Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου
Ιδανικά αυτή τη συνέντευξη, της ηθοποιού και αρχιτέκτονος Άντας Πουράνη, θα έπρεπε να την αφήσω ασχολίαστη για να απολαύσετε τη χαρά της ανάγνωσης, να γίνετε αποδέκτες της ζεστασιάς των παιδικών της αναμνήσεων, της συγκίνησης που προκύπτει όταν συναντά τον τζίντζερ γάτο Macbeth, της ενσυναίσθησης όταν απαγγέλει απόσπασμα από την «Γκόλφω» του Σπυρίδωνος Περεσιάδη, της ηθικής συνείδησης, της ευαισθησίας, της ευαλωτότητας, της ικανότητας για στοχασμό και συμπόνια, χωρίς αχρείαστα δημοσιογραφικά σχόλια.
Είναι όμως απαραίτητο, πριν απ’ όλα να γνωρίζετε ότι η Άντα Πουράνη φέτος υποδύεται την «Ελένη» στην παράσταση «Θέλημα Θεού» σε σκηνοθεσία και κείμενο του Χάρη Λυμπερόπουλου, στο Θέατρο Μικρός Κεραμεικός.
Μας αναλύει λοιπόν η ίδια: «Η Ελένη είναι ένας εξαιρετικά τρυφερός άνθρωπος, η καλύτερη φίλη του ήρωα της ιστορίας μας, Πέτρου, και μητέρα δύο παιδιών. Παρόλο που δεν ήταν αυτή ο αποδέκτης της κακοποιητικής συμπεριφοράς που εξετάζουμε, εξακολουθεί να έχει έρθει αντιμέτωπη με αυτό το γεγονός, κάτι που τη στιγμάτισε».
Η «Ελένη» λοιπόν σίγουρα είναι πιο εύκολο να συνεχίσει τη ζωή της και να “ξεπεράσει” τα όσα συνέβησαν συγκριτικά με το θύμα, αλλά δυστυχώς δεν έχει λυτρωθεί πλήρως.
Ακόμη αναζητάει την απόδοση δικαιοσύνης και την κάθαρση -και για την ίδια και για τον Πέτρο. Επομένως «δε θα διστάσει να φορέσει το σκληρό της πρόσωπο για να υπερασπιστεί τους δικούς της ανθρώπους». Γιατί οι καλύτερες καρδιές τυχαίνει καμιά φορά να είναι πολύ σκληρές, όπως λέει και ο
Άντα, πού γεννήθηκες και ποια είναι η καταγωγή σου;
*Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Κρήτη. Στην Αθήνα μετακόμισα για σπουδές. Ωστόσο κανένας από την οικογένειά μου δεν έχει καταγωγή από την Κρήτη. Η μητέρα μου κατάγεται από τα Ζαγοροχώρια και ο πατέρας μου μεγάλωσε στην Καισαριανή, έχει καταγωγή όμως από Πελοπόννησο, Σύρο και Μικρά Ασία.
Τι δεν ξεχνάς από τα παιδικά σου χρόνια;
*Το ξέγνοιαστο παιχνίδι με τα άλλα παιδιά στα πάρκα, στην πλατεία του χωριού, στα σπίτια μας…όταν δεν είχαμε την προσοχή μας στραμμένη σε μια οθόνη.
Πώς ήταν τα χρόνια της εφηβείας σου;
*Πολυάσχολη! Πολύ διάβασμα και για το σχολείο και για διπλώματα ξένων γλωσσών.
Πώς και πότε μπήκε το θέατρο στη ζωή σου;
*Είναι κάτι που ήθελα να κάνω όσο θυμάμαι τον εαυτό μου. Από τις παραστάσεις του παιδικού σταθμού ακόμα, είχα ήδη πάρει την απόφασή μου.
Φέτος θα σε δούμε ως «Ελένη» στο «Θέλημα Θεού» σε σκηνοθεσία και κείμενο του Χάρη Λυμπερόπουλου, στο Θέατρο Μικρός Κεραμεικός. Ποιο στοιχείο του έργου πιστεύεις ότι κινεί το ενδιαφέρον του κοινού;
*Το πόσο επίκαιρο είναι -δυστυχώς. Ακούμε συνεχώς ιστορίες σεξουαλικής κακοποίησης. Είναι κάτι που, όπως φαίνεται, συνέβαινε ανέκαθεν -και συνεχίζει να συμβαίνει. Καθώς επίσης και το ηθικό δίλημμα που σου θέτει το έργο: σε προκαλεί να σκεφτείς τι θα έκανες εάν ήσουν στη θέση του ήρωα.
