Tης Ειρήνης Αϊβαλιώτου
Ο Κωνσταντίνος Πινότσης υποδύεται τον Πέτρο, στην παράσταση «Θέλημα Θεού» σε σκηνοθεσία και κείμενο του Χάρη Λυμπερόπουλου, στο Θέατρο Μικρός Κεραμεικός.
Μια πανέξυπνη και εξαιρετικά αποτελεσματική άσκηση σασπένς, με ακαταμάχητη αίσθηση, όπου όλα -από τις απογειωτικές ερμηνείες μέχρι τα προσεγμένα σκηνικά και κοστούμια- αναδίδουν πειστικότατα μια εκθαμβωτική ατμόσφαιρα.
Οι δε ήρωες ισορροπούν ανάμεσα στη λογική και στην παράνοια. Συγκεκριμένα, τρεις φίλοι, η Ελένη, ο Πέτρος και ο Παύλος, είναι καλεσμένοι στη δεξίωση του Πρέσβη. Είναι τα γενέθλια του Πέτρου.
Μια βραδιά για γιορτή, σαμπάνια και… φόνο; Ο Πέτρος δεν περνά καλά μέσα στον κόσμο και βρίσκει αφορμή να «κρυφτεί» στις τουαλέτες. Εκεί θα βρεθεί αντιμέτωπος με τον χειρότερο εφιάλτη του και θα πρέπει να επιλέξει το δρόμο του Θεού ή το δρόμο του ανθρώπου.
Μαζί του όμως θα κληθεί να διαλέξει και ο θεατής, σε ένα έργο γεμάτο αγωνία και αποκαλύψεις που μπορεί να χαρακτηριστεί υπερβολικά ρεαλιστικό, σκληρό, ειρωνικό και σοκαριστικό. Ποιος είναι όμως ο Πέτρος που ενσαρκώνει ο εξαιρετικά ταλαντούχος Κωνσταντίνος Πινότσης;
«Ο Πέτρος -όπως μας αποκαλύπτει ο ίδιος ο ηθοποιός- είναι ένας άνθρωπος που προσπαθεί να ελέγξει τη ζωή του μέσα από τη ρουτίνα και την απομόνωση. Φοβάται την κοινωνική επαφή, αλλά ταυτόχρονα ζητάει σύνδεση. Είναι ευαίσθητος, αλλά κρύβεται πίσω από το χιούμορ και τον κυνισμό. Έχει πληγές που δεν έχουν κλείσει, και ζει με ενοχές που δεν του ανήκουν. Μέσα από το ταξίδι του έργου, καλείται να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα που τον τρομάζει περισσότερο».
«Χωρίς πείσμα δεν αντέχεις στη σκηνή. Το θέατρο απαιτεί να επιμένεις, να πιστεύεις στον εαυτό σου ακόμα και όταν όλοι αμφιβάλλουν. Η φαντασία είναι το εργαλείο που σου επιτρέπει να μεταμορφώνεσαι, να χτίζεις κόσμους, να βρίσκεις την αλήθεια μέσα στη μυθοπλασία», δηλώνει στο catisart.gr. Γιατί αυτό που μετράει είναι το κουράγιο να συνεχίζεις…
Κωνσταντίνε, πώς και πότε μπήκε το θέατρο στη ζωή σου;
*Το θέατρο ήρθε φυσικά, σαν ανάγκη να εκφραστώ και να καταλάβω τον εαυτό μου μέσα από διαφορετικούς χαρακτήρες. Δεν ήταν μια απόφαση που έλαβα κάποια συγκεκριμένη στιγμή. Απλά, κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι επάνω στη σκηνή βρίσκω απαντήσεις που δεν μπορώ να βρω αλλού.
Ποιο στοιχείο του έργου πιστεύεις ότι κινεί το ενδιαφέρον του κοινού;
*Το «Θέλημα Θεού» θίγει τις αντιφάσεις που κουβαλάμε όλοι μας. Το έργο ρωτάει: μπορούμε να συγχωρέσουμε το ασυγχώρητο; Μπορούμε να δούμε το ανθρώπινο στοιχείο ακόμα και σε αυτόν που μας πλήγωσε βαθιά; Αυτή η ηθική σύγκρουση, αυτή η δοκιμασία του τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος, κινεί το ενδιαφέρον.
