Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου
Η μαμά της είναι μουσικός. Ήθελε να δημιουργήσει ένα μικρό… ανθοκήπιο. Συγγνώμη, μια μικρή οικογενειακή ορχήστρα ήθελα να πω. Αλλά μάλλον δημιούργησε και τα δύο. Σ’ αυτό το σύνολο η Δάφνη Καφέτζη συμβαίνει να είναι το κυκλάμινο και το φλάουτο με ράμφος. Φλογέρα μπαρόκ, σοπρανίνο, σοπράνο, άλτο, τενόρο και μπάσο για να χαρίζει όλους τους μελωδικούς ήχους του κόσμου. Ιδανική ηθοποιός, εξαιρετική μουσικός, θαυμάσια φωνή. Είχα καιρό ν’ ακούσω το «Θα σου δώσω ένα τόπι χρυσό». Αν και πρόκειται από τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη. Δεν το ξαναάκουσα όμως γιατί ήταν σαν να το άκουγα για πρώτη φορά. Υπάρχει ένα τρένο, που λέγεται Τρένο στο Ρουφ. Γνωστό βεβαίως. Στην κάθε τρυφερή γωνία αυτού του τρένου ανακαλύπτω πολλές φορές κι από ένα χαμόγελο. Ποτέ δεν λείπει. Αυτή τη φορά επρόκειτο για τη Δάφνη Καφέτζη. Ήταν η Τερέζα, το κορίτσι από την Ιρλανδία που ερωτεύεται τον Άγγλο στρατιώτη στο «Ένας Όμηρος» του Μπρένταν Μπίαν. Μαζί του τραγουδά, σε μια γοητευτικότατη σκηνή, “θα σου δώσω τα κλειδιά της καρδιάς μου”. Ανάμεσα στις χαραμάδες του Τρένου διεισδύει συχνά ένα φτερούγισμα και πάντα ανακαλύπτεις αυτό που αξίζει. Η Δάφνη αξίζει ως καλλιτέχνης, ως άνθρωπος, ως επιστήμων. Ανήκει σ’ εκείνα τα άτομα που μπορούν να σε ταξιδέψουν προς την αρμονία. Ευλογημένο αεράκι που φυσάει στο φλογισμένο μου μέτωπο. Τίποτα περισσότερο από μια αύρα που το απόβραδο αλλάζει ξαφνικά κατεύθυνση και μου δροσίζει την επιδερμίδα. Τίποτα περισσότερο και τίποτα καλύτερο από ένα νέο πλάσμα με ταλέντο, ομορφιά και γνώση… Ένα χαριτωμένο τοπίο.
Διαβάστε τη συνέντευξη.
Τη φωτογράφηση πραγματοποίησε ο Δημήτρης Πιτσάκης.
* Γεννήθηκα στην Αθήνα, κατάγομαι μισή από τη Σπάρτη, μισή από την Κεφαλονιά. Από τις πιο έντονες αναμνήσεις μου είναι η πρώτη δημοτικού που την έκανα στη Γαλλία, στο Παρίσι, που δεν ήθελα να πάω στο σχολείο γιατί δεν καταλάβαινα τη γλώσσα και με πήγαιναν σηκωτή με τις πιτζάμες!
Υπήρξαν άνθρωποι από το σχολικό ή οικογενειακό σου περιβάλλον που σε παρότρυναν να ασχοληθείς με το θέατρο και τη μουσική;
* Η μαμά μου είναι μουσικός και από 6 χρονών με έγραψε στο Ωδείο να κάνω φλάουτο με ράμφος, στα παιδικά πάρτι που κάναμε πάντα στο σπίτι μας έπαιζαν κουκλοθέατρο και γενικά μας πήγαιναν πολύ θέατρο οι γονείς μας. Επίσης με την αδερφή μου φτιάχναμε από μικρές θεατρικά και μαζεύαμε τους συγγενείς να τα δείξουμε!
Στο σχολείο σου συμμετείχες σε παραστάσεις και καλλιτεχνικές εκδηλώσεις; Από τους δασκάλους σου έλαβες ενθάρρυνση για να συνεχίσεις;
* Στο σχολείο ήμουν πάντα στις χορωδίες και στις γιορτές συμμετείχα σε όλα τα σκετς, αλλά δεν είχαμε θεατρική ομάδα.