Εσύ θα έσωζες τη ζωή αυτού που κατέστρεψε τη δική σου;
*Εξαρτάται. Αυτό θα το μάθω και η ίδια εάν ποτέ έρθω αντιμέτωπη με μία παρόμοια κατάσταση (κάτι που πραγματικά απεύχομαι). Αισθάνομαι όμως ότι θα κριθεί κυρίως από τη στάση του θύτη – εάν είναι ο ίδιος άνθρωπος με αυτόν που μου άσκησε την όποια μορφή κακοποίησης ή έχει μεσολαβήσει ειλικρινής μετάνοια και συμπεριφορική αλλαγή.
Το πρόσωπο της κοινωνίας είναι σκληρό, όπως λέει το έργο;
*Φυσικά. Αυτό όμως είναι μία πλευρά του προσώπου αυτού. Από τη στιγμή που η κοινωνία αποτελεί σύνθεση πάρα πολλών ατόμων, το πρόσωπο που θα μας δείξει μπορεί εν δυνάμει να είναι και σκληρό, και συμπονετικό, και απάνθρωπο, και τρυφερό, και αδιάφορο και πάρα πολλά ακόμη.
Μπορεί μια μητέρα με δυο παιδιά να γίνει δολοφόνος;
*Παρόλο που η ίδια δεν είμαι μητέρα, θα απαντήσω: σίγουρα ναι. Η μητρότητα πιστεύω πως οξύνει όλα τα συναισθήματα και ιδιαίτερα το ένστικτο της προστασίας -κυρίως των απογόνων μας αλλά κατ’ επέκταση και των δικών μας ανθρώπων. Αυτό είναι πασιφανές και στη φύση. Ένα ζώο που έχει γεννήσει, μπορεί να είναι καμιά φορά πιο επιθετικό από το σύνηθες για να προστατεύσει τα μικρά του. Δε διστάζει να επέμβει εάν νιώσει ότι απειλείται από κάποιον.
Είναι δυνατόν ένας άνθρωπος του Θεού να είναι βιαστής;
*Αναλόγως ποιον ορίζουμε ως “άνθρωπο του Θεού”. Αν μιλάμε για κάποιον που έχει μόνο καλοσύνη στην ψυχή του, δεν τον επηρεάζουν τα ένστικτα της λαιμαργίας, της λαγνείας, της απληστίας, είναι ακριβοδίκαιος, τρυφερός και προστατευτικός με όλους, αγαπάει τον πλησίον του, αν έχει δύο χιτώνες, δίνει τον ένα και σε χαστούκι απαντάει γυρίζοντας και το άλλο μάγουλο, τότε όχι. Δε νομίζω όμως ότι υπάρχουν πολλοί τέτοιοι άνθρωποι στον κόσμο.
Η ιστορία έχει δείξει ότι “άνθρωποι του Θεού” κατ’ επάγγελμα, δηλαδή μέλη του κλήρου -διαφόρων θρησκειών- έχουν αρκετές φορές τελέσει αντίστοιχα εγκλήματα. Τις περισσότερες φορές στη σημερινή εποχή μας ενδιαφέρει το φαίνεσθαι και όχι το είναι. Έτσι λειτουργούν και τέτοιοι άνθρωποι του Θεού -είτε κληρικοί είτε πολίτες- είναι φαινομενικά ευσεβείς, με παρουσία στην εκκλησία, αλλά καθόλου αγνές ψυχές. Είναι εγωιστές αντί να είναι φιλάνθρωποι, φιλόζωοι, με ανάγκη για την προστασία των συνανθρώπων τους.
Συμβαίνει να έχεις μέσα σου και το καλό και το κακό;
*Σε όλους μας συμβαίνει αυτό. Το θέμα είναι τι υπερισχύει και πώς το διαχειριζόμαστε. Σκοτεινές σκέψεις όλοι θα κάνουμε σε κάποια φάση της ζωής μας, αλλά έχει τεράστια διαφορά αν τις υλοποιούμε. Εγώ κρίνω ορθότερο να μη συμπεριφερθώ σε κάποιον με τρόπο που δεν θα ήθελα να μου συμπεριφερθούν εμένα. Ας έχουμε ενσυναίσθηση και ας σεβόμαστε τα προσωπικά όρια των γύρω μας.
