Του Παναγιώτη Μήλα
Πάντα η Μαρία Κάλλας ήταν η αγαπημένη μου καλλιτέχνις. Μου άρεσαν οι ιστορίες για τη ζωή της. Όχι για τα προσωπικά της, αλλά μόνο καθετί που σχετιζόταν με τις εμφανίσεις της και τις επιτυχίες της στα θέατρα όλου του κόσμου. Η πρώτη μου ανάμνηση από τη Μαρία Κάλλας ήταν τότε που διάβαζα για την κοσμοσυρροή στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου όταν παρουσίασε, στις 24 Αυγούστου του 1960, τη «Νόρμα» του Βιντσέντζο Μπελίνι και στις 6 Αυγούστου του 1961, τη «Μήδεια» του Λουίτζι Κερουμπίνι με την Εθνική Λυρική Σκηνή.
Πριν από λίγα χρόνια, μιλώντας με τον Λεωνίδα Λιακόπουλο, στο Λυγουριό της Επιδαύρου, τον ρώτησα αν γνώρισε την Κάλλας. Αν είχε περάσει από το ιστορικό εστιατόριό του.
«Την έφερε εδώ ένα μεσημέρι ο Αλέξης Μινωτής. Της λέει: Μαρία εδώ ερχόμαστε για φαγητό. Κάθισαν στη γωνία, στη δροσιά και ήπιαν δυο αναψυκτικά. Μετά έφυγε για το Ναύπλιο, όπου είχε δέσει το κότερο του Αριστοτέλη Ωνάση. Θυμάμαι ότι το εισιτήριο τότε είχε 500 δραχμές. Πολύ ακριβά… Το λάδι τότε είχε 10 δραχμές η οκά για να καταλάβετε… Δύο μισθοί σημερινοί ήταν το εισιτήριο. Και όμως το θέατρο ήταν γεμάτο. Στα πουρνάρια επάνω σκαρφάλωσε ο κόσμος. Βέβαια από τις εισπράξεις η Κάλλας δεν πήρε ούτε μισή δραχμή. Αντιθέτως ζήτησε τα χρήματα αυτά να πάνε σε ένα Ίδρυμα με το όνομά της το οποίο κάθε χρόνο να προσφέρει υποτροφίες σε άξιες νέες υψιφώνους».
Τα λόγια αυτά τα θυμήθηκα όταν στο… διαβολικό Facebook διάβασα:
«Νιώθω ιδιαίτερη ευγνωμοσύνη προς το Σωματείο “Υποτροφίες Μαρία Κάλλας”, που αποφάσισε να μου χορηγήσει την υποτροφία 2016-2017 για τη συνέχιση των σπουδών μου στο εξωτερικό. Ευχαριστώ πολύ την Επιτροπή καθώς και το Διοικητικό Συμβούλιο του Σωματείου».
Η υπογραφή που ακολουθούσε ήταν: Βάσια Αλάτη.
Η Μαρία Κάλλας, η Επίδαυρος, οι υποτροφίες, η Βάσια Αλάτη. Όλα συνδεδεμένα…
Παρακάτω η Βάσια έγραφε:
«Με ιδιαίτερη χαρά σας προσκαλώ στις τελικές εξετάσεις μου για το Δίπλωμα Μονωδίας, την Τρίτη, 5 Ιουλίου, στις 5 το απόγευμα στην Αίθουσα Συναυλιών του Ωδείου Αθηνών, Ρηγίλλης και Βασ. Γεωργίου Β’ 17-19. Στο πιάνο θα με συνοδεύσει ο κ. Θάνος Μαργέτης στην Τάξη Μονωδίας της κυρίας Ιουλίας Τρούσσα».
Χωρίς δεύτερη σκέψη αποφάσισα να πάω. Είχα ακούσει πριν από ενάμισι χρόνο τη φωνή της Βάσιας και είχα εντυπωσιαστεί. Επομένως σίγουρα θα ήταν μοναδική εμπειρία να παρακολουθήσω για πρώτη φορά παρόμοιες εξετάσεις. Ήταν μια πολύ ζεστή ημέρα. Αποπνικτική ατμόσφαιρα. Άργησα να φτάσω στο Ωδείο. Ανέβηκα –σχεδόν– τρέχοντας τις μαρμάρινες σκάλες και κατευθύνθηκα προς την αίθουσα. Η εξέταση είχε αρχίσει ακριβώς στις 5. Εδώ δεν ισχύει το καθιερωμένο τέταρτο αργοπορίας. Μια ευγενέστατη κυρία, σχεδόν ψιθυριστά, είπε σε όλους να περιμένουμε να τελειώσει η πρώτη άρια και μετά θα μας επέτρεπε –με ησυχία– να μπούμε στην αίθουσα.
