Ήταν να τους παρακολουθήσω τον Ιανουάριο του 2011. Ντρέπομαι που το λέω αλλά κλεισμένη μέσα στην ήσυχη συνείδησή μου, όπως ήμουν, όπως είμαι, το παρέλειψα. Άξαφνα, ένα βράδυ, τον Φεβρουάριο του 2013, πιστή στην επιλογή μου να παρακολουθώ όσο πιο πολλές παραστάσεις νέων καλλιτεχνών μπορώ αλλά και χάρη σε μια καλή μου φίλη, το πήρα είδηση ότι τους είχα ξεχάσει. Ευτυχώς οι θεοί του θεάτρου με προστάτευσαν. Κι έτσι πρόλαβα την τελευταία παράσταση του «Ορφανοτροφείου» με τη θεατρική ομάδα «Repente». Έφτασα με μια μικρή τσάντα, σχεδόν άδεια, όταν έφευγα όμως χρειαζόμουν τουλάχιστον μια τεράστια βαλίτσα. Έρωτες προσωπικούς, φιλίες και όνειρα, αγάπη δίχως όνομα, μια απόδραση, αρκετά μυστήρια, ανακούφιση, χαρά, γέλιο, δάκρυ, όλα έπρεπε να τα χωρέσω, να τα πάρω μαζί μου, σπάνια αποκτήματα. Οι τρεις ηθοποιοί, νέοι και χαριτωμένοι, έδιναν κάτι το ιδιαίτερα οικείο, που έφτανε βαθιά μέσα στην καρδιά των γοητευμένων θεατών. Ανατροπές, ευρήματα, φαντασία, συγκινήσεις, πεποίθηση, χιούμορ, αυθορμητισμός προκαλούσαν ενθουσιασμό στο κοινό που στη μικρή σαν κουκούλι αίθουσα καθόταν ακόμα και σε μαξιλάρια για να χωρέσει. Το κείμενο έφερε μια γλυκιά παράξενη ανταύγεια. Η παράσταση με την απλότητα και την αλήθεια της μας πίεζε μ’ όλο το βάρος της αδιαφιλονίκητης πραγματικότητας. Οι ηθοποιοί Αγνή Χιώτη και Μαριλού Θεοδωρίδου, η Αναστασία Μανιάτη που συνθέτει τη μουσική, η βοηθός σκηνοθέτη Μαρία Νικολαΐδη και ο Χάρης Χιώτης, που γράφει, παίζει και σκηνοθετεί, αποτελούν την ομάδα με τα ευγενικά καλλιτεχνικά ιδανικά. Γεμάτοι θάρρος, συναίσθημα πίστης, οξυδέρκεια. Νέοι με ανήσυχη καρδιά. Νέοι που προχωρούν μες στον ενάντιο άνεμο, που διαβάζουν τους ουρανούς, που εκπέμπουν τις δικές τους απόρρητες λέξεις. Η δουλειά αυτή του «Ορφανοτροφείου», καθαρά ομαδική και προϊόν φιλοπονίας, βοήθησε να αναπτυχθεί μέσα τους σαν αίσθημα το καθήκον. Αίσθημα απαραίτητο στο θέατρο. Σε αυτή τη φωνή τους που δυνάμωνε εναγώνια, αναζήτησα την ουσία. Σ’ αυτή την παράσταση που κράτησε μικρούς θεούς ανάμεσά μας, αναζήτησα ένα σύμμαχο ήλιο. Σ’ αυτό τον κόσμο της λαμπρής ταπεινοφροσύνης, αναζήτησα τη συνείδηση των ορίων. Στο θέατρο της υπομονής και της σωτηρίας που πορεύομαι και περιπλανιέμαι, τα βήματά μου συναντήθηκαν με τα δικά τους. Τα βήματα των παιδιών που τους ωριμάζει το φως των ευτυχισμένων σκηνών. Της Αγνής, της Μαριλούς, της Αναστασίας, της Μαρίας, του Χάρη, που είναι πέντε τόσο δα φυλλαράκια αλλά μπορούν να κλείσουν μέσα τους ένα ολόκληρο σύμπαν. Τους περιμένω. Επειδή ξέρω πως η φωτιά μάταια δεν καίει…
Διαβάστε τις συνεντεύξεις.
Τη φωτογράφιση της Αγνής Χιώτη, της Μαριλούς Θεοδωρίδου, της Αναστασίας Μανιάτη, της Μαρίας Νικολαΐδη και του Χάρη Χιώτη (θεατρική ομάδα «Repente») πραγματοποίησε η Τερίνα Χιουρέα.
Αγνή Χιώτη:
* Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα αλλά είμαι μισή Κρητικιά, μισή Ευβοιώτισσα. Η παιδική μου ηλικία είναι πολύ έντονα χαραγμένη μέσα μου… Αυτό που μου έχει μείνει είναι η μυρωδιά που είχε ο αέρας όταν παίζαμε στο δρόμο. Πολλές φορές αναζητώ αυτή τη μυρωδιά αλλά είναι σαν ο αέρας να μυρίζει πλέον διαφορετικά.
Αγνή, γιατί αποφάσισες να ασχοληθείς με το θέατρο και την υποκριτική;
* Επειδή η υποκριτική είναι αυτό με το οποίο θέλω να ασχοληθώ από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου. Το μόνο που ξέρω είναι ότι στο θέατρο νιώθω ευτυχισμένη και ότι ίσως αν το επάγγελμά μου ήταν διαφορετικό, η καθημερινότητά μου να ήταν πιο δύσφορη.
Τι θυμάσαι από τους δασκάλους σου και τι παρακαταθήκες σου άφησαν;
* Είχα την τύχη να έχω πολύ καλούς δασκάλους σε όλη τη διάρκεια της μαθητείας μου και είμαι ευγνώμων γι’ αυτό. Μου έμαθαν ότι το δρόμο τον δείχνει η καρδιά και ότι τη μεγαλύτερη σημασία την έχει η προσωπική αλήθεια του καθενός.
