Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου
«Η Ανθή Σαββάκη στάθηκε επάξια στο ύψος των περιστάσεων. Με άνεση, με σιγουριά, με επαγγελματισμό».
*Αυτό είχα γράψει εδώ στο Catisart τον Ιανουάριο του 2017 στην κριτική παρουσίαση της παράστασης «Η Eπανένωση της Βόρειας με τη Νότια Κορέα» του Ζοέλ Πομμερά που είχε ανέβει στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης σε σκηνοθεσία του Νίκου Μαστοράκη.
Την ίδια αγαλλίαση είχα νιώσει παρακολουθώντας την Ανθή στην τηλεοπτική σειρά «Ο Παράδεισος των Κυριών».
Όμως και η Ηλέκτρα Σαρρή μού είχε προκαλέσει παρόμοια συναισθήματα όταν την είχα δει να ερμηνεύει τη «Ματίνα» στο έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη «Η Αυλή των θαυμάτων» που παρουσιάστηκε ως μιούζικαλ στο θέατρο «Παλλάς» σε σκηνοθεσία του Χρήστου Σουγάρη, τον Νοέμβριο του 2022.
Ήταν πολύ λογικό επομένως να προσφέρω κι εγώ στα δύο κορίτσια ως αντίδωρο αυτή τη σύντομη συνέντευξη με αφορμή τη συμμετοχή τους στην παράσταση «Μουγγή Καμπάνα» του Θανάση Τριαρίδη.
Το έργο θα παρουσιαστεί από την ομάδα RODEZ σε σκηνοθεσία Μάριου Κρητικόπουλου και Πάνου Αποστολόπουλου στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης από τη Δευτέρα 23 Μαρτίου 2026.
Με την Ανθή και την Ηλέκτρα συναντηθήκαμε στο «καφέ» του Ιδρύματος, λίγη ώρα πριν αρχίσει η πρόβα τους. Ας παρακολουθήσουμε όμως τη συνομιλία μας…
***
Στη «Μουγγή Καμπάνα» υποδύεστε έναν ρόλο μέσα σε έναν κόσμο σκοτεινό και αλληγορικό. Ποιο ήταν το πρώτο πράγμα που σας τράβηξε σε αυτόν τον χαρακτήρα όταν διαβάσατε το έργο;
ΗΛΕΚΤΡΑ: Στο έργο μας δεν υπάρχουν ακριβώς ρόλοι, είμαστε όλοι αφηγητές της ιστορίας και όταν χρειάζεται υποδυόμαστε έναν χαρακτήρα για να προχωρήσουμε παρακάτω το νόημα. Φτιάχνουμε μαζί μια ατμόσφαιρα.
Έτσι, όταν διαβάζαμε το έργο, αυτή ήταν η ανάγκη μας, να συμμετέχουμε όλοι ταυτόχρονα και ισόποσα στην ιστορία αυτή, ο καθένας με την προσωπικότητα και το χιούμορ του. Γι’ αυτό, θα δείτε διαφοροποιήσεις από αφηγητή σε αφηγητή.
Το έργο αγγίζει έννοιες όπως η ενοχή, η συλλογική ευθύνη και η δικαιοσύνη. Πώς βιώνει ο δικός σας χαρακτήρας αυτές τις έννοιες;
ΑΝΘΗ: Ως αφηγητές της ιστορίας έχουμε αναλάβει διττό ρόλο: να “κουβαλάμε” την ιστορία μέσα μας, να την περιέχουμε, αλλά συνάμα να μας συνεπαίρνει και να μας ξαφνιάζει, να “παραμυθιαζόμαστε”, δηλαδή, μαζί με το κοινό. Ακριβώς επειδή οι έννοιες της ενοχής, της συλλογικής ευθύνης και της δικαιοσύνης είναι μεγάλες και ουσιώδεις, υπάρχει ο κίνδυνος εάν υπογραμμιστούν να καταλήξει η αφήγηση, άρα και η παράσταση, να γίνει διδακτική. Δεν προσκαλούμε το κοινό στη «Μουγγή Καμπάνα» για να του πούμε πώς να νιώσει, πόσο φταίει ή τι να κάνει. Το προσκαλούμε για να ξετυλίξουμε μπροστά του μια ιστορία αλληγορική, με στοιχεία παραμυθιού δημιουργώντας έτσι την απαραίτητη απόσταση από τον διδακτισμό. Εμείς, λοιπόν, επί σκηνής “παθαίνουμε” και αφηγούμαστε παθήματα άλλων ώστε ο θεατής μόνος του να κάνει τις δικές του αναλογίες στο παρόν του και στην ζωή του.
Ποια ήταν η συμβουλή του Θανάση Τριαρίδη σε σχέση με το έργο όταν του είπατε ότι θα το ανεβάσετε;
ΗΛΕΚΤΡΑ: Ο κύριος Τριαρίδης ξαφνιάστηκε όταν του μιλήσαμε για αυτό το έργο. Το θεωρεί “καταραμένο” και μια από τις παταγωδέστερες εμπορικά αποτυχίες του. Η συμβουλή του ήταν να προσέχουμε μην καταστραφούμε ολοσχερώς κι εμείς! Αστειεύομαι φυσικά… Μας το «χάρισε» με μεγάλη γενναιοδωρία. Και πράγματι, ήταν μια ηθική δικαίωση κατά κάποιον τρόπο που ανέβηκε στο θέατρο μετά από τόσα χρόνια στο ράφι και που ο κόσμος το αγκάλιασε με τόση ζεστασιά.
