Δεν θυμάμαι άλλες εποχές, όσο ταραγμένες και χαώδεις κι αν ήταν, που να είχε καταντήσει το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη και ο χώρος μπροστά από το Κοινοβούλιο της χώρας ένα τσαντίρ μαχαλά, μια χωματερή μέσα στη βρώμα και τη δυσωδία, μια αποκρουστική εικόνα που κάνει τα μάτια μας και την ψυχή μας να πονούν.
Ποιος μεριμνά γι’ αυτόν τον χώρο; Ποιος είναι ο καθ’ ύλην αρμόδιος; Ποια αρχή είναι υπεύθυνη για την καθαριότητα και την ευταξία; Ποιος στην οργή θα υπερασπιστεί τα όσια και τα ιερά της χώρας και του έθνους; Πού αλλού έχετε δει τέτοιες εικόνες σιχαμάρας και ντροπής;
Και για να προλάβω τους υπερευαίσθητους καλοθελητάδες, σιχαμερούς τρισάθλιους απολογητές αυτής της πρακτικής: το ίδιο θα έλεγα αν στη θέση αυτών των σημαιών ήταν άλλες κι αν στη θέση αυτών των αντικειμένων ήταν παρόμοια. Όμως γιατί ΚΑΝΕΙΣ από αυτούς που θα μπορούσαν να κάνουν κάτι ανάλογο δεν το διανοούνται καν; Να σας πω γιατί: γιατί δεν έχουν κουλτούρα ασέβειας και βεβήλωσης, αλλά σεβασμού και τήρησης του έθους. Ποιοι τα γράφουν όλα στις βρωμερές πατούσες τους; Αυτοί που βλέπετε. Και γιατί; ΕΠΕΙΔΗ ΜΠΟΡΟΥΝ!
Φίλη από το Facebook