Ποιους ανθρώπους συμβουλεύεσαι για τη δουλειά σου;
* Τον αδερφό μου.
Το τραγούδι, η μουσική και ο χορός τι ρόλο παίζουν στη ζωή σου;
* Το τραγούδι και η μουσική είναι η ζωή μου. Η απελευθέρωση που μου προσφέρουν είναι ασύγκριτη. Ο χορός σιγά σιγά προσπαθεί να μπει κι αυτός στη ζωή μου, χα χα χα!
Μίλησέ μου για τη θεατρική ομάδα στην οποία συμμετέχεις. Πώς ενωθήκατε και πώς σκοπεύετε να συνεχίσετε;
* Είμαστε οι «Repente» που στα λατινικά σημαίνει «ξαφνικά». Νομίζω ότι αυτό που μας ενώνει είναι η ανάγκη μας να έχουμε μία διέξοδο να εκφραζόμαστε. Από εκεί ξεκίνησε κι έτσι συνεχίζει. Αυτό που θέλουμε είναι να συνεχίσουμε να κάνουμε αυτό που αγαπάμε με τον τρόπο που αγαπάμε και μέσα από αυτό να λέμε όσα έχουμε ανάγκη.
Πώς προέκυψε το “Ορφανοτροφείο”;
* Το έγραψε ο Χάρης και μας το έφερε. Τώρα πώς προέκυψε και το έγραψε… ας μας το πει ο ίδιος!
Τι σχέδια έχετε για το άμεσο μέλλον;
* Οργανωνόμαστε για την επόμενη παράστασή μας.
Και τι ελπίζετε για το απώτερο μέλλον;
* Ελπίζω όλο αυτό το κακόγουστο και χωρίς αισθητική έργο το οποίο παρακολουθούμε ως ανήμποροι θεατές τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα να αλλάξει τροπή. Για να μπορούμε να είμαστε όλοι καλά και να μπορούμε να κάνουμε όνειρα.
Οι εμπειρίες σας τι ρόλο παίζουν σ’ αυτό που δημιουργείτε;
* Πολύ σημαντικό ρόλο. Πάντα σε ό, τι κάνουμε φέρουμε αυτό που είμαστε και αυτό που είμαστε είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με αυτά που έχουμε ζήσει.
Ποιος είναι ο δικός σου τρόπος να αντισταθείς στην πραγματικότητα;
* Δεν σταματάω να ελπίζω και να ονειρεύομαι. Μου αρέσει να γράφω για να ξεφεύγω. Αλλά το βασικότερο είναι ότι βγαίνω στους δρόμους. Όλοι μαζί μπορούμε να αλλάξουμε τη δύσκολη πραγματικότητα που ζούμε.
Οι περισσότεροι νέοι σήμερα στη χώρα μας νιώθουν άγχος, οργή, απογοήτευση. Πολλοί εγκαταλείπουν τη χώρα για να εργαστούν στο εξωτερικό. Όλα αυτά τι σκέψεις σου δημιουργούν;
* Με γεμίζει θλίψη αλλά κατά έναν περίεργο τρόπο αυτή η φρίκη μου δίνει δύναμη. Για μένα το στοίχημα είναι για όσους μένουν και παλεύουν. Γενικά δε μου αρέσει να φεύγω αμαχητί. Και ανήκω στους ρομαντικούς που πιστεύουν ότι ένα ταξίδι ξεκινάει με ένα βήμα. Αν γίνουμε όλοι μία γροθιά, μπορούμε να κάνουμε τα πάντα.
Πώς αντιμετωπίζεις μια δύσκολη κατάσταση;
* Αναλόγως την κατάσταση. Πάντως στα δύσκολα δε με χαρακτηρίζει η ψυχραιμία!
Τι σε ενοχλεί γύρω σου;
* Με ενοχλεί η υποκρισία. Έπειτα από πολύ αγώνα και δουλειά με τον εαυτό μου, έχω αντιληφθεί ότι όλα ξεκινάνε από το να αποδεχόμαστε την αλήθεια μας και αυτό να δίνουμε στους άλλους.
Ποια θεωρείς ότι είναι η μεγάλη πρόκληση για τη γενιά σου;
* Νομίζω ότι το είπα και πριν. Να μείνει εδώ και να παλέψει για ένα καλύτερο παρόν.
Ποιους ρόλους ονειρεύεσαι να υποδυθείς;
* Η αλήθεια είναι ότι δεν το έχω σκεφτεί ποτέ. Είναι πολλοί οι ρόλοι που μου αρέσουν και μακάρι μια μέρα να αξιωθώ να κάνω κάποιους από αυτούς.
Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σου συγγραφείς;
* Οι συγγραφείς που μου αρέσουν είναι πολλοί. Θα ξεχωρίσω τον Τζορτζ Όργουελ γιατί το βιβλίο του «1984» μου άλλαξε πολλά πράγματα στην οπτική μου κι από Έλληνες τον Νίκο Καζαντζάκη.
Ποιο τραγούδι σιγοψιθυρίζεις συχνά;
* Το «Υou can’t always get what you want» των Rolling Stones και το «Πόρτο Ρίκο» του Βασίλη Παπακωνσταντίνου.
Η αγάπη είναι τέχνη και η τέχνη θέλει αγάπη;
* Η αγάπη είναι ανάγκη και η τέχνη είναι ανάγκη. Αν το δεις από αυτήν την οπτική ναι η αγάπη είναι τέχνη. Και σίγουρα οτιδήποτε με το οποίο ασχολείσαι θέλει αγάπη.
Υπάρχει δημοκρατία στις καθημερινές μας σχέσεις;
* Οφείλουμε να τη διεκδικούμε.
Με τι χαμογελάς;
* Με μια αγκαλιά, με ένα χαμόγελο, με ένα τραγούδι, με μία ανάμνηση, με… με… με..! Βρίσκω συνέχεια λόγους για να χαμογελάω!
