κοστούμια. Εκεί θα γνωρίσει τον μετέπειτα κινηματογραφιστή Κεν Λόουτς. «Και ένα βράδυ», διηγείται, «έπειτα από μια παράσταση του «Κοριολανού», καθώς ανέβηκα στο λεωφορείο, μονολόγησα: Αυτό, αυτό ακριβώς είναι η ζωή μου. Το θέατρο, ένας κεραυνοβόλος έρωτας. Έτσι απλά».
Ρωσικής καταγωγής από την πλευρά του πατέρα της, του Αλεξάντρ Μνουσκίν, που ήταν παραγωγός στον κινηματογράφο («Φανφάν λα τυλίπ», «Ο άνθρωπος από το Ρίο», «Γκολουάζ μπλε»), διέθετε και μια βρετανική και θεατρική πλευρά από τη μητέρα της. Ο παππούς της Νίκολας Χάνεν ήταν μέλος του θιάσου του Λόρενς Ολίβιε, ενώ η θεία της, η Ερμιόνι Χάνεν, είχε υποδυθεί την Οφηλία στον μυθικό «Άμλετ» του Ολίβιε.

 

Ariane Mnouchkine, Le Théâtre du Soleil, Rio de Janeiro, Brazil on April 12, 2019. Daniel RAMALHO / AFP

Τώρα μπορείτε να δείτε on line μερικές από τις σπουδαιότερες παραστάσεις του σύγχρονου θεάτρου… Και επιδέξια κινηματογραφημένες, με τρόπο που να μην αλλοιώνονται η αισθητική αξία και η δυναμική της ζωντανής εμπειρίας…

Απολαύστε το Θέατρο του Ήλιου της Αριάν Μνουσκίν:

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ

***

Στην αρχή ήταν ο Αντονέν Αρτώ και το «θέατρο της σκληρότητας» που υποστήριξε πως «κάθε δημιουργία προέρχεται από τη σκηνή». Εκείνος έγραψε πως «πρέπει να θεωρούμε τη σκηνοθεσία, όχι ως την αντανάκλαση ενός γραπτού κειμένου και όλης αυτής της προβολής ανθρώπινων αντιγράφων που αποδεσμεύεται από το γραπτό, αλλά ως τη φλογισμένη προβολή όλων αυτών των αντικειμενικών συνεπειών που μπορούμε να αποκομίσουμε από μια κίνηση, μια λέξη, ένα ήχο, μια μουσική και από τους συνδυασμούς μεταξύ τους».

Το τέλος της βασιλείας του σκηνοθέτη και της ευθύνης του ηθοποιού που εκφράζει τον ίδιο του τον εαυτό στη σκηνή υπήρξε ένα δόγμα που ακολουθήθηκε από πολλούς, άλλες φορές επιτυχημένα, άλλες όχι.

Το «Θέατρο του Ήλιου», παιδί αυτής της παράδοσης, γεννήθηκε το 1964 από μία κολεκτίβα καλλιτεχνών που, σε αντίθεση με άλλες προσπάθειες, δεν θυσίασε την οργάνωση στο όνομα της συλλογικότητας. Αντιθέτως, με τον ίδιο μισθό όλοι, συμπεριλαμβανομένης και της Αριάν Μνουσκίν, μοιραζόμενοι έναν τρόπο ζωής κοινοβιακών χαρακτηριστικών, δημιουργούν παραστάσεις υψηλής αισθητικής και υποκριτικής οι οποίες σχεδόν πάντα εκπέμπουν ένα πανανθρώπινο – μπρεχτικό θα έλεγε κανείς – μήνυμα, έχοντας ο κάθε συντελεστής τον απόλυτα συγκεκριμένο ρόλο του, με καθοδηγήτρια τη Μνουσκίν.

«Οι ναυαγοί της τρελής ελπίδας (Αυγές)” βασίζεται στο μυθιστόρημα του Ιουλίου Βερν «Οι ναυαγοί του Ιωνάθαν» και στη χώρα μας παρουσιάστηκε το 2011 στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών. Στην παράσταση αυτή, «θέατρο και κινηματογράφος μπλέκονται, για να δημιουργήσουν μία ατμόσφαιρα όπου οι ήρωες-ναυαγοί διηγούνται με αθωότητα τις ιστορίες τους μέσα σε νιφάδες χιονιού που χορεύουν τριγύρω τους». Από εκείνες τις μέρες μας μένει το κάλεσμα του θεάτρου του Ήλιου για συμπαράσταση στους αγώνες του ελληνικού λαού κατά των μνημονίων: «Το Θέατρο του Ήλιου» της Αριάν Μνουσκίν, μαζί με την ίδια, θα κάνουν πορεία από την πλατεία Κλαυθμώνος προς το Σύνταγμα ως ένδειξη συμπαράστασης στους αγώνες των Ελλήνων πολιτών, με σχετικό δρώμενο. Καλούνται όλοι να ακολουθήσουν την πομπή».

Στην πομπή οι ηθοποιοί του θιάσου ανέμιζαν σημαίες με λόγια του Ουγκό: «Θλιβερό Δημόσιο Θέαμα. Ο καθείς σκέφτεται μονάχα τον εαυτό του, τα αξιώματα, τις θέσεις, το χρήμα. Οι άνθρωποι παίρνουν τα πάντα, θέλουν τα πάντα, λεηλατούν τα πάντα. Δεν ζουν πια παρά μόνο από φιλοδοξία και πλεονεξία» ή του Σαίξπηρ: «Οι κηφήνες δεν ρουφάνε το αίμα των αετών. Λεηλατούν τις κυψέλες των μελισσών», αλλά τιμώντας και τη χώρα, του Αισχύλου: «Η ελπίδα δεν θα μπει στο ανάκτορο του φόβου».

 

Εκτύπωση
Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΑπολαύστε το Θέατρο του Ήλιου της Αριάν Μνουσκίν

Related Posts