29.4 C
Athens
Παρασκευή 21 Ιουνίου 2024

Μαργαρίτα Αμαραντίδη, το φέγγος των χρωμάτων

Ξιφομαχούν στα μάτια της φλογίτσες, ιδέες στροβιλίζονται στο μυαλό της, φτεροκοπάει η καρδιά της σε ρυθμό χορευτικό. “Μα τι θα γίνεις; Πρέπει ν’ αποφασίσεις”, της λένε ακόμα. Τελικά το πήρε απόφαση. Θέλει να προσπαθήσει σε όλα. Της αρέσει. Η Μαργαρίτα Αμαραντίδη κάνει θέατρο, χορεύει, τραγουδάει, σκηνοθετεί και λίαν συντόμως θα κρατά το πτυχίο της Σχολής Καλών Τεχνών στο κάτασπρο αβρό χεράκι της. Ό, τι είναι αληθινά σπουδαίο δεν μπορούν να το δουν τα μάτια. Ξέρει πως βλέπεις καθαρά μόνο με την καρδιά. Αυτό είναι το μυστικό της. Πολύπλευρη, επινοητική, πολυμήχανη. Την έχουν πει και… αταξινόμητη. Μια “μικρή πορτοκαλένια” με την απλωσιά της τόλμης της. ‘Ενα κορίτσι αίθριο που σε κάνει να σαστίζεις. Πολυτάλαντη, πολύχρωμη, φωτεινή. Λεπτή, αρμονική, κινείται στη σκηνή με τη χάρη της καλοκαιρινής αύρας, σαν ανάλαφρη κορδέλα, σαν αναρριχώμενη μπουκαμβίλια. Η Μαργαρίτα Αμαραντίδη, μια ολύμπια μαργαρίτα,  πρωτίστως έχει ένα πολύ σημαντικό προσόν. Είναι ειλικρινής με τον εαυτό της. Κι εκείνο που κυρίως την ενδιαφέρει είναι να παίρνει και να δίνει χαρά. Αγαπά να ζωγραφίζει με χρώματα καινούργια τη νεότητα, τις ελπίδες, τις ηλιόλουστες μέρες, τον άνθρωπο και τα άλλα ζώα. Μαργαρίτα μου αμάραντη, είμαι σίγουρη ότι συμφωνείς: η χαρά και τα όνειρα μας σώζουν.

Διαβάστε τη συζήτησή μας.

Το cat is art ευχαριστεί την Έλενα Χαραλαμπάκη, τον Δημήτρη Κοντό, καθώς και το Photoshoot Studio, για τις φωτογραφίες.

Στη σκιά του βουνού των θεών

* Μεγάλωσα στην Ελασσόνα, κάτω από τη σκιά του βουνού των θεών, του Ολύμπου, τον οποίο και έβλεπα -πάντα χιονισμένο- από το παράθυρο της τάξης μου στο σχολείο. Οι παππούδες μου αυτόχθονες οι μισοί και οι άλλοι μισοί πρόσφυγες από τον Καύκασο και τη Ραιδεστό της Ανατολικής Θράκης.

Η γιαγιά Μαργαρώ

* Μεγάλωσα με τα τραγούδια της γιαγιάς της Μαργαρώς, που άφησε την πατρίδα της παιδάκι. Η φωνή της και το σθένος της ήταν οι αποσκευές της, ούτε γράμματα δεν ήξερε.

Ένας Πόντιος «Ζορμπάς»

* Μεγάλωσα με έναν παππού Πόντιο “Ζορμπά”, με ατέλειωτες βόλτες με τα ποδήλατα μαζί του, φαγοπότια, μικροαπατεωνιές τύπου “μην το πεις στη μάνα σου όμως αυτό” και ατέρμονες ιστορίες του που κρατούσαν καθηλωμένους εμένα, τον αδερφό μου, μικρούς και μεγάλους, μέχρι την τελευταία του λέξη. Θυμάμαι επίσης έντονα τα τραπεζώματα και τις εκδρομές με το τεράστιο και θορυβώδες σόι μας. Ήταν δεν ήταν γιορτή, πάντα κατέληγαν σε χορό και τραγούδι -εδώ μιλούν και λαλούν οι αυτόχθονες!

Το «ξύπνημα της άνοιξης»

* Θυμάμαι τις ξεχωριστές μυρωδιές των εποχών, ιδιαιτέρως το φθινόπωρο και την άνοιξη. Το δικό μου “ξύπνημα της άνοιξης”, το γυμναστήριο, τη φιλαρμονική, τις παρέες!