Τι είναι αυτό που μπορεί να σε κάνει να κλάψεις;
* Όσα μπορούν να με κάνουν να χαμογελάσω άλλα τόσα μπορούν να με κάνουν να κλάψω. Κλαίω συχνά.
Ποια είναι η αγαπημένη ασχολία του ελεύθερου χρόνου σου;
* Έχω τρέλα με το σινεμά! Μου αρέσει επίσης να περπατάω και να βγαίνω. Έχω ανάγκη να βγαίνω και να βλέπω τους φίλους μου. Ένας καφές στο «Hoxton» με έναν αγαπημένο φίλο είναι μεγάλη ανακούφιση!
Τι αξιοσημείωτο παρατήρησες τελευταία στους δρόμους της Αθήνας;
* Την αγαπάω πολύ την Αθήνα. Θυμάμαι όταν πήγαινα στη σχολή κατέβαινα στο Σύνταγμα απλώς για να περπατήσω μέχρι το Μεταξουργείο. Ήταν η ζωή στους δρόμους που μου έδινε ενέργεια! Τώρα αυτό που συναντώ είναι μία ερήμωση πολύ θλιβερή…
Ποια είναι η σχέση σου με τα ζώα; Έχεις κατοικίδιο;
* Τα ζώα τα αγαπάω πολύ. Από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου είχαμε κατοικίδιο. Τώρα έχουμε δύο σκυλιά, τον Σπίθα και τη Λάρα!
Μαριλού Θεοδωρίδου:
* Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα και έχω καταγωγή από την Καβάλα. Αυτό που θυμάμαι έντονα από την παιδική μου ηλικία είναι τα ταξίδια και οι διακοπές με τους γονείς μου, τη γιαγιά μου και την αδερφή μου, τα μυστικά μας και τις στιγμές ασταμάτητου γέλιου αλλά και το ατέλειωτο παιχνίδι με την ξαδέρφη μου.
Μαριλού, γιατί αποφάσισες να ασχοληθείς με το θέατρο και την υποκριτική;
* Εκτός από αστροναύτης δεν θυμάμαι να ήθελα ποτέ κάτι άλλο από το να ασχοληθώ με την υποκριτική. Οπότε, αφού δεν μπόρεσα να δω τα άστρα από κοντά προτίμησα τουλάχιστον να τα φανταστώ.
Τι θυμάσαι από τους δασκάλους σου και τι παρακαταθήκες σου άφησαν;
* Ίσως τότε δεν καταλάβαινα τι ήταν αυτό που μου έδιναν από κάποιους όμως δασκάλους μου αισθάνομαι πως πήρα αρκετά που πιστεύω ότι τα ανακαλύπτω στην πορεία της ζωής μου.
Ποιους ανθρώπους συμβουλεύεσαι για τη δουλειά σου;
* Είναι πολύ όμορφο να έχεις ανθρώπους δίπλα σου να τους συμβουλεύεσαι και δεν χρειάζεται να είναι πάντα γνώστες του αντικειμένου αλλά άνθρωποι που ξέρεις πως θα σου πουν την αλήθεια και θα δουν τα πράγματα αντικειμενικά.
Το τραγούδι, η μουσική και ο χορός τι ρόλο παίζουν στη ζωή σου;
* Αν και ασχολήθηκα από μικρή με τη μουσική, κάνοντας πιάνο, αυτό που με κέρδισε, ενώ το άρχισα σε μεγαλύτερη ηλικία είναι ο χορός. Πλέον είναι η καθημερινότητά μου και η ωραιότερη συνήθεια αφού φοιτώ στο 3ο έτος της Επαγγελματικής Σχολής “Ραλλού Μάνου” και ασχολούμαι συνέχεια με αυτό που αγαπάω.
Μίλησέ μου για τη θεατρική ομάδα στην οποία συμμετέχεις. Πώς ενωθήκατε και πώς σκοπεύετε να συνεχίσετε;
* Εγώ είμαι νέο μέλος της ομάδας. Γνωρίζω τον Χάρη Χιώτη από όταν ήμουν τεσσάρων χρονών. Ήμασταν μαζί στο σχολείο αλλά και στην ίδια παρέα. Τώρα λοιπόν είμαι πολύ χαρούμενη που για ακόμη μια φορά είμαστε στην ίδια παρέα και που με επέλεξαν να μπω και εγώ σ’ αυτήν την όμορφη και δημιουργική ομάδα και τους ευχαριστώ.
Πώς προέκυψε το “Ορφανοτροφείο”;
* Δυστυχώς, δεν ήμουν από την αρχή στην ομάδα οπότε δεν είμαι η κατάλληλη να δώσω απάντηση για το πώς προέκυψε, ξέρω όμως πώς εξελίχθηκε και το επιβεβαιώνουν τα τρία χρόνια.
Τι σχέδια έχετε για το άμεσο μέλλον;
* Όταν έχεις μια πετυχημένη συνταγή δεν την πετάς αλλά την εμπλουτίζεις. Υπάρχουν λοιπόν πολλά σχέδια σαν και αυτό το τέλειο “σχέδιο απόδρασης”.
Και τι ελπίζετε για το απώτερο μέλλον;
* Ελπίζω σε καλύτερες συνθήκες στη δουλειά μας και ευκαιρίες. Το μέλλον είναι κάπως αβέβαιο αλλά στόχοι, όρεξη, ελπίδα υπάρχουν οπότε συνεχίζουμε.
Οι εμπειρίες σας τι ρόλο παίζουν σ’ αυτό που δημιουργείτε;
* Νομίζω πως μεγαλώνοντας σίγουρα οι εμπειρίες μας επηρεάζουν τον τρόπο σκέψης μας και καταγράφονται στο μυαλό μας και στο σώμα μας. Αυθόρμητα λοιπόν επηρεάζουν και αυτά που δημιουργούμε.