Εσύ θα έσωζες τη ζωή αυτού που κατέστρεψε τη δική σου;
*Αυτή η ερώτηση με βασανίζει. Θέλω να πιστεύω ότι θα μπορούσα, ότι θα επέλεγα το δρόμο της συμπόνιας. Στην πράξη όμως; Δεν ξέρω αν είμαι τόσο δυνατός. Μπορεί να είναι εύκολο να μιλάμε για συγχώρεση όταν δεν έχουμε βιώσει την καταστροφή. Το έργο μας βάζει μπροστά σε αυτό το αδιέξοδο και μας αναγκάζει να αντιμετωπίσουμε την αλήθεια μας.
Μπορείς να μας σκιαγραφήσεις το χαρακτήρα που υποδύεσαι;
*Ο Πέτρος είναι ένας άνθρωπος που προσπαθεί να ελέγξει τη ζωή του μέσα από τη ρουτίνα και την απομόνωση. Φοβάται την κοινωνική επαφή, αλλά ταυτόχρονα ζητάει σύνδεση. Είναι ευαίσθητος, αλλά κρύβεται πίσω από το χιούμορ και τον κυνισμό. Έχει πληγές που δεν έχουν κλείσει, και ζει με ενοχές που δεν του ανήκουν. Μέσα από το ταξίδι του έργου, καλείται να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα που τον τρομάζει περισσότερο.
Πείσμα και φαντασία. Πόσο απαραίτητα είναι στο θέατρο;
*Χωρίς πείσμα δεν αντέχεις στη σκηνή. Το θέατρο απαιτεί να επιμένεις, να πιστεύεις στον εαυτό σου ακόμα και όταν όλοι αμφιβάλλουν. Η φαντασία είναι το εργαλείο που σου επιτρέπει να μεταμορφώνεσαι, να χτίζεις κόσμους, να βρίσκεις την αλήθεια μέσα στη μυθοπλασία. Και τα δύο είναι απαραίτητα.
Συμβαίνει να εμπλέκεσαι συναισθηματικά στις δουλειές που συμμετέχεις;
*Πάντα. Δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά. Αν δεν εμπλακώ συναισθηματικά, δεν είναι αληθινό. Κάθε ρόλος μου αφήνει κάτι, με αλλάζει λίγο. Μετά από μια παράσταση που σε αγγίζει βαθιά, δεν είσαι ο ίδιος άνθρωπος.
Πώς πιστεύεις ότι θα σε περιέγραφε ένας δικός σου άνθρωπος;
*Θα έλεγε ότι είμαι αφοσιωμένος, ότι όταν αγαπώ, το κάνω με όλη μου την ύπαρξη. Πιθανόν θα ανέφερε και την τάση μου να υπερσκέφτομαι τα πάντα, να χάνομαι σε σκέψεις. Ίσως και να πει ότι είμαι πιο ευαίσθητος απ’ όσο θέλω να δείχνω.
Τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος στην κοινωνία μας σήμερα;
*Σημαίνει να παλεύεις να κρατήσεις την ανθρωπιά σου μέσα σε έναν κόσμο που σε πιέζει να γίνεις μηχανή. Να βρίσκεις την ισορροπία ανάμεσα στο να φροντίζεις τον εαυτό σου και να νοιάζεσαι για τους άλλους. Να μη χάνεις την ικανότητά σου να νιώθεις, ακόμα και όταν η κοινωνία σου λέει να σκληρύνεις.
Πώς ορίζεις την αγάπη;
*Η αγάπη είναι να βλέπεις κάποιον στην ολότητά του, με τα φώτα και τις σκιές του, και να τον δέχεσαι. Είναι να επιλέγεις κάθε μέρα να είσαι δίπλα σε κάποιον, όχι επειδή είναι τέλειος, αλλά επειδή είναι αληθινός. Είναι η πιο τρομακτική και η πιο όμορφη εμπειρία που μπορεί να ζήσει κανείς.
Μια ευχή για το μέλλον…
*Να βρούμε τον τρόπο να ακούμε πραγματικά ο ένας τον άλλον. Να σταματήσουμε να κρίνουμε βιαστικά και να δίνουμε χρόνο στην κατανόηση. Να θυμόμαστε ότι όλοι μας κουβαλάμε τις δικές μας μάχες.
Κωνσταντίνε, σε ευχαριστώ πολύ γι’ αυτή τη συζήτηση.
*Κι εγώ, σας ευχαριστώ.
***
Το «Θέλημα Θεού» του Χάρη Λυμπερόπουλου για τους λάτρεις των θρίλερ με 3 extra παραστάσεις
