Cat Is Art

Yamel Domort: Η ιστορία της “Αΐντα” μιλάει για όλα τα πάθη της ανθρώπινης φύσης

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Στην Ελλάδα βρίσκεται αυτές τις ημέρες η σπουδαία Μεξικανή σοπράνο Yamel Domort για να ερμηνεύσει την Αΐντα του Βέρντι σε δύο μοναδικές παραστάσεις στο Βεάκειο και στο Θέατρο Πέτρας.
Συναντήσαμε την κυρία Domort στο περιθώριο των προβών της μεγάλης παραγωγής και μας μίλησε για την όπερα, για την Ελλάδα, για το ρόλο της και για την τριγωνική σχέση που βρίσκεται στον πυρήνα της εξαίσιας όπερας του Βέρντι.
Η Yamel Domort ξεχωρίζει για την πλούσια φωνή της σοπράνο, για τη σταθερή τεχνική της και τις λαμπρές μέχρι τώρα ερμηνείες της σε μεγάλα θέατρα της Αμερικής και της Ευρώπης.
Στο κέντρο της όπερας υπάρχει ένα διάσημο ερωτικό τρίγωνο: η Αΐντα, πριγκίπισσα της Αιθιοπίας και αιχμάλωτη στην Αυλή των Φαραώ, είναι ερωτευμένη με τον Αιγύπτιο στρατηγό Ρανταμές, ο οποίος ανταποδίδει τα αισθήματά της δυσαρεστώντας την Αμνέριδα, κόρη του Φαραώ, η οποία είναι επίσης ερωτευμένη μαζί του. Η Αΐντα, ωστόσο, έρχεται μια στιγμή που βρίσκεται παγιδευμένη ανάμεσα στα συναισθήματά της για τον άντρα που αγαπά και στο καθήκον της απέναντι στον πατέρα και την πατρίδα της.
Η συγκεκριμένη όπερα είναι κυρίως γνωστή για το θριαμβικό εμβατήριο, μια εντυπωσιακή σελίδα μεγαλόπρεπης, εξωτικής μουσικής για μπαλέτο. Στη δημοτικότητά της συνεισφέρει επίσης το πλαίσιο στο οποίο διαδραματίζεται η όπερα, καθώς η δράση ξετυλίγεται στη φαραωνική Αίγυπτο σε μυθική εποχή.
Το έργο σήμερα μπορεί να θεωρηθεί ένα ψυχολογικό δράμα, υψηλής μουσικότητας, με διχασμένους και βασανισμένους ήρωες. Είναι επίσης ένας στοχασμός πάνω στη σχέση ανάμεσα σε παιδιά και γονείς, αγαπημένο θέμα στις όπερες του Βέρντι.
Η ταλαντούχα Yamel Domort αποφοίτησε από το Εθνικό Ωδείο του Μεξικού και απέσπασε βραβεία σε διεθνείς διαγωνισμούς. Ως τώρα έχει εμφανιστεί σε πολυάριθμες συναυλίες τόσο στην πατρίδα της όσο και στην Ευρώπη κι έχει ερμηνεύσει τον ρόλο της Αΐντα στο Μεξικό και στη Γερμανία.
Τραγούδησε με μεγάλη επιτυχία το ρόλο της Aida του Verdi στο Άαχεν της Γερμανίας, πρόσφατα, στις 6 Ιουλίου 2019 με την Opera Classica.

Παρακολούθησε σπουδές στο τραγούδι υπό την επίβλεψη της καθηγήτριας Luisa καθηγήτρια Beszrukova, επίσης έκανε μεταπτυχιακές σπουδές θεάτρου και χορού στο Instituto Tecnológico de Monterrey του Estudios Superiores Campus Mexico και στη συνέχεια πήγε στο Εθνικό Ωδείο του Μεξικού, όπου ολοκλήρωσε τις σπουδές της στο λυρικό τραγούδι. Έχει τιμηθεί με πολλά βραβεία και έχει αποσπάσει διθυραμβικές κριτικές από τον Τύπο, όπου κι αν έχει εμφανιστεί.