Ποιος είναι ο δικός σου τρόπος να αντισταθείς στην πραγματικότητα;
* Από μόνο του αυτό που έχουμε επιλέξει να κάνουμε πάει κόντρα στην πραγματικότητα. Αντιστεκόμαστε καθημερινά σε όλα αυτά που μας περιτριγυρίζουν κάνοντας αυτό που αγαπάμε περισσότερο με την ελπίδα να παρασύρουμε για λίγο μαζί μας κάθε μέρα και περισσότερο κόσμο.
Οι περισσότεροι νέοι σήμερα στη χώρα μας νιώθουν άγχος, οργή, απογοήτευση. Πολλοί εγκαταλείπουν τη χώρα για να εργαστούν στο εξωτερικό. Όλα αυτά τι σκέψεις σου δημιουργούν;
* Είμαι από τους νέους που θέλουν να ταξιδέψουν αλλά για να κερδίσω και να μάθω περισσότερα, και όχι γιατί νιώθω απογοήτευση αντιθέτως νομίζω πως πρέπει να αντισταθούμε όχι απλά φεύγοντας αλλά δουλεύοντας. Σίγουρα νιώθω και άγχος και οργή αλλά πεισμώνω γιατί δεν θέλω να μου στερήσει κανείς και αυτό που αγαπάω και θέλω τόσο πολύ να συνεχίσω να κάνω.
Πώς αντιμετωπίζεις μια δύσκολη κατάσταση;
* Η ζωή φεύγει και συνεχίζεται, ή θα την αφήσεις να περάσει και να φύγει χωρίς να την καταλάβεις ή τρέχεις πιο γρήγορα κάνοντάς την εκείνη να τρέχει από πίσω σου.
Τι σε ενοχλεί γύρω σου;
* Με ενοχλεί η απάθεια, η αγένεια, η μιζέρια και ο φόβος που έχει δημιουργηθεί στους ανθρώπους. Αλλά με ενοχλούν και οι άνθρωποι που φοβούνται να μείνουν κάπου σταθερά για να μη χρειαστεί να ζήσουν πιο βαθιά μια άγνωστη ίσως γι’ αυτούς εμπειρία.
Ποια θεωρείς ότι είναι η μεγάλη πρόκληση για τη γενιά σου;
* Να καταφέρει να βγει από αυτή τη νωχελικότητα και από αυτή την απραξία και, ναι, να πιάσουμε τις πέτρες αλλά να μην τις πετάξουμε αλλά να καταφέρουμε να χτίσουμε και να κερδίσουμε με προσπάθεια και κόπο ό, τι μας αξίζει.
Ποιους ρόλους ονειρεύεσαι να υποδυθείς;
* Σίγουρα υπάρχουν ρόλοι που θα ήθελα να κάνω, για παράδειγμα από αρχαία τραγωδία, από Σαίξπηρ ή κάποιο γυναικείο χαρακτήρα από ταινία του Woody Allen. Παρ’ όλα αυτά μπορεί να προκύψουν πολλά.
Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σου συγγραφείς;
* Μου αρέσουν πολλοί συγγραφείς αλλά κάποιους μπορώ να διαβάζω ξανά και ξανά όπως η Σάρα Κέιν, ο Φραντς Κάφκα, ο Μπέκετ.
Ποιο τραγούδι σιγοψιθυρίζεις συχνά;
* Εξαρτάται. Έχω αρκετά αγαπημένα τραγούδια, αυτές τις μέρες σιγοτραγουδάω το «Atilla Marcel» και το «Waking with a Ghost».
Η αγάπη είναι τέχνη και η τέχνη θέλει αγάπη;
* Η αγάπη είναι τέχνη και η τέχνη αποζητάει την αγάπη για να εξελιχθεί και να μην αποκοπεί από τη ζωή.
Υπάρχει δημοκρατία στις καθημερινές μας σχέσεις;
* Δυστυχώς, νομίζω πως όχι. Κάποιες φορές πρέπει να συμβιβαστείς με καταστάσεις και πράγματα και απλά βρίσκεσαι αμέτοχος και άλλες που αυτή η δύναμη της ελευθερίας ποδοπατά ανεξέλεγκτα τα συναισθήματα, τις πράξεις, τον λόγο, τον ίδιο τον άνθρωπο.
Με τι χαμογελάς;
* Καθημερινά γίνονται πράγματα που μπορεί να μας κάνουν να χαμογελάσουμε και για μένα είναι πολύ εύκολο. Αλλά νιώθω ευτυχισμένη όταν βλέπω τους ανθρώπους γύρω μου χαρούμενους, από μια αγκαλιά από ένα αγαπημένο πρόσωπο, από τον έρωτα, χορεύοντας…
Τι είναι αυτό που μπορεί να σε κάνει να κλάψεις;
* Η αλήθεια είναι πως δεν κλαίω συχνά, παρ’ όλα αυτά νομίζω πως η απώλεια, η αποτυχία, το παρελθόν είναι πράγματα που μπορούν να με κάνουν να κλάψω.
Ποια είναι η αγαπημένη ασχολία του ελεύθερου χρόνου σου;
* Αν και δεν έχω πολύ ελεύθερο χρόνο πάντως μ’ αρέσει να τον περνάω με τους δικούς μου ανθρώπους βλέποντας ταινίες, μαγειρεύοντας, πηγαίνοντας για φαγητό, διαβάζοντας.
Τι αξιοσημείωτο παρατηρείς τελευταία στους δρόμους της Αθήνας;
* Παρατηρώ μια έντονη κίνηση σε όλα τα είδη τέχνης. Όλη αυτή η πίεση που μας ασκείται έχει φέρει μια αισιόδοξη και ελπιδοφόρα τάση έκφρασης. Οι καλλιτέχνες έχουν βγει στους δρόμους γιατί εκεί είναι ο κόσμος γιατί από εκεί νομίζω θα έρθει η αλλαγή.