Η ιστορία, παρότι γράφτηκε το 2003, μοιάζει να συνομιλεί έντονα με τη σημερινή πραγματικότητα. Ποια στοιχεία της θεωρείτε πιο επίκαιρα σήμερα;
ΗΛΕΚΤΡΑ: Το πιο επίκαιρο, δυστυχώς, θέμα του έργου είναι η απληστία των ανθρώπων όταν κατά τύχη ευεργετούνται. Ο πόνος, οι θυσίες και το αίμα των αθώων που χύνεται όταν τυγχάνει αυτοί να μη βρίσκονται σε ευνοϊκή θέση. Ο πόλεμος, το μεταναστευτικό, οι αρρώστιες, η πολιτική ευθύνη και οι ηθικές εκπτώσεις προς χάριν ενός πρόσκαιρου βολέματος. Αυτά πραγματεύεται το έργο μας. Και είναι θλιβερό το πόσο ακουμπάνε στην κοινωνία μας σήμερα.
Στην παράσταση βρίσκεστε συνεχώς επί σκηνής μαζί με τους υπόλοιπους ηθοποιούς. Πώς διαμορφώνεται αυτή η σκηνική «συλλογικότητα» και τι απαιτεί από εσάς ως ηθοποιό;
ΑΝΘΗ: Τι ωραία που το διατυπώσατε! “Σκηνική συλλογικότητα”. Είναι φυσικά ζητούμενο κάθε θεατρικής παράστασης αυτή η σύμπνοια, ο κοινός παλμός. Στην περίπτωση της Μουγγής Καμπάνας, όπως την έχουμε δημιουργήσει, όμως είναι πραγματικά απαραίτητη η κοινή αναπνοή των σωμάτων μας στην σκηνή. Έχουμε αναλάβει όλοι μαζί μια αφήγηση, σαν εκείνες τις πρώτες αφηγήσεις που μαζεύονταν οι άνθρωποι στις σπηλιές και έλεγαν οι άντρες που είχαν πάει για κυνήγι στην υπόλοιπη φυλή τι είδαν, τι άκουσαν και τι έπαθαν ώστε όλη οι κοινότητα να διδαχθεί για το μέλλον. Ήταν απαραίτητες για την ίδια τους την επιβίωση αυτές οι αφηγήσεις. Σε αυτήν ακριβώς την αναγκαιότητα του θεάτρου πιστεύουμε και εμείς ως ομάδα. Το να μαζεύεται ο κόσμος σε μια κοινωνία για ένα βράδυ και να ακούει μια ιστορία που είναι πραγματικά σημαντική για την – ηθική – επιβίωσή του. Έτσι, λοιπόν, με πίστη σε αυτήν την αναγκαιότητα, δινόμαστε ολοκληρωτικά στην αφήγηση της ιστορίας μας με αυταπάρνηση και με όλα τα εργαλεία που έχουμε – σωματικά, φωνητικά και ψυχικά.
Η «Μουγγή Καμπάνα» έχει μια αξιοθαύμαστη πορεία ως τώρα. Που το αποδίδετε αυτό;
ΗΛΕΚΤΡΑ: Αρχικά, η «Μουγγή Καμπάνα» είναι μια νουβέλα του Θανάση Τριαρίδη που είναι ένα εξαιρετικό και συγκινητικό έργο από μόνο του.
Έπειτα, η λαχτάρα που είχαμε όταν το φτιάχναμε, να το υπηρετήσουμε σωστά και να αναδείξουμε τα θέματα που απασχολούν και εμάς σήμερα, μας έκαναν να δοθούμε με πολύ ζήλο και μεράκι στη δημιουργία του και νομίζω πως αυτό είναι που φαίνεται και συγκινεί τον κόσμο. Θα αναφέρω και ως συστατικό τη φιλία μας, την αγάπη και την έγνοια που έχουμε ο ένας για τον άλλον. Είμαι σίγουρη πως και αυτό φαίνεται και λάμπει σαν διαμάντι μέσα μας και πάνω στη σκηνή.
ΑΝΘΗ: Πραγματικά είναι συγκινητική η πορεία αυτής της παράστασης. Τώρα που είμαστε στις πρόβες ξανά για τον τρίτο κύκλο παραστάσεων και ξαναπιάνουμε το νήμα από την αρχή, συνειδητοποιούμε ως ομάδα πόση ευτυχία μας έχει δώσει αυτή η παράσταση και μας εκπλήσσει το πόσο συνεχίζει ακόμη και ανθίζει! Θεωρώ ότι συνταγή για την επιτυχία σίγουρα δεν υπάρχει, αλλά αυτή η παράσταση έχει αγαπηθεί γιατί συνδυάζει την αθωότητα και την ορμή της πρώτης μεγάλης μας σκηνικής απόπειρας, με το βάθος και την μαγεία της λογοτεχνικής γραφής του Θανάση Τριαρίδη. Το κοινό έχει την ευκαιρία να ταξιδέψει με την φαντασία στις ερήμους της Συρίας, στα βουνά της Μογγολίας, στις ακρογιαλιές της Χαλκιδικής, να θυμηθεί παραμύθια που άκουγε στην παιδική ηλικία, να ακούσει ψαλμωδίες του Πάσχα και να αναρωτηθεί: “Άραγε τι θα πει δικαιοσύνη και τι αγάπη;”.
Ανθή και Ηλέκτρα σας ευχαριστώ πολύ γι’ αυτή τη συνομιλία. Εύχομαι η «Μουγγή Καμπάνα» να αποκτήσει τη μελωδική φωνή που θα της χαρίσετε…
*Κι εμείς ευχαριστούμε για τη φιλοξενία.
***
«Η Μουγγή Καμπάνα» του Θανάση Τριαρίδη από την ομάδα RODEZ στο Ίδρυμα Κακογιάννης
