Γράφει η θεατρολόγος Κατερίνα Δημητρακοπούλου
Υπ. Διδάκτωρ Τμ. Θεατρικών Σπουδών
«… να θυμάστε ότι η ελευθερία του λόγου είναι συνταγματικό δικαίωμα. Ο Κύριος μεθ’ ημών […] Βλέπω, πολλοί με ρωτάτε αν συναντώ καθημερινά τον Κύριο ημών. Η απάντηση είναι όχι, αδερφοί. Από τότε με το “θ” δεν τον έχω ξαναδεί live, έρχεται στον ύπνο μου κάποιες φορές, αλλά ο τρόπος που μου μιλάει κανονικά είναι (ξέρετε) με τα μηνύματα εδώ στο στέρνο […] Ο κύριός μου γράφει ό,τι θέλει κι εγώ απλώς το επικοινωνώ σε σας, είμαι ένα κανάλι».
***
Η Νεφέλη Μαϊστράλη έχει δείξει το ενδιαφέρον της για θέματα που έχουν αφήσει ανεξίτηλα σημάδια στην κοινωνική ζωή της ελληνικής πραγματικότητας από το πρώτο θεατρικό της έργο το «Αριστερόχειρες» που έγραψε το 2020.
Σήμερα, στο νέο της δημιούργημα, η θρησκεία, ο προσηλυτισμός, τα social media, η ελπίδα για θεραπεία, η αδυναμία του ανθρώπου να αντιμετωπίσει τα προβλήματα της ζωής και η ευκολία με την οποία ο άνθρωπος γίνεται εύκολο θύμα εκμετάλλευσης από μέντορες και ιεροκήρυκες, θα «ερευνηθούν» υπό λανθάνουσα σκωπτική ματιά.
Η αγύρτισσα Αθανασία του Αιγάλεω (δεκαετίες ’60 -’70), ο δικηγόρος Γιώργος Καματερός με το θαυματουργό νερό από πηγή σε περιοχή της νήσου Κω (δεκαετία ’80) θα δώσουν το «χάρισμα» σε μία νέα γυναίκα να γίνει ο δίαυλος επικοινωνίας του θεού με τον βασανισμένο άνθρωπο του μεροκάματου.
Τα αληθοφανή οράματα, η δερματοστιξία, παρόλο που θα υπάρξει αρνητική αντίδραση στην αρχή, γρήγορα θα εξελιχθούν σε κερδοφόρα επιχείρηση υπό την αιγίδα της εκκλησίας «Χείρα Θεού».
Η συγγραφέας δεν επιχειρεί να παραδώσει μάθημα ηθικής αλλά, θέλει να δώσει τροφή για σκέψη στον συνάνθρωπό της. Να αναρωτηθεί γιατί αφήνεται να παρασυρθεί από κάθε τι που του «χαϊδεύει» τα αυτιά, γιατί δεν αποδέχεται ότι δεν υπάρχει πάντα ευτυχισμένο τέλος στο παραμύθι της ζωής.
Η Μαϊστράλη χειρίζεται άριστα τη γλώσσα, προσέχει την ορολογία της αίρεσης, κατέχει τον ρόλο των social media, και κάνει θεό τον image maker. Ακόμη και ο τίτλος «αθανασία» προδίδει την αιώνια ανθρώπινη ανάγκη να πιστεύει και να ελπίζει σε κάτι πιο δυνατό και πιο μεγάλο, όπως «παραδέχεται» και ο Νίκος Γκάτσος με τους στίχους του «Κάθε γενιά δική της θέλει να γενείς / Ομορφονιά που δεν σε κέρδισε κανείς».
Η σκηνοθεσία του Θανάση Ζερίτη καθόλα ευρηματική και ουσιώδης θα τονίσει την πολυπλοκότητα των θεμάτων του έργου, θα δημιουργήσει επί σκηνής έναν τόπο λατρείας και άνευ όρων προσηλυτισμού με τα social media να έχουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο καθώς οι πιστοί μετατρέπονται σε υποταγμένους followers.