Ποια είναι η σχέση σου με τα ζώα; Έχεις κατοικίδιο;
* Αγαπάω τα ζώα, δυστυχώς όμως δεν έχω. Συνειδητά βέβαια γιατί δεν θα μπορούσα λόγω χρόνου και υποχρεώσεων να τους παρέχω τη φροντίδα που θα έπρεπε και θα ήθελα.
Αναστασία Μανιάτη:
* Γεννήθηκα και ζω στην Αθήνα με καταγωγή από την Τρίπολη Αρκαδίας. Τα παιδικά μου χρόνια ήταν γεμάτα με κρυφτό, κυνηγητό, τζαμί, μήλα (παιχνίδια που παίζαμε τότε στους δρόμους), βόλτες με τα ποδήλατα σε άλλες γειτονιές και πολλή πολλή μουσική!
Αναστασία, γιατί αποφάσισες να ασχοληθείς με την τέχνη;
* Μουσικός ήθελα να γίνω από μικρή. Μου άρεσε πολύ να ανακαλύπτω συνέχεια καινούργια ακούσματα και μελωδίες από διάφορα μέρη του κόσμου. Ναι, η μουσική σε κάνει να χαλαρώνεις, να ξεφεύγεις αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Είναι απλά ο δικός μου τρόπος ζωής.
Τι θυμάσαι από τους δασκάλους σου και τι παρακαταθήκες σου άφησαν;
* Είμαι τυχερή σε αυτό το κομμάτι της ζωής μου. Είχα δασκάλους που μου έδωσαν πολλή αγάπη. Και όταν παίρνεις αγάπη, οφείλεις και να την προσφέρεις με τη σειρά σου.
Ποιους ανθρώπους συμβουλεύεσαι για τη δουλειά σου;
* Κυρίως την οικογένειά μου και τους φίλους μου.
Το τραγούδι, η μουσική και ο χορός τι ρόλο παίζουν στη ζωή σου;
* Τη ζωή μου.
Μίλησέ μου για τη θεατρική ομάδα στην οποία συμμετέχεις. Πώς ενωθήκατε και πώς σκοπεύετε να συνεχίσετε;
* Η ομάδα αυτή έγινε «ξαφνικά». Έτσι πήρε και το όνομά της, «Repente». ’Ήξερα πρώτα την Αγνή, γνώρισα τον Χάρη, έπειτα τη Μαρία και να ‘μαστε!
Πώς προέκυψε το “Ορφανοτροφείο”;
* Γι’ αυτό καλύτερα να μιλήσουν τα παιδιά…
Τι σχέδια έχετε για το άμεσο μέλλον;
* Μουσικοθεατρικά ταξίδια!
Και τι ελπίζετε για το απώτερο μέλλον;
* Να μπορούμε να κάνουμε πράξη τα θέλω μας.
Οι εμπειρίες σας τι ρόλο παίζουν σ’ αυτό που δημιουργείτε;
* Οι εμπειρίες μας είμαστε εμείς σε στιγμές ωρίμανσης. Το σημαντικότερο θα έλεγα.
Ποιος είναι ο δικός σου τρόπος να αντισταθείς στην πραγματικότητα;
* Κάνοντας την καθημερινή μου ζωή πιο δημιουργική με όποιον τρόπο μπορώ.
Οι περισσότεροι νέοι σήμερα στη χώρα μας νιώθουν άγχος, οργή, απογοήτευση. Πολλοί εγκαταλείπουν τη χώρα για να εργαστούν στο εξωτερικό. Όλα αυτά τι σκέψεις σου δημιουργούν;
* Είναι ένα ρίσκο. Όποιος θέλει μπορεί να το πάρει. Πουθενά δεν είναι εύκολα. Έχω φίλους στο εξωτερικό αλλά η νοσταλγία για τον τόπο τους πάντα υπάρχει μέσα τους.
Πώς αντιμετωπίζεις μια δύσκολη κατάσταση;
* Ψύχραιμα. Μπόρα είναι, θα περάσει.
Τι σε ενοχλεί γύρω σου;
* Η αδιαφορία που έχουμε αρχίσει να δείχνουμε όλοι, ο ένας προς τον άλλον.
Ποια θεωρείς ότι είναι η μεγάλη πρόκληση για τη γενιά σου;
* Το προσωπικό στοίχημα του καθενός από εμάς με τον εαυτό μας!
Ποιους ρόλους θα ήθελες να υποδυθείς, αν ήσουν ηθοποιός;
* Αν ήμουνα λοιπόν ηθοποιός, θα ήθελα να υποδυθώ τον Μίκι Μάους σε μια παιδική παράσταση!
Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σου συγγραφείς;
* Μ’ αρέσει πολύ ο Paulo Coelho.
Ποιο τραγούδι σιγοψιθυρίζεις συχνά;
* Μ’ αρέσει πολύ η διασκευή των Imam Baildi με την Ελεονώρα Ζουγανέλη να τραγουδάει «ακρογιαλιές δειλινά»!
Η αγάπη είναι τέχνη και η τέχνη θέλει αγάπη;
* Φυσικά!!!
Υπάρχει δημοκρατία στις καθημερινές μας σχέσεις;
* Νομίζω πως ναι, αν και τείνει να χαθεί μέρα με τη μέρα.
Με τι χαμογελάς;
* Με πολλά πράγματα αλλά πιο πολύ με τον Καραγκιόζη!
Τι είναι αυτό που μπορεί να σε κάνει να κλάψεις;
* Τα πιο απλά και τα πιο πολύπλοκα μαζί. Από ένα καπελάκι που μπορεί να μου πάρει κάποιος χωρίς να μου το δώσει, μέχρι ένα μουσικό όργανο που από ατύχημα μπορεί να ραγίσει.
Ποια είναι η αγαπημένη ασχολία του ελεύθερου χρόνου σου;
* Το judο!