Η εξαίρετη και εντυπωσιακή καλλιτέχνις, που δουλεύει με πάθος και συστηματικότητα τους ρόλους της, είναι ενεργή υπολοχαγός στο ναυτικό του Μεξικού, ως μαέστρος και διοργανώτρια της μπάντας του στρατοπέδου της.

Όπως αποκαλύπτει στο catisart.gr, από πολύ μικρή συμμετείχε σε μια εκκλησιαστική χορωδία. Ο ιερέας πρόσεξε τη φωνή της και τη συμβούλεψε να ασχοληθεί με το λυρικό τραγούδι. Κάποια χρόνια αργότερα ακολούθησε τη συμβουλή του και έκτοτε γνωρίζει μόνο επιτυχίες.

 

 

Η μεγαλειώδης και θεαματική όπερα του Giuseppe Verdi, «Αΐντα», ανοίγει τη νέα καλλιτεχνική περίοδο 2019-2020 για τη Φιλαρμόνια Oρχήστρα Αθηνών.

Λυρικοί καλλιτέχνες και καλλιτεχνικοί φορείς από πολλές χώρες του κόσμου συνεργάζονται σε μια διεθνή συμπαραγωγή. Η Φιλαρμόνια Ορχήστρα Αθηνών, η Εταιρεία Λυρικού Θεάτρου Ελλάδος, η γερμανική εταιρεία Opera Classica Europa και η Εθνική Όπερα της Κοστάντσα της Ρουμανίας παρουσιάζουν το αγαπημένο έργο του Τζιουζέπε Βέρντι σε δύο μοναδικές παραστάσεις, στις 13 και 14 Σεπτεμβρίου 2019.

Περισσότεροι από 100 καλλιτέχνες, σολίστ, χορωδοί και μέλη της ορχήστρας ερμηνεύουν τις αθάνατες άριες και τα επιβλητικά χορωδιακά της όπερας σε ένα καλλιτεχνικό υπερθέαμα που θα γοητεύσει και θα συναρπάσει το αθηναϊκό κοινό.

Στους κύριους ρόλους εμφανίζονται οι: Φίλιππος Μοδινός (Ρανταμές), Κασσάνδρα Δημοπούλου (Αμνέρις), Yamel Domort (Αΐντα), Bartozs Urbanowicz (Ράμφις), Jaime Eduardo Pialli (Αμονάσρο), Τζένη Δριβάλα (Ιέρεια), Νικόλας Καραγκιαούρης (Βασιλιάς) και Νικήτας Γκρίτζαλης (Αγγελιοφόρος). Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Michael Vaccaro και τη μουσική διεύθυνση ο Βύρων Φιδετζής.
Πιστεύουμε ότι αξίζει να παρακολουθήσει κάποιος την «Αΐντα» ως μεγαλειώδες θέαμα και φιλοσοφικό προβληματισμό από τον συνθέτη που ταυτίστηκε, όσο κανένας άλλος με το ιταλικό Ριζορτζιμέντο, την ιταλική ενοποίηση (Risorgimento = αναγέννηση).

 

 

Πότε και πώς γεννήθηκε η αγάπη σας για τον κόσμο της όπερας, κα Domort;

*Όταν ήμουν πολύ μικρή συμμετείχα σε μια εκκλησιαστική χορωδία. Ο ιερέας πρόσεξε τη φωνή μου και με συμβούλεψε να ασχοληθώ με το λυρικό τραγούδι. Πολλά χρόνια αργότερα ακολούθησα τη συμβουλή του και φοίτησα στην τάξη μονωδίας στο Εθνικό Ωδείο του Μεξικού.

Τι είναι αυτό που σας αγγίζει περισσότερο στην κλασική μουσική;

*Οι διαφορετικές αρμονίες και στυλ που χρησιμοποιούν οι συνθέτες, π.χ. οι Γάλλοι συνθέτες που εκφράζονται με τον ιμπρεσιονισμό, είναι τελείως διαφορετικοί από τον Ρίχαρντ Στράους, που γράφει σε άλλη εποχή και με άλλη τεχνική.