Απ’ έξω άκουγα τη Βάσια στην άρια του Κοντσέρτου Κ. 418 – «Vorrei spiergarvi, oh Dio» του W.A. Mozart (1756-1791).
Μόλις τέλειωσε η πρώτη εμφάνιση περίμενα να ακούσω χειροκρότημα αλλά μέσα επικρατούσε απόλυτη σιγή και παρά την τρομερή ζέστη ήταν κλειστά –λογικό– και τα κλιματιστικά αλλά και οι βεντάλιες επίσης κλειστές για να μην υπάρχει ο παραμικρός θόρυβος.
Να θυμίσω εδώ πως υψίφωνος ή σοπράνο ονομάζεται η ερμηνεύτρια του λυρικού θεάτρου, η οποία τραγουδά στις υψηλότερες νότες που μπορεί να αποδώσει με φυσιολογικό τρόπο ένας ενήλικας άνθρωπος.
Στα περισσότερα έργα ο γυναικείος πρωταγωνιστικός ρόλος έχει γραφτεί πάνω στις ικανότητες των υψιφώνων. Μάλιστα αυτό το είδος φωνής έχει αναδείξει τις μεγαλύτερες ντίβες του κλασικού τραγουδιού: Μαρία Κάλλας, Τζόαν Σάδερλαντ, Γκαλίνα Βισνέφσκαγια, Μονσερά Καμπαγιέ.
Μόλις που πρόλαβα να διαβάσω τη συνέχεια του προγράμματος:
• H. Purcell (1659-1695) realised by Benjamin Britten (1913-1976) – Από τον κύκλο τραγουδιών «Orpheus Britannicus» – «Sweeter than Roses».
• G. von Einem (1918-1996) – op.30 «Von der Liebe» – «Ich weiß nicht».
Η υψηλή θερμοκρασία αναγκάζει τη Βάσια και τον κύριο Μαργέτη να κάνουν ένα δίλεπτο – τρίλεπτο διάλειμμα για να πάρουν ανάσα. Πάντα και κατά τη διάρκεια της παρουσίασης αλλά και στο φινάλε επικρατούσε απόλυτη σιγή. Ούτε ανοιχτά κινητά, ούτε αποστολή SMS, ούτε ενημέρωση τοποθεσίας, ούτε instagram. Απόλυτος σεβασμός στον χώρο και, κυρίως, στους καλλιτέχνες.
Όμως να που γύρισαν…
• Και πάλι Mozart – «Die Zauberflöte» – Άρια της Βασίλισσας της Νύχτας – «Der Hölle Rache».
• G. Verdi (1813-1901) – «Il Corsaro» – Άρια της Medora – «Egli non riede ancora… Non so le tetre immagini».
• G. Charpentier (1860-1956) – «Louise» – Άρια της Louise – «Depuis le jour».
Άλλο ένα διάλειμμα. Ένας ειδήμων που κάθεται δίπλα μου σκύβει και μου λέει: «Σήμερα έχουμε την τύχη να ακούμε ένα από τα καλύτερα διπλώματα μονωδίας των τελευταίων χρόνων. Εξαιρετικό. Φωνή, τεχνική, φραζάρισμα, ερμηνεία, έκφραση, διακυμάνσεις και αυξομειώσεις ήχων, αναπνοή… Σε όλα άριστα». Δεν πρόλαβε να συνεχίσει επειδή βγήκαν και πάλι στη σκηνή οι δύο καλλιτέχνες.
Η μαγική διαδρομή συνεχίζεται:
• N.A. Rimsky – Korsakov (1844-1908) – «Ο χρυσός πετεινός» – Άρια της Tsaritsa of Shemakha – «Hymn to the sun».
• Γ. Γεωργιάδης (1912-1986) – «Μοσχοβολούν οι Πασχαλιές» (σε ποίηση Γ. Σημηριώτη).