Η γνώση του κόσμου και της τέχνης

* Για όλα φταίει το Θεσσαλικό Θέατρο και η παράσταση “Φοιτηταί” του Ξενόπουλου του Κώστα Τσιάνου. Από ‘κεί και πέρα, ευτυχώς ξέφυγα από τις γνωστές “λοιμώξεις” και πέρα από “μικρόβιο της υποκριτικής”, για μένα το θέατρο, σε όλες του της εκφάνσεις, άνοιξε μια τεράστια πόρτα προς τη γνώση του κόσμου και της τέχνης στο σύνολό της. Έτσι κατέληξα να σπουδάζω εικαστικά στην Καλών Τεχνών της Αθήνας, από το 2006 και πραγματικά δε θεωρώ πως κάνω μια σπουδή με διαφορετικό στόχο.

Ο δρόμος της τέχνης

* Η οικογένειά μου ποτέ δεν εναντιώθηκε στα σχέδιά μου και τις επιλογές μου. Ίσως μόνο από ανησυχία, όπως όλοι οι γονείς. Εξάλλου ποτέ δεν θεώρησαν ότι κάνω κάτι που χρήζει ιδιαίτερης προσοχής, θέλουν απλώς το παιδί τους να είναι καλά. Οι δύο άνθρωποι που συνέβαλαν αποφασιστικά ως προς το δρόμο της τέχνης είναι η Βασιλική Καραγιώργου (γυμνάστρια και καθηγήτρια χορού) και η Χρυσή Γιάντσιου (συγγραφέας και δασκάλα θεάτρου). Και οι δύο εξαιρετικές προσωπικότητες, που με ανέλαβαν από παιδί και με τον τρόπο τους διαμόρφωσαν τις επιλογές μου.

Ταξίδια

* Αν δεν γινόμουν ηθοποιός, τι θα ήθελα να είχα γίνει; Κάτι που να με ταξιδεύει και κυριολεκτικά (χα, χα!). Ή τουλάχιστον περισσότερο! Το καλοκαίρι του 2007 με τη Σοφόκλεια “Ηλέκτρα” του Πέτερ Στάιν γυρίσαμε τον κόσμο όλο! Αυτό θα ’θελα να μου συμβαίνει πιο συχνά.

Filippe Gaulier στο Παρίσι

* Από τους δασκάλους μου θυμάμαι με αγάπη τον Filippe Gaulier στο Παρίσι. Ο Filippe σε κάνει άνθρωπο ηθοποιό, όχι επαγγελματία ηθοποιό. Όταν πας στη σχολή του, το μόνο που ξέρει για σένα είναι το όνομά σου, ούτε βιογραφικά, ούτε περγαμηνές, ούτε τίποτα. Στη σκηνή όλοι είμαστε ίσοι. Όλα φαίνονται ξεκάθαρα, ό, τι κουβάλας στη ζωή σου το φέρνεις και πάνω στη σκηνή. Σε μαθαίνει με τον πιο απλό και παιγνιώδη τρόπο, το πιο σκληρό απ’ όλα: να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου και με τους άλλους, να παίρνεις και να δίνεις χαρά μόνο από αυτό.

Τουανέτα

* O πρώτος ρόλος που έπαιξα ήταν η Τουανέτα από τον «Κατά Φαντασίαν Ασθενή» του Μολιέρου.

«Ο μικρός πρίγκιπας»

* Το πιο σημαντικό ανάγνωσμα στη ζωή μου ήταν  “Ο μικρός πρίγκιπας”, του Αντουάν ντε Σεντ-Εξιπερί.

Περήφανη

* Πότε ένιωσα περήφανη; Περήφανη μάλλον όχι, ικανοποιημένη ναι, όταν πετυχαίνω τους στόχους μου.

Συγκίνηση

* Τα μάτια των ανθρώπων και των άλλων ζώων με συγκινούν βαθιά και μπορεί να μου φέρουν δάκρυα. Όταν βλέπω γονείς, επίσης. Αλλά το ίδιο βαθιά μπορεί να συγκινηθώ και από τη μουσική.

Τραγούδι, μουσική, χορός

* Η σχέση μου με αυτές τις τέχνες είναι αυτή που ακόμα με καθιστά “αταξινόμητη”, όπως μου έλεγε, πειράζοντάς με, ένας αγαπημένος φίλος παλιότερα. Επίσης πολλοί ακόμα μου λένε «μα τι θα γίνει, πρέπει να διαλέξεις» και το προσπάθησα είναι αλήθεια. Τελικά διαπίστωσα πως δεν πρέπει να διαλέξω, αλλά να προσπαθήσω περισσότερο και σε περισσότερα επίπεδα. Δεν έχω πρόβλημα, μ’ αρέσει!