Τι αξιοσημείωτο παρατηρείς τελευταία στους δρόμους της Αθήνας;
* Βλέπω παιδιά να θέλουν να ομορφύνουν την καθημερινότητά τους δημιουργώντας απίθανα graffiti στους τοίχους!
Ποια είναι η σχέση σου με τα ζώα; Έχεις κατοικίδιο;
* Πολύ καλή! Μου αρέσουν πολύ τα σκυλάκια! Έχω κι εγώ ένα… τον Άρη!
Μαρία Νικολαΐδη:
* Γεννήθηκα στην Αθήνα αλλά έχω καταγωγή από την Ικαρία. Οι αναμνήσεις μου από την παιδική ηλικία είναι γεμάτες φως, μουσική, παιχνίδι και φαντασία. Θυμάμαι έντονα τα καλοκαίρια μου στην Ικαρία και τις αμέτρητες ώρες που έπαιζα με τους φίλους μου, δημιουργώντας το δικό μας κόσμο.
Μαρία, γιατί αποφάσισες να ασχοληθείς με το θέατρο και την υποκριτική;
* Το θέατρο μπήκε νωρίς στη ζωή μου, από το 1989, όπου ξεκίνησε η συμμετοχή μου στο Παιδικό Θεατρικό Εργαστήρι του Γιάννη Πετσόπουλου. Μεγαλώνοντας και συμμετέχοντας παράλληλα σε θεατρικές παραστάσεις, συνειδητοποίησα πως η αγάπη μου για το θέατρο μεγάλωνε και πως αυτός ήταν ο δρόμος μου.
Ποιους ανθρώπους συμβουλεύεσαι για τη δουλειά σου;
* Τους πολύ κοντινούς μου..
Το τραγούδι, η μουσική και ο χορός τι ρόλο παίζουν στη ζωή σου;
* Καταλυτικό! Η μουσική είναι η κινητήριος δύναμη που με ωθεί να κάνω πράγματα. Δεν μπορώ να σκεφτώ τη ζωή μου χωρίς αυτή και συνεπώς χωρίς τραγούδι. Ο χορός, από την άλλη, είναι τρόπος έκφρασης. Παρόλο που δεν έχω ασχοληθεί επαγγελματικά, ποτέ δε χάνω την ευκαιρία χορέψω.
Μίλησέ μου για τη θεατρική ομάδα στην οποία συμμετέχεις. Πώς ενωθήκατε και πώς σκοπεύετε να συνεχίσετε;
* Τα παιδιά είχαν ήδη την ομάδα, όταν συνεργαστήκαμε για πρώτη φορά με τον Χάρη. Ε, μετά απλά… έμεινα!
Πώς προέκυψε το “Ορφανοτροφείο”;
* Άβυσσος η ψυχή του Χάρη.
Τι σχέδια έχετε για το άμεσο μέλλον;
* Χμ…
Και τι ελπίζετε για το απώτερο μέλλον;
* Α, δεν ελπίζω τίποτα! Η ελπίδα είναι μια παγίδα επανάπαυσης.
Οι εμπειρίες σας τι ρόλο παίζουν σ’ αυτό που δημιουργείτε;
* Είναι πάντα εκεί για να τις χρησιμοποιήσω ή να τις αφήσω στην άκρη ανάλογα με την περίσταση. Είναι σημαντικό να επικαλούμαστε όσα έχουμε ζήσει αλλά και να τα παραμερίζουμε για να μπορέσουμε να ζήσουμε καινούργιες καταστάσεις.
Ποιος είναι ο δικός σου τρόπος να αντισταθείς στην πραγματικότητα;
* Αντιδρώ σε ό, τι με ενοχλεί. Δε συμβιβάζομαι με τίποτα. Αγανακτώ απέναντι στην αδικία και στη βία. Ζω.
Οι περισσότεροι νέοι σήμερα στη χώρα μας νιώθουν άγχος, οργή, απογοήτευση. Πολλοί εγκαταλείπουν τη χώρα για να εργαστούν στο εξωτερικό. Όλα αυτά τι σκέψεις σου δημιουργούν;
* Με στενοχωρούν φυσικά. Βλέπω παιδιά της γενιάς μου αλλά και νεότερους που φεύγουν στο εξωτερικό για μια καλύτερη τύχη. Με θυμώνει το γεγονός πως δε μας αφήνουν να ζήσουμε όπως θέλουμε, στο μέρος που θέλουμε, με τους ανθρώπους που επιλέγουμε.
Πώς αντιμετωπίζεις μια δύσκολη κατάσταση;
* Παίρνω μια βαθιά αναπνοή για να ηρεμήσω. Καθαρίζω το μυαλό μου από περιττές σκέψεις. Χαμογελάω. Μόλις χαλαρώσω, αρχίζω να σκέφτομαι τη λύση στο πρόβλημά μου.
Τι σε ενοχλεί γύρω σου;
* Τα πάντα και τίποτα.
Ποια θεωρείς ότι είναι η μεγάλη πρόκληση για τη γενιά σου;
* Το να κατανικήσουμε το βόλεμα και την αδράνεια για να μπορέσουμε να ξεπεράσουμε τη δύσκολη περίοδο που ζούμε και να καταφέρουμε να ξαναγεννηθούμε μέσα από τις στάχτες μας, δημιουργώντας κάτι καινούργιο.
Ποιους ρόλους ονειρεύεσαι να υποδυθείς;
* Προτιμώ να σκηνοθετώ ή να λειτουργώ σε μια παράσταση παρασκηνιακά.
Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σου συγγραφείς;
* Λουντέμης, Καζαντζάκης, Steinbeck, Dostoevsky, Exupery, Barry, Christie, θα μπορούσα να συνεχίσω αλλά έχετε κι άλλες ερωτήσεις να απαντήσω…
Ποιο τραγούδι σιγοψιθυρίζεις συχνά;
* Το «Stand by me», του Ben. E. King.
