Γράφει η Κατερίνα Δημητρακοπούλου
Θεατρολόγος, Υπ. Διδάκτωρ Τμ. Θεατρικών Σπουδών
Ο Neil Simon έγραψε τη μουσική κωμωδία «The Good Doctor» το 1973, η οποία είναι μία συρραφή μικρών θεατρικών κειμένων, που βασίζονται κυρίως, σε διηγήματα του Ρώσου συγγραφέα Anton Chekhov.
Η ελληνική διασκευή της Ελένης Ράντου για την πρώτη ελληνική παράσταση στο θέατρο «Ιλίσια» την περίοδο 1994-1995 σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα, αγαπήθηκε από το θεατρόφιλο κοινό και συνεχίζει μέχρι και σήμερα να μας διασκεδάζει.
Ένας συγγραφέας, που δεν μας αποκαλύπτει ποιος είναι, μπορούμε όμως, να μαντέψουμε, έχοντας χάσει την έμπνευσή του, μας αφηγείται στιγμές από τη ζωή του και των γύρω του.
Υπάρχει κάποιος άλλος, καλύτερος από εκείνον, το γνωρίζει, και μετατρέπει την ανασφάλειά του σε ασπίδα επιβίωσης.
Αναζητώντας τον κατάλληλο ηθοποιό για μία παράσταση που θα ανέβει θα γεννηθεί η Νίνα από τον Γλάρο, ένας κληρικός θα βρεθεί στην ανάγκη ενός άπειρου οδοντιάτρου και ένα ζευγάρι θα κάνει σχέδια νομίζοντας ότι έχει κερδίσει το λαχείο…
Η μετάφραση της Ελένης Ράντου απογείωσε το λεπτό και ειρωνικό χιούμορ του Simon και δίνοντας τον συγκεκριμένο τίτλο μας προδιαθέτει πως το κράμα των έργων-σκηνών που θα παρακολουθήσουμε θα είναι μία έκρηξη διασκέδασης.
Τόσο ο συγγραφέας όσο και η μεταφράστρια φρόντισαν να μην προκαλέσουν το κοινό αίσθημα, να σεβαστούν το όνομα του Chekhov. Η Ράντου αφέθηκε στην κωμική διάθεση του Simon, έγραψε σε απλή γλώσσα, σχεδόν καθημερινή και έφτιαξε «αληθινούς» χαρακτήρες.
Η σκηνοθεσία του Νικορέστη Χανιωτάκη έχει νεύρο, πυκνότητα και ρυθμό. Δίδαξε τους ηθοποιούς στο να κατανοήσουν τον κάθε χαρακτήρα που υποδύονται και πέτυχε να δημιουργήσει μία παράσταση με συνοχή, ειλικρίνεια και αβίαστο γέλιο.
Στον ρόλο του Τσέχωφ ο Τάσος Χαλκιάς μας χάρισε έναν ευαίσθητο συγγραφέα-αφηγητή με λεπτό χιούμορ, καλοπροαίρετο, «κουρασμένο» από τα τερτίπια της ζωής, αλλά πάντα έτοιμο για νέες περιπέτειες.
Δίπλα του οι Τζένη Διαγούπη, Χάρης Μαυρουδής, Κωνσταντίνος Μουταφτσής, Φωτεινή Μπαξεβάνη, Λυδία Σγουράκη και Φώτης Σπύρος θα υποδυθούν τους διάφορους ρόλους με αμεσότητα και φυσικότητα, χωρίς υπερβολές στην έκφραση και την κίνησή τους, βάζοντας την προσωπική τους σφραγίδα.
Τα σκηνικά και τα κοστούμια επιμελήθηκε η Αρετή Μουστάκα, η οποία έφτιαξε ένα τσεχωφικό σύμπαν, λιτό και λειτουργικό με υπερμεγέθεις μπάμπουσκες να απεικονίζουν τα δημοφιλή επαγγέλματα της εποχής, έπιπλα και ενδύματα που αρμόζουν στην κοινωνική θέση των ρόλων, χωρίς όμως, να βαραίνουν την ατμόσφαιρα.
Η μουσική του Γιώργου Μαθέ ακολουθεί την εσωτερική ευμετάβλητη διάθεση των πρωταγωνιστών, ενισχύοντας τα κωμικά στοιχεία των σκηνών.
Οι ιστορίες εξελίσσονται η μία μετά την άλλη σαν ταινίες μικρού μήκους, με κοινό στοιχείο τον αφηγητή, που μέσα από αυτές θυμάται στιγμές της ζωής του.
Παρόλο που το έργο αναφέρεται σε μία άλλη εποχή, πολύ μακρινή, οι χαρακτήρες και τα συμβάντα θυμίζουν τη δική μας πραγματικότητα. Εμείς οι άνθρωποι είτε μεγαλώνουμε στην εποχή του Chekhov είτε σήμερα, έχουμε τα ίδια προβλήματα και όνειρα, τους ίδιους πόθους, φόβους και ελπίδες.
Αν δούμε την κωμική πλευρά της ζωής ίσως καταφέρουμε να επιβιώσουμε.
***
Η «Βότκα Μολότοφ» της Ελένης Ράντου από τον Νικορέστη Χανιωτάκη στο θέατρο «Φιλίπ»