Πόσο δύσκολο είναι να αποδεχτούμε την ωμή πραγματικότητα πίσω από τις αλήθειες που συνήθως αποφεύγουμε;
*Χρειάζεται πράγματι πολύ θάρρος. Από τα μεγαλύτερα προβλήματα των κοινωνικών σχέσεων είναι η τάση να κρύβουμε τα προβλήματα “κάτω απ’ το χαλί”. Έτσι όμως μεγαλώνει και το ρήγμα σε μία σχέση: είτε είναι φιλική, είτε ερωτική, είτε επαγγελματική. Με ειλικρίνεια και αντιμετώπιση κάθε προβλήματος στην ώρα του, πιστεύω μπορούν να τεθούν οι σωστές βάσεις για σχέσεις αμοιβαίας εμπιστοσύνης. Πρέπει όμως και οι δύο πλευρές να είναι διατεθειμένες να αντιμετωπίσουν την αλήθεια και να αναλάβουν τις ευθύνες τους, ως οφείλουν.
Μπορείς να μας σκιαγραφήσεις το χαρακτήρα που υποδύεσαι;
*Η Ελένη είναι ένας εξαιρετικά τρυφερός άνθρωπος, η καλύτερη φίλη του ήρωα της ιστορίας μας, Πέτρου, και μητέρα δύο παιδιών. Παρόλο που δεν ήταν αυτή ο αποδέκτης της κακοποιητικής συμπεριφοράς που εξετάζουμε, εξακολουθεί να έχει έρθει αντιμέτωπη με αυτό το γεγονός, κάτι που τη στιγμάτισε. Σίγουρα είναι πιο εύκολο να συνεχίσει τη ζωή της και να “ξεπεράσει” τα όσα συνέβησαν συγκριτικά με το θύμα, αλλά δεν έχει λυτρωθεί πλήρως. Ακόμη αναζητάει την απόδοση δικαιοσύνης και την κάθαρση -και για την ίδια και για τον Πέτρο. Και δε θα διστάσει να φορέσει το σκληρό της πρόσωπο για να υπερασπιστεί τους δικούς της ανθρώπους.
Πείσμα και φαντασία. Πόσο απαραίτητα είναι στο θέατρο;
*Είναι υψίστης σημασίας. Στο θέατρο πλάθουμε κόσμους, οπότε η φαντασία είναι απαραίτητη, μαζί με την παρατήρηση, την πειθαρχία και την εργατικότητα. Το πείσμα -με τη θετική του έννοια- θα έλεγα ότι χρειάζεται σε όλα τα επαγγέλματα και σε όλες τις πτυχές της ζωής μας: να μην το βάζουμε ποτέ κάτω, να συνεχίζουμε να παλεύουμε για την κατάκτηση των στόχων μας.
Ποια είναι τα πλάνα σου για το άμεσο μέλλον;
*Μόλις ολοκληρώθηκε ο κύκλος παραστάσεων για την παράσταση “Αντιγόνη / The Handbrake Project” και το “Θέλημα Θεού” πήρε παράταση. Παρακολουθώ ένα υπέροχο σεμινάριο για την υποκριτική στην κάμερα και αναμένω νέες υπέροχες και δημιουργικές δουλειές.
Είσαι ανοιχτή στις αλλαγές;
*Εννοείται! Είμαι αρκετά πειθαρχημένη αλλά ταυτόχρονα και ένας άνθρωπος που βαριέται εύκολα. Αυτός ήταν και ένας από τους λόγους που ασχολήθηκα με το θέατρο. Ήθελα κάτι δημιουργικό με συνεχείς προκλήσεις και αλλαγές παραστάσεων. Οπότε με εξιτάρουν οι αλλαγές. Μπορεί να είναι δύσκολη καμιά φορά η μετακίνηση από τη βολή μας αλλά νομίζω όλα είναι για καλό.
Ποιο είναι το συναίσθημά σου όταν μία παράσταση ρίχνει αυλαία;
*Συνήθως μια γλυκιά μελαγχολία. Ένας κύκλος κλείνει και ξέρεις ότι αφήνεις σε ένα βαθμό πίσω σου ένα μεγάλο κομμάτι της καθημερινότητάς σου. Αλλά για να είμαι απολύτως ειλικρινής, εξαρτάται από το εκάστοτε έργο και τη συνεργασία. Έχουν υπάρξει και δύσκολες δουλειές που η ολοκλήρωσή τους αποτέλεσε ανακούφιση.