• Δ. Μητρόπουλος (1896-1960) – «Η Καρδιά της Μάνας» (σε ποίηση του Γάλλου ακαδημαϊκού Jean Richepin και στιχουργική απόδοση στα ελληνικά από τον Άγγελο Βλάχο (1899).
Με αυτό το τελευταίο ολοκληρώθηκε η εξέταση. Αμέσως όλοι σηκώθηκαν όρθιοι και ξέσπασαν σε χειροκροτήματα. Ο κύριος δίπλα μου φώναξε: «Μπράβο, μπράβο, μπράβο. Μας πρόσφερες μοναδικά συναισθήματα». “Συγκλονιστική”, “φαινόμενο” ήταν τα άλλα σχόλια που πήρε το αυτί μου από το ειδικό ακροατήριο.
Η Βάσια βγήκε πολλές φορές ακόμα στη σκηνή ανταποκρινόμενη στο κάλεσμα των θεατών. Η συγκίνησή της έκδηλη. Τότε βρήκα την ευκαιρία να βγάλω μια φωτογραφία με το κινητό μου. Κακή η ποιότητα της φωτογραφίας. Καλή όμως η στιγμή. Μόλις που συγκρατεί τα δάκρυά της…
Μια κυρία -επίσης- με δάκρυα στα μάτια έλεγε: «Κορίτσι μου σου εύχομαι στη Σκάλα, στη Μετροπόλιταν και σε όποια άλλη σκηνή θελήσεις».
«Οι ευχές όλων μας κοντά σου στη μαγική διαδρομή που ξεκινάς», πρόσθεσε μια άλλη θεατής.
«Είναι μεγάλη συγκίνηση να βλέπεις τους κόπους τόσων χρόνων να έχουν τέτοιο αποτέλεσμα που μάλιστα να συνδέονται και με μια υποτροφία». Αυτά έλεγε ένας άλλος κύριος, που ήταν όμως… απογοητευμένος επειδή το βίντεο που είχε βάλει να λειτουργήσει σταμάτησε κάποια στιγμή. Ήταν ο πατέρας της…
Το τελευταίο κομμάτι που μας χάρισε η Βάσια ήταν «Η καρδιά της μάνας». Η σύνθεση του μοναδικού μας Δημήτρη Μητρόπουλου και η απόδοση από τον Άγγελο Βλάχο. Σχεδόν έκλαιγε το ταλαντούχο κορίτσι. Έδωσε εξαιρετικά μεγάλη ερμηνεία. Αναζήτησα τους στίχους. Μια συγκλονιστικά δραματική ιστορία.
Διαβάστε την στο τέλος της συνέντευξης…
Αυτό την τόσο δύσκολη, ως θέμα, άρια η 23χρονη Βάσια το απέδωσε με απόλυτη επιτυχία, ως πονεμένη μάνα. Ήταν έξοχη.
Στο σημείο αυτό υπήρχε η αναμονή επειδή οι καθηγητές – εξεταστές συνεδρίαζαν για να βγάλουν το αποτέλεσμα. Η αλήθεια είναι ότι άργησαν αρκετά αν και το γενικό κλίμα ήταν κάτι περισσότερο από θετικό. Πράγματι ύστερα από λίγο η – ευτυχής – δασκάλα, κυρία Ιουλία Τρούσσα, εμφανίστηκε στην αίθουσα και μας ανακοίνωσε: «Η υψίφωνος Βάσια Αλάτη στις διπλωματικές εξετάσεις μονωδίας στο Ωδείο Αθηνών, πήρε άριστα σε όλα και ειδική μνεία για την ερμηνεία και την έκφραση».
Ήταν Τρίτη 5 Ιουλίου 2016 και ώρα 6.45 μ.μ. όταν ανακοινώθηκε το αποτέλεσμα. Τώρα ο δρόμος για την Ακαδημία της Βιέννης ήταν ανοιχτός, χωρίς εμπόδια παρά μόνο με ένα ιδιαίτερο βάρος στις αποσκευές της Βάσιας: την «Υποτροφία Μαρία Κάλλας» που της απονεμήθηκε από το «Σωματείο Υποτροφίες Μαρία Κάλλας», για τελειοποίηση σπουδών.