Κάθε ρόλος είναι πρόκληση

* Όχι δεν φιλοδοξώ να ερμηνεύσω κάποιους ρόλους του κλασικού ρεπερτορίου, από την άποψη ότι είναι άπειροι! Μέσα σε καλές συνεργασίες ο οποιοσδήποτε ρόλος είναι πρόκληση και μου φέρνει την ίδια χαρά και ενθουσιασμό να ασχολούμαι μαζί του.

Συνέπεια

* Με ενδιαφέρει το να είμαι συνεπής, υπεύθυνη και ειλικρινής στην τέχνη μου. Πολύ λιγότερο η φήμη.

Το θαύμα, πραγματικότητα

* Μου αρέσουν όλες οι διαδικασίες στη θεατρική πράξη, γι’ αυτό και τελευταία σκηνοθετώ κιόλας. Αγαπώ το θέατρο σε όλο το φάσμα του. Μου αρέσει που έχει διάρκεια και που το καλό ή το κακό που θα προκύψει στην πρόβα είναι στην ουσία το ζύμωμα όλων αυτών που το φτιάχνουν. Μαθαίνεις πολλά μέσα από τη συνεργασία. Αλλά και το σινεμά με συναρπάζει. Είναι συγκινητικό να βλέπεις όλους αυτούς τους ανθρώπους να συγχρονίζονται με τόση μέριμνα για τη μία και μοναδική στιγμή στο γύρισμα. Όλη αυτή η προσπάθεια που δε φαίνεται, η εκτός κάδρου, με συγκινεί. Και τα δύο πάντως στοχεύουν στη μαγεία, στο θαύμα, στην τέλεια ψευδαίσθηση. Πάντα θα με συναρπάζουν οι «πατέντες» που κάνουν το θαύμα πραγματικότητα και στο θέατρο και στο σινεμά. Δώστε μου προβλήματα, να σας τα λύσω όλα με «πατέντα».

«Κώδικας Χαμουραμπί»

* Με τους καλούς φίλους και συνεργάτες Τίνα Αλεξοπούλου, Κωνσταντίνο Γιαννακόπουλο, Ευγενία Μωράκη και τον συνθέτη και πιανίστα Γιάννη Αναστασόπουλο φτιάξαμε ένα ιδιότυπο θέαμα «καμπαρέ grec», όπως το λέμε, με τον τίτλο «Κώδικας Χαμουραμπί» και παίζεται στο «Μono Tapas Bar» στην πλατεία Μητροπόλεως. Το καμπαρέ μας είναι γεμάτο αγαπημένα τραγούδια από το μουσικό θέατρο, τον κινηματογράφο (κυρίως ελληνικά), πολιτική σάτιρα, αυθόρμητες στιγμές με το κοινό. Είμαστε πολύ ικανοποιημένοι. Ο καθένας μας έβαλε τον καλύτερό του εαυτό και ό, τι πιο ειλικρινές και οικείο είχε και απ’ ό, τι φαίνεται αυτό μετράει πολύ θετικά. Ο κόσμος το νιώθει και το απολαμβάνει. Είναι μια φοβερή εμπειρία να έχεις το κοινό τόσο κοντά σου και το βρίσκω πολύ τίμιο το να υπάρχει αυτή η σχέση, να αφουγκράζεται επί της ουσίας ο ένας τον άλλο και να φροντίζει γι’ αυτό το «θαύμα» του «εδώ και τώρα». Έτσι όλοι περνάμε καλά, γιατί καμιά πλευρά δεν παραμελεί την άλλη.

«Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας»

* Εκτός του καμπαρέ, είμαι σε φάση προβών με την ομάδα βλακlist, της οποίας είμαι ιδρυτικό μέλος, για το «Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας» του Σαίξπηρ, που θα παρουσιαστεί στο θέατρο «Βικτώρια» το χειμώνα που μας έρχεται.

Τζαζ μπάντα

* Σε φάση προβών είμαι και με τους Dejavoodoo, μια υπέροχη τζαζ μπάντα στην οποία θα τραγουδάω.

Πτυχίο Καλών Τεχνών

* Αν όλα πάνε καλά, φέτος παίρνω πτυχίο από την Καλών Τεχνών της Αθήνας.

