Του Παναγιώτη Μήλα
«Άμα τη εμφανίσει» ο καλός ηθοποιός σε κερδίζει με τα πρώτα βήματα που θα κάνει στο σανίδι της σκηνής. Με την πρώτη φράση που θα πει…
Αυτό διαπίστωσα τον Νοέμβριο του 2018 όταν είδα στο θέατρο «Αγγέλων Βήμα» την παράσταση «La Ronde» (Ερωτικό Γαϊτανάκι) του Arthur Schnitzler σε σκηνοθεσία του Θοδωρή Βουρνά με την Τζούλη Τσόλκα.
Στην παράσταση έπαιζε όμως και ο Αποστόλης Ψαρρός για τον οποίο έγραψα εδώ στο Catisart ότι «ενσάρκωσε με απόλυτη επιτυχία όλους τους ήρωες του συγγραφέα. Ήταν απόλαυση να τον παρακολουθείς. Υπηρέτησε άψογα τις σκηνοθετικές οδηγίες προσθέτοντας παράλληλα και τις προσωπικές ερμηνευτικές πινελιές του».
Όταν έμαθα λοιπόν ότι ο Αποστόλης σκηνοθετεί το έργο «Τα κορίτσια δεν πρέπει να παίζουν ποδόσφαιρο» της βραβευμένης Μάρτα Μπουτσάκα, τον αναζήτησα για μια συνέντευξη, επειδή ναι μεν τα κορίτσια δεν πρέπει να παίζουν ποδόσφαιρο, τα αγόρια όμως …πρέπει.
Συναντηθήκαμε στο «γήπεδο» του Μικρού Κεραμεικού για ένα «δίτερμα» λίγη ώρα πριν αρχίσει ο επίσημος αγώνας…
***
ΑΠΟΔΥΤΗΡΙΑ: Γεννήθηκα στην Αθήνα. Απ’ την πλευρά του πατέρα μου κατάγομαι από την Κόρωνο της Νάξου, κι απ’ την πλευρά της μητέρας μου από τη Χώσεψη της Άρτας.
ΠΡΟΠΟΝΗΣΗ: Από τα παιδικά μου χρόνια θυμάμαι γέλια, ανεμελιές και μπάσκετ. Τα παιδικά και εφηβικά μου χρόνια μοιράστηκαν στην Γκράβα, στο Γαλάτσι και την Κυψέλη. Τα παιδικά μου χρόνια επίσης έχουν μέσα τους πολύ παιχνίδι και πολλές μυρωδιές. Μια εξ αυτών που οπότε την πετύχω βουρκώνω, είναι η μυρωδιά της γάστρας. Μου φέρνει στο νου κάθε τι που μαγείρευε η γιαγιά μου η Αθηνά στα Τζουμέρκα.
ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ: Οι δάσκαλοι που μού άνοιξαν δρόμο είναι ο Ευδόκιμος Τσολακίδης, η Φιλαρέτη Κομνηνού, ο Δημήτρης Καταλειφός, ο Ακύλλας Καραζήσης, η Μαρία Κεχαγιόγλου, ο Νίκος Χατζόπουλος, ο Τσέζαρις Γκραουζίνις και άλλοι πολλοί σημαντικοί που πάντα τους θυμάμαι.
ΖΕΣΤΑΜΑ: Η πρώτη επαφή με το θέατρο, ήρθε στο κάθε σενάριο που επινοούσα σαν παιδί, για να παίξω με τα παιχνίδια μου. Σ’ αυτή την ανάμνηση προσπαθώ να επιστρέφω κάθε φορά που παίζω ή σκηνοθετώ.
ΕΙΔΩΛΑ: Ποια είναι τα πρότυπά μου; Η μάνα μου, ο Τιμ Ντάνκαν, ο κολλητός μου, ο Μπάστερ Κήτον, ο Ρομπέρτο Μπενίνι, η Κατερίνα Βρανά, ο Ιάσονας Αποστολόπουλος.
ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ: Η πρώτη παράσταση που έπαιξα επαγγελματικά, ήταν στο Εθνικό Θέατρο, στο «Συρανό ντε Μπερζεράκ» σε σκηνοθεσία Νίκου Καραθάνου. Σε πλαίσιο ερασιτεχνικό ή σαν σπουδαστής υπήρχαν διάφορες απόπειρες και στο «Θέατρο των Αλλαγών» και σε άλλα ανεξάρτητα φεστιβάλ.
ΕΝΔΕΚΑΔΑ: Πρώτη φορά βασικό ρόλο μου έδωσε η φίλη μου και σκηνοθέτις Ζωή Ξανθοπούλου. Πρώτη απ’ όλους, μου έδωσε εξαιρετικούς ρόλους στα έργα που σκηνοθέτησε. Με εμπιστεύτηκε αμέσως μόλις βγήκα από τη Σχολή, διακρίνοντας σε μένα κάτι στο οποίο δεν χρειαζόταν είτε να έχω αναγνωρισιμότητα, διασυνδέσεις, είτε να μεγαλώσω, είτε να ωριμάσω, είτε να κάνω τηλεόραση. Χρωστώ σε εκείνη πολλά.
