Cat Is Art

Αλέξης Σταμάτης: Δεν γράφουμε για να αποδράσουμε από τον κόσμο αλλά για να τον ξαναβρούμε…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Tης Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Στο τελευταίο του βιβλίο, «Το Βιβλίο της Βροχής», οι ήρωές του ανασαλεύουν, συστρέφονται, συμπλέκονται μέσα τους και μεταξύ τους. Μια καταιγίδα στη ζωή τους, υπερκόσμια και μεταφυσική, έρχεται να κατακρημνίσει τα πάντα ή να τα τοποθετήσει στη φυσική τους θέση. Το μυαλό του συγγραφέα μέσα στην εκστατική του δίνη τρέχει. Μπροστά. Με το ίδιο πείσμα που όταν ήταν παιδί κολυμπούσε γρήγορα και εντατικά, με το ίδιο πάθος που άφηνε επίτηδες στην πισίνα τα παιδιά του Ολυμπιακού να τον περάσουν σαν μια υπέρτατη πράξη αφοσίωσης στον Θρύλο. Το βλέμμα του, παρατηρητικό, οξυδερκές, διεισδυτικό, παρακολουθεί επίμονα την ταλάντωση της ανελέητης καθημερινότητας γιατί μέσα από το δικό της αδιανόητο βάρος ανορύσσει και εξορύσσει. Πάντα σε μια ευρύτερη θέαση, σε μια εναέρια θέαση, μια θέαση ανάτασης, μια θέαση του χρόνου, μια θέαση του τόπου και της ζωής, θέαση των συνόρων του απείρου. Αναπολώντας και απογειώνοντας. Ο Αλέξης Σταμάτης μπήκε στη ζωή μας με τον «Έβδομο Ελέφαντα» το 1998, που αρχικά εκδόθηκε στη Μεγάλη Βρετανία. Έκτοτε κάθε ένα με δύο χρόνια μας αφιερώνει κάτι νέο, δυνατό και τρυφερό, κάτι που μοιάζει με ορατό φως, σαν ουράνιο τόξο. Μέχρι τώρα έχει προσφέρει στην ελληνική λογοτεχνία, σαν κατάθεση ψυχής, είκοσι δύο βιβλία (μυθιστορήματα, διηγήματα, βιβλίο για παιδιά, νουβέλες, ποίηση). Στα ταξίδια γραφής τον τραβάνε σαν μαγνήτης οι ενοχές και οι ανοχές, οι ελπίδες, οι αναπληρώσεις, οι αεικίνητες αναζητήσεις σκηνών και βιωμάτων. Στη συνέντευξη που παραχωρεί στο catisart, αναφέρεται -μεταξύ άλλων- και σε μια φράση του Walter Wellesley Smith (ενός αθλητικογράφου!) που έλεγε πως το γράψιμο δεν είναι και τίποτα. Απλά κάθεσαι στη γραφομηχανή και κόβεις μια φλέβα. Πώς να μη συμφωνήσω! Μόνον όταν ανοίγεις τις φλέβες σου να ματώσουν σταγόνα σταγόνα στη σελίδα ή στο πληκτρολόγιο, έρχεσαι σε επαφή με τον αναγνώστη. Αν δεν πιστεύεις στους χαρακτήρες σου ή την ιστορία που γράφεις με όλη σου τη διάνοια, με όλη σου τη δύναμη, εάν δεν αισθάνεσαι χαρά και ενθουσιασμό ενώ γράφεις, τότε μη σπαταλάς χαρτί γιατί υπάρχουν κι άλλοι τρόποι να πληρώσεις το νοίκι… «Από όλα όσα έχουν γραφτεί, αγαπώ μόνον αυτό που γράφει κανείς με το αίμα του», έγραφε ο Νίτσε. Kαι για τον Αλέξη Σταμάτη «δεν είναι εκτονωτική η διαδικασία» της γραφής. Η δημιουργία γι’ αυτόν «δεν είναι εκτόνωση του πνεύματος, είναι έκφραση, έκλυσή του». Είναι εξόρμηση, ανεύρεση, προσκύνημα. Το πνεύμα τρέμει πριν από το άλμα των κατάλληλων λέξεων. «Δεν πιστεύω ότι γράφουμε ή διαβάζουμε για να αποδράσουμε από τον κόσμο αλλά για να τον ξαναβρούμε», μου λέει. Κι εγώ θέλω να επιμείνω προς εσάς, να διαβάσετε τα βιβλία του… Ιδιαίτερα το τελευταίο, ένα έργο πολυδιάστατης αφηγηματικής δομής, πολυπρόσωπο και μεγαλοπρεπώς χορωδιακό, «Το Βιβλίο της Βροχής». Να αιφνιδιαστείτε από την πιο άγρια καταιγίδα στην ιστορία της πόλης, η οποία ξεσπά κατά τη διάρκεια μιας ηλιόλουστης μέρας. Να κάνετε χούφτα τα χέρια σας για να πιείτε το βρόχινο νερό και οι ιστορίες διαφορετικών χαρακτήρων να στροβιλίζονται και να πέφτουν στον υποθάλαμο του νου σαν πούπουλο. Μια βροχή, βροχή ευεργετική, μελαγχολική, ερωτική, μαγευτική, που επιστρέφει τα χαμένα χρόνια, τις απολεσθείσες εικόνες, τις θρυμματισμένες και σεβάσμιες μνήμες…

