Γράφει η Ειρήνη Αϊβαλιώτου
***
Ήταν ο Ίων καρπός βιασμού;
***
Ο Ευριπίδης στο δράμα του «Ίων» αναπτύσσει θεατρικά τον μύθο του γενάρχη των Ιώνων, και μάλιστα την εκδοχή του μύθου κατά την Αττική παράδοση. Κατ’ αυτήν, ο Ίων είναι γιος της Κρέουσας, κόρης του βασιλιά της Αθήνας, Ερεχθέα, την οποία ερωτεύθηκε και βίασε ο Απόλλων.
Η Κρέουσα γεννά κρυφά και εκθέτει το βρέφος. Ο Απόλλων το σώζει και αναθέτει στον Ερμή να το πάει στο μαντείο του, στους Δελφούς, όπου το βρίσκει η Πυθία, η οποία το ανατρέφει σαν παιδί της. Ο νέος μεγαλώνει και υπηρετεί το Ιερό του Απόλλωνα, στον οποίον θεωρεί ότι και ανήκει.
Η Κρέουσα εν τω μεταξύ έχει παντρευτεί τον Ξούθο, και μετά από χρόνια ατεκνίας πηγαίνει με τον σύζυγό της στους Δελφούς για να πάρουν μαντεία αν θα αποκτήσουν παιδιά. Ο Απόλλων δίδει χρησμό πως ο Ξούθος θα βρει γιο και αυτός θα είναι ο πρώτος που θα συναντήσει βγαίνοντας από το ιερό.
Εκείνος δε που πρωτοσυναντά δεν είναι άλλος από τον αφιερωμένο στον Απόλλωνα νέον, στον οποίο ο Ξούθος, πανευτυχής, δίδει το όνομα «Ίων» κατά παραφθορά της μετοχής «ιών = ερχόμενος».
Η Κρέουσα όμως κάθε άλλο παρά ευτυχής είναι, που έχοντας χάσει το παιδί της και ενώ εκείνη βρίσκεται σε μακρά ατεκνία, ο σύζυγός της αποκτά γιο, με παρέμβαση του Απόλλωνα, ο οποίος είναι η αιτία όλων των δεινών της.
Και με προτροπή έμπιστού της γέροντα Παιδαγωγού αποφασίζει να σκοτώσει τον νέο, ο οποίος θα γινόταν, ως γιος του Ξούθου, βασιλιάς της Αθήνας. Η κατ’ απόλυτα ευρηματικό τρόπο αποκάλυψη του σχεδίου γίνεται με την αποτυχία της απόπειρας, οπότε αποφασίζεται η εκτέλεση της Κρέουσας.
Γίνεται όμως και η αποκάλυψη της ταυτότητας Ίωνα και Κρέουσας και της συγγένειας που τους συνδέει, ενώ την πλήρη εξήγηση του πώς έγιναν τα πράγματα δίνει η Αθηνά (από μηχανής θεός), που προλέγει και τα μελλούμενα, δίνοντας έτσι το διάγραμμα της κοινής καταγωγής όλων των ελληνικών φύλων. Που είναι και το κεντρικό, φιλειρηνικό/αντιπολεμικό, μήνυμα που θέλει να υπογραμμίσει ο Ευριπίδης – και – με το έργο του αυτό.
Η διαχρονικότητα του έργου του Ευριπίδη
Στον «Ίωνα» συναντάμε στερεότυπα και αντιλήψεις που απορρέουν από τους ρόλους των δύο φύλων.
-Η εξώγαμη σύλληψη και ο βιασμός.
-Η οικογενειακή και κοινωνική απόρριψη.
-Η εγκατάλειψη του μωρού και ο φόβος.
Πολιτικός προσανατολισμός
Ο Ευριπίδης γράφει έργα με πολιτικό προσανατολισμό και παρεμβάλλει σε αυτά σκηνές που απηχούν προβλήματα της εποχής του. Η εμπειρία του Πελοποννησιακού Πολέμου και η ατμόσφαιρα απογοήτευσης που δημιούργησε σημάδεψαν τον ποιητή και το έργο του. Ο πατριωτισμός και το ειρηνιστικό πνεύμα, σε συνδυασμό με την προβολή του αθηναϊκού παρελθόντος και της αθηναϊκής μεγαλοψυχίας, χαρακτηρίζουν αρκετές τραγωδίες του.
Ο συγγραφέας
Ο Ευριπίδης, γιος του Mνήσαρχου, γεννήθηκε στη Σαλαμίνα, αλλά καταγόταν από τη Φλύα (Χαλάνδρι). Η αγάπη του για τη θάλασσα σφράγισε καθοριστικά το έργο του. Eπιδόθηκε στον αθλητισμό και τη μουσική και ασχολήθηκε με τη ζωγραφική και τη φιλοσοφία.
Έζησε σε μια εποχή που τη σημάδεψαν ο Πελοποννησιακός Πόλεμος, το έργο των σοφιστών και γενικότερα οι νέες ιδέες και οι καινούργιοι προβληματισμοί, που ενυπάρχουν στο έργο του και αντικατοπτρίζουν τις πνευματικές έριδες. Ανοιχτός στην επίδραση της πνευματικής Αθήνας, διατήρησε ωστόσο την ανεξαρτησία του πνεύματός του, διατυπώνοντας συχνά επικρίσεις.
Η λογοτεχνική του σταδιοδρομία ήταν έντονη. Η νέα τέχνη του προκάλεσε μεγάλο θόρυβο και δεν έτυχε της επιδοκιμασίας του κοινού. Έτσι, σε όλη του τη ζωή, ενώ συμμετείχε στους δραματικούς αγώνες για πενήντα περίπου χρόνια, μόνο τέσσερις φορές ανακηρύχθηκε πρώτος. H πρώτη του παράσταση, με την οποία κέρδισε το τρίτο βραβείο, πραγματοποιείται το 455 π.X., τρία χρόνια μετά την παράσταση της Ὀρέστειας του Aισχύλου.
Tύπος αντικοινωνικός —είχε λίγους φίλους—, εσωστρεφής, μελαγχολικός και δυσπρόσιτος, απείχε παντελώς από τα πολιτικά και κοινωνικά δρώμενα της εποχής του, συμμετέχοντας ενεργά μόνο στην πνευματική κίνηση του διαφωτισμού και διαμορφώνοντας στενές σχέσεις με τους σοφιστές (ειδικότερα τον Πρωταγόρα), τον Aναξαγόρα, το Σωκράτη κ.ά.
Στο τέλος της ζωής του κατέφυγε στην αυλή του βασιλιά της Μακεδονίας Αρχέλαου, στην Πέλλα, όπου και πέθανε το 406 π.X. O Σοφοκλής, στον προαγώνα των Mεγάλων Διονυσίων της χρονιάς εκείνης, με πένθιμη περιβολή ο ίδιος, παρουσίασε το Xορό και τους ηθοποιούς χωρίς στεφάνια, εξαιτίας του θανάτου του Eυριπίδη, κάνοντας το κοινό να δακρύσει.
Το πρόσωπό του συνδέθηκε με άφθονη ανεκδοτολογία, υποβαθμιστική του προσώπου του, η οποία είχε πηγή έμπνευσης τους κωμικούς ποιητές, ιδιαίτερα τον Aριστοφάνη. O θρυλούμενος, όμως, μισογυνισμός του δεν είναι αληθής· αντίθετα, ο ποιητής ευαισθητοποιείται από τον παραγκωνισμό των γυναικών στην κοινωνία της εποχής του.
Οι μυθικές γενεαλογίες
Η μυθολογία, αν και πολλές φορές κινείται μακριά από την πραγματικότητα, μας δίνει συχνά πληροφορίες και στοιχεία τα οποία ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Σύμφωνα, λοιπόν, με τον μύθο, γενάρχης όλων των Ελλήνων ήταν ο Έλληνας, γιος του Δευκαλίωνα και της Πύρρας, ο οποίος ήταν εγκατεστημένος στην περιοχή της Θεσσαλίας.
Ο Έλληνας αργότερα απέκτησε τρεις γιους με τη νύμφη Ορσηίδα, τον Δώρο, τον Ξούθο και τον Αίολο. Ο Ξούθος απέκτησε και αυτός αρκετούς γιους με τη πριγκίπισσα της Αθήνας Κρέουσα, δύο από τους οποίους ήταν ο Ίωνας και ο Αχαιός. Οι τέσσερις πιο επιφανείς γιοι (Δώρος, Αίολος, Ίωνας, Αχαιός) διασκορπίστηκαν σε όλο τον ελλαδικό χώρο, δημιουργώντας δικά τους βασίλεια, μαζί με μυθικές γενεαλογίες.
Κλείνοντας τα Επιδαύρια 2026
Ο Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου παρουσίασε στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου το έργο «Ίων» του Ευριπίδη σε μετάφραση, σκηνοθεσία και δραματουργική επεξεργασία του Θωμά Μοσχόπουλου.
Η παράσταση έκλεισε τα φετινά Επιδαύρια, στις 28 και 29 Αυγούστου, φέρνοντας επί σκηνής ένα από τα λιγότερο παιγμένα έργα του Ευριπίδη.
Με μία εκλεκτή ομάδα συντελεστών και έναν εξαιρετικό θίασο, ο Ίων κινείται στο μεταίχμιο μεταξύ τραγικού και κωμικού, μύθου και ρεαλισμού, μυστικισμού και σκεπτικισμού, θέτοντας στο επίκεντρο το ζήτημα της ταυτότητας και του ανήκειν και συνομιλώντας άμεσα με τη σύγχρονη εμπειρία, όπου όλα τίθενται διαρκώς υπό αμφισβήτηση και επαναδιαπραγμάτευση.
Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους συναντήσαμε τη Στέλα Φυρογένη ως Κρέουσα, τον Νεοκλή Νεοκλέους ως Ξούθο και τον Γιάννη Τσουμαράκη στον ρόλο του Ίωνα.
Αίσιο τέλος
Έργο καινοτόμο και ανατρεπτικό, ο Ίωνας είναι ένα από τα ελάχιστα έργα του αρχαιοελληνικού δράματος που έχει αίσιο τέλος, αλλά και όπου το κωμικό στοιχείο μπλέκεται τόσο έντονα με τη τραγικό.
Όπως σημειώνει ο σκηνοθέτης: «Ο Ίων, ως σύλληψη και ως δομή, είναι πιο κοντά στην κωμωδία παρά στην τραγωδία». Είναι, πράγματι, σαν να άφησε ο Ευριπίδης κάτι ορθάνοιχτο, μια δυναμική, που θα μετασχηματιζόταν αργότερα.
Αντιθέσεις
Η πλοκή φέρνει στο φως τις αντιθέσεις ανάμεσα στο ιδιωτικό και το δημόσιο, τον μύθο και τον ρεαλισμό, ενώ πραγματεύεται έννοιες όπως είναι η ταυτότητα, η νομιμότητα, η πάλη των τάξεων, η εξαπάτηση, η σεξουαλική βία, η επιβεβλημένη εξουσία, η ηθική θεών και αρχόντων.
Μια κακοποιημένη γυναίκα
Σε αυτό του το έργο ο Ευριπίδης δεν εστιάζει σε ηρωικούς άρχοντες, αλλά τοποθετεί στο επίκεντρο μία κακοποιημένη γυναίκα και το νόθο της παιδί, εκθέτοντας την αθέατη πλευρά και τους ηθικούς συμβιβασμούς των ευγενών, ενώ αμφισβητεί ευθέως την άμεμπτη εικόνα των θεών.
Σε μια κοινωνία που διαμάχεται, από τα χρόνια του Ευριπίδη μέχρι και σήμερα, με τις έννοιες της ηθικής, της νομιμότητας, του δίκαιου και της δικαιοσύνης, η σκηνοθετική πρόταση μάς ωθεί σε αποδόμηση πεποιθήσεων και αναστοχασμό. Η λύση του έργου προμηνύει το δοξασμένο μέλλον του «ήρωα», του μυθικού γενάρχη των Ιώνων.
Ο Θωμάς Μοσχόπουλος
Με σταθερά επιλεκτική παρουσία στην Επίδαυρο όλα αυτά τα χρόνια, ο σκηνοθέτης Θωμάς Μοσχόπουλος επιστρέφει φέτος στο αργολικό θέατρο, επιλέγοντας ένα έργο «ασυνήθιστο» και βαθιά ανθρωποκεντρικό, αναδεικνύοντας το παιγνιώδες, ειρωνικό και αμφίσημο ύφος του.
Ο «Ίων» αποτελεί την τέταρτη μόλις σκηνοθεσία του για το αργολικό θέατρο (μετά την Άλκηστη του Ευριπίδη το 2009, τις Τραχίνιες του Σοφοκλή το 2013 και την Ιφιγένεια εν Ταύροις του Ευριπίδη το 2018), αλλά και την τέταρτη φορά που σκηνοθετεί τραγωδία του Ευριπίδη (μαζί με τις Βάκχες που παρουσίασε στην Πειραιώς 260 το 2008).
Πρόκειται επίσης για τη δεύτερη συνεργασία του με τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου, μετά τον «Επιθεωρητή» του Νικολάι Γκόγκολ που παρουσιάστηκε τη σεζόν 2025-26 με μεγάλη επιτυχία στη Λευκωσία.
Η κοινή εμπειρία
Τα αρχαία θέατρα είναι χώροι συνάντησης. Σε αυτά η θέαση παύει να είναι μοναχική και γίνεται κοινή εμπειρία. Έχω δει ανθρώπους όλες αυτές τις δεκαετίες που παρακολουθώ το Φεστιβάλ Επιδαύρου να εκφράζουν σκέψεις που ίσως δεν θα τολμούσαν σε άλλο πλαίσιο, να αναγνωρίζουν συναισθήματα μέσα από τους ήρωες και να αισθάνονται λιγότερο μόνοι. Αυτή η συλλογική διάσταση ενέχει, πιστεύω, μια βαθιά θεραπευτική δυναμική.
Η δροσερή, ολοζώντανη, σαρκαστική, σατιρική και γενικότερα ρεαλιστική παράσταση του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου ήταν μια ευφρόσυνη νότα ποιότητας και ευθύνης για το ελληνικό θέατρο, μια πινελιά που αφήνει ανεξίτηλη τη σφραγίδα της στο απαιτητικό θεατρικό κοινό.
Η εν λόγω παράσταση είχε καθαρό στόχο την ικανότητα ή την ανικανότητα των κεντρικών ηρώων, την απίστευτα μεγάλη έφεσή τους να προσαρμοστούν σε συνθήκες συναγερμού, την ιδιαίτερη εμμονή της να μιλήσει με εικόνες που προκαλούν ευθυμία και γέλιο, και τέλος, την παράξενη και ιδιότροπη ευκρίνεια, η οποία και στρέφεται προς την πλήρη καταρράκωση όλων των πυλώνων που στηρίζουν μιαν αξιόλογη προσπάθεια θεατρικού λόγου.
Διότι, η αφηγηματικότητα, η αλήθεια και η επικοινωνία ήταν τα κύρια χαρακτηριστικά του έργου, καθώς οι ιστορίες παρουσιάζονται σαν παραμύθι που κυλάει αβίαστα, που προχωράει χωρίς εμπόδια οργώνοντας την ανθρώπινη περιέργεια, που τροφοδοτεί άπειρα φανταστικά σημάδια, στην απόπειρά τους να γίνουν πιστευτά. Που διακονεί, τέλος, τμήματα μιας ανυπεράσπιστης ιδιότητας σχεδόν προφορικού λόγου, τέτοιας απλότητας, και ως γλωσσική εκφορά και ως θεματολογία αλλά και ως ατμόσφαιρα και ύφος.
Η περίπτωση της Στέλας Φυρογένη
Ευγενής παρουσία η ηθοποιός Στέλα Φυρογένη, που έδωσε σάρκα και αίμα στην Κρέουσα, όχι μόνο λόγω παιδείας και θεατρικής καταγωγής, αλλά και χάρη σε εκείνη τη βαθιά ανθρωπιά και τον κομψό τρόπο ερμηνείας που την έκανε να είναι επαναστατική. Ήταν τα συναισθήματα και η ευθραυστότητα που άφηνε να διαφανούν μέσα σε ένα σύστημα που, τα σύγχρονα πρωτόκολλα, αρνούνται. Η Κρέουσα που έπλασε δεν ήταν η πριγκίπισσα των μύθων, αλλά μια γυναίκα της Ιστορίας. Ονειρική, πέρασε μόνη της από έναν γήινο κόσμο σε έναν άλλο πέρα από την εμβέλειά μας. Μια καλλιτέχνιδα εκτός κοινού τόπου. Η ευελιξία της έλαμψε και δεν θα πάψει ποτέ να μας εντυπωσιάζει, στην Επίδαυρο όπως και όπου αλλού εμφανίζεται.
*Ο Γιάννης Τσουμαράκης, που έχει κερδίσει την εκτίμησή μας και σε αθηναϊκές παραστάσεις, στον ρόλο του Ίωνα έδειξε ότι είναι ηθοποιός με ανοιχτούς ορίζοντες και ευρύτητα πνεύματος και αναζήτησης, μπορεί δε να ενεργοποιήσει έτι περαιτέρω την αρμηνευτική δυναμική ενός ρόλου. Διακρίθηκε για την ευρεία γκάμα δεξιοτήτων του, την ανεπτυγμένη φαντασία, τη συναισθηματική ευχέρεια.
*Ο θαυμάσιος Νεοκλής Νεοκλέους ως Ξούθος προσέγγισε σεβαστικά τη θεατρική γλώσσα του σκηνοθέτη του. Δεν περιορίστηκε σε ρητορικά σχήματα, πρότεινε νέες αναγνώσεις της σκηνοθετικής γραφής, των σημασιών και του ύφους, των στυλιστικών επιλογών της παράστασης. Διερεύνησε το κείμενο, προσπαθώντας να κρατήσει ζωντανή τη διάσταση της απόλαυσής του. Να αποκαλύψει τα μυστικά του και να διατηρήσει τη φρεσκάδα και την παρθενικότητα στο βλέμμα του ηθοποιού ως θεατού.
*Την «Αθηνά» δίδαξε η Μαργαρίτα Ζαχαρίου. «Πυθία» ήταν ο Ιωάννης Βαρβαρέσος, «Δούλος» ενδύθηκε ο Δημήτρης Αντωνίου και τον «Παιδαγωγό» υποδύθηκε ο Βαλεντίνος Κόκκινος.
Όλοι ηθοποιοί με εξαιρετικό ταλέντο στην έκφραση του σώματος, την καθαρότητα του λόγου και τη δυνατότητα ερμηνείας του αρχαίου δράματος.
Ο μεικτός χορός
Τον εξαιρετικό μεικτό χορό συγκροτούσαν ο Βασίλης Αθανασόπουλος, ο Γρηγόρης Γεωργίου, ο Νικόλας Γραμματικόπουλος, η Μαρία Δράκου, η Ιωάννα Κορδάτου, ο Θεοφάνης Κοσμάς, η Μάριαν Κυπριανού, ο Δημήτρης Λαγούτης, η Πέλλα Μακροδημήτρη, ο Θεόφιλος Μανόλογλου, η Αθηνά Μουστάκα, ο Χρήστος Παπαδόπουλος, η Χριστίνα Παπαδοπούλου, η Ιωάννα Παπαμιχαλοπούλου, ο Κρις Σπύρου και η Μαρία Τσιάκκα.
Σε αντίθεση με την ευριπίδεια τραγωδία, όπου ο Χορός αποτελείται αποκλειστικά από τις θεραπαινίδες της Κρέουσας, η σκηνική πρόταση που είδαμε στην Επίδαυρο είχε μεικτό Χορό, επιλογή που αναδείκνυε την πληρότητα της σκηνοθετικής ανάγνωσης. Εδώ μας καθήλωσε η ενέργεια του συνόλου, απλοποιημένη σε μια καλαίσθητη, ελεγχόμενη ολότητα.
Οι συντελεστές
Η παράσταση του Θ.Ο.Κ. μας κάνει να κοιτάξουμε μέσα από έναν καθρέφτη και να δούμε με νέο μάτι την πραγματικότητα και τους εαυτούς μας μέσα από τις αντακλάσεις του.
*Στα σκηνικά και στα κοστούμια, που ήταν του βραβευμένου, Βασίλη Παπατσαρούχα, σταθερού συνεργάτη του σκηνοθέτη, είδαμε μια κομψή και πνευματική αίσθηση. Κοστούμια μεγαλοπρεπή, με κίνηση και χρώμα. Ο εξαιρετικός σκηνογράφος – ενδυματολόγος δούλεψε με σχήματα τις συνθέσεις του.
*Τη μουσική της παράστασης υπέγραψε και ερμήνευσε ζωντανά επί σκηνής η ανατρεπτική δημιουργός από τη Λευκωσία, Αναστασία Δημητριάδου (Nama Dama). Μαζί της ήταν ο Ζήνωνας Οικονομίδης και ο Νικόλας Τσαγγάρης.
*Ο Φώτης Νικολάου, χορογράφος με μακρά πορεία και σημαντικές συνεργασίες, επιμελήθηκε την κίνηση και τη χορογραφία ακολουθώντας μια νέα, σύγχρονη θεατρική αισθητική που μας γοήτευσε.
*Οι φωτισμοί της παράστασης (Γεώργιος Κουκουμάς) με τις αντανακλάσεις των κατόπτρων όπου λευκοί τοίχοι έρεαν ο ένας μέσα στον άλλο, πόρτες έκρυβαν μικρούς κόσμους και σκάλες που χάνονταν ανάμεσα σε φωτεινές στήλες, έκανε την εικόνα μέρος μιας προσεκτικά δομημένης σύνθεσης.
*Αξίζει να αναφερθούμε στο φροντισμένο έντυπο του προγράμματος που διακρίνεται για την υψηλή αισθητική του αξία, την προσεγμένη ποιότητα των υλικών του και τον επαγγελματικό σχεδιασμό του. Ένα απόκτημα για τον ερευνητικό θεατή, κρατά ήδη μια θέση στη βιβλιοθήκη μας. Συγχαρητήρια στον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου και στις Εκδόσεις «Νεφέλη».
∗∗∗
Ο «Ίων» μας κατέστησε μάρτυρες σε κάτι σαν την πραγματικότητα της ζωής, όπου το δράμα υπονοείται αλλά δεν επιδεικνύεται.
Για μένα, αυτός ο «Ίων» ήταν πάνω απ’ όλα μια αναζήτηση της ανθρώπινης φωνής. Μια προσπάθεια να αποτυπώσει εκείνες τις στιγμές στις οποίες το άτομο έρχεται αντιμέτωπο με τον εαυτό του, με όσα έχασε, με όσα φοβήθηκε, αλλά και με όσα συνεχίζει να επιθυμεί. Ήταν μια παράσταση για τη μνήμη, την αγάπη, την ανάγκη να συνδεθούμε με τους άλλους, αλλά και για τη δύσκολη πορεία να συναντήσουμε πραγματικά τον εαυτό μας.
***
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
«Ίων»
Του Ευριπίδη
Σκηνοθεσία – Απόδοση – Δραματουργική επεξεργασία: Θωμάς Μοσχόπουλος
Συνεργάτης Σκηνοθέτης: Μάριος Κακουλλής
Σκηνικά-Κοστούμια: Βασίλης Παπατσαρούχας
Μουσική σύνθεση-Σχεδιασμός ηχοτοπίων-Μουσική διδασκαλία: Nama Dama
Κίνηση-Χορογραφία: Φώτης Νικολάου
Σχεδιασμός φωτισμού: Γεώργιος Κουκουμάς
Καλλιτεχνική διεύθυνση οπτικής ταυτότητας: Βασίλης Παπατσαρούχας
Βοηθός σκηνογράφου-ενδυματολόγου-Ειδικές κατασκευές κοστουμιών: Ορέστης Λαζούρας
Συνεργάτιδα παραγωγής: Ελένη Νικολάου
Ο θίασος
Ίων: Γιάννης Τσουμαράκης / Κρέουσα: Στέλα Φυρογένη
Ξούθος: Νεοκλής Νεοκλέους / Παιδαγωγός: Βαλεντίνος Κόκκινος
Ερμής: Ανδρέας Κουτσόφτας, Βασίλης Χαραλάμπους / Αθηνά: Μαργαρίτα Ζαχαρίου / Πυθία: Ιωάννης Βαρβαρέσος / Δούλος: Δημήτρης Αντωνίου
Ο χορός: Βασίλης Αθανασόπουλος, Γρηγόρης Γεωργίου, Νικόλας Γραμματικόπουλος, Μαρία Δράκου, Ιωάννα Κορδάτου, Θεοφάνης Κοσμάς, Μάριαν Κυπριανού, Δημήτρης Λαγούτης, Πέλλα Μακροδημήτρη, Θεόφιλος Μανόλογλου, Αθηνά Μουστάκα, Χρήστος Παπαδόπουλος, Χριστίνα Παπαδοπούλου, Ιωάννα Παπαμιχαλοπούλου, Κρις Σπύρου, Μαρία Τσιάκκα.
Μουσικοί επί σκηνής
Nama Dama, Ζήνωνας Οικονομίδης, Νικόλας Τσαγγάρης