ΣΕΝΤΡΑ: Λένε ότι η άγνοια μπορεί να μας οδηγήσει στα επικίνδυνα μονοπάτια της ήττας. Όμως η ήττα δεν είναι απαραιτήτως κακή. Συχνά διδάσκει. Η ηττοπάθεια είναι αυτή που είναι επικίνδυνη. Δεν διδάσκει απολύτως τίποτα. Προσωπικά δεν με ενοχλεί τόσο η άγνοια, όσο η ημιμάθεια. Μια ημιμάθεια σε κάθε επίπεδο που παραδόξως εμπνέει αλαζονικές συμπεριφορές.
ΦΑΟΥΛ: Θα μπορούσα να πω ότι μετάνιωσα για ένα λάθος μου, απ’ την άποψη ότι έχασα πολύτιμο χρόνο και ασχολήθηκα με μικροπρεπείς και ανίδεους. Ωστόσο, κάθε λάθος ανεξαιρέτως έχει διδακτική αξία.
ΚΟΡΝΕΡ: Κάτι δύσκολο σαν το χτύπημα κόρνερ το αναλαμβάνω μονίμως! Δηλαδή σκηνοθετώ και παράλληλα παίζω. Συχνά δε κάνω και την παραγωγή. Επομένως το κόρνερ μοιάζει παιχνιδάκι μπροστά σ’ αυτά!
ΑΛΛΑΓΗ: Μεταξύ παίκτη και προπονητή προτιμώ τον ρόλο του παίκτη.
ΠΕΝΑΛΤΥ: Όχι! Ασυγχώρητο λάθος δεν έχω κάνει ποτέ.
ΓΚΟΛ: Η γλύκα της ομαδικής δουλειάς που οδηγεί σε μια συνολική λύτρωση και ανακούφιση, δεν συγκρίνεται. Όσο «παικταράς» ατομικά κι αν είναι κανείς. Γκολ λοιπόν πάντα μετά από ομαδική προσπάθεια.
ΠΑΝΗΓΥΡΙΣΜΟΣ: Έχω κάνει κάποτε «Γύρο θριάμβου» που τον θυμάμαι για πάντα. Ήταν το δρομολόγιο του «608 Γαλάτσι – Αθήνα» όταν έμαθα ότι πέρασα στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου.
ΕΞΕΔΡΑ: Από την εξέδρα της ζωής βλέπω αρκετά αρνητικά. Μερικά από αυτά: Η απομόνωση και η μισαλλοδοξία. Η αδικία και ο σταδιακός αφανισμός της ανθρωπιάς. Το γεγονός πως για να λογιστεί κάποιος ως ισχυρός θα πρέπει να είναι αγενής και άξεστος. Τέλος το ότι δεν εκτιμάται η αλήθεια, η ισότητα και η αξιοπρέπεια.
ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ: Μετά τον «αγώνα» βλέπω ότι τα ανείπωτα μένουν σ’ αυτή τους την υπόσταση. Γι’ αυτό και είναι τόσο δυνατά.
ΓΥΡΟΣ ΘΡΙΑΜΒΟΥ: Θα έλεγα «μπράβο» στον εαυτό μου επειδή είμαι εδώ για όλους. Επειδή προσπαθώ να αφήνω το φως να κερδίζει το σκοτάδι που μας τυλίγει καθημερινά.
ΚΡΙΤΙΚΗ: Ένας δικός μου άνθρωπος θα με περιέγραφε ως ένα παιδί. Με ό,τι θετικό και αρνητικό περικλείει αυτό.
ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ: Όσον αφορά τον ανταγωνισμό η αμέσως προηγούμενη απάντηση είναι αυτή που με καλύπτει.
ΑΓΩΝΕΣ: Μετά τα «Κορίτσια» θα ετοιμάσω δυο παραστάσεις στις ομάδες που διδάσκω. Παράλληλα συνεχίζεται η παρουσία μου στην πετυχημένη τηλεοπτική σειρά του Alpha το «Να μ’ αγαπάς».
Αποστόλη, ολοκληρώθηκε ο αγώνας μας. Παίξαμε και τις καθυστερήσεις, οπότε τώρα είσαι πανέτοιμος για τη γενική δοκιμή μιας ΚΑΙ τα κορίτσια …πρέπει να παίζουν ποδόσφαιρο.
ΣΦΥΡΙΓΜΑ ΛΗΞΗΣ: Ευχαριστώ πολύ για το …δίτερμα!
***
«Τα κορίτσια δεν πρέπει να παίζουν ποδόσφαιρο» από τον Αποστόλη Ψαρρό στον Μικρό Κεραμεικό