Διαβάστε τη συνέντευξη.

Ποια ήταν τα αναγνώσματα των πρώτων παιδικών σας χρόνων;

* Όλιβερ Τουίστ, Ντέιβιντ Κόπερφιλντ, Τρεις Σωματοφύλακες, Ο κόμης Μοντεχρήστος, Οδύσσεια.

Υπάρχει κάποια «θρυλική ιστορία» σχετικά με την παιδική σας ηλικία;

* Πάμπολλες. Μια που αναφέρατε το επίθετο θρυλική, υπάρχει η εξής: Από παιδάκι ήμουν «βαμμένος» Ολυμπιακός αλλά και πολύ καλός κολυμβητής έχοντας ίσως πάρει το ταλέντο από τη μητέρα μου, η οποία ήταν πρωταθλήτρια Ελλάδος στις νεανίδες στο ύπτιο. Ωστόσο μέναμε κέντρο και δεν υπήρχε άλλη πισίνα να με γράψει πάρα αυτή… του Παναθηναϊκού! Έτσι γράφτηκα στον ΠΑΟ και προπονούμουν στην πισίνα της Λεωφόρου. Μερικές φορές όμως πηγαίναμε για προπόνηση στο κολυμβητήριο του Ρουφ όπου πέφταμε μαζί με τα παιδιά του Ολυμπιακού. Έβλεπα ότι τους κέρδιζα άνετα. Κάποια στιγμή ήρθε η ώρα του πρώτου επισήμου αγώνα. Φανταστείτε το πάθος μου για την ομάδα, μια και κολύμπησα με λιγότερη ένταση αφήνοντας επίτηδες τα δυο παιδιά του Ολυμπιακού να με περάσουν! Νομίζω ότι είναι η υπέρτατη πράξη αφοσίωσης στο Θρύλο που έχω κάνει.

Σπουδάσατε Αρχιτεκτονική σαν τον πατέρα σας, Κώστα Σταμάτη, γράφετε και ποίηση σαν τη θεία σας, ποιήτρια Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, σκεφτήκατε ποτέ να γίνετε ηθοποιός σαν τη μητέρα σας, Μπέττυ Αρβανίτη, καθότι σπουδάσατε και κινηματογράφο;

* Παρόλο που είμαι φανατικός θεατρόφιλος και σινεφίλ, εκείνο που κάποτε μου άσκησε έλξη ήταν η κινηματογραφική σκηνοθεσία και όχι η υποκριτική. Κάπου ωστόσο, εσχάτως, με έχει πιάσει ένα περίεργο «σαράκι». Μάλιστα πέρσι είχα μια πρόταση να παίξω σε ένα θεατρικό έργο αλλά ορθώς το αρνήθηκα. Εκείνο που πιστεύω είναι ότι για αν καταπιαστείς με κάτι τόσο δύσκολο και απαιτητικό όπως η υποκριτική, όπου το εργαλείο σου είναι το ίδιο σου το νευρικό σύστημα, θέλεις οπωσδήποτε τη σχετική παιδεία την όποια δεν διαθέτω, οπότε θα εξακολουθώ να γραφώ θεατρικά έργα και να βλέπω ταινίες ως θεατής.