Ενθουσιασμένος ζήτησα από τη Βάσια Αλάτη μια συνέντευξη για το catisart.gr. Δεν το αρνήθηκε. Ήταν μεγάλη χαρά για μένα να μιλήσουμε αυτήν ακριβώς την εποχή, γιατί ύστερα από λίγο καιρό ποιος ξέρει αν θα της το επιτρέπουν οι υποχρεώσεις της…
Ελάτε λοιπόν να γνωρίσουμε μαζί αυτό το εκπληκτικά ταλαντούχο κορίτσι. Ένα κορίτσι απέριττο, προσγειωμένο, απαιτητικό με τον εαυτό του, πειθαρχημένο, συνεπές, συγκροτημένο, προσηλωμένο στη γνώση και στην πρόοδο αλλά και γεμάτο νεανική φρεσκάδα. Άψογο σε όλα! Mε φωνή διαμάντι, άριστη τεχνική, φωτεινή προσωπικότητα.
– «Η Καρδιά της Μάνας». Με αφορμή το έργο του Δημήτρη Μητρόπουλου, θα ήθελα να μας μιλήσεις για την καταγωγή σου, την οικογένειά σου. Ίσως κάποιες αναμνήσεις από σημαντικές στιγμές.
* Γεννήθηκα στην Ολλανδία τον Σεπτέμβριο του 1992. Ο πατέρας μου είναι Έλληνας και η μητέρα μου Ολλανδέζα. Ήρθαμε στην Ελλάδα όταν ήμουν μόλις 3 ετών. Δεν θυμάμαι λοιπόν και πολλά πράγματα από τα χρόνια στην Ολλανδία. Νοσταλγώ όμως τα παιδικά μου χρόνια στη Γλυφάδα, σε ένα προστατευμένο και ζεστό οικογενειακό περιβάλλον. Έτσι τουλάχιστον το έζησα εγώ. Θυμάμαι πάρα πολλές στιγμές οικογενειακές, ξεγνοιασιάς και φροντίδας.
– «Ο χρυσός πετεινός». Μέσα από το έργο του N.A. Rimsky – Korsakov ας πάμε στα πρώτα χρόνια της εκπαίδευσής σου. Στο Δημοτικό και σε κάποιους δασκάλους που σε βοήθησαν.
* Τα χρόνια στο Δημοτικό ήταν πράγματι χρόνια ωραία και τα θυμάμαι επίσης με νοσταλγία. Δεν νομίζω όμως ότι το Δημοτικό Σχολείο επηρέασε σημαντικά την επαφή μου με τη μουσική. Πολύ περισσότερο την επηρέασε το Ωδείο στο οποίο ξεκίνησα μαθήματα πιάνου σε ηλικία 6 ετών. Σε ηλικία περίπου 8 ετών έγινα μέλος της παιδικής χορωδίας «Μανώλης Καλομοίρης», με την οποία συμμετείχαμε σε παραστάσεις και συναυλίες στην Εθνική Λυρική Σκηνή, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στο Ηρώδειο και αλλού. Έτσι ήρθα σε πρώτη επαφή με την όπερα. Πρέπει να πω πάντως ότι η κλασική μουσική μου άρεσε πολύ από μικρή.
– «Μοσχοβολούν οι Πασχαλιές». Το έργο του Γ. Γεωργιάδη, μας φέρνει στην εποχή της μέσης εκπαίδευσης με αντίστοιχες αναφορές (ίσως) σε κάποιους εκπαιδευτικούς ή στις επιλογές σου (Ωδείο, Πολυτεχνείο).
* Στη Μέση Εκπαίδευση και ειδικά στις τελευταίες τάξεις, αγάπησα πολύ τα μαθηματικά. Γι’ αυτό και η επιλογή μου για τη Σχολή Εφαρμοσμένων Μαθηματικών και Φυσικών Επιστημών στο Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Με την εισαγωγή μου στο Ε.Μ.Π., ξεκίνησα ταυτόχρονα μαθήματα μονωδίας στο Ωδείο Αθηνών. Στην αρχή ίσως σαν χόμπι, γρήγορα όμως με κέρδισαν ολοκληρωτικά. Όπως σας είπα, αγαπούσα τη μουσική από μικρή και τα τέσσερα πρώτα χρόνια της Μέσης Εκπαίδευσης τα πέρασα στο Μουσικό Σχολείο Αλίμου. Ίσως σε αυτά τα χρόνια οφείλω πολλά σε σχέση με την ανάπτυξη της όποιας μουσικότητάς μου. Προσωπικά είμαι πεπεισμένη ότι για τα παιδιά που αγαπούν τη Μουσική, τα μουσικά σχολεία είναι ένας ωραίος και αποτελεσματικός δρόμος για να έρθουν σε επαφή με τον κόσμο της μουσικής και να αναπτύξουν την αγάπη τους για αυτή.
