Ο πατέρας Λυγγερίδης δεν μιλάει… βροντοφωνάζει. Ξεσπάει. «Υπάρχει μια σιωπή των αμνών», λέει, και έχει δίκιο. Όταν ένα παιδί ξεψυχάει στον δρόμο και η κοινωνία κοιτάζει αλλού, όταν οι υπεύθυνοι κυκλοφορούν ελεύθεροι και η υπόθεση «δεν έχει τη δημοσιότητα που πρέπει», τότε δεν μιλάμε πια για δικαιοσύνη. Μιλάμε για συνενοχή σιωπής. Δεν ζητάει εκδίκηση. Ζητάει να μάθουμε επιτέλους τι είδους Ελλάδα θέλουμε: Μια που προστατεύει τα θύματα ή μια που προστατεύει τα «ποντίκια» που ανάβουν φωτιές και μετά κρύβονται πίσω από την αδράνεια του συστήματος;
Ο Γιώργος Λυγγερίδης δολοφονήθηκε. Οι γονείς του έμειναν μόνοι. Η δίκη αντιμετωπίζεται με αδιαφορία, γιατί αφορά έναν «μπάτσο». Έναν «μπάτσο» που υπερασπίστηκε με γενναιότητα τον νόμο και θυσιάστηκε για τον όρκο που είχε δώσει. Η θυσία του αποκαλύπτει την αλήθεια που οι αδίστακτοι κρύβουν. Το παρακράτος δεν είναι πλέον αόρατο, έχει ονόματα, πρόσωπα και συμφέροντα. Αυτοί που σπέρνουν τη βία και το έγκλημα πρέπει να πληρώσουν ακριβά χωρίς καμία ανοχή. Όσοι επιλέγουν τη σιωπή για να μη θίξουν συγκεκριμένα συμφέροντα, είναι συνένοχοι στην αποσιώπηση. Δριμύ κατηγορώ στην ΕΡΤ: από την ημέρα της δολοφονίας μέχρι σήμερα δεν αναδεικνύει το ζήτημα. Δημόσια τηλεόραση με δημόσιο χρήμα, αλλά συστηματική σιωπή όταν το θέμα «καίει». Και όταν στην υπόθεση εμπλέκονται ισχυροί: καναλάρχες και ιδιοκτήτες ΠΑΕ.
Ο εποπτεύων υπουργός της ΕΡΤ μέχρι πότε θα ανέχεται αυτή την αποσιώπηση; Η δημόσια τηλεόραση οφείλει να καλύπτει την υπόθεση Λυγγερίδη, όχι να την κρύβει. Οι γονείς δεν πρέπει να είναι μόνοι.
Ακούστε προσεκτικά τη φωνή ενός πατέρα και αναρωτηθείτε: Πόσο ακόμα θα κάνουμε τους αμνούς;
ΕΙΡ.Α.