Οι βιντεοπροβολές θα αποτελέσουν αναπόσπαστο μέρος της παράστασης, καθώς συνδέουν τον εξωτερικό κόσμο με τον εσωτερικό, μεταφορικά και κυριολεκτικά.
Η συνεργασία του σκηνοθέτη με τους Γεωργία Μπούρδα (σκηνογραφία), Αποστόλη Κουτσιανικούλη (Video art) και Γιώργο Μπούνια (εικαστικές συνθέσεις) μας μεταφέρουν σε έναν τόπο λατρείας, όπου η υποκρισία, το εύκολο κέρδος, η χειραγώγηση, έχουν «ντυθεί» το λευκό και αθώο πρόσωπο της νέας, η οποία γρήγορα θα «αγιοποιηθεί» με έναν ρόμβο να στολίζει το κεφάλι της, υπονοώντας το φωτοστέφανο των πραγματικών Αγίων της Εκκλησίας.
Η Έλλη Τρίγγου ως δούλη του θεού, αθανασία, θα μας προσφέρει μία ερμηνεία συνειδητή, με σταδιακή κλιμάκωση της ωριμότητάς της από την ατίθαση και αδιάφορη έφηβη ως την εντεταλμένη απόστολο του θεού.
Η Ευαγγελία Καρακατσάνη, ως μητέρα, εξελίσσεται σε καρατερίστα υψηλών επιδόσεων.
Ο Θανάσης Βλαβιανός, ως θείος της νέας, θα μεταμορφωθεί αργά και συνειδητά από απλός χριστιανός σε ιερέα του χρήματος.
Ο Γιώργος Νούσης, ως Λευτέρης, θα μεταμορφωθεί σιγά σιγά, από τον ερωτευμένο νέο που σκέφτεται με την καρδιά σε έναν καταρρακωμένο ακόλουθο νικημένο από τη φαιδρότητα της αίρεσης.
Οι Ειρήνη Μπούνταλη και Αλέξανδρος Τούντας ολοκληρώνουν τον καμβά των χαρακτήρων του έργου δίνοντας σε κάθε έναν από τους ρόλους μία ξεχωριστή ερμηνεία, ισορροπώντας ανάμεσα στο γελοίο και το δράμα.
Η Γεωργία Μπούρδα έχει επιλέξει το φωτεινό μπλε ως ένδυμα των ακολούθων της νέας, την οποία ντύνει στα ολόλευκα, όπως ταιριάζει σε έναν απόστολο του θεού. Οι ενδυματολογικές της επιλογές για τα υπόλοιπα πρόσωπα του έργου, είναι φροντισμένες, γήινες αποχρώσεις με μοντέρνα σχέδια που τονίζουν την προσωπικότητα και την οικονομική τους κατάσταση.
Η κινησιολογία της Σεσίλ Μικρούτσικου θα δώσει όχι μόνο τον απαιτούμενο ρυθμικό βηματισμό που απαιτείται να έχουν η αγία και οι ακόλουθοί της, αλλά θα δημιουργήσει μία αισθητική τελετουργία.
Μία τελετουργία που οι φωτισμοί του Σάκη Μπιρμπίλη θα υποστηρίξουν στο έπακρο, με το να «προστατέψουν» το θαύμα.
Οι μουσικές συνθέσεις της Ερατώς Α. Κρεμμύδα σε στίχους της Νεφέλης Μαϊστράλη προσδίνουν την προσδοκώμενη διάσταση του έργου, μυσταγωγία, ειρωνεία και καυστικό σχολιασμό.
Ο άνθρωπος από αρχαιοτάτων χρόνων αναζητά τη λύτρωση, έχει ανάγκη ένα ανώτερο ον που θα τον βοηθήσει να νικήσει τα πάθη του, θα τον οδηγήσει στη λύτρωση. Αλλά, καθώς υπάρχουν κάποιοι που γνωρίζουν τις ανθρώπινες αδυναμίες και ξέρουν πώς να τις χειραγωγούν καταλήγει τις περισσότερες φορές πλανεμένος και πιο αδύναμος από πριν.
***
Ο Θανάσης Ζερίτης παρουσιάζει την «αθανασία» της Νεφέλης Μαϊστράλη στο θέατρο Βασιλάκου