– «Πιο γλυκό από τριαντάφυλλα». Το έργο του H. Purcell μας οδηγεί στις πρώτες επιτυχίες σου (Διπλωματικές, Υποτροφία Μαρία Κάλλας). Επίσης εδώ θα ήθελα να κάνεις αναφορά στους δασκάλους που σου άνοιξαν δρόμους στο χώρο που βρίσκεσαι τώρα.
* Δεν θέλω να αδικήσω κανέναν και πολλοί άνθρωποι έπαιξαν μικρό ή μεγαλύτερο ρόλο. Θεωρώ ότι οι μουσικές μου ρίζες βρίσκονται βασικά στο Μουσικό Σχολείο. Την πρώτη μου επαφή με το τραγούδι στο Ωδείο Αθηνών την είχα με τον κύριο Αντώνη Κορωναίο. Αν και υπήρξε καθηγητής μου μόνο για ένα χρόνο, θεωρώ τον ρόλο του πολύ σημαντικό, γιατί μου έδωσε από την αρχή σωστές βάσεις και με έκανε να αγαπήσω πολύ την όπερα. Ξέρετε δεν είναι καθόλου αυτονόητο να ξεκινήσει ένα παιδί με σωστό δάσκαλο και ήμουν πολύ τυχερή σε αυτό. Υπάρχουν δυστυχώς πολλά ταλαντούχα παιδιά που για διάφορους λόγους δεν αναπτύσσονται ανάλογα φωνητικά. Και η επιρροή του δασκάλου είναι ένας από τους πιο συχνούς λόγους γι αυτό. Για τον ίδιο λόγο, ήμουν πάρα πολύ τυχερή και με τη δασκάλα μου από το δεύτερο έτος των σπουδών μου μέχρι σήμερα, την αγαπημένη μου κυρία Ιουλία Τρούσσα. Με σπάνιες μουσικές γνώσεις και αμέριστη φροντίδα για τα παιδιά της. Λέω παιδιά της, γιατί έτσι μας φέρεται κι έτσι τη νιώθουμε. Τους αγαπώ πολύ και τους ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου.
– Φάλτσο. Η κοσμική Φλόρενς Φόστερ Τζένκινς, έγινε πασίγνωστη στο χώρο της όπερας αν και ήταν φάλτσα. Πόσο επικίνδυνο ή χρήσιμο είναι το φάλτσο στη ζωή μας;
* Καταρχήν στη μουσική το φάλτσο είναι πράγματι ενοχλητικό. Η μουσική που υπηρετούμε εμείς είναι μουσική αρμονίας και τα όποια φάλτσα σαφώς την καταστρέφουν. Είναι λοιπόν ο εφιάλτης, τόσο του μουσικού, όσο και του κοινού.
Όσον αφορά τη ζωή, εξαρτάται πώς το βλέπει κανείς. Αν με φάλτσο εννοούμε κάποιο λάθος που κάνουμε σαν άνθρωποι, νομίζω ότι είναι αναπόφευκτο. Όλοι κάνουμε λάθη και καλά είναι να το αναγνωρίζουμε και να μαθαίνουμε από αυτά. Αν πάλι εννοούμε αποφάσεις ή πράξεις πέραν των «προβλεπομένων», νομίζω ότι αυτό επιβάλλεται. Με την ελπίδα βέβαια οι περισσότερες να είναι επιτυχημένες και όχι φάλτσες.
Γενικά πάντως, ενώ στη μουσική ο ρόλος μας είναι να ακολουθούμε πιστά αυτό που ήθελε να αποδώσει ο συνθέτης, στη ζωή ο καθένας είναι συνθέτης της δικής του πορείας. Με περισσότερες ή λιγότερες επιρροές ή απαγορευτικούς παράγοντες, εμείς είμαστε αυτοί που κάνουμε τις επιλογές.
– Σολφέζ. Το πρώτο και απαραίτητο εργαλείο στο χώρο της μουσικής. Στις δραστηριότητές μας ποιο πιστεύεις ότι είναι το αντίστοιχο χρήσιμο εργαλείο;
* Οι αρχές του καθένα από εμάς. Αυτές δημιουργούν τη βάση και διευκολύνουν πορεία, στάση ζωής και επιλογές.
