Τώρα πάντως έπεσε η πρώτη φτυαριά.
Πόσο θα της μοιάζει και η τελευταία
ούτε ο λογοτέχνης δεν θα μπορούσε να το πει.
Κακό που σε βρήκε, θα γίνεις πνεύμα.
Ενώ λίγο πιο πριν μιλώντας για την απώλεια ενός φίλου αποφαίνεται πικρά και ειρωνικά:
Τίποτα δεν είναι αθάνατο. Πολύ σκληρή είναι η ζωή
αλλά μετά είναι όλα εύκολα. Παρηγορηθείτε.
Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος, σπουδαίος ποιητής αλλά και μεταφραστής, γεννήθηκε τον Δεκέμβριο του 1945 στα Εξάρχεια και ζούσε στην Αθήνα. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του περιοδικού «Εκηβόλος» μαζί με τον Βασίλη Διοσκουρίδη και την Τζούλια Τσακίρη και συνεργάστηκε επί μακρόν στη συντακτική επιτροπή.
Παράλληλα με τη συγγραφική του ενασχόληση, καταπιάστηκε και με τη μετάφραση, συγκεκριμένα του αρχαίου δράματος. Η «Αντιγόνη», που ανέβηκε στην Επίδαυρο το 2007 σε σκηνοθεσία Λευτέρη Βογιατζή και ο «Οιδίποδας», βασίστηκαν στη δική του μετάφραση. Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος ήταν ο δημιουργός μίας μακράς αφήγησης σε ελεύθερο στίχο με τίτλο «Σύσσημον ή Τα κεφάλαια» και κατάφερε να αφήσει ανεξίτηλο το στίγμα του στους ποιητικούς και λογοτεχνικούς κύκλους.