Συμβαίνει να εμπλέκεσαι συναισθηματικά στις δουλειές που συμμετέχεις;
*Δεν είμαι σίγουρη πώς να απαντήσω σε αυτό. Νομίζω είναι κάτι αναπόφευκτο στον δικό μας κλάδο: και όσον αφορά την εργασία καθ’ αυτή και όσον αφορά τους συναδέλφους. Εννοώ πως για να δώσουμε πνοή σε έναν χαρακτήρα οφείλουμε πρώτον και κύριον να τον κατανοήσουμε -τα κίνητρά του, τις ανασφάλειές του, τις επιθυμίες του – και μετά να δημιουργήσουμε ένα πλάσμα το οποίο θα αποτελεί προϊόν φαντασίας με προσμίξεις του δικού μας εαυτού (έτσι ώστε να κατακτήσουμε την αλήθεια και την αυθεντικότητα). Ευνόητο είναι πως θα εμπλακούμε συναισθηματικά, θα αισθανθούμε ό,τι και αυτός, θα πονέσουμε μαζί του, θα γελάσουμε, θα οργιστούμε.
Και όσον αφορά τους συναδέλφους, απαιτείται τεράστια ψυχική και σωματική διαθεσιμότητα και οικειότητα προκειμένου να κάνουμε τη δουλειά μας. Περνάμε ξαφνικά πάρα πολλές ώρες με κάποιους ανθρώπους, δενόμαστε και με το πέρας της δουλειάς χανόμαστε πάλι.
Τώρα, εάν συναισθηματική εμπλοκή εννοούμε την πρόσμιξη χαρακτήρων και ηθοποιών, θόλωμα της πραγματικότητας, τότε όχι, έχω πλήρη επίγνωση. Δεν θα ερωτευτώ συνάδελφο επειδή είναι ερωτευμένοι οι χαρακτήρες μας, ούτε θα μισήσω κάποιον επειδή ο χαρακτήρας του βασανίζει τον δικό μου. Αυτό το βρίσκω προβληματικό, στα όρια της ψυχικής ασθένειας.
Έχεις θέμα με την απόρριψη;
*Είναι κάτι δύσκολο, σίγουρα, που όλοι σε κάποια φάση της ζωής μας καλούμαστε να διαχειριστούμε. Πιστεύω πως σε αυτήν την ηλικία έχω συμβιβαστεί με αυτό και δεν επηρεάζομαι τόσο συναισθηματικά. Ειδικά στη δουλειά μας, με τις ταχύτητες που τρέχουν τα πράγματα, οι απορρίψεις είναι αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Πιο μικρή πληγωνόμουν περισσότερο, έψαχνα να βρω τι φταίει ή γιατί διάλεξαν κάποιον άλλο αντί για μένα. Μεγαλώνοντας καταλαβαίνεις πως υπάρχουν τόσοι πολλοί αστάθμητοι παράγοντες, δεν “φταίει” κάτι απαραίτητα. Είναι ζήτημα πολλών συγκυριών. Οπότε προσπαθώ να κρατήσω κάτι εποικοδομητικό από την κάθε συνάντηση και να πάω παρακάτω. Κάνω τη δουλειά μου όσο καλύτερα μπορώ, έχω βάλει στόχο να εξελίσσομαι συνεχώς και προχωράω. Και αυτή η αντιμετώπιση δεν αφορά μόνο τις επαγγελματικές σχέσεις αλλά και τις προσωπικές: απορρίψεις υπάρχουν παντού, σε όλες τις πτυχές της ζωής μας.
Για ποιο λόγο θα έλεγες «μπράβο» στον εαυτό σου;
*Εάν νιώσω πως κατάφερα με τον όποιον τρόπο και βοήθησα κάποιον, εάν προσέφερα και ήμουν χρήσιμη.
Πώς πιστεύεις ότι θα σε περιέγραφε ένας δικός σου άνθρωπος;
*Μετά από γκάλοπ ελήφθησαν τα εξής αποτελέσματα: οξυδερκής, δοτική, δυναμική, συναισθηματική, πεισματάρα, αθεράπευτα ρομαντική (το αθεράπευτα με πλήγωσε), δημιουργική, τρυφερή, έντονη προσωπικότητα (;;;), ανοιχτόμυαλη, εργατική, τρομερά οργανωτική.
Βέβαια όντως ρώτησα τους δικούς μου ανθρώπους, οπότε καλά πράγματα θα είχαν να πουν.