– Πρίμα βίστα λέμε όταν κάτι το βλέπουμε για πρώτη φορά. Εσύ πώς αντιδράς και πόσο επηρεάζεσαι από την πρώτη ματιά;
* Καταρχήν η πρίμα βίστα είναι πολύ ενδιαφέρουσα, γιατί συνδέεται με τη μουσικότητα και την πραγματική αίσθηση κάποιου για τη μουσική. Αυθόρμητη και διάφανη, χωρίς καλύμματα, φτιασίδια ή προετοιμασίες. Καλές δηλαδή και οι προετοιμασίες και η σκληρή δουλειά, αλλά η αυθόρμητη σχέση με το μουσικό κείμενο έχει επίσης την αξία και το ενδιαφέρον της. Γενικά στη ζωή η πρώτη ματιά είναι επίσης πολύ σημαντική. Ίσως πολλές φορές η διαίσθησή μας να μας βοηθάει σε πιο σωστές αποφάσεις, σε σχέση και με τους πιο αναλυτικούς υπολογισμούς. Εξάλλου ποτέ δεν θα έχουμε όλες τις πληροφορίες που χρειάζεται ο δρόμος της ανάλυσης. Ακούγεται μεταφυσικό; Ό, τι και να είναι, αυτό μας διδάσκει η πράξη.
– Αρμονία. Πόσο χρήσιμη είναι στη ζωή μας;
* Νομίζω ότι είναι η βάση της ανθρώπινης ευτυχίας. Και η συνεχής αναζήτησή της.
– «Κρεμόμαστε απ’ τα χείλη σου». Πώς νιώθεις όταν ακούς αυτή τη φράση;
* Είμαι πολύ νέα ακόμη για να έχω τέτοιες απαιτήσεις. Έχω πάρα πολλά να μάθω για να κερδίσω το κοινό σε τέτοιο βαθμό. Είναι όμως το αποκορύφωμα για κάθε καλλιτέχνη. Το να κερδίσεις το κοινό με τη μουσική που αγαπάς, είναι και ο μεγάλος στόχος. Γιατί κερδίζοντας το κοινό, υπηρετείς και προβάλλεις τη μουσική που αγαπάς. Εννοώ ότι ο καλλιτέχνης πρέπει να σέβεται και να αγαπά το κοινό του, πρέπει όμως –πρώτα από όλα– να σέβεται και να αγαπά τη μουσική που υπηρετεί.
– Μονωδία ή χορωδία; Είσαι υπέρ της ατομικής ή της ομαδικής δουλειάς;
* Είναι πολύ όμορφα και τα δύο. Ακόμη και η ατομική ανάδειξη πάντως, είναι αποτέλεσμα της δουλειάς πολλών ανθρώπων. Πάντοτε.
– Με «Καλή άρθρωση» ή «Μέσα απ’ τα δόντια» πρέπει να αντιμετωπίζουμε κάθε τι που μας συμβαίνει;
* Με όσο γίνεται καλύτερη άρθρωση, για να μη δημιουργούνται παρεξηγήσεις. Οι παρεξηγήσεις μπορούν να καταστρέψουν σχέσεις άδικα. Και σίγουρα κοστίζουν πολύ χρόνο και ενέργεια, που θα μπορούσαμε να διοχετεύσουμε με πολύ πιο αποδοτικό και ευχάριστο τρόπο. Αν είναι κάτι να μην αρέσει στους άλλους, ας είναι τουλάχιστον σαφές όσο γίνεται πιο γρήγορα.
– Υποκριτική. Χρήσιμη ή επικίνδυνη;
* Στη δουλειά μας απολύτως απαραίτητη και σημαντική. Στη ζωή εντελώς άχρηστη και άκρως επικίνδυνη. Προτιμώ να είμαι πάντα ο εαυτός μου, διαφορετικά μπερδεύομαι και με κουράζει πολύ.
– Χρωματισμός. Φανερώνει ή κρύβει καταστάσεις και συναισθήματα;
* Γενικά τα χρώματα εμπλουτίζουν και ομορφαίνουν το περιβάλλον και τη ζωή. Όταν ταιριάζουν βέβαια μεταξύ τους και χρησιμοποιούνται όπως και όπου πρέπει. Σϊγουρα αναδεικνύουν τα συναισθήματα.