Η αγάπη είναι τέχνη και η τέχνη θέλει αγάπη;
* Η αγάπη είναι τα πάντα και τα πάντα θέλουν αγάπη. Αν δεν αγαπάς, δεν μπορείς να δημιουργήσεις κι αν δεν αγαπάς αυτό που κάνεις, δεν μπορείς να του δώσεις ζωή.
Υπάρχει δημοκρατία στις καθημερινές μας σχέσεις;
* Όχι πάντα κι όχι παντού.
Με τι χαμογελάς;
* Με καθετί απλό. Η σκέψη ενός αγαπημένου μου προσώπου, μια έκθεσή μου από το Δημοτικό, μια φωτογραφία από τα φοιτητικά μου χρόνια στο Ναύπλιο.
Τι είναι αυτό που μπορεί να σε κάνει να κλάψεις;
* Μια μελωδία, μια ταινία, μια νοσταλγική μυρωδιά, μια όμορφη χειρονομία, μια στιγμή κατά την οποία συνειδητοποιώ την κρυμμένη ομορφιά που μας περικυκλώνει και μερικές φορές η οργή που νιώθω απέναντι στην αδικία.
Ποια είναι η αγαπημένη ασχολία του ελεύθερου χρόνου σου;
* Αν και δεν έχω πολύ ελεύθερο χρόνο, τον περνάω γράφοντας ή διαβάζοντας.
Τι αξιοσημείωτο παρατηρείς τελευταία στους δρόμους της Αθήνας;
* Την έλλειψη ζωής. Έχουμε μάθει να λειτουργούμε σαν καλοκουρδισμένα ρομπότ που περπατάνε, μπαίνουν στο μετρό, βρίζουν τον μπροστινό τους οδηγό, αδιαφορούν για το διπλανό τους. Ίσως γίνομαι γραφική αλλά έχουμε πάψει να δίνουμε σημασία στα ουσιαστικά πράγματα και παραδινόμαστε στη μιζέρια.
Ποια είναι η σχέση σου με τα ζώα;
* Έχεις κατοικίδιο; Τα αγαπώ. Όταν ήμουν μικρή είχα μια γάτα, τη Χάιδω. Τώρα έχω ένα λευκό μαλτεζάκι, τον Django. Τον απέκτησα σχετικά πρόσφατα οπότε ακόμα δουλεύουμε τη σχέση μας!
Χάρης Χιώτης:
* Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα. Αναμνήσεις από τη παιδική ηλικία υπάρχουν πολλές, από διαφορετικά χρονικά στάδια. Η κυριότερη όμως ανάμνηση είναι η μυστήρια αυτή αύρα που αισθανόμαστε όντας παιδιά, που με το πέρασμα των χρόνων, εντυπώνεται και φυλακίζεται για πάντα μέσα μας.
Χάρη, γιατί αποφάσισες να ασχοληθείς με το θέατρο και την υποκριτική;
* Όταν ήμουν στη ηλικία των 10 ετών περίπου, η μαμά μου με πήγε στο θεατρικό εργαστήρι του σχολείου μου, και από τότε δεν μπορούσα να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς θέατρο σε οποιαδήποτε μορφή.
Τι θυμάσαι από τους δασκάλους σου και τι παρακαταθήκες σου άφησαν;
* Πιστεύω ότι κάθε γενιά δημιουργεί μόνη της τις παρακαταθήκες της. Σημαντικό δίδαγμα από τους δασκάλους μου είναι η πίστη που πρέπει να έχουμε σε κάθε προσπάθεια που κάνουμε.
Ποιους ανθρώπους συμβουλεύεσαι για τη δουλειά σου;
* Πάντα την αδερφή μου.
Το τραγούδι, η μουσική και ο χορός τι ρόλο παίζουν στη ζωή σου;
* Σε μεγάλο βαθμό ομορφαίνουν την πραγματικότητά μου.
Μίλησέ μου για τη θεατρική ομάδα που έχετε δημιουργήσει. Πώς ενωθήκατε και πώς σκοπεύετε να συνεχίσετε;
* Οι «Repente» ενωθήκαμε με βάση την ανάγκη μας να δώσουμε τις δικές μας απαντήσεις σε όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας, έχοντας κοινό παρονομαστή την αγάπη μας για το θέατρο.
Πώς προέκυψε το “Ορφανοτροφείο”;
* Όλοι οι άνθρωποι σε μεγάλα στάδια της ζωής μας αισθανόμαστε την ανάγκη να ξεφύγουμε από τα «πολλά» είδη καταπίεσης που μας περιβάλλουν. Το «Ορφανοτροφείο» αποτελεί μία προσπάθεια απελευθέρωσης, η οποία εκτός από το αποτέλεσμα δημιουργίας μιας παράστασης, είναι και μία προσπάθεια ως προς ένα συγκεκριμένο τρόπο ζωής που προσπαθούμε να ακολουθήσουμε και ως άτομα.
Τι σχέδια έχετε για το άμεσο μέλλον;
* Σχέδια οργάνωσης για το απώτερο μέλλον!
Και τι ελπίζετε για το απώτερο μέλλον;
* Να μη σταματήσουμε να συνεχίζουμε ή να προσπαθούμε εξαιτίας μίας αναγκαίας παραίτησης που ίσως μας επιβάλλουν.
Οι εμπειρίες σας τι ρόλο παίζουν σ’ αυτό που δημιουργείτε;
* Πολύ σημαντικό. Οι εμπειρίες μας, μας αναδημιουργούν κάθε μέρα όλους μας, επομένως τις κουβαλάμε σε ό, τι κάνουμε.
Ποιος είναι ο δικός σου τρόπος να αντισταθείς στην πραγματικότητα;
* Η ιδέα ότι τα λεφτά δεν δημιουργούν την ευτυχία.