Τι αξίες σας έδωσε η οικογένειά σας;

* Αυτό που με δίδαξε η παιδική μου ηλικία είναι να στέκομαι στα δικά μου πόδια και μόνον.

Για να γράψετε αντλείτε έμπνευση ή υλικό και από προσωπικά βιώματα;

* Φυσικά. Άλλες φορές αυτό γίνεται εκούσια κι άλλες ακουσία, με το δεύτερο να έχει και το περισσότερο ενδιαφέρον. Έχεις κατασκευάσει ως χαρακτήρα π.χ. μια ηλικιωμένη γυναίκα και αρκετό καιρό ίσως και χρόνια αργότερα καταλαβαίνεις ότι είσαι εσύ. Συμφωνώ απόλυτα με τον Μπόρχες που λέει πως όλη η λογοτεχνία είναι αυτοβιογραφική. Η δημιουργία δεν είναι εκτόνωση του πνεύματος, είναι έκφραση, έκλυσή του. Ο Walter Wellesley Smith (ένας αθλητικογράφος!) έλεγε πως το γράψιμο δεν είναι και τίποτα. Απλά κάθεσαι στη γραφομηχανή και κόβεις μια φλέβα. Η ουσία είναι πως όλα στη ζωή είναι «προς γραφήν». Και εκείνα που είναι ίσως τα πιο ενδιαφέροντα είναι αυτά που συνήθως μένουν απ’ έξω από την «ορατή» καθημερινότητά μας, εκείνα που τους δίνουμε και ιδιαίτερη σημασία. Που τα θεωρούμε δεδομένα. Η συγγραφή είναι ένας άλλος τρόπος να δεις τα πράγματα, εκείνα τα ίδια που μπορείς να περνάς χιλιάδες φορές μπροστά τους – αλλά έρχεται αυτή η έκλαμψη (εκείνη η «επιφάνεια») και τα φωτίζει με διαφορετικό τρόπο. Ίσως αυτός είναι ο δίαυλος με το κοινό. Το ότι του μιλάς για κάτι που ξέρει καλά, αλλά του μιλάς αλλιώς. Βλέπω σε διαφημίσεις συχνά το βιβλίο να συνδέεται με μια «απόδραση» από τον εαυτό, από τη ζωή. Δεν πιστεύω ότι γράφουμε ή διαβάζουμε για να αποδράσουμε από τον κόσμο αλλά για να τον ξαναβρούμε. Γι’ αυτό δεν είναι εκτονωτική η διαδικασία. Είναι μια διαδικασία ανεύρεσης, ανασκαφής, εξόρυξης. Γιατί όσο κι αν η σύγχρονη πραγματικότητα προσπαθεί να κάνει τη ζωή μας ένα «πρότζεκτ», έρχεται η τέχνη και της χαλάει τη μαγιά. Επαναφέρει την ταλάντωση της καθημερινότητας. Το αδιανόητό της βάρος. Η ανελέητη καθημερινότητα, που αν σταθείς ένα λεπτό αν την παρατηρήσεις από απόσταση, τα κάνει όλα σμπαράλια. Η συγγραφή θεωρεί πως η παραμικρή ανθρώπινη δραστηριότητα είναι σημαντική. Πως όλοι μας είμαστε ικανοί για όλα και πως αυτή η αιώνια ταλάντευση – ισορροπία του ανθρώπου ανάμεσα στην επικινδυνότητα και την ανάταση, ανάμεσα στο τερατώδες και το ευγενές, είναι ένα τραγούδι που μπορεί να τραγουδιέται για πάντα σε πολλές παραλλαγές και με πολλούς τρόπους.

Πόσο χρόνο χρειαστήκατε για να γράψετε το τελευταίο σας βιβλίο «Το βιβλίο της βροχής»;

* Περίπου δέκα μήνες γράψιμο και άλλο τόσο η διόρθωση.

