29.3 C
Athens
Δευτέρα 15 Ιουλίου 2024

“Ο τρομερός μήνας Αύγουστος” – Βασίλης Βασιλικός

«Σε βλέπω σαν μια αγκαλιά. Μια αγκαλιά που ζητά να με ξαναπεριλάβει. Να χωνευτώ μέσα στη ζέστα σου. Και μετά την τελευταία φορά, ξάπλωσες πάνω στα πόδια μου, απ’ την αντίθετη πλευρά της καρδιάς σου. Τίποτα δεν πρόλεγε πως ήταν η τελευταία. Δεν είχες προλάβει να γεράσεις. Τις πρώτες, τις ελάχιστες άσπρες τρίχες που εμφανίστηκαν στους κροτάφους σου τις αγαπούσες. Το ότι θα σου δινόταν να γεράσεις για σένα ήταν ευτυχία. Γιατί σήμαινε πως θα ζούσες». (Βασίλης Βασιλικός)

Ο συγγραφέας Βασίλης Βασιλικός γράφει στον αναγνώστη στην αρχή του βιβλίου του: «Απαραίτητη εξήγηση στον αναγνώστη»:
«Το κείμενο αυτό, ουσιαστικά το πρώτο από τη σειρά των έργων που είναι αφιερωμένα στη Μιμή (τα διηγήματα «Το τελευταίο αντίο» και το μυθιστόρημα «Η φλόγα της αγάπης» (Foco d’ amor) ακολούθησαν) σκοπό έχει να δείξει τι αισθάνεται ένας άνθρωπος μπροστά στο αναπάντεχο του ξαφνικού θανάτου όχι ενός κοντινού προσώπου του αλλά του πιο κοντινού. Ελπίζω πως εκφράζω συναισθήματα και αντιδράσεις, που όλοι οι άνθρωποι λίγο πολύ τα έχουν δοκιμάσει, αλλά που δεν είναι σε θέση ίσως όλοι να τα εκφράσουν με λόγια.
Δουλειά του συγγραφέα είναι ακριβώς αυτή: η έκφραση του ανέκφραστου. Κι η μόνη ανταμοιβή του, από θεράπων του λόγου να γίνει θεραπευόμενος. Οι ένθετες ιστορίες θα ‘θελα να μοιάζουν με εκείνα τα γλυπτά – καλά ή άσχημα, αυτό είναι άλλο θέμα – όπου η μορφή δεν έχει ξεχωρίσει ακόμα από το υλικό της κατασκευής της και δείχνει έτσι την ταλαιπωρία του δημιουργού να τη λαξέψει, την αγωνία του να δώσει ένα «πρόσωπο» στην ακατέργαστη πρώτη ύλη των αισθημάτων. Θέλησα να ‘μαι πιστός στην αλήθεια της στιγμής εκείνης κι όχι στην αλήθεια όπως αργότερα μου φανερώθηκε. Άλλο τίποτα δεν έχω να προσθέσω και γράμματα γνωρίζω».

«Είκοσι χρόνια δεν έγραψα για σένα τίποτα. Ήσουν μες στα βιβλία μου με διάφορα ονόματα…»

«Ήταν στο Βερολίνο ( ), που σου άρεσε γιατί είχε πολλούς Έλληνες. Εκεί γνωρίσαμε το δράμα, ανεξάρτητο από τη διδακτορία, της μετανάστευσης. Κοντά σ’ αυτούς τους ανθρώπους ζούσες τη μετανάστευση των δικών σου, τα δύσκολα χρόνια του «κραχ», πριν γεννηθείς, ώσπου βγάζοντας το πρώτο «Μαγνητόφωνο» (συνεντεύξεις από μετανάστες, όπου τις ερωτήσεις που δεν υπάρχουν στο βιβλίο τις έκανες εσύ), μου είπες να το στείλω στη μητέρα σου, γιατί θα την άγγιζε το θέμα. Της το έστειλα, μα έφτασε μετά τον ξαφνικό θάνατό της. «Μάνα μου, ο ξένος τόπος είναι φυλακή»…σελ. 29