Οι περισσότεροι νέοι σήμερα στη χώρα μας νιώθουν άγχος, οργή, απογοήτευση. Πολλοί εγκαταλείπουν τη χώρα για να εργαστούν στο εξωτερικό. Όλα αυτά τι σκέψεις σου δημιουργούν;
* Κάθε χώρα στηρίζει το μέλλον της στους νέους. Όλα αυτά που προαναφέρατε ισχύουν και είναι θλιβερά. Το ότι οι κρατικοί φορείς αποθαρρύνουν τις νέες γενιές είναι μεγάλο ζήτημα και δυστυχώς είναι και υπαρκτό. Η ελπίδα όμως βρίσκεται στη νεολαία.
Πώς αντιμετωπίζεις μια δύσκολη κατάσταση;
* Προσπαθώ, αν και πολλές φορές αυτό είναι δύσκολο έως ακατόρθωτο, με ψυχραιμία.
Τι σε ενοχλεί γύρω σου;
* Το γεγονός ότι το γέλιο μας αργοσβήνει κάθε μέρα όλο και πιο πολύ εξαιτίας της κοινωνικοοικονομικής κακουχίας που οδηγούμαστε άθελά μας όλοι, δεν πρέπει όμως να το επιτρέπουμε αυτό, κατά τη γνώμη μου. Το ξέρω είναι δύσκολο αλλά…
Ποια θεωρείς ότι είναι η μεγάλη πρόκληση για τη γενιά σου;
* Να εξυγιάνει την κατάσταση που δημιούργησαν οι παλαιότερες γενιές.
Ποιους ρόλους ονειρεύεσαι να υποδυθείς;
* Όλους αυτούς που θα ήθελαν να με δουν να υποδύομαι οι γονείς όταν τους ανακοίνωσα ότι θέλω να γίνω ηθοποιός.
Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σου συγγραφείς;
* Νομίζω οι Ιάπωνες.
Ποιο τραγούδι σιγοψιθυρίζεις συχνά;
* Πολλά. Δεν υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο. Το αγαπημένο μου, αν καλύπτει καλύτερα την ερώτησή σας, είναι το «Αεροπλάνο» του Χατζή.
Η αγάπη είναι τέχνη και η τέχνη θέλει αγάπη;
* Η τέχνη θέλει σίγουρα αγάπη, αν η αγάπη είναι τέχνη δεν ξέρω ν’ απαντήσω.
Υπάρχει δημοκρατία στις καθημερινές μας σχέσεις;
* Υπάρχει αλλά χάνεται επειδή πλέον η αγανάκτηση και το αίσθημα αδικίας που νιώθουμε, μας μετατρέπουν πολλές φορές σε αυταρχικά και δίχως καθόλου σεβασμό όντα.
Με τι χαμογελάς;
* Με πολλά πράγματα. Μα πιο πολύ με ωραία χαμόγελα.
Τι είναι αυτό που μπορεί να σε κάνει να κλάψεις;
* Επίσης πολλά πράγματα. Πραγματικά ό, τι μπορείτε να φανταστείτε.
Ποια είναι η αγαπημένη ασχολία του ελεύθερου χρόνου σου;
* Το περπάτημα.
Τι αξιοσημείωτο παρατηρείς τελευταία στους δρόμους της Αθήνας;
* Πολλούς ανθρώπους με μία μηχανή να φωτογραφίζουν.
Ποια είναι η σχέση σου με τα ζώα; Έχεις κατοικίδιο;
* Η σχέση μου με τα ζώα είναι μία σχέση εξάρτησης, προς το παρόν τουλάχιστον. Έχω δύο σκυλάκια, τα οποία πραγματικά δίνουν ζωή στο σπίτι και κατά κάποιο τρόπο μας δείχνουν την ξέγνοιαστη πλευρά της ζωής.
Σας ευχαριστώ πολύ και τους πέντε.
* Κι εμείς ευχαριστούμε!
* Το cat is art ευχαριστεί την Τερίνα Χιουρέα για τη φωτογράφιση.
“Το ορφανοτροφείο”
Σε ένα ορφανοτροφείο, του οποίου οι φράχτες είναι το σύνορο ψευδαίσθησης – πραγματικότητας, συνυπάρχει η κοινή επιθυμία τριών παιδιών, του Λακ, της Ντον και της Φελ, για το τέλειο σχέδιο απόδρασης. Έτσι ξεκινά η περιπέτεια διαφυγής τους, γίνονται ένα σώμα, μία ψυχή σε μια κοινή προσπάθεια να φύγουν από το προστατευμένο περιβάλλον στο οποίο ζουν και να διεκδικήσουν τη ζωή πέρα από το φράχτη, στους άγνωστους δρόμους, στις αληθινές πλατείες, με πραγματικά λεφτά και μεγάλους ανθρώπους. Μια θεατρική παράσταση για τη φιλία, τα όνειρα και τις προσδοκίες των ανθρώπων. Το τέλειο σχέδιο απόδρασης ξαναμπαίνει σε εφαρμογή και ο Λακ, η Ντον και η Φελ είναι έτοιμοι να κάνουν τα πάντα για να καταφέρουν να περάσουν το τεράστιο φράχτη που στέκεται απέναντί τους, απέναντι στα όνειρά τους για μια κανονική ζωή, απεγκλωβισμένη από κάθε είδους καταπίεση!
Συντελεστές
Κείμενο – Σκηνοθεσία: Χάρης Χιώτης
Μουσική: Αναστασία Μανιάτη – Δημήτρης Μώρος
Σκηνικά – Κοστούμια: Αθηνά Πρίντζη
Φωτισμοί: Μάνος Δανέζης
Θεατρολόγος: Φραγκίσκος Αλέξανδρος Σαργολόγος
Βοηθός Σκηνοθέτη: Μαρία Νικολαΐδη
Ηθοποιοί: Αγνή Χιώτη, Μαρία Θεοδωρίδου, Χάρης Χιώτης
* Παρουσιάστηκε στο θέατρο “Πυξίδα”. Η τελευταία παράσταση δόθηκε την Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2013.