Έχεις κάποιο άλλο ταλέντο πέρα από την υποκριτική;
*Δεν είμαι σίγουρη εάν θα όριζα κάτι ως ταλέντο. Έχω όμως διάφορες ασχολίες, πέρα από την υποκριτική. Απολαμβάνω να σκιτσάρω και να ζωγραφίζω.
Έχω σπουδάσει και αρχιτεκτονική, οπότε το σχέδιο είναι κάτι πάνω στο οποίο έχω δουλέψει. Μου αρέσει να φτιάχνω διάφορες κατασκευές ή χειροποίητα δώρα για τους αγαπημένους μου.
Προσπαθώ να προσέχω τη φυσική μου κατάσταση, τα τελευταία χρόνια το κάνω μέσα από τις pilates και τον χορό. Μου αρέσει να ασχολούμαι με κάθε πτυχή του θεάτρου, οπότε έχω ασχοληθεί και με σκηνογραφία, ενδυματολογία, σχεδιασμό φωτισμών… Και πάλι δε θα όριζα κάτι ως το “ταλέντο” μου.
Πες μου κάτι που σε ενθουσίασε πρόσφατα.
*Μία έκπληξη πολλών φίλων και γνωστών στην τελευταία παράσταση της Αντιγόνης. Δυστυχώς λόγω οικογενειακων υποχρεώσεων πέρασα το καλοκαίρι μου στην Κρήτη, οπότε δεν παρακολούθησα καμία από τις δύο Αντιγόνες, του Ulrich Rasche και του Θέμη Μουμουλίδη. Θα ήθελα να δω την πιο τελετουργική προσέγγιση του Rasche – θεωρώ πως έχει πολύ ενδιαφέρον ο τρόπος που οι ξένοι αντιμετωπίζουν την αρχαία ελληνική γραμματεία, δεν έχουν μεγαλώσει με αυτά τα έργα οπότε είναι κάτι φρέσκο γι’ αυτούς.
Επομένως ως αγαπημένη μου Αντιγόνη θα πω τη δική μας «Αντιγόνη / The Handbrake Project», σε σκηνοθεσία της Αργυρώς Ταμβάκου, μιας και είναι από τις παραστάσεις που αγάπησα πολύ και είμαι πολύ χαρούμενη και περήφανη που ήμουν κομμάτι της. Στη δική μας Αντιγόνη μαζί με την Αργυρώ Ταμβάκου, τον Γιάννη Οικονομίδη και τον Γιώργο Βραχνό, λέγαμε την ιστορία του συγκεκριμένου μύθου. Εγώ υποδυόμουν τους: Ισμήνη, γέρο του χορού, Τειρεσία, Ευρυδίκη. Ήταν μια ευτυχής στιγμή…
Με τον ανταγωνισμό πώς τα πας;
*Ο υγιής ανταγωνισμός είναι το καλύτερο έναυσμα για να προσπαθήσουμε ακόμη περισσότερο, είναι η κινητήριος δύναμη προς την προσωπική μας εξέλιξη. Πάντα όμως με αγάπη και σεβασμό στους “συμπαίκτες” μας! Δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε, οι κακίες περιττεύουν.
Τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος στην κοινωνία μας σήμερα;
*Ένα κομμάτι ενός μεγάλου παζλ. Να είσαι ενεργό μέλος της κοινωνίας, να προσφέρεις στο κοινωνικό σύνολο, να βοηθάς τους συνανθρώπους σου, να φέρεσαι στους υπόλοιπους με σεβασμό, αλληλεγγύη κι ενσυναίσθηση. Ταυτόχρονα, όμως, να διατηρείς την ατομικότητά σου, να είσαι ανεξάρτητος, αυθεντικός, να μην εξαφανιστείς μέσα στη μάζα.
Τι σημαίνει να είσαι γυναίκα σήμερα;
*Ό,τι και να είσαι άνθρωπος. Τα φύλα μπορεί να έχουν διαφορές όσον αφορά τη βιολογία, αλλά δε θα ήθελα να κάνω διαχωρισμό. Όλοι είμαστε άνθρωποι, όλοι είμαστε ίσοι.
Τι σε απογοητεύει και τι σου δίνει χαρά;
*Με απογοητεύουν οι άσχημες τοξικές συμπεριφορές και μου δίνουν χαρά οι αγνές ψυχές (είτε τετράποδες είτε δίποδες) και οι ζεστές αγκαλιές.