Πόσο συνυφασμένη είναι η μουσική έκφραση με την υποκριτική;

*Είναι απόλυτα συνδεδεμένες μεταξύ τους γιατί ο συνθέτης μιας όπερας δημιουργεί ένα ολοκληρωμένο έργο που καλείται να παρασύρει το κοινό σε όλα τα επίπεδα, τόσο στο μουσικό όσο και στο θεατρικό.

Θεωρείτε ότι η πειθαρχία στις μουσικές σπουδές και στις πρόβες αποτελεί βασικότερο παράγοντα επιτυχίας για έναν τραγουδιστή της όπερας, από όσο το πηγαίο ταλέντο;

*Πιστεύω πως είναι δύο πράγματα πολύ διαφορετικά μεταξύ τους. Η πειθαρχία είναι κάτι που πρέπει να έχουμε όλοι όσοι σπουδάζουμε και κάνουμε μια τέχνη, θέατρο, χορός μουσική κτλ. Το ταλέντο είναι κάτι τελείως διαφορετικό, είναι σαν το ξύλο ενός δέντρου που θα σχηματιστεί μέσω της πειθαρχίας.

Πώς αισθάνεστε που βρίσκεστε στην Ελλάδα για να παρουσιάσετε την Αΐντα;

*Είμαι πολύ ευχαριστημένη, πολύ ευτυχισμένη, που τραγουδάω με τραγουδιστές πολύ σημαντικούς, με έναν τόσο ταλαντούχο και ευγενή διευθυντή ορχήστρας (Σ.σ.: Βύρων Φιδετζής). Είναι μια μεγάλη επιτυχία.

Έχετε ξαναβρεθεί στη χώρα μας;

*Όχι, είναι η πρώτη φορά που έρχομαι στην Ελλάδα!

 

 

Γιατί η όπερα “Αΐντα” είναι μια τόσο φημισμένη όπερα;

*Γιατί είναι μια όπερα μεγαλοπρεπής, που αποτελείται από μεγάλη ορχήστρα και πολλές χορωδίες, έχει σενάριο που εξελίσσεται στην αρχαία Αίγυπτο, στον ποταμό Νείλο και σε άλλες ιστορικές τοποθεσίες, που έχει στοιχεία από την αρχαία Αίγυπτο αλλά και από την Αιθιοπία, που σε πολλά ανεβάσματα στο παρελθόν χρησιμοποιούσαν ακόμη και ζώα επί σκηνής για να συμπληρωθεί το εξωτικό και μεγαλοπρεπές σκηνικό και γενικά γιατί στην όπερα αυτή βρίσκουμε όλα τα είδη της παραστατικής τέχνης σε μεγάλο βαθμό καθώς και πολλά άλλα: τραγούδι, μπαλέτο, μουσική αλλά και αρχιτεκτονική και ιστορία: μέσω της όπερας αυτής βλέπουμε και μαθαίνουμε πολλά για τους δύο πολιτισμούς: των Αιγυπτίων και των Αιθιόπων. Επίσης γιατί η ιστορία της “Αΐντα” έχει τόσο έντονο το πολιτικό θέμα όσο και το ερωτικό, μιλάει για όλα τα πάθη της ανθρώπινης φύσης.

Στον πυρήνα του έργου βρίσκεται η Αΐντα, παγιδευμένη ανάμεσα στα συναισθήματά της για τον άντρα που αγαπά και στο καθήκον απέναντι στον πατέρα και την πατρίδα της. Τι χαρακτήρας είναι αυτή η γυναίκα;

*Ο χαρακτήρας της έχει μία δυαδικότητα, βρίσκεται σε μία συνεχόμενη κατάσταση αναποφασιστικότητας. Από τη μία θέλει να πάρει την απόφαση να αγαπήσει τον άνδρα στην ξένη χώρα που βρίσκεται, αλλά δεν είναι μια απλή σκλάβα των Αιγυπτίων, είναι μια πριγκίπισσα και γι’ αυτό πρέπει να σκεφτεί πατριωτικά και πρέπει να βρει τον τρόπο να τα καταφέρει και στα δύο αυτά επίπεδα και να πάρει μια απόφαση για τη ζωή της, και αν θα δράσει ως μια απλή γυναίκα που αγαπάει και ακολουθεί τα συναισθήματά της, ή ως μια ευγενούς καταγωγής γυναίκα που θα σταθεί δίπλα στη χώρα της.