Εκτός από το θέατρο και τη μουσική, σπούδασες και στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Θέλεις να μιλήσεις για την επιστήμη που επέλεξες;
* Σπούδασα Ψυχολογία. Είμαι πολύ χαρούμενη που τελείωσα αυτή τη σχολή γιατί διάβασα πολύ για ψυχολογία, έκανα ψυχοθεραπεία, το οποίο με έχει βοηθήσει πάρα πολύ στη συνειδητότητά μου και κυρίως έκανα πρακτική σε ανθρώπους με σχιζοφρένεια. Ήταν από τις μεγαλύτερες εμπειρίες της ζωής μου. Αυτή η επιστήμη σε βάζει σε έναν τρόπο σκέψης, που χαίρομαι που απέκτησα και με βοηθάει πολύ στη δουλειά μου και στη ζωή μου γενικότερα.
Ποια ήταν η πρώτη παράσταση στην οποία έλαβες μέρος;
* «Ο Πουλτσινέλα και το Γελαστό Δάσος», έκανα τον Πουλτσινέλα, μια μαριονέτα που ήθελε να φύγει από το θέατρο και να γνωρίσει τον κόσμο! Ήταν παιδική παράσταση με πολλή και ζωντανή μουσική.
Έχεις παίξει σε πολλές παραστάσεις για παιδιά, και μάλιστα νηπιακής ηλικίας. Τι το ιδιαίτερο έχει αυτό το είδος θεάτρου;
* Το παιδικό θέατρο για μένα είναι ακριβώς το ίδιο με το θέατρο για μεγάλους με τη μόνη διαφορά ότι έχεις πιο ειλικρινές κοινό. Τα παιδιά αντιδρούν αυθόρμητα αν τους αρέσει θα το πουν, αν βαρεθούν θα στο δείξουν δεν θα καμωθούν ποτέ. Οπότε ξέρεις αν τους ταξίδεψες ή όχι.
Παρατηρείς γύρω σου και τι συνήθως; Έχει σημασία για τον καλλιτέχνη να παρατηρεί;
* Παρατηρώ συνέχεια. Κυρίως τους ανθρώπους. Μου αρέσει να παρατηρώ συμπεριφορές, εκφράσεις, περπάτημα, ιδιαιτερότητες, τρόπους ομιλίας, αντιδράσεις, αυτό είναι το υλικό – μπαούλο για τη δουλειά μας.
Ποιο άλλο μουσικό όργανο παίζεις, εκτός από πιάνο; Μπορείς να μας πεις δυο λόγια για την ιστορία του και γιατί το επέλεξες;
* Το φλάουτο με ράμφος είναι η φλογέρα μπαρόκ. Υπάρχει σοπρανίνο, σοπράνο, άλτο τενόρο και μπάσο, εγώ παίζω όλες αυτές τις φλογέρες και έχω πτυχίο από το Εθνικό Ωδείο. Η μαμά μου ως μουσικός ήθελε στο σπίτι ορχήστρα… οπότε την αδερφή μου την έγραψε πιάνο, εμένα φλογέρα και τον αδερφό μου κιθάρα!
Το χειμώνα έπαιξες στην παράσταση “Ένας Όμηρος” στο Τρένο στο Ρουφ. Τι σε γοήτευσε στο πρόσωπο που υποδύθηκες; Πώς ερεύνησες το χαρακτήρα του;
* Η Τερέζα ήταν ένα 18χρονο κορίτσι από την Ιρλανδία που ερωτεύεται τον Άγγλο στρατιώτη – «Όμηρο». Το γοητευτικό σε αυτό το πρόσωπο που υποδύθηκα ήταν να βρω την αθωότητα ενός κοριτσιού που μεγάλωσε σε μοναστήρι και βρίσκεται να δουλεύει σε έναν οίκο ανοχής όπου ερωτεύεται παράφορα και ελπίζει να φτιάξει τη ζωή της αλλά στο τέλος σκοτώνουν τον αγαπημένο της και πώς ενηλικιώνεται μέσα σε όλο αυτό, ήθελα να καταφέρω να κάνω τη μετάβασή της σε γυναίκα στο τέλος του έργου. Ήταν γοητευτικό όλο το έργο που διαδραματιζόταν σε έναν οίκο ανοχής και με όλο το πολιτικό πλαίσιο από πίσω. Διάβασα πολύ για την Ιρλανδία, είδα πολλές ταινίες για την Ιρλανδία ή ταινίες με κοπέλες που έχουν μεγαλώσει σε μοναστήρι και μας μίλησαν πολύ για την ιστορία της Ιρλανδίας.
Είσαι αυστηρή με τον εαυτό σου;
* Νομίζω πως ναι.
Είσαι επιεικής με τα λάθη των άλλων;
* Πολύ.
Ανήκεις σε κάποιο μουσικό συγκρότημα; Ποιο είναι και τι μουσική παίζετε;
* Τώρα πια όχι. Είχα ένα κουαρτέτο με φλογέρες και λεγόμασταν “Flauti con Spirito”. Παίζαμε από μπαρόκ μέχρι ροκ! Τώρα πια ο ένας ζει στην Κύπρο και η άλλη κοπέλα είναι μαμά, οπότε δεν υπάρχει χρόνος να το συνεχίσουμε.
Συνήθως τι κάνεις λίγο πριν βγεις στη σκηνή;
* Ζέσταμα.
Όταν τελειώνει η παράσταση και αποχωρείς από τη σκηνή πώς αισθάνεσαι;
* Αναλόγως. Άλλες φορές ότι θέλω κι άλλο και άλλες φορές σκέφτομαι τι να μην ξανακάνω την επόμενη μέρα.
Αγαπάς τον ελληνικό κινηματογράφο; Θέλεις να συμμετάσχεις σε ταινίες νέων σκηνοθετών;
* Πάρα πολύ. Θα ήθελα πολύ να κάνω ταινία!
Ποιο ποίημα ή κείμενο από όσα έχεις διαβάσει στη ζωή σου είναι το συγκλονιστικότερο όλων, κατά τη γνώμη σου;
* Δεν μπορώ να ξεχωρίσω ένα. Μου αρέσουν πολύ ο Λειβαδίτης, ο Μπουκόφσκι, ο Μπρεχτ, ο Παπαδιαμάντης. Επίσης πρόσφατα διάβασα ένα συγκλονιστικό διήγημα του Maupassant.
Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σου συγγραφείς;
* Μπρεχτ, Μπέκετ, Ιονέσκο, Σαίξπηρ.
Τι είναι αυτό που σου δίνει ενέργεια;
* Ο έρωτας, το θέατρο, ο χορός, η οικογένειά μου και οι φίλοι μου.
Ποιοι ρόλοι νομίζεις ότι σου ταιριάζουν και ποιους ρόλους ονειρεύεσαι να ερμηνεύσεις;
* Δεν ξέρω ποιοι μου ταιριάζουν ούτε ονειρεύομαι να παίξω κάτι συγκεκριμένο, ονειρεύομαι όμως να παίζω!
Τη φετινή θεατρική σεζόν πού θα βρίσκεσαι;
* Θα βρίσκομαι στην παιδική σκηνή του Τρένου στο Ρουφ με το έργο «Η Κοντορεβυθούλα» της Κλoντίν Γκαλεά. Και ό, τι άλλο προκύψει!
Τι σε κάνει να γελάς;
* Το χιούμορ μερικών ανθρώπων και ο έρωτας γενικότερα.
Tι μπορεί να σου προξενήσει θλίψη;
* Θλίψη μου προξενούν η μοναξιά και οι αρρώστιες.
Η οικονομική κρίση, κατά τη γνώμη σου, μπορεί να έχει και θετικό πρόσωπο;
* Ίσως μας αφυπνίσει και μας κάνει πιο δημιουργικούς, αρκεί να μη μας εξαθλιώσουν άλλο.
Στην καθημερινότητά μας υπάρχει δημοκρατία;
* Μμμμ… δεν νομίζω…
Ποια είναι η σχέση σου με τα ζώα; Έχεις κατοικίδιο;
* Τα αγαπώ πολύ. Λατρεύω τα σκυλιά, έχουμε δύο!
* Το www.catisart.gr ευχαριστεί τον Δημήτρη Πιτσάκη για τη φωτογράφηση.
* Επίσης, ευχαριστούμε το Τρένο στο Ρουφ, που μας διέθεσε τους χώρους του για τη φωτογράφηση.
* Στην παράσταση “Ένας Όμηρος” το τραγούδι «Θα σου δώσω ένα τόπι χρυσό» ερμηνευόταν από τη Δάφνη Καφέτζη και τον Κωνσταντίνο Κωτσαδάμ, που κρατούσε το ρόλο του Άγγλου στρατιώτη – “όμηρου”.