Πώς ορίζεις την αγάπη;
*“Αχ, η αγάπη μάνα μου, πεντάκριβη μανούλα, χόρτο δεν είναι για να βγει με τόση ευκολία. Είναι δεντρί βαθύριζο, π’ αν θες για να το βγάλεις,πριχού μονάχο μαραθεί σ’ οργώνει την καρδιά σου. Βγαίνει μαζί με την καρδιά.
Είν’ η αγάπη βάτος, που αν τύχει μάνα και πιαστείς μέσα στις αγκαθιές του δεν ξεμπερδεύεις εύκολα. Θα φύγεις λαβωμένος…
Είν’ η αγάπη θάλασσα, που γλυκοκυματίζει. Κι αν τύχει τα γαλάζια της νερά σε ξεγελάσουν, τις ομορφιές της λιμπιστείς κι απλώσεις τα πανιά σου, δεν είναι, μάνα, βολετό πίσω για να γυρίσεις. Κι αν σε βοηθήσουν οι καιροί με κίνδυνο μεγάλο στην άλλη άκρη θε να βγεις, αλλιώτικα εχάθης.
Είν’ η αγάπη φονικό που ζωντανό σ’ αφήνει. Ειν’ η αγάπη όνειρο που θέλεις για να τρέξεις μα από τη γη τα πόδια σου δε λες να ξεκολλήσεις. Είν’ η αγάπη χείμαρρος, χιμάει και σε συντρίβει. Αρρώστια είναι ν’ αγαπάς, αρρώστια που σε λιώνει. Μα δε γυρεύεις γιατρικό, δε θέλεις να μερώσεις. Αγάπη είναι ν’ αγαπάς όποια πληγή σ’ ανοίγει. Αγάπη είναι η μοναξιά που πρέπει στον καθένα. Αγάπη είναι να κοιτάς την πόρτα ολοένα. Αγάπη είναι να μιλάς στα φύλλα και στα δέντρα, στα τριαντάφυλλα, στους τοίχους, στα ταβάνια.
Είν’ η αγάπη μάνα μου…”
Νομίζω δεν έχει ειπωθεί ποτέ καλύτερα…
*(Απόσπασμα από την «Γκόλφω» του Σπυρίδωνος Περεσιάδη, με τις προσθήκες του Νίκου Καραθάνου από την παράσταση του 2013).
Μια ευχή για το μέλλον…
*Έναν καλύτερο κόσμο με πολλή αγάπη.
Σε ποιον τόπο θα επιθυμούσες να ζεις;
*Στη χώρα που δεν υπάρχουν ψέματα.
Ποια είναι η σχέση σου με τα ζώα; Υπάρχει κάποιο κατοικίδιο με το οποίο μοιράζεσαι τη ζωή σου;
*Τα λατρεύω! Η φύση είναι πολύ εντυπωσιακή αλλά και σκληρή ταυτόχρονα. Με συναρπάζει να βλέπω ντοκιμαντέρ με ζώα, να προσπαθώ να κατανοήσω τη συμπεριφορά τους. Κάθε ζώο είναι κι ένας καινούργιος θαυμαστός κόσμος. Αγαπώ ιδιαίτερα τους σκύλους και τις γάτες, είναι υπέροχα αγνά πλάσματα κι έχουμε την τύχη να μπορούμε να μοιραστούμε τις ζωές μας μαζί τους. Πιο μικρή, στο πατρικό μου είχαμε ένα υπέροχο Λαμπραντόρ, τον Boris.
Τα τελευταία εννέα χρόνια στην Αθήνα συγκατοικώ με τον αγαπημένο μου τζίντζερ γάτο, τον Macbeth. Και οι γονείς μου στην Κρήτη και εγώ προσπαθούμε να φροντίζουμε τα αδέσποτα της γειτονιάς: τροφή, νερό, στείρωση, ένα καταφύγιο για ύπνο και καμιά φορά “καμπάνιες” για να βρουν ένα ζεστό σπίτι. Αγαπήστε και φροντίστε τα ζώα, είναι υπέροχα, οριακά δεν μας αξίζουν.
Ευχαριστώ πολύ Άντα.
*Κι εγώ ευχαριστώ το Catisart για τη φιλοξενία.
***
Το «Θέλημα Θεού» του Χάρη Λυμπερόπουλου για τους λάτρεις των θρίλερ με 3 extra παραστάσεις