Ποια είναι η μουσική σημασία της Αΐντα;

*Η μουσική έχει ένα μέρος πολύ εμβατηριακό και πολεμικό, με πολλά χάλκινα όργανα, που εκφράζει το μεγαλείο του βασιλείου της Αιγύπτου και των βασιλικών στρατευμάτων και ένα μοτίβο, αυτό της Αΐντα, που είναι πολύ ιδιαίτερο, γιατί εκφράζεται κυρίως μόνο με ένα όργανο, το όμποε. Το ίδιο κοντράστ συναντάμε και στις άριες της πρωταγωνίστριας. Η άρια της πρώτης πράξης εκφράζει τη δυαδικότητα του χαρακτήρα της, ενός ατόμου που βρίσκεται στο σημείο που πρέπει να αποφασίσει και δεν μπορεί, δεν έχει καμία πιθανότητα να διαλέξει το σωστό για εκείνη. Η δεύτερη άρια, η «άρια του Νείλου» της 3ης πράξης όπου η πρωταγωνίστρια αναπολεί την πατρίδα της, είναι μία «ρομάντζα», ένα λυρικό κομμάτι που εκφράζει πολύ όμορφα την ατμόσφαιρα της Μέσης Ανατολής.

Τι δυσκολίες έχει ο ρόλος;

*Ο ρόλος είναι ένας τεχνικά απαιτητικός ρόλος, η μεγαλύτερη όμως δυσκολία για μένα είναι το σκηνικό κομμάτι, πώς δηλαδή μπορεί κανείς μέσω του τραγουδιού και της σκηνικής παρουσίας να μεταφέρει τα συναισθήματα που θέλει στο κοινό.

 

 

Τι έχετε να πείτε για την Κασσάνδρα Δημοπούλου και τον Φίλιππο Μοδινό, με τους οποίους συνεργάζεστε;

*Καταρχάς είναι πολύ χαριτωμένη η κατάσταση γιατί το ερωτικό «τρίγωνο» που σχηματίζεται στο έργο είναι μεταξύ της Αΐντα, του Ρανταμές και της Αμνέριδος, όπου βασικά ο Ρανταμές αγαπάει την Αΐντα κι όχι την Αμνέριδα, ενώ στην πραγματική ζωή ο Φίλιππος (που ερμηνεύει τον Ρανταμές) είναι ζευγάρι με την Κασσάνδρα (που ερμηνεύει τον ρόλο της Αμνέριδος) και φυσικά δεν υπάρχει κανένα «τρίγωνο» μεταξύ μας στην προσωπική ζωή, κι έτσι βλέπουμε ότι όντως, «η ζωή δεν είναι το ίδιο με τη σκηνή», όπως λέει και στον «πρόλογό» του ο συνθέτης Ρουτζέρο Λεονκαβάλο στην όπερα «Οι Παλιάτσοι». Τρέφω μια βαθιά εκτίμηση και για τους δύο συναδέλφους μου γιατί είναι καταπληκτικοί μουσικοί (πιάνο, τσέλο, διεύθυνση) αλλά και σκηνοθέτες, και όχι μόνο καταπληκτικοί οπερατικοί τραγουδιστές, πράγμα που τους κάνει ολοκληρωμένους καλλιτέχνες.

Για ποιους λόγους πιστεύετε ότι αξίζει το κοινό να παρακολουθήσει την «Αΐντα»; Ως μεγαλειώδες θέαμα, ως φιλοσοφικό προβληματισμό; Για την υπέροχη μουσική της και τις σπουδαίες της άριες;

*Και για τα τρία αυτά που λέτε αλλά κυρίως γιατί είναι ΤΟ πιο εξαιρετικό θέαμα. Σίγουρα έχει κι ένα φιλοσοφικό επίπεδο που τρέφει τη σκέψη του θεατή αλλά και πρέπει σίγουρα να το δει γιατί είναι όμορφο και έχει εκπληκτική μουσική. Ιδιαιτέρως για τον κόσμο που δεν γνωρίζει καθόλου την όπερα, αυτό είναι το πρώτο έργο που θα πρέπει να δει, γιατί η τέχνη εμπλουτίζει το πνεύμα και αυτή η όπερα θα τους κάνει να αλλάξουν προοπτική για το πώς βλέπουν τη ζωή τους.