– Η «τοποθέτηση της φωνής» είναι από τα βασικά θεμέλια ενός καλλιτέχνη. Πιστεύεις ότι είναι το ίδιο σημαντική και η τοποθέτησή του απέναντι στα καθημερινά γεγονότα που επηρεάζουν τη ζωή μας;
* Φυσικά. Και δεν είναι δύσκολο αν τη στάση σου τη βασίζεις σε κάποιες αρχές. Τα πράγματα γίνονται λιγότερο πολύπλοκα, η στάση σου συνεπής και η πορεία σου πολύ πιο ευθεία. Και η ευθεία είναι ο πιο ειλικρινής δρόμος. Όχι πάντα ο πιο εύκολος, αλλά σίγουρα ο πιο γενναίος.
– Μοντέρνο τραγούδι, Τζαζ, Musical, Λαϊκό, Παραδοσιακό, Έντεχνο. Υπάρχει κάποιο από αυτά τα είδη τραγουδιού που να σε συγκινεί;
* Ακούω πάρα πολλή μουσική, αλλά κυρίως κλασική. Δεν κατηγορώ όμως κανένα είδος μουσικής – ο καθένας έχει τις προτιμήσεις του.
– Η υψίφωνος κολορατούρα: Είναι εξαιρετικά ευέλικτη, μπορεί να τραγουδήσει με φυσικότητα σε ακραία υψηλές νότες. Χρειάζεται να είμαστε ευέλικτοι;
* Τώρα αγγίζετε ευαίσθητες χορδές και θα υπερβάλω λίγο. Για μένα η ευελιξία της κολορατούρας είναι το «κερασάκι στην τούρτα» του λυρικού τραγουδιού. Αν σαν άνθρωπος είμαι ευέλικτη; Ίσως όχι αρκετά, μάλλον περισσότερο προβλέψιμη.
– Η σουμπρέτα: Νεανική, ελαφριά και γλυκιά, ιδανική για τον ομώνυμο ρόλο της αφελούς δεσποινίδας που είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμη να μπλέξει σε ρομαντικές περιπέτειες. Το στοιχείο της περιπέτειας βρίσκεται μέσα στην ψυχοσύνθεσή σου;
* Όχι τόσο πολύ. Δεν φοβάμαι το καινούργιο, αλλά χρειάζομαι σταθερό έδαφος για να είμαι ευτυχισμένη. Η πολλή περιπέτεια όταν δεν με φοβίζει, με κουράζει.
– Σπίντο: Έχει το λυρισμό της λυρικής υψιφώνου, αλλά είναι πιο «σκοτεινή» και μπορεί εύκολα να «σπρωχτεί» προς τα κάτω, ώστε να επιτύχει μεγαλύτερη δραματικότητα. Η δραματικότητα βοηθάει στην όποια ανέλιξή μας;
* Στο λυρικό τραγούδι η δραματικότητα, όπως και η κολορατούρα, δεν είναι θέμα επιλογής, αλλά κυρίως φωνητικών χορδών. Προσωπικά θα έλεγα, ας κάνει ο κάθε καλλιτέχνης τους ρόλους που του ταιριάζουν περισσότερο, γιατί σε αυτούς θα αποδώσει και καλύτερα. Κι εδώ λοιπόν ο γενικός κανόνας: Γνώθει σ’ αυτόν και υπηρέτηση των εργαλείων που σου δόθηκαν. Χωρίς να προσπαθείς να είσαι κάποιος άλλος. Είναι ο μόνος τρόπος για να μην ταλαιπωρείς και να μην ταλαιπωρείσαι.
– Δραματική υψίφωνος: Βαθύτερη απ’ τις υπόλοιπες, αλλά υπερέχει σε φυσική δύναμη και δραματικότητα. Ειδικά οι λεγόμενες βαγκνερικές μπορούν να τραγουδήσουν τόσο δυνατά που ακούγονται πάνω από μια πλήρη ορχήστρα. Τι χρειάζεται κανείς για να βρίσκεται πάνω απ’ όλους;
* Και πάλι, είναι θέμα φωνητικών χορδών και σωματικής κατασκευής και πρέπει να προσαρμοστούμε στον ρόλο που μας έταξε η φύση και να δουλέψουμε με βάση αυτόν. Δεν νομίζω πάντως ότι είναι σωστός στόχος το να βρίσκεται κάποιος στην κορυφή, κάτι που σημαίνει συνεχή ανταγωνισμό με το περιβάλλον και τους συναδέλφους. Το βλέπω περισσότερο σαν μια συνεχή προσπάθεια προσωπικής βελτίωσης και εξάλειψης των δικών μας αδυναμιών. Στον δρόμο αυτό, κάποιοι θα προσπαθήσουν περισσότερο και τελικά θα τα καταφέρουν καλύτερα.
– Θα ήθελα, τέλος, να μας πεις τι γνώμη σου για τα ζώα συντροφιάς, τα κατοικίδια.
* Αγαπώ πολύ τα ζώα γενικά και τα ζώα συντροφιάς ειδικότερα. Έχουμε δύο σκύλους και τρεις γάτες και νιώθω πολύ δεμένη με όλα. Καλή συντροφιά, με ειλικρίνεια, χιούμορ και αυθορμητισμό. Προσπαθώ επίσης να βοηθήσω και αδέσποτα, όπου και όποτε μπορώ, γιατί νιώθω τον αγώνα που κάνουν για επιβίωση. Πολύ δύσκολο έως αδύνατο αγώνα. Δυστυχώς πολλοί άνθρωποι τα βλέπουν σαν βάρος, ευτυχώς όλο και περισσότεροι προσπαθούν να τα βοηθήσουν. Θαυμάζω αυτούς τους ανθρώπους, γιατί πιστεύω κι εγώ ότι η ανθρωπιά του καθενός φαίνεται από τη στάση του απέναντι στους αδύναμους. Και τα ζώα του δρόμου είναι αδύναμα.
– Κλείσαμε εδώ αυτή τη συνομιλία μας. Σε ευχαριστώ πολύ για όσα μας χάρισες και στο Ωδείο και εδώ στο catisart.gr.
* Κι εγώ σας ευχαριστώ πολύ που μου δώσατε την ευκαιρία να μιλήσω στους αναγνώστες της ιστοσελίδας.
-Επόμενο ραντεβού μας στο Μιλάνο, στη Σκάλα…
* Μακάρι. Το εύχομαι…
* Στις φωτογραφίες, εκτός από τα καλλιτεχνικά πορτρέτα, θα δείτε τη Βάσια Αλάτη στο Παλάτι Schonbrunn, στην Αυστρία, τον Αύγουστο του 2014, όταν πέρασε στον τελικό του Διαγωνισμού Τραγουδιού Otto Edelmann.
Επίσης θα δείτε μια (περίπου) selfie με τη Νόρμα και τον Ζέντορ. Ακόμη την 11χρονη γατούλα της, τη Νούλη, να παίζει με τον αρκούδο της και τέλος τη Νόρμα και τον Ζέντορ που κυριολεκτικά «κρέμονται» από τα χείλη της αγαπημένης τους. Παρατηρήστε μόνο την έκφρασή τους…
* Την κριτική επιτροπή του διαγωνισμού λυρικού τραγουδιού αποτελούσαν οι καταξιωμένοι καλλιτέχνες και μαέστροι: Ζανέτ Πηλού, Δάφνη Ευαγγελάτου, Λουκάς Καρυτινός, Γιώργος Κουρουπός και Άρης Χριστοφέλλης.
«Η καρδιά της μάνας» (στίχοι)
Ένα παιδί, μοναχοπαίδι αγόρι,
αγάπησε μιας μάγισσας την κόρη.
-Δεν αγαπώ εγώ, του λέει, παιδιά,
μ’ αν θέλεις να σου δώσω το φιλί μου,
της μάνας σου να φέρεις την καρδιά
να ρίξω να τη φάει το σκυλί μου.
Τρέχει ο νιος τη μάνα του σκοτώνει
και την καρδιά τραβά και ξεριζώνει.
Και τρέχει να την πάει, μα σκovτάφτει
και πέφτει ο νιος κατάχαμα με δαύτη.
Κυλάει ο γιος και η καρδιά κυλάει
και την ακούει να κλαίει και να μιλάει.
Μιλάει η μάνα στο παιδί και λέει:
-Εχτύπησες, αγόρι μου; …και κλαίει.
***
* ΕΔΩ ένα βίντεο από την παρουσίαση της Βάσιας Αλάτη στο Ωδείο Αθηνών
***