Στο βιβλίο αυτό, «Το Βιβλίο της Βροχής», τοποθετείτε τους ήρωές σας στο στενό χρονικό περιθώριο μιας καταιγίδας. Μια καταιγίδα είναι αρκετή για να ανατρέψει ζωές;

* Ως ένα σημείο ναι. Ο Ηλίας π.χ. έχοντας μια αμυδρή συναίσθηση της πραγματικότητας οδηγείται σε μια αναπόληση, η Χαρά έχοντας σωματικά απωθημένα κινητοποιεί τη γεύση και σε προέκταση τον ερωτισμό της, η Ιόλη ως καλλιτέχνης εισπνέει θα έλεγες ολόκληρο το φαινόμενο, ο μετανάστης Νταράν δέχεται τον κατακλυσμό πάνω του λες και όχι μόνον τον μουσκεύει ως το μεδούλι, αλλά τον μεταλλάσσει, και ο Στεφάνου, ως συγγραφέας, παρατηρώντας τη βροχή από το τζάμι χάνεται σε ονειροφαντασίες.

Επίσης, πόσο λυτρωτική μπορεί να γίνει μια καταιγίδα;

* Η βροχή είναι ένα έντονο φυσικό φαινόμενο που μπορεί να είναι από ευεργετικό έως και καταστρεπτικό. Μια συνθήκη έξω από τα συνηθισμένα, όταν μιλάμε μάλιστα για μια από τις χειρότερες καταιγίδες στη ιστορία της πόλης, η όποια είναι φυσικό να ανυψώνει τις συγκεκριμένες ευαίσθητες ψυχές των ηρώων πάνω από το έδαφος. Το αν αυτό αποτελεί «κάθαρση» ή όχι, ας το κρίνει ο αναγνώστης.

Ποια είναι η αίσθηση που σας αφήνει ο ήχος της βροχής;

* Μελαγχολική, ερωτική, μαγευτική, ποιητική. Νερό που πέφτει από τον ουρανό, τι πιο υπέροχο…

Μπορείτε να κλάψετε «μες στο νερό»;

* Αφού έγραψα το ομώνυμο βιβλίο, συζητάγαμε με πολλούς γνωστούς εάν αυτό είναι δυνατό στην πράξη. Κατέληξα ότι εάν πέσεις κλαμένος στο νερό, μπορείς να συνεχίσεις τους λυγμούς υποθαλάσσια. Ωστόσο, το να σου έρθουν δάκρυα ενώ είσαι μέσα στο νερό, το βρίσκω μάλλον αδύνατον. Βέβαια στη λογοτεχνία το ανύπαρκτο δημιουργεί το υπαρκτό.

Ποιοι είναι οι προσωπικοί σας «χαμαιλέοντες»;

* Κατοικούν στο νου μου και είναι φανταστικοί.

Χρειάστηκε να σκοτώσετε κάποτε κάτι… που αγαπούσατε;

* Σελίδες κειμένων που ήταν πολύ αγαπημένες για μένα αλλά άχρηστες για το βιβλίο.

Ό, τι τελειώνει, οφείλει να τελειώνει πάντα καλά;

* Όχι απαραίτητα. Για μένα σημασία έχει η διαδρομή και όχι το αποτέλεσμα. Εάν η διαδρομή είναι ερεθιστική και δημιουργική το αποτέλεσμα είναι αληθινό και αυτό είναι που με ενδιαφέρει πρωτίστως.

Πιαστήκατε ποτέ να κινείστε «σαν τον κλέφτη μες στη νύχτα»;

* Όχι. Ως χαρακτήρας είμαι μάλλον πάμφωτος. Μπορεί γράφοντας να δημιουργώ σκοτεινούς έως και μηχανογραφικούς χαρακτήρες αλλά υπάρχει φυσικά η υγιής απόσχιση.

Τι να υποθέσουμε πως κρύβετε στα συρτάρια σας;

* Όχι… σκορπιούς πάντως σαν τον Ίψεν που είχε έναν μέσα σε ένα γυάλινο κουτί και τον τάιζε για να του έρθει η έμπνευση. Έχω τα κλασικά, από μολύβια μέχρι το κλειδί για την εξαέρωση του καλοριφέρ.