 

 

Η Αΐντα έχει σχέση με την αρχαία τραγωδία, όσον αφορά τα ανθρώπινα βάσανα;

*Ναι, σίγουρα έχει. Το δράμα που έχει μελοποιήσει ο Βέρντι και το δράμα του σήμερα για κάθε έναν από εμάς, είναι το ίδιο. Οι άνθρωποι μέσω της τέχνης μπορούμε να κατανοήσουμε ότι έχουμε ακόμη τα ίδια πάθη, τις ίδιες ενοχές, το ίδια θρησκευτικότητα, τον ίδιο πόνο, απλά τοποθετημένα σε διαφορετικές εποχές.

Τα τελευταία χρόνια έχουμε δει πολλές σκηνοθεσίες και σκηνοθέτες να παρεμβαίνουν και να αλλάζουν την εικόνα αλλά και το περιεχόμενο σε γνωστά έργα του λυρικού θεάτρου. Ποια είναι η γνώμη σας;

*Είναι καλό και ενδιαφέρον να υπάρχουν τέτοιοι πειραματισμοί που μεταφέρουν το δράμα στη σημερινή εποχή, ένα δράμα που κανονικά εξελίσσεται στην αρχαία Αίγυπτο. Προσωπικά προτιμώ τα κλασικά ανεβάσματα στην όπερα.

Η Τέχνη θεωρείτε ότι έχει υποστεί πλήγμα από την ανθρωπιστική και οικονομική κρίση που βιώνουν πολλές χώρες στον πλανήτη;

*Ναι, σίγουρα το πιστεύω αλλά η τέχνη μπορεί να αλλάξει τη συνείδηση των ανθρώπων, μπορεί να τους βοηθήσει να πάρουν άλλα μέτρα ώστε να λύσουν τα καθημερινά τους προβλήματα, με έναν πιο ορθολογικό τρόπο.

Πού θα σας συναντήσουμε επαγγελματικά στη συνέχεια;

*Χθες μόλις με κάλεσαν να τραγουδήσω στη Νέα Υόρκη με τη Συμφωνική Ορχήστρα «Εντουάρντο Μάτα» του Κρατικού Πανεπιστημίου του Μεξικού, που είναι μια από τις πιο σημαντικές ορχήστρες της χώρας μου. Επίσης στο πρόγραμμά μου έχω τον Οκτώβριο μία συναυλία με την 9η Συμφωνία του Μπετόβεν και μία συναυλία με μουσική του Ρίχαρντ Βάγκνερ, όλα στο Μεξικό.

Θέλετε να μας πείτε τι ονειρεύεστε για το μέλλον;

*Για τον εαυτό μου θα ήθελα να έχω νέες καλλιτεχνικές εμπειρίες. Για όλη την ανθρωπότητα θα ήθελα ο κόσμος να ψάξει περισσότερο την τέχνη και να αφήσει να του μιλήσει στην ψυχή του. Γι’ αυτό στην Ελλάδα το θέατρο ήταν από τους αρχαίους χρόνους τόσο σημαντικό, γιατί εμπλουτίζει το πνεύμα των ανθρώπων. Αυτή την αποστολή έχουμε εμείς οι καλλιτέχνες, να ανυψώνουμε το πνεύμα των ανθρώπων.

Τι εύχεστε για την Ελλάδα και για την τέχνη της όπερας;

*Αυτό που εύχομαι για την Ελλάδα και την όπερα, είναι το ίδιο που εύχομαι και για το Μεξικό, να εμβαθύνει και να εμπλουτιστεί -να ενδυναμωθεί. Και οι δύο πολιτισμοί, ο αρχαίος ελληνικός στην Ελλάδα και αυτός των Αζτέκων στο Μεξικό ήταν μεγάλοι και προηγμένοι πολιτισμοί που είχαν ένα πολύ υψηλό επίπεδο στις τέχνες, στις επιστήμες, στην πολιτική. Είναι καιρός οι πολιτισμοί αυτοί να επανατοποθετηθούν και να γνωρίσουν ξανά την άνθηση του πολιτισμού.