Το αγαπημένο μου αντικείμενο

* Η φωτογραφική μου μηχανή είναι το αγαπημένο μου αντικείμενο. Μαζί της ποτέ δε νιώθω μόνη, δε βαριέμαι, νιώθω δημιουργική.

Στο δρόμο

* Παρατήρησα στο δρόμο ταμπελίτσα πανομοιότυπη, η μία και η αυτή, με την επιγραφή «πεινάω», να αλλάζει χέρια ανά «βάρδια» σε πιάτσα ζητιάνων στην Πανεπιστημίου. Τα σύγχρονα επαγγέλματα, βλέπετε. Ακόμα εκεί είναι.

Καλοί φίλοι

* Γελώ με την καρδιά μου με το καλό χιούμορ. Και το αναζητώ όσο τίποτα άλλο στις συναναστροφές μου. Το γέλιο μπορεί ακόμα και να με μεθύσει. Μόνο γελώντας με καλούς φίλους, μπορώ να περάσω υπέροχα!

Η αδικία

* Δεν αντέχω την αδικία, την αγένεια, την αχαριστία. Επίσης δεν μπορώ να κατανοήσω τον ρατσισμό και τον σπισισμό. 

Φιλία

* Μη με ρωτάς αν οι φιλίες μεταξύ ηθοποιών έχουν διάρκεια. Η φιλία είναι φιλία. Τέλος.

Αγαπημένα πρόσωπα

* Το ιδανικό μέλλον για μένα θα είναι να έχω υγεία, τύχη, δημιουργικότητα, αγαπημένα πρόσωπα κοντά μου.

Σαράντα γατιά…

* Μεγάλωσα με πολλά υπέροχα πλάσματα στην αυλή μας. Πάνω από σαράντα γατιά, όλων των τύπων, ράτσας, ταράτσας και κάθε δυνατής αιμομιξίας ανά τα έτη. Σκυλιά επίσης αγαπημένα, οικόσιτα ή κόπροdogs. Παπαγαλάκια, καναρίνια, σπουργίτια, χελώνες, ψάρια, κότες… και… σίγουρα κάτι ξεχνάω! Αστεία αλλά και συγκινητική ιστορία, ακόμα θυμάμαι την απελευθέρωση του ψαριού που κάναμε βράδυ οικογενειακώς στο ποτάμι της Ελασσόνας. Γυρνώντας από κάποιο γλέντι βρήκαμε το ψαράκι που είχε πιάσει ο αδερφός μου και μέχρι τότε κολυμπούσε σε μια λεκάνη για ρούχα, να χαροπαλεύει κάτω από τον καναπέ γεμάτο σκόνη στα λέπια του. Ο πατέρας μου το βούτηξε γρήγορα γρήγορα, το ξέπλυνε, το ξαναπέταξε στη λεκάνη και μας είπε: «Έχει κι αυτό μανούλα και μπαμπά. Θα ανησυχούνε που λείπει τόσον καιρό. Κι αν αυτό πάθει κάτι θα το ’χουμε κρίμα στον λαιμό μας. Φύγαμε, στο πόταμι!».

Η σχέση μας με τα άλλα πλάσματα

* Και στην Αθήνα είχα γάτες. Αλλά τώρα δεν έχω. Με απασχολεί πολύ το θέμα των ζωντανών. Πολλές φορές έχω αναρωτηθεί επίσης για το αν θα πρέπει να τρώμε τα ζώα, ήμουν και βετζετέριαν για ένα φεγγάρι. Γενικά τα ζώα και η ζωή των άλλων πλασμάτων, το πώς οριοθετούμαστε σε σχέση μ’ αυτά, είναι ένα τεράστιο θέμα.

Μαργαρίτα σ’ ευχαριστώ.

* Κι εγώ σ’ ευχαριστώ Ειρήνη!

* Η φωτογράφιση πραγματοποιήθηκε από την Έλενα Χαραλαμπάκη και τον Δημήτρη Κοντό στο Photoshoot Studio.

* Photoshoot Studio, Αλέκου Παναγούλη 60, Νέα Ιωνία, Αθήνα. Τηλέφωνο 2114085157. www.photoshootstudio.gr

 

 

 

Σχετικά άρθρα

Κυνηγήστε μας

6,398ΥποστηρικτέςΚάντε Like
1,713ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
713ΑκόλουθοιΑκολουθήστε


Τελευταία άρθρα

- Advertisement -