Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου, δημοσιεύουμε εδώ απόσπασμα από συνέντευξη του Μιχάλη Κακογιάννη στο Catisart. Η συνέντευξη είχε δοθεί στις 10 Μαΐου 2011.
***
Μιχάλης Κακογιάννης: Το βασικό εργαλείο στη δουλειά μας είναι ο ενθουσιασμός, η ψυχή, το κουράγιο, η γνώση και η πολλή δουλειά. Και αυτά αποδείξαμε ότι τα έχουμε. Όλοι μας. Μόνο έτσι καταφέρνεις τόσα πολλά σε τόσο λίγο χρόνο.
Αυτό το ένιωσα πρώτη φορά το 1963 στον Σταυρό, στο Ακρωτήρι των Χανίων όταν γυρίζαμε τον «Ζορμπά». Είχε τελειώσει η ταινία και μάς είχε μείνει η τελευταία σκηνή. Η κρίσιμη σκηνή στα ορυχεία όπου γκρεμίζεται το εναέριο βαγονάκι.
Τότε έγινε η καταστροφή. Όλα συνέβησαν τόσο ραγδαία, επειδή είχαν κόψει τους στύλους οι μαραγκοί. Το βαγονάκι γκρεμίστηκε ακαριαία που δεν πρόλαβα να γυρίσω ούτε ένα καρέ. Εγώ ήθελα το γκρέμισμα …αργό και …βασανιστικό. Όμως ήμουνα τόσο κουρασμένος από το γύρισμα που όταν απέτυχε αυτό έπαθα υστερία, πανικό και είπα τέλος!
Εκείνη τη στιγμή ο συνεργάτης μου Βασίλης Μαργιόλης μαζί με άλλους τεχνικούς που με αγαπούσαν μού είπαν: “Πήγαινε εσύ στην Αθήνα και εμείς θα φροντίσουμε να ξανακάνουμε τη σκηνή. Θα ξαναορθώσουμε τους στύλους και θα γίνει όπως ακριβώς το θέλεις”.
Έτσι κι έγινε! Όλα πραγματοποιήθηκαν μέσα σε μια μέρα! Έκαναν το γύρισμα καλύτερα κι από μένα. Από ‘κει και πέρα δεν έπαψα ποτέ να εμπιστεύομαι στους συνεργάτες μου»…
***
Μιχάλης Κακογιάννης: Όπλο νίκης η γνώση, η ψυχή και ο ενθουσιασμός…