Σας ευχαριστώ πολύ, κα Domort!

*Κι εγώ σας ευχαριστώ!

 

 

***

 

ΤΟ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ΣΑΣ ΕΔΩ ΜΕ ΕΝΑ ΚΛΙΚ

 

***

 

 

  • Διαβάστε αναλυτικά για την παράσταση:

«Αΐντα» του Verdi – Ένα καλλιτεχνικό υπερθέαμα με 100 συντελεστές σε δύο μοναδικές παραστάσεις

Η δημιουργία της «Αΐντα» και η πρεμιέρα του Καΐρου

Η «Αΐντα» γράφηκε ανάμεσα στο 1870 και το 1871, ως παραγγελία του κυβερνήτη της Αιγύπτου, Κεντίβ Ισμαήλ (χρηματοδότη του Μπαϊρόιτ) για τη νέα όπερα του Καΐρου ως μέρος των εορτασμών του ανοίγματος της Διώρυγας του Σουέζ. Για τη δημιουργία μιας όπερας σε αιγυπτιακό στυλ, ο Βέρντι μελέτησε αιγυπτιακή ιστορία, γεωγραφία, θρησκεία. Επίσης παρήγγειλε στο Μιλάνο έξι σάλπιγγες της Αΐντα για τη μεγάλη σκηνή του θριάμβου στη δεύτερη σκηνή.

Η πρεμιέρα της Αΐντα ήταν επεισοδιακή. Το καλοκαίρι του 1870 ξέσπασε πόλεμος ανάμεσα στη Γαλλία και τη Γερμανία. Έτσι τα σκηνικά και τα μηχανήματα σκηνής, που είχαν κατασκευαστεί στο Παρίσι, δεν μπορούσαν να ναυλωθούν. Έτσι ο Βέρντι καθυστερούσε να γράψει μουσική στην ώρα του. Για αυτό τον λόγο αντί της «Αΐντα», η Όπερα του Καΐρου εγκαινιάστηκε με τον «Ριγολέτο». Η δε πρεμιέρα της «Αΐντα» έγινε στις 24 Δεκεμβρίου 1871, με τον Βέρντι να ολοκληρώνει τη μουσική λίγες εβδομάδες πριν από την πρεμιέρα.

  • Ο Τζιουζέπε Βέρντι (1813-1901) υπήρξε ο συνθέτης που αναγέννησε την ιταλική όπερα, σε μια περίοδο όπου ο Ροσίνι είχε αποσυρθεί και ο Μπελίνι και ο Ντονιζέτι είχαν πεθάνει. Υπήρξε ο άνθρωπος που μετέτρεψε την όπερα σε λαϊκό θέαμα, δίνοντάς της μια εθνική ταυτότητα, με τον ίδιο τρόπο που το έκανε ο Βάγκνερ στη Γερμανία. Τα έργα του εκπροσωπούσαν τον ώριμο Ρομαντισμό, αλλά πιο σημαντικό από όλα, εκπροσωπούσαν τους αγώνες του Ριζορτζιμέντο, του ιταλικού πατριωτικού κινήματος για μια ελεύθερη και ενωμένη Ιταλία. Όπως έλεγε και ο ίδιος: «Ό,τι δεν μπορείς να πεις, μπορείς να το τραγουδήσεις». Δεν είναι σύμπτωση που το όνομά του γέμιζε τους τοίχους της Ιταλίας ως ακρώνυμο των λέξεων Βίκτωρ Εμμανουήλ Βασιλεύς της Ιταλίας (Verdi = Victor Emmanuel Re D’ Italia).
Εκτύπωση
Ειρήνη ΑϊβαλιώτουYamel Domort: Η ιστορία της “Αΐντα” μιλάει για όλα τα πάθη της ανθρώπινης φύσης

Related Posts