Με ποιο βιβλίο σας κάνατε το πιο πολυδαίδαλο και ίσως το πιο… πολυδάπανο ταξίδι σας;

* Με το «Μπαρ Φλωμπέρ», όπου ακολούθησα τη διαδρομή του ήρωα: Βαρκελώνη, Φλωρεντία, Βερολίνο και τέλος Ορεινή Αρκαδία. Ήταν ένα βιβλίο που γραφόταν on the road. Υπέροχη εμπειρία που μου άνοιξε πολλούς δρόμους και θα μου μείνει αξέχαστη.

Είστε τύπος μοναχικός ή κοινωνικός;

* Κοινωνικά μοναχικός και μοναχικά κοινωνικός.

Τι σας δημιουργεί αποστροφή στην ειδησεογραφία των ημερών;

* Το προσφυγικό δράμα και ο άκρατος λαϊκισμός από όπου και αν προέρχεται.

Πώς κρίνετε τη σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία; Υπάρχει νέο αίμα;

* Υπάρχει και μάλιστα πολύ σημαντικό. Ειδικά στο χώρο του διηγήματος υπάρχουν εξαιρετικά ταλέντα.

Τι ζητούν, κατά τη γνώμη σας, οι νέοι στην εποχή μας;

* Ταυτότητα, προσωπική φωνή, έρωτα, αγάπη και ευκαιρίες.

Ως αναγνώστης, πώς ορίζετε ένα καλό βιβλίο και ποιοι είναι οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;

* Ένα βιβλίο που με στίγμα που με κρατάει όχι απαραίτητα για να μάθω τι θα γίνει. Όσο για τους αγαπημένους συγγράφεις ουκ έστιν αριθμός.

Η λογοτεχνία μπορεί να θεωρηθεί επαναστατική πράξη σήμερα;

* Σε ποια χώρα; Εάν μιλάμε για τη δική μας, δεν το νομίζω. Είναι τόσο απαξιωμένη η τέχνη στην Ελλάδα που δεν μπορούμε να συζητάμε ούτε για τα αυτονόητα πόσο μάλλον για επαναστάσεις. Επαναστατικούς δημιουργούς μπορούμε να έχουμε αλλά χρειάζονται και οι αντίστοιχοι επαναστατικοί φιλότεχνοι και αρωγοί της τέχνης.

Τι κάνει τους ανθρώπους απόμακρους και απάνθρωπους;

* Ο φόβος, η ανασφάλεια, η ζηλοφθονία, τα προσωπικά ελλείμματα.

Το γράψιμο είναι έρωτας ή αγάπη;

* Είναι κάτι άλλο. Πίστη.

Πότε θαυμάζετε και τι;

* Όταν μου δημιουργεί μια αίσθηση «άλλου κόσμου» που με ελκύει να τον εξερευνήσω. Όταν δηλαδή είναι ελκυστικά ανοίκειο.

Τι αποτελεί πρόκληση για σας και τι σας φοβίζει;

* Το να γίνομαι κάθε φορά και καλύτερος. Το μόνο που με φοβίζει είναι η απώλεια.

Υπάρχουν πράγματα που μπορούν να σας κάνουν να χάσετε την υπομονή σας;

* Δεν είμαι και τόσο γνωστός για την υπομονή μου. Παρόλα αυτά μεγαλώνοντας προοδεύω. Δεν είμαι καθόλου οξύθυμος, αλλά έχω ένα πολύ έντονο «θέλω» που ενστικτωδώς σπεύδω για να το ικανοποιώ, ποτέ ωστόσο εις βάρος των άλλων.

Τι μπορεί να σας κάνει να δακρύσετε και τι να χαμογελάσετε αυθόρμητα;

* Ο έρωτας.

Ετοιμάζετε το επόμενο βιβλίο σας; Αν ναι, τι θέμα θα έχει;

* Είναι πολύ νωρίς ακόμη, αλλά πολύ σχηματικά μιλώντας, έχει ως συνθήκη την άφιξη ενός περιπλανώμενου θιάσου σε ένα απόμακρο νησί.

Ποια είναι η σχέση σας με τα ζώα; Έχετε κατοικίδιο;

* Τα αγαπώ πάρα πολύ. Όταν ήμουν 7 χρονών είχα ένα σκυλάκι τον Μιλού. Δυστυχώς έκτοτε δεν είχα ξανά κατοικίδιο.

Σας ευχαριστώ πολύ!

* Κι εγώ ευχαριστώ!

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ – ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ

Αλέξης Σταμάτης – Το βιβλίο της βροχής

Αθήνα, 2009. Kατά τη διάρκεια μιας ηλιόλουστης μέρας, ξεσπά ξαφνικά μια από τις πιο άγριες καταιγίδες στην ιστορία της πόλης, αιφνιδιάζοντας τους ήρωες του βιβλίου, οι οποίοι συνδέονται με ποικίλους τρόπους μεταξύ τους. Χαρακτήρες διαφορετικοί, με ισχυρά κίνητρα και επιθυμίες, βιώνουν, ο καθένας με τη δική του ιδιοσυγκρασία, την καταλυτική επίδραση της μπόρας. Η βροχή επεμβαίνει έντονα και καθοριστικά στη ζωή τους. Ανατρέπει τα σχέδιά τους, εκτρέπει τον ρου της κάθε ιστορίας και αποκαλύπτει κρυμμένα μυστικά και απωθημένα, οδηγώντας στην εξιλέωση ή στην κάθαρση. Αλληλεπιδρώντας, το φυσικό φαινόμενο και ο άνθρωπος ανασυστήνουν τη μοίρα της ημέρας, της ώρας, της στιγμής. Ένα πάντως είναι το σίγουρο. Όταν η καταιγίδα πλέον τελειώνει και ο ουρανός γίνεται πάλι καθαρός, κανένας από τους ήρωες δεν είναι εκείνος που ήταν πριν πέσει η πρώτη σταγόνα.

* Ο Αλέξης Σταμάτης γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε αρχιτεκτονική στο ΕΜΠ και έκανε μεταπτυχιακά αρχιτεκτονικής και κινηματογράφου στο Λονδίνο. Έχει γράψει είκοσι δύο βιβλία (μυθιστορήματα, διηγήματα, βιβλίο για παιδιά, νουβέλες, ποίηση).
Το πρώτο του μυθιστόρημα, Ο έβδομος ελέφαντας (1998), εκδόθηκε στη Μεγάλη Βρετανία. Το Μπαρ Φλωμπέρ (2000) εκδόθηκε στη Μεγάλη Βρετανία, τη Γαλλία, την Ιταλία, την Ισπανία, την Πορτογαλία, τη Σερβία και τη Βουλγαρία. Επανεκδόθηκε το 2012 από τις Εκδόσεις Καστανιώτη σε νέα, συμπληρωμένη έκδοση. Η Αμερικάνικη Φούγκα (2006) κέρδισε το Διεθνές Βραβείο Λογοτεχνίας του Αμερικανικού Ομοσπονδιακού Ιδρύματος Τεχνών και εκδόθηκε στις ΗΠΑ. Η Μητέρα Στάχτη (2005) εκδόθηκε στα αγγλικά και τα τουρκικά. Το πρώτο του παιδικό μυθιστόρημα, Ο Άλκης και ο λαβύρινθος (2009), κέρδισε το πρώτο βραβείο του Κύκλου του Παιδικού Βιβλίου.
Για τη δεύτερη ποιητική συλλογή του, Αρχιτεκτονική Εσωτερικών Χώρων (2003), του απονεμήθηκε το 1994 από τον Δήμο Αθηναίων το Βραβείο Ποίησης στη μνήμη Νικηφόρου Βρεττάκου. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στη Μεγάλη Βρετανία.
Ο μονόλογός του Τελευταία Μάρθα παίχτηκε το 2008 στο Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας. Δύο μονόλογοί του με τίτλο Γένεση ανέβηκαν το 2009 στο Θέατρο Χώρα. Το θεατρικό του έργο Δακρυγόνα παρουσιάστηκε το 2010 στο Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας, όπου το 2012 ανέβηκε και το θεατρικό του Σκότωσε ό, τι αγαπάς. Το έργο του Μεσάνυχτα σ’ έναν τέλειο κόσμο ανέβηκε στο Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν το 2013.
Έχει αντιπροσωπεύσει πολλές φορές την Ελλάδα σε διεθνή λογοτεχνικά συνέδρια και διδάσκει δημιουργική γραφή στο Κολλέγιο Αθηνών-Ψυχικού και στο Μουσείο Ηρακλειδών.

Εργογραφία

Μυθιστορήματα
• Ο Έβδομος Ελέφαντας (Κέδρος, 1998)
• Μπαρ Φλωμπέρ (Κέδρος, 2000, 16η έκδοση 2010. Καστανιώτης 2012, 1 συμπληρωμένη έκδοση)
• Σαν τον κλέφτη μες στη νύχτα (Καστανιώτης 2002, 3η έκδοση 2002)
• Oδός Θησέως (Καστανιώτης 2003, 3η έκδοση 2004)
• Μητέρα Στάχτη (Καστανιώτης 2005, 4η έκδοση 2005)
• Αμερικάνικη Φούγκα (Καστανιώτης 2006, 4η έκδοση 2007)
• Βίλα Κομπρέ (Καστανιώτης 2008, 7η έκδοση 2009)
• Σκότωσε ό, τι αγαπάς (Καστανιώτης 2009, 4η έκδοση 2010)
• Κυριακή (Καστανιώτης, 2011, 2η έκδοση 2012)
• Μπορείς να κλάψεις μες στο νερό; (Καστανιώτης, 2012, 3η έκδοση 2013)
• Χαμαιλέοντες (Καστανιώτης, 2013, 3η έκδοση 2014)
• Μελίσσια (Καστανιώτης, 2014, 2η έκδοση 2015)
• Το βιβλίο της βροχής (Καστανιώτης, 2015)
Νουβέλες
• Σκορπιός στο συρταράκι, (Ελληνικά Γράμματα 2002)
• Ζωή, (Μίνωας 2005)
• Ζωή (Μίνωας 2014, επανέκδοση, με επιμελημένο κείμενο από τον συγγραφέα)
• Η Λύσσα, Ζωή, Απώλεια Σοφίας (Μίνωας 2015) συλλογή με τρεις νουβέλες των Αύγουστου Κορτώ, Αλέξη Σταμάτη, Ελειάνας Χουρμουζιάδου
Συλλογές διηγημάτων
• Ιστορίες για μοναχικούς ανθρώπους, (Τόπος, 2007)
• Θρυλικές ιστορίες, (Καστανιώτης, 2010)
Παιδική λογοτεχνία
• Ο Άλκης και ο λαβύρινθος, (Καστανιώτης, 2009)
Συλλογές διηγημάτων (συμμετοχή)
• Ελληνικό διήγημα 5 Διήγημα “Λουλούδι απ’ τον παράδεισο” (Μεταίχμιο, 2001)
• Γρανίτα από λεμόνι Διήγημα “Μούστος στους Αντίποδες” (Κέδρος, 2003)
• Ανδρικές Απολαύσεις Διήγημα “Η απόλαυση του τρία” (Ελληνικά γράμματα, 2004)
• 4 Ιστορίες της Πόλης – Χαριλάου Τρικούπη 22 Διήγημα “Blackout” (Athens Voice, 2005)
• Το λιμάνι της ζωής μου Διήγημα “Χαμένο Λιμάνι” (Εμπειρία Εκδοτική, 2007)
• Υπόγειες Ιστορίες Διήγημα “Ομόνοια” (Athens Voice, 2008)
• Αστυνομικές ιστορίες Διήγημα “Η Γκρούσενκα της Μάρκου Ευγενικού” (Καστανιώτης, 2009)
• Έρως 13 Διήγημα “Black out” (Ψυχογιός, 2011)
• Τέλος καλό, όλα καλά Διήγημα “Ψαροχώρι” (Καστανιώτης, 2011)

Εκτύπωση
diaxeiristisΑλέξης Σταμάτης: Δεν γράφουμε για να αποδράσουμε από τον κόσμο αλλά για να τον ξαναβρούμε…