Του Παναγιώτη Μήλα
«Μεγάλωσα, πατέρα, έγινα δεκαοχτώ. Δεν είμαι πια ο μικιός.
Και θα το γιορτάσω στο θέατρο, πατέρα. Θα δω θέατρο, πατέρα. Αληθινό θέατρο».
***
Με τα παραπάνω λόγια κλείνει η παράσταση «Smalltown Boy» του Μάνου Τζωράκη, σε σκηνοθεσία του Μιχάλη Κοιλάκου με τον Εμμανουήλ Κοντό, που είδαμε στο «Black Box» του Θεάτρου 104.
Κάθε χρόνο γιορτάζεται η Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου στις 27 Μαρτίου. Είπαμε και ‘μεις να γιορτάσουμε αυτή την ημέρα παρακολουθώντας μια παράσταση.
Έτσι μετά από τέσσερις ημέρες, την Τρίτη 31 Μαρτίου, πήγαμε στο Θέατρο 104 για να δούμε έναν θεατρικό μονόλογο διάρκειας 70 λεπτών.
Πρώτο λάθος μας: Δεν ήταν μονόλογος…
Στο έργο έπαιζαν πέντε πρόσωπα και ένας άντρας ηθοποιός. Ένα παιδί, ένας έφηβος, ο πατέρας, ο παππούς και ένας αφηγητής…
Το πιο απρόσμενο; Αυτό που είδαμε δεν ήταν θέατρο!
Ήταν πανδαισία ήχων, χρωμάτων, εικόνων, σκηνών, σκηνικών και λόγων.
Δεκάδες ιστορίες κεντημένες με δεξιοτεχνία από τον συγγραφέα Μάνο Τζωράκη. Ιστορίες που μιλούν για τα πάντα όλα. Για παραδόσεις, για γονείς, για έρωτες, για φιλίες, για σπουδές, για όνειρα, για τη διαφορετικότητα. Μιλούν για μυστικά και φανερά. Μιλούν χωρίς διδακτική διάθεση. Μιλούν τρυφερά και ήρεμα. Σαν να απομακρύνεσαι αθόρυβα από την ακτή με ένα ελαφρό αεράκι στα πανιά της βάρκας σου. Παράλληλα ακούς ιστορίες σαν παραμύθι του παππού. Ιστορίες σαν θέατρο.
Το κουφάρι του χαλασμένου ψυγείου της αποθήκης ο πρωταγωνιστής με ζωγραφιές και φιγούρες το έχει μετατρέψει σε πολύχρωμο μικρούτσικο θέατρο. Σε αυτό το θέατρο χωνότανε μετά το σχολείο. Εκεί εξαφανιζόταν. Εκεί ονειρευόταν. Εκεί επινοούσε μιαν άλλη πραγματικότητα.
Στο σπάνιο αυτό ταξίδι μάς συνόδευαν οι άπειρες πλούσιες εικόνες των σκηνικών της Άννας Σάπκα.
Η Ναταλία Αστυπαλίτη με τα κοστούμια της βοήθησε σημαντικά στις ταχύτατες εναλλαγές ρόλων και ηλικιών του πρωταγωνιστή.
Οι νότες που επέλεξε ο Βασίλης Τζαβάρας και το Smalltown Boy των Bronski Beat συνέθεσαν ένα θεσπέσιο ηχητικό σκηνικό.
Υπάρχει όμως άλλος ένας ρόλος. Οι φωτισμοί που σχεδίασε η Στέβη Κουτσοθανάση. Ένας ολοκληρωμένος ρόλος που σε ταξιδεύει ακόμα κι αν παρακολουθείς μόνο αυτόν. Λίγες φορές βλέπουμε τους φωτισμούς να έχουν τόσο σημαντική υπόσταση και ουσιαστική συμμετοχή σε θεατρική παράσταση.
Ο σκηνοθέτης Μιχάλης Κοιλάκος ακολούθησε τα βήματα της παράδοσης με έναν τρόπο μοντέρνο. Ανέδειξε δε με δεξιοτεχνία τα πρόσωπα που πρωταγωνιστούν στο κείμενο του Τζωράκη. Έχτισε δηλαδή με παραδοσιακά υλικά ένα υπερσύγχρονο λαμπερό οικοδόμημα.
Πρόκειται για ένα έργο που δεν θα σβήσει ποτέ. Θα έχει διάρκεια. Θα έχει πάντα επιτυχίες…
Βέβαια εδώ, σε αυτή την επιτυχία, αδιαφιλονίκητη είναι η συμβολή του πρωταγωνιστή ο οποίος όμως έχει και τα μειονεκτήματά του… Να τα λέμε κι αυτά:
-Ο Εμμανουήλ Κοντός δεν έχει followers στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης…
-Δεν παίζει σε κάποια εύπεπτη τηλεοπτική σειρά…
-Δεν είναι θορυβώδης στα έντυπα και στα ηλεκτρονικά media…
-Δεν παίζει σε κεντρικό θέατρο…
Απλά ο Εμμανουήλ Κοντός είναι ένα Ηθοποιός με «Ήτα» κεφαλαίο…
Είναι ένας εργάτης του θεάτρου που δεν αξίζει μόνο να τον δείτε. Αξίζει κυρίως να τον απολαύσατε.
Ο Εμμανουήλ παρουσιάζει ένα masterclass ερμηνείας. Διδάσκει…
Επομένως το χειροκρότημά σας είναι το λιγότερο που του αξίζει…
***