  • Ο Βασίλης Βασιλικός γεννήθηκε στην Καβάλα. Ο πατέρας του Νίκος Βασιλικός διετέλεσε βουλευτής με το Κόμμα των Φιλελευθέρων. Κατά τη διάρκεια του δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου μετακόμισε με την οικογένειά του στη Θεσσαλονίκη, όπου έμεινε ως το 1957 -με σύντομη επιστροφή στην Καβάλα μετά το τέλος του πολέμου- και σπούδασε στο νομικό τμήμα του Πανεπιστημίου. Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας υπηρέτησε ως αξιωματικός διερμηνέας. Ακολούθησε ολιγόχρονη παραμονή του στην Αθήνα και το 1959 έφυγε για σπουδές τηλεσκηνοθεσίας στη σχολή της R.C.A. στη Νέα Υόρκη. Επέστρεψε στην Ελλάδα στα τέλη του 1960 και έμεινε στην Αθήνα ως το 1967. Τότε άρχισε τη συνεργασία του με το περιοδικό “Ο Ταχυδρόμος”. Παράλληλα εργάστηκε ως σεναριογράφος και βοηθός σκηνοθέτη στο χώρο του ξένου και ελληνικού κινηματογράφου. Μετά την επιβολή της δικτατορίας των συνταγματαρχών αυτοεξορίστηκε σε χώρες της δυτικής Ευρώπης και στη Νέα Υόρκη, όπου ανέπτυξε αντικαθεστωτική δράση μαζί με τη γυναίκα του Μιμή, με την οποία δημιούργησε και τον εκδοτικό οίκο 8 ½, όπου κυκλοφόρησε πολλά βιβλία του. Στην Ελλάδα επέστρεψε με τη μεταπολίτευση και συνεργάστηκε με εφημερίδες και περιοδικά όπως η Ελευθεροτυπία, Τα Νέα, η Καθημερινή, η Αυγή, το Βήμα, η Νέα Εστία, η Επιθεώρηση Τέχνης, η Καινούργια Εποχή, Το Δέντρο, το Αντί. Το 1981 επί κυβερνήσεως Πα.Σο.Κ διετέλεσε αναπληρωτής γενικός διευθυντής της κρατικής ραδιοφωνίας και τηλεόρασης, θέση από την οποία παραιτήθηκε τέσσερα χρόνια αργότερα. Συνέχισε να ζει κυρίως στο εξωτερικό ως το 1993, οπότε εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου μένει ως σήμερα. Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε το 1949 με τη δημοσίευση ποιημάτων στην εφημερίδα Μακεδονία. Το 1953 εξέδωσε τη νουβέλα Η διήγηση του Ιάσονα. Ακολούθησε το αποτελούμενο από τις νουβέλες Το φύλλο, το πηγάδι και Τ’ αγγέλιασμα τρίπτυχο, γνωστός όμως τόσο σε πανελλήνιο όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο έγινε το 1966 με τη δημοσίευση του μυθιστορήματος Ζ, φανταστικό ντοκιμαντέρ ενός εγκλήματος με θέμα τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη, που έγινε και κινηματογραφική ταινία τρία χρόνια αργότερα σε σκηνοθεσία Κώστα Γαβρά. Τιμήθηκε με το βραβείο Mediteranneo στο Παλέρμο της Σικελίας για το σύνολο του έργου του (1978). Έργα του μεταφράστηκαν σε πολλές ξένες γλώσσες. Βασικά χαρακτηριστικά του έργου του Βασιλικού είναι το αυτοβιογραφικό στοιχείο, ο πολιτικός και κοινωνικός προβληματισμός, το χιούμορ και η ειρωνεία και η κατάλυση της παραδοσιακής αφηγηματικής γραφής, τόσο στο επίπεδο της ροής του λόγου όσο και στη χρονική συνοχή και εξέλιξη των γεγονότων, με επιρροές από τη δημοσιογραφική και την κινηματογραφική τεχνική.

* Φωτογραφία: Izabela Urbaniak

Σχετικά άρθρα

Κυνηγήστε μας

6,398ΥποστηρικτέςΚάντε Like
1,713ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
713ΑκόλουθοιΑκολουθήστε


Τελευταία άρθρα

- Advertisement